Dag 362 van 2555: Schep nog maar een keertje op

DIP Lite cursusWe spraken als groep af om ook te bloggen over al de zaken die wij inmiddels door het lopen van ons Desteni proces ons eigen hebben gemaakt, wat we in onszelf hebben veranderd en hoe het gebruik van de Desteni gereedschappen/hulpmiddelen ons hierbij hebben geholpen. Ik stelde deze vraag aan mijzelf, wat is er veranderd en hoe ben ik veranderd? Er kwam stilte binnenin mij, niet de stilte van rust en niet de stilte voor de storm. Meer een vacuüm dat verlammend werkt en een staat van zijn waarbij het duidelijk is dat er geen antwoord gaat komen. Waarop ik de volgende vraag aan mijzelf stelde: hoe kan ik geen antwoord hebben op deze vraag? Terwijl ik dagelijks ervaar dat ik door mijn proces anders in het leven sta dan voorheen en zoveel meer in staat ben om mijzelf en mijn wereld te begrijpen.

De leegte of de stilte die ik in eerste instantie ervoer was een weerstand die mijn ‘geest’ opwierp en die ik toestond in dat eerste moment. Echter ik accepteerde het niet als zijnde het antwoord en vroeg dus door aan mijzelf. Als dit een weerstand is, welk luikje in mijzelf mag ik dan niet openmaken? Wat moet er voorkomen worden door geen antwoord op de vraag van verandering te geven? Er borrelden gevoelens en emoties omhoog en een zin “je mag geen opschepper zijn”. Okay dacht ik, in mij zijn dus overtuigingen actief die mij doen geloven dat wanneer ik spreek over verandering die ik in mijzelf liet plaatsvinden, dat dit een vorm van opscheppen is. Je bent een opschepper wanneer je laat zien dat het goed met je gaat en je dit zelf hebt veroorzaakt, was min of meer de onderliggende gedachte. Waar heb ik dat opgepikt dacht ik nog.

Door nog wat dieper in mijn verleden te graven, zie ik mijzelf als kind na een verjaardag met mijn gehele familie. Mijn ouders waren vaak teleurgesteld na zulke bijeenkomsten waar zij het gevoel hadden dat zij niet konden delen wat zij hadden bereikt of daardoor hadden kunnen aanschaffen. Er was sprake van jaloezie onderling en als kind pik je dit soort dingen op en je categoriseert ze als een soort van levensles ergens in je databank. Mijn ouders stopten op een bepaald moment met het delen van wat zij bereikten in het leven, omdat het werd ervaren als opschepperij en dus werd het voor de ander duidelijk dat zij op dat punt niet zo geslaagd waren geweest. Je zou het zelfs als een overlevingsmechanisme kunnen zien wat je als kind filtreert uit zo’n levensles. De angst om als opschepper te worden gezien en zo jezelf buiten de groep te plaatsen waar je voor steun van afhankelijk bent.

Ik kon dus zien waarom ik voor een moment in een weerstand schoot bij deze vraag naar verandering. Vervolgens zag ik hoe ik mijzelf niet liet bungelen en zocht naar het waarom en het hoe, om duidelijk te krijgen waarom dit gebeurde en niet nogmaals hoeft te gebeuren. En dat was het moment dat ik dacht: dat is een enorme verandering in mijn leven geweest en iets wat ik sinds een jaar als een natuurlijk iets ben gaan leven, het zoeken naar mijn startpunt. Bij de dingen die ik doe en zeg momenteel heb ik mijn startpunt helder en mocht dat een keer niet helder zijn dan zoek ik dat onmiddellijk uit. Natuurlijk zegt dit niets over het feit of ik altijd direct iets kan met het startpunt, er zijn ook momenten dat ik mijn startpunt wel zie, maar nog niet hetgeen wil loslaten wat mij nog energetische voldoening oplevert. Toch is ook dit loslaten veel gemakkelijker geworden door mijn proces heen, wanneer het vasthouden van patronen je niets meer opleveren op de korte en langere termijn, dan is het makkelijker om deze los te laten.

Hier laat ik zien hoe ik deze opinie, ‘dat ik een opschepper ben wanneer ik laat zien dat het goed met mij gaat’, loslaat door zelfvergeving, correctie en verbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te gebruiken om niet naar mijn eigen vorderingen te hoeven kijken en te delen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weerstanden gebruiken om mijzelf in het ongewisse te laten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen maar tekort doe wanneer ik  meega in de weerstand. Ik stop de weerstand, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden voor te zijn door preventief te zien/begrijpen/realiseren dat iets een ‘tricky’ punt voor mij is en ik dus alert kan zijn op mijn gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kijken naar mijn eigen vorderingen en veranderingen als beangstigend te ervaren, als iets waar je bij uit de buurt moet blijven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen benoemen wanneer ik iets beheers, wat een ander wellicht nog niet beheerst wanneer ik dit deel met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor afwijzing en het verstoten worden waardoor ik niet meer kan rekenen op steun. Ik stop het de angst voor afwijzing, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat deze angst voor afwijzing niet echt is, maar voortkomt uit opinies die werden gevormd door subjectieve uitspraken en gedragingen van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en zo vergeleken te worden met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet anders durven zijn dan de meute, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te tonen dat dingen mij goed afgaan na een lange weg van vallen en opstaan en te worden gezien als een opschepper. Ik stop de angst om als opschepper te worden gezien, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord opschepper los te koppelen van het principe ‘delen wat ik beheers’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor opschepper te worden uitgemaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om voor opschepper te worden uitgemaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag als opschepper gezien word, omdat dit niet in mijn beeld van wie ik denk te zijn past en het naar mijn ‘mening’ een gevaarlijke karaktereigenschap is die alleen maar ellende kan veroorzaken. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn mening bij te stellen en te zien dat ‘opscheppen’ en ‘delen’ niet dezelfde definitie hebben en als zodanig als woorden ook niet met elkaar geruild kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het eerst anderen naar de zin moet maken, door precies dat wel en dat niet te zeggen, en pas daarna te zien of het veilig genoeg is om mijzelf en mijn vooruitgangen te delen met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf onveilig te voelen om mijzelf en mijn vorderingen te delen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veilige en onveilige situaties op dit gebied niet kan inschatten, omdat mijn startpunt een overlevingsangst is die mijn beeld vertroebelt. Ik stop de overlevingsangst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt helder te krijgen en te veranderen zodat er een veilige situatie ontstaat waarin ik in  staat ben om mijzelf en mijn vorderingen te delen zonder eerst op slot te gaan door weerstanden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet belangrijk genoeg te vinden om mijzelf te delen en dus ondergeschikt te maken aan mijn angsten en meningen die ik in mijn kindertijd in mijzelf programmeerde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ondergeschikt maken door desinformatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik naast het snappen van mijn startpunt ook mijn startpunt mag bevragen en aan de kaak mag stellen om zo te zien of het een geldig startpunt is of niet. Ik stop het ondergeschikt maken van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen op zoek te gaan naar mijn startpunt en die te veranderen, maar ook te zien/begrijpen/realiseren waarom mijn startpunt niet in het belang van een ieder was en waar dat door veroorzaakt werd.

Advertenties

Dag 4 van 2555 dagen; bezitten om mijzelf niet te verliezen

In een flits zag ik een foto met tekst langskomen op Facebook en dacht even voor een seconde, die ken ik. Na erbij stil te hebben gestaan en goed te kijken zag ik dat een foto met tekst die ik zo’n jaar geleden gemaakt had ineens flink gedeeld en verspreidt werd op Facebook. Dat is mooi dacht ik en toen viel mijn oog op de ondertekst die zegt “door: …” Daar verwachtte ik mijn naam, omdat ik diegene was die met zorg deze foto uitzocht en uitsneed en een tekst erop plaatste die diep uit mijzelf kwam. Zeer persoonlijk dus. Maar achter het woord “door” stond de naam van iemand anders. Op dat moment begon er op de achtergrond in mijn mind van alles te draaien. Ik voelde mij miskent, mijn creatie afgenomen en tegelijkertijd voelde ik mij beroerd om deze gedachten die ik had. Ik had deze foto gemaakt en geplaatst omdat ik een boodschap wilde uitdragen, niet voor persoonlijke aandacht, of zat dat er toch stiekem achter verscholen? Een reactie komt niet vanzelf uit de lucht vallen en dus zal ik er verantwoordelijkheid voor moeten nemen.

Ik nam het geheel nog een stapje verder en gaf een commentaar op de foto om aan te geven dat deze van mij was en niet van x die onder mijn foto stond als de eigenaar. Dat voelde eigenlijk al niet goed het maken van dit commentaar, het voelde alsof ik mijn gelijk wilde halen. Een vechtlustige houding van; wanneer men mij niet erkent voor mijn creatie dan zal ik wel erkenning komen halen. Het antwoord wat ik op mijn commentaar kreeg gaf geen voldoening en stak geen veren in mijn kont.Tja …nu moet ik toch maar eens mijzelf op papier onder ogen komen en uitvogelen waarom ik zo bezitterig ben als het gaat om de dingen die ik creer waar vervolgens een ander succes mee heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf miskent te voelen en geen erkenning meer te kunnen halen uit een foto die nu onder een andere naam verder gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze foto’s te maken in het voordeel van een ieder en tegelijkertijd te genieten van de aandacht en erkenning die het mij opleverde en mij eigenwaarde verschafte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een creatie die ik bestempel als “in het belang van een ieder” ineens zie als mijn eigendom als een ander het onder zijn/haar naam verspreidt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verschil te zien tussen wat door mij gemaakt is en wat door een ander gemaakt is wanneer beide creaties in het doel staan van het creëren van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te schrikken wanneer ik meega in mijn ego en mijn negatieve scherpe kantjes laat zien. In plaats van te begrijpen dat ik die kant van mij al lang ken, maar niet erken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn over mijn negatieve kant wetende dat dit een hypocriete houding is om niet verder te hoeven kijken dan de verbazing groot is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet aan te willen dat het negatieve in mij zit als mijn ware aard en die ik niet als waarheid wil aannemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik net iets teveel van mijn negatieve aard nar buiten toe laat zien dan ik zou willen en te vrezen voor mijn imago naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relationele energetische banden aan te gaan met mijn creaties zoals foto’s met tekst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat bezit onderhevig aan competitie is, en een geweldige uitlaatklep voor het ego om zich te laten gelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geldingsdrang te hebben als het gaat om mijn creaties als eenhunkering naar erkenning vanbuiten af, in plaats van te zien dat erkenning van mijzelf van binnen uit komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een “dat is van mij” houding oorlog maak terwijl ik hetzelfde voor ogen heb als diegenen die mijn creatie voor hetzelfde doeleinde gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijzelf te verliezen wanneer mijn creatie onder andermans naam verder gaat en ik zodoende ophou te bestaan, terwijl dit gevoel niet was ontstaan als ik had begrepen dat zelfvertrouwen niet van buiten af komt, maar iets is dat ik in zelf intimiteit opbouw met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals bezit een reden te laten zijn om in de startblokken te gaan staan om oorlog te beginnen met een ieder die mijn bezit riskeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit als een deel van mij te zien en direkt het gevoel te hebben om persoonlijk te worden aangevallen als iemand een vinger ernaar uitsteekt zonder het motief van die ander in ogenschouw te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor het niet kunnen delen in het beste voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het belangrijkste in mijn werkelijkheid te bestempelen en daaruit voortvloeiend het ook normaal vind dat ik altijd het beste en meeste en mooiste heb los van hoe anderen ervoor staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bereid te zijn om te vechten voor mijn bezit, dat altijd voortkomt uit datgene wat al hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezit als iets van mij en origineel van mij te zien, terwijl alles wat hier is, de basis vormt voor alles wat wij doen en creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit te claimen en te leven in ongelijkheid en gescheiden van de eenheid van het geheel.

Ik realiseer mij dat mijn gedrag, typisch gedrag is waar misverstanden, geschillen en oorlogen van komen, Wat mij mede schuldig maakt aan alle misverstanden, geschillen en oorlogen omdat het deel uitmaakt van mij.

Ik realiseer mij dat oorlog een deel van mij is en er niet beter op wordt wanneer ik het met aardige woorden breng. Er is oorlog in mij en zonder door te slaan naar de nadere pool van de polarisatie zal ik de vrede moeten laten liggen/overslaan om i.p. daarvan te zoeken naar oplossingen die de oorlog in mij stilt en geen  consequenties naar buiten toe brengt.

Ik realiseer mij dat het willen bezitten van bezit voortkomt uit angsten en polarisaties en laat de energetische relatie los die gepaard gaat met bezit.

Ik ga de verbintenis aan om geen relaties meer aan te gaan met mijn creaties en in plaats daarvan ze te zien als een expressie in het moment van mij, en laat zien  wie ik ben in dat moment. Een ieder die dat wil delen, deelt een stukje van mij en een stukje van zichzelf dat herkenning vond in mijn expressie gevangen in dat ene moment.