Dag 319 van 2555: instortende gebouwen – deel 6 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik ingaan op de angst dat ik niet meer mezelf kan zijn wanneer de fundering onder mij vandaan voel gaan in relatie tot een veranderd wereldbeeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering in mijn bestaan die mij angst oplevert te beleven als de angst die mijn fundering/vloer onder mij wordt weggeslagen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angsten van de ‘geest’ fysiek te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de angst niet wil doorzien en laat doorsudderen totdat het fysiek wordt en ik niet meer snap dat ik dat zelf veroorzaakt heb. Ik stop het fysiek maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten van de ‘geest’ te doorzien, omdat ik de hulpmiddelen daarvoor heb en het ook daadwerkelijk kan maar niet altijd wil. Dus ga ik de verbintenis met mijzelf aan om het willen te doorzien om zo het domino effect van het fysiek maken te tackelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beangstigende veranderingen niet onder ogen te zien maar fysiek te maken als de makkelijkste weg.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de makkelijkst lijkende weg te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat dit de makkelijkste weg is, de weg van de minste weerstand, maar uiteindelijk om alles weer op z’n pootjes te krijgen blijkt de makkelijkste weg door zijn consequenties de moeilijkste weg te zijn. Ik stop het nemen van de makkelijkste weg en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn pad bewandel niet te kijken of het een makkelijke of een moeilijke weg is maar of het de weg is die het pad is voor die situatie ongeacht de moeilijkheidsgraad en zijn lengte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van een beangstigende verandering in mijn leven een dimensionale verschuiving te ervaren die mijn gehele bestaan anders kleurt en in een ander licht plaatst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verschuiven van de ene werkelijkheid naar de andere, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet in de fysieke werkelijkheid bevind, waardoor dit soort verschuivingen mogelijk zijn. Ik stop de verschuiving en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het kleur van het licht wel kan veranderen in mijn fysieke werkelijkheid, maar het mijn emoties/gevoelens/angsten zijn die de kleur geven die de veranderingen/verschuivingen veroorzaken, een grauwe lucht of een stralend blauwe lucht, blijft nog altijd de lucht, daar veranderd niets aan. Dus ik ga met mijzelf de verbintenis aan veranderingen in emoties/gevoelens/angsten niet als veranderingen van mijzelf en mijn bestaan te bezien, maar als de veranderlijkheid van de ‘geest’ die ik kan aanhangen of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heimwee te hebben naar hoe mijn leven voor de dimensionale verschuiving was die ik accepteerde en toestond als gevolg van het fysiek maken van de beangstigende verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van heimwee naar een realiteit die niet echt was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik beter niet kan vasthouden aan dingen die niet echt zijn alsof ze echt zijn. Ik stop de heimwee en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de heimwee te zien als een onstabiliteit in mijzelf waardoor ik even niet meer weet wie ik ben en zo mijn anker als mijzelf even kwijt ben, ik kan geen heimwee hebben naar mijzelf want ik ben er altijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat nu alles anders is en zal zijn na de dimensionale verschuiving.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van rouwen om iets wat ik dacht te hebben maar wat niet echt was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik rouw om iets dat ik niet daadwerkelijk had, iets dat bestond in mijn ‘geest’/verbeelding. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik niets kan verliezen wat ik niet had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken niets te kunnen veranderen aan de beangstigende verandering en het achtbaan gevoel dat gepaard gaat met de verschuiving en het fysiek maken van de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van toeschouwer te zijn van mijn eigen geschapen denkbeelden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de denkbeelden als echt beschouw/beleef maar mijzelf hierin niet aanstuur waardoor ik het gevoel heb in een bakje van de achtbaan te zitten waar mijn wangen door de g-krachten gemanipuleerd worden. Ik stop het zijn van een toeschouwer en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen toeschouwer van mijzelf te zijn, nog in mijn ‘geestes’ wereld en nog in mijn fysieke werkelijkheid. maar mijzelf aan te sturen zodat ik het gevoel van overdonderd te zijn voor kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van verschuiving van mijn realiteit naar een andere realiteit bang te zijn voor wat komen gaat en zo de angst voor instortende gebouwen verder aanwakker.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor wat komen gaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn eigen gecreëerde nu kan/wil zijn/verblijven en dus geen vertrouwen heb om in het oog van de angst te gaan staan om stabiel te wezen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een angst kan binnengaan en zolang ik mijzelf aanstuur en stabiel in dat moment kan zijn zal er niets gebeuren en kan ik zien/realiseren/begrijpen dat de angst opgeklopte lucht is die mijn aansturing niet over zou kunnen/mogen nemen wanneer ik mijzelf aanstuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat de wereld nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de wereld door een opinie bekijken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet onbevangen kijk, maar kijk met de ogen van de angst, die mij vaak het tegenovergestelde wil doen laten denken. Ik stop de opinie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet door opinies mijzelf aan te sturen, maar feitelijkheden getoetst aan het hier en nu mijn leidraad te laten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze achtbaan in gang heb gezet en dus de tijdlijn kan terug lopen om te zien waar ik het anders had kunnen doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik niet zie dat ik het beginpunt ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat iets op mijn pad komt zonder mij te realiseren dat ik deelgenoot ben van hetgeen op mijn pad komt. Ik stop de participatie in een beginpunt die niet in het belang van een ieder is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als beginpunt in mijn leven ook die zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid te nemen, zodat ik een zuiver startpunt ben en kan zijn voor mijzelf en mijn omgeving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat door welke beangstigende verandering of dimensionale verschuiving dan ook ik als wie ik ben niet kan veranderen, ik kan ervan leren, maar ik kan niet totaal een ander worden dan wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken te veranderen in een totaal ander iemand, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik personages en veranderende situaties zie als het veranderen van mijzelf. Ik stop dit denkbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik in essentie niet wat anders kan worden door de buitenwereld die mij beangstigd of lijkt te veranderen door een andere kijk op zaken, ik ben in de kern wie ik ben en dat zijn mijn ingrediënten waar ik mijn beste potentieel mee kan behalen.

Dag 318 van 2555: instortende gebouwen – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik wat verder ingaan op het mechanisme van, vrezen iets niet meer te hebben wat ik dacht te hebben, dit slaat dan weer terug op stabiliteit en het gevoel dat de fundering onder mij vandaan getrokken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik stabiliteit bereikt heb, zonder dit keer op keer te testen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets bereiken in het hoofd/de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denkbeeldig iets kan bereiken door de weg erheen te bedenken, wat niets zegt over de fysieke uitvoering daarvan. Ik stop het denkbeeldig bereiken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen half werk te verrichten en al op te houden bij het bedenken van iets zonder dat in mijn fysieke werkelijkheid uit te voeren en te testen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bewustwording van wat stabiliteit in mij inhoud aan te nemen als zijnde mijn stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het denkbeeld over iets dat ik mij meester maak als fysieke daad te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in mijn ‘geest’ alle opties die voorbij kwamen wel getest kan hebben, maar een denkbeeld heet niet voor niets een denkbeeld, het zit in de denk fase en niet in de doe fase. Ik stop een denkbeeld tot fysieke daad te bestempelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een denkbeeld een beeld van het denken te laten zijn en pas als ik het test in mijn fysieke werkelijkheid dan pas kan ik zien/ervaren of ik het mij meester kan maken/heb gemaakt en daar zal ik dan vervolgens stabiliteit in moeten vinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het denkbeeld over stabiliteit als fysieke stabiliteit te gebruiken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van’ geest’ realiteit met fysieke werkelijkheid verwarren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets in de ‘geest’ zo gedaan kan hebben, maar in mijn fysieke werkelijkheid kost dat tijd en inspanning. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen verwarring te zaaien en onrealistische doelen/eisen te stellen aan mijzelf door tegen mijzelf te zeggen dat ik het al kan (in de ‘geest) terwijl ik nog nooit geoefend heb binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf rijker te prijzen dan ik ben en dingen en handelingen denk te hebben, terwijl ik nog in het proces ben om dit te verkrijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets al te denken te hebben terwijl dat pas de volgende stap is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij dus rijker prijs dan ik in werkelijkheid ben. Ik stop de gretigheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen gretigheid te hebben ten aanzien van dingen realiseren en meester worden in mijn fysieke wereld, maar tevreden te zijn met hoever ik ben om zo stap je voor stapje verder te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer iets niet gebeurd of in duigen valt wat ik al dacht te hebben overwonnen/overmeesterd te hebben als een verlies te bestempelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies ervaren van iets dat ik nog niet heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan rouwen om iets dat er nog niet was. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te rouwen om iets dat er in de eerste plaats nog niet was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een verlies te ervaren van iets dat nog niet van mij was/in mijn kunnen lag en daardoor mijn fundering weg te laten slaan onder mijn voeten vandaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gevoel te hebben dat mijn fundering weg is door het verlies van iets dat er nog niet was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet realistisch bezig ben en ver weg ben van stabiliteit, omdat mijn fundering niet door een denkbeeldig verlies weggenomen kan worden als het er in de eerste plaats al fysiek was. Ik stop de ontreddering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet ontredderd te voelen als de fundering onder mij weg lijkt te zijn die er nog niet was in fysieke vaste vorm ,maar in plaats daarvan mij te richten op wat ik wel heb eb waar ik nog aan moet werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fundering te denken te hebben die onder mij weg wordt geslagen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat een denkbeeldige fundering onder mij vandaan wordt geslagen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een schijnwerkelijkheid leef waar daadwerkelijk zomaar iets kan instorten en onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. Ik stop de angst voor het niets en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor het niets, waar ik in terecht kom als mijn denkbeeldige fundering onder mij vandaan geslagen wordt, zich overmeestert over mij van mij af te schudden, want het denkbeeld over het niets is slechts eendenkbeeld en kan ik pas bevatten al sik het niets bevat en omarm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de start van de angst om mijn denkbeeldige fundering die ik niet heb, te verliezen, mij in te houden en niet durf te laten meevoeren om te zien waar het mij voert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor wat er in de angst is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij totaal laat opnemen door de angst en mij niet meer realiseer dat ik de schepper van de angst ben in de eerste plaats, ik weet wat die angst is, ik weet wat er in die angst is en ik weet wat er na die angst is, maar zie het niet door de separatie die ik tussen mijzelf en de angst heb geschapen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik de schepper van mijnangst ben en ik dus ook weet dat die angst mijn fundering niet kan wegnemen als mijn fundering in de eerste plaats echt is, dus wanneer ik het kan scheppen kan ik het ook weghalen.

Dag 232 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 2

equal money capitalismIn mijn blog van gisteren heb ik aangekondigd dat ik vandaag de zelfvergevingen zal uitschrijven omtrent het mij afscheiden van mijn vagina in relatie tot menstruatie.

 

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn menstruatie nooit zou komen, omdat ik als 7-jarige dacht dat het meteen zou beginnen toen ik hoorde over menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn menstruatie als een punt van eigenbelang te benaderen, waardoor ik ineens groot zou worden en zou meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verlangen naar mijn menstruatie als een polariteit op te pakken, waardoor het intens verlangen naar de menstruatie zich gaandeweg omboog naar het verlangen om nooit meer te menstrueren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik nooit meer van de helse pijnen van mijn menstruatie af zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bloeden van mijn vagina als entiteit de schuld te geven voor mijn maandelijkse pijnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat door het dragen van maandverband de nadruk juist wordt gelegd op dit lichaamsdeel, deze entiteit, die alleen maar mag bestaan in zijn eigen schaduw, in de geheime onderwereld van alles wat het daglicht niet kan verdragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het hebben van een entiteit dat niet getoond kan/mag worden dan alleen in het geniep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik met een grote rode vlek in mijn broek in het openbaar mij moet bewegen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina de schuld te geven van het feit dat het mij voor schut kan zetten en het mij in verlegenheid kan brengen door zijn ware aard, een bloedend gat, te tonen aan de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de menstruaties zich steeds sneller zullen opvolgen en langer zullen duren, zodat langzaam maar zeker ik van mijn vrijheid wordt beroofd om dat te kunnen doen wat ik wil. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als vrijheid berover te zien tijdens mijn menstruatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben leeg te bloeden en te bezwijken onder mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina instaat is om zelfmoord te plegen ten koste van de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina de controle over mij als geheel heeft en kan bepalen hoe ik mij voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het kijken naar het fysieke voorkomen van mijn vagina en teleurgesteld te zijn bij de aanblik aan mijn vagina en te zien dat het meer van hetzelfde was als de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als meer te zien en bijzonder door al het geheimzinnige eromheen, en frictie te bemerken nu mijn vagina er niet bijzonder of speciaal uitziet, maar eigenlijk een beetje zielig hoopje vel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat een ander zou kunnen ruiken dat ik ongesteld ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vies te ervaren wanneer ik heftig bloed en het bloed overal en nergens zit, en ik het liefst mijzelf van mijn vagina wil afscheiden en er niet mee geassocieerd wil worden.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf eindeloos te zien wachten op een menstruatie die uiteindelijk 7 jaar later zich aandiende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloos te worden en mijn lijf en mijn vagina niet meer te vertrouwen dat zij dat gingen doen wat volgens fysieke regels zou moeten gebeuren en ik niet dat zou behalen wat de uiteindelijke belang was, n.l. groot worden en een vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in elkaar duiken van de pijn die ik zo graag wilde laten stoppen maar die niet kon stoppen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn als iets van buitenaf te ervaren dat mij werd aangedaan door de vagina di ede aanstichter van alle kwaad was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een prop van een maandverband in mijn onderbroekje en zeker te weten dat iedereen het ziet en mij aanstaart. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het middelpunt van mijn bestaan ben en iedereen altijd op mij let en in detail naar mij kijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een enorme vlek in mijn broek die absoluut niet meer te verbergen is en mij het schaamrood op de kaken doet krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vies en laag te voelen door een vlek in mijn broek en mij niet te realiseren dat het de geheimzinnigheid en het weg willen stoppen van de vagina is dat maakt, dat ik schaamte ervaar dor de vlek in mijn broek veroorzaakt door een lekkende, bloedende vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met maandverband de hele maand rond en nooit meer niet te bloeden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in beelden die niet fysiek reëel zijn, maar waar ik aan vastklamp om zo angst te ervaren en meer afscheiding van mijn vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien op de grond liggend en totaal te zijn leeggebloed, waarbij ik geen controle meer over mijzelf heb/ervaar. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik kan doodbloeden aan een menstruatie en hier totaal geen gezond verstand meer kan toepassen door de waas van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien te zien kijken naar een vagina die speciaal en mooi is en mij zelfwaarde geeft, iets om trots op te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden in mijn geest te ontwikkelen over hoe een mooie vagina eruit ziet, gevoed door media, en frictie te beleven in de fysieke werkelijkheid als het er niet zo uitziet als verwacht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderlijf in de geest totaal onder het bloed te zien en mij smerig en vies te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verwachten dat een menstruatie een schoon en net gebeuren is dat vrij ongemerkt en ongezien voorbij gaat.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik niet meer ongesteld ben en mijzelf bevrijd voel en niet meer in de ban van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen voor het andere eind van de polariteit, waar ik vroegtijdig in de overgang kom, en niet weet of ik de gevolgen van de menopauze al wil ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik en te verwaarlozen menstruatie heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet mijn fysieke lijf kan manipuleren vanuit een startpunt van eigenbelang waarin ik niet alle gevolgen van een vroegtijdige menopauze kan overzien en niet alle voordelen van een menstruatie begrijp.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat mijn vagina mij niet meer in zijn greep houdt en ik vrij kan zijn als een geheel met mijn vagina, net zoals de reclame spotjes van maandverband waar vrouwen rondhuppelen in het gras om hun vrijheid te verbeelden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te beseffen dat het verlangen naar dit denkbeeld, niet een verlangen uit vrije wil is maar een verlangen vanuit voorgeprogrammeerd zijn, als gevangene van de matrix.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina houdt mij in zijn greep’ in mij te laten bestaan en zo te geloven dat ik niet vrij ben en mijzelf niet aanstuur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina een andere entiteit is die leeft in mijn lijf en mij aanstuurt, wat het tot parasiet maakt, oftewel een lagere vorm van leven op de maatschappelijke ladder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘door mijn vagina heb ik menstruale ellende’ in mij te laten bestaan en zo mijn vagina de schuld te kunnen geven van al dat vervelend is in mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als zondebok te gebruiken en niet 1 en gelijk aanmijn vagina te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘mijn vagina geeft meer ellende dan plezier’ in mij te laten bestaan en zo de vagina als de bron van het kwaad te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat afscheiding van een deel van mij in oneerlijkheid wel gevolgen moet opleveren en zich tegen mij keert als een zuurpruim.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf buitengesloten te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan gedachten over mijn vagina, door het te zien als een aparte entiteit die mij aanstuurt zonder dat ik daar aan te pas kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen de vagina die duidelijk voor mij de vijand is en in de gaten gehouden moet worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf tegen zichzelf uit te spelen en zo in gevecht met mijzelf te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minderwaardig te voelen ten opzichte van mijn vagina en tegelijkertijd mijn vagina als te min te beschouwen als reactie op het toestaan en accepteren van, de mindere te zijn dan een deel van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan als geheel als fysiek lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een fysiek deel van mij dat functioneert naar behoren, mijzelf kan beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn vagina, het kwaad dat het daglicht niet kan verdagen, waar ik niet mee geassocieerd wil worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben geworden in separatie van mijzelf.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op de fysieke geur van een ongesteldheid en die wil verbergen net als mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van mijn vagina die ik niet de baas ben volgens mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schoonmaken en het aanraken van de vagina tijdens mijn menstruatie als het schoonmaken van een ding te beschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust de connectie met dit lichaamsdeel uitschakel vanwege teveel geestelijke ballast er omtrent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf fysiek onzichtbaar te willen maken door in mijn lijf te willen wegduiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan de buitenwereld als ‘kijk hier ben ik’ te willen tonen, maar mij als een slaaf voel van een systeem/patroon dat menstruatie heet.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slaaf van de menstruatie te beschouwen en mij navenant te gedragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik slaaf moet zijn aan mijn menstruatie om het te doorlopen en weer over te laten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te genieten van mijn vagina als geheel van mij, maar mijn vagina als buiten gebruik te beschouwen tijdens mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet alleen af te scheiden van mijn vagina, maar tegelijkertijd ook van mijn menstruatie, als het ergste wat mij maandelijks overkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van vies dat ik jegens mijn vagina heb rond mijn menstruatie, vast te houden in mijn geest en mijzelf mee te terroriseren op momenten waar het niet past. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vies een aanleiding te laten zijn om mijzelf af te scheiden van mijn vagina en zo af te scheiden van mijzelf als geheel, wat mij beperkt in mijn expressie gelijk aan en in het leven.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.