Dag 389: Heb je een voornaam of ben je jouw voornaam?

Vilten Sleutelhangers met naam gepersonaliseerdBinnen een studiegroep ontstond er een discussie over namen en naamsherkenning, wat mij later nog eens deed nadenken over mijn eigen voornaam en mijn relatie ermee. Een voornaam is iets dat we zo vaak in ons leven hebben gehoord dat we er als het ware één mee geworden zijn. Als je jouw voornaam hoort roepen/zeggen, dan ben je ineens hier, alert en klaar om te reageren. Ook al horen we onze naam van verre, uit vele verschillende klanken kunnen we onze naam toch ontcijferen.

Wanneer er nu iemand in onze omgeving is die dezelfde naam heeft en je geroepen wordt maar het is niet voor jou bedoelt, dat voelt enigszins onaf. Alsof je alert en klaar bent voor een wedstrijd en dan op het reservebankje wordt geplaatst. Dit is iets dat ik vroeger op school wel had met naamgenoten in de klas.

Wat ik mij nu realiseerde naar aanleiding van de discussie die ik had, is dat mijn naam niet zeer ingewikkeld is, maar best vaak fout wordt geschreven of zelfs wordt vervormd tot een compleet andere naam. En daar gaat het voor mij mis, ik ervaar het als niet leuk wanneer mijn naam fout wordt geschreven. Met name wanneer iemand mij terug mailt en mijn naam voor zich ziet staan op het scherm, of met mij in een Skype gesprek is en voortdurend mijn naam ziet staan als ik iets type, en dan toch mijn naam anders spelt. Het voelt alsof ik tekort wordt gedaan.

Maar wacht eens even dacht ik toen, hoe kan ik tekort worden gedaan als persoon wanneer mijn naam fout wordt gespeld? Ik heb een naam maar ik ben niet mijn naam. Dus hoe kan ik dit zo persoonlijk nemen? Want dat is hoe ik het ervaar, een persoonlijke aanval op mijn naam. Het hangt af van de situatie waarin ik ben, maar als het kan dan zal ik de gelegenheid nemen om de ander duidelijk te maken dat ik zo niet heet of dat mijn naam zo niet geschreven wordt. Kan dit niet, dan zit ik vaak tandenknarsend achter mijn computerscherm mijzelf op te winden.

Het eerste wat ooit tegen mij gezegd werd was mijn naam. Als men mij vroeg wie ik was, dan zei ik mijn naam. Ik ben mijn naam geworden en wie aan  mijn naam komt, komt aan mij. Dus vroeg ik mij af wanneer ik, om welke reden dan ook mijn naam zou moeten veranderen, of dat zou betekenen dat ik niet meer ben wie ik ben? Nee, was daarop mijn antwoord. Mijn naam is als het ware een sticker die op mij is geplakt door mijn ouders en straks een herkenning op een graf of urn om aan te duiden dat ik dat was.

Dus bedacht ik mij dat ik die connectie met mijn naam, die vereenzelviging maar eens los moet laten. Dat ik maar eens moet stoppen met het mij opwinden over een fout geschreven naam. Immers de ander ziet mij niet anders als ze mijn naam anders spellen. En ik kan allerlei redenen bedenken waarom de ander mijn naam niet correct kan gebruiken, maar ook dat is zonde van mijn energie.

Door het lopen van het Desteni I Process kom ik er juist steeds meer achter wie ik wel en wie ik niet ben of wil zijn. Daar leer ik dat ik door zelfvergeving dit soort connecties los kan laten en kan corrigeren door dit te oefenen in mijn dagelijkse leven, net zo lang totdat het mij echt lukt om het los te laten. Te ademen als ik mij wil gaan opwinden en mij te herinneren dat het nergens toe dient om mijn naam te zijn. Mijn ouders gaven mij een naam en de Staat der Nederlanden gaf mij een burgerservicenummer. Een naam of nummer geeft eigendom aan, ik ben van mijn ouders want ik ben hun kind, en ik ben van de staat omdat ik belastingbetaler ben. Maar in beide gevallen ben ik wie ik ben, dat kan geen letter of cijfer veranderen, behalve ik zelf.

Hoe zit dat met jouw naam, hoeveel hecht jij daaraan?

Dag 388: er is au en wat doen we ermee?

Screen Shot 2016-06-09 at 10.42.56De laatste jaren ben ik mij steeds meer bewust geworden van het feit dat realistisch gezien de dag zich kan aandienen dat mijn ouders komen te overlijden. Jaren geleden zou zo’n bewustwording mij nerveus hebben gemaakt en een akelig gevoel hebben gegeven. Dus wat is er anders, wat is het verschil tussen nu en toen? Toen leunde ik op de mening van mijn ouders, als ze lang op vakantie waren dan gaf mij dit een gevoel van hen niet binnen handbereik te hebben. Naarmate ik zelf ouder werd, mijn Desteni proces ging lopen en steeds meer over mijzelf leerde, zag ik hoe ik mij afhankelijk had gemaakt van dingen die mijn ouders goed konden/kunnen en die ik als een soort van uniekheid op hen had geplakt. Het kwam nooit in mij op om te zien, of ik dat wat ik als uniekheid beschouwde, ook zelf bezat of kon ontwikkelen. Het was meer gemak dient de mens, mijn vader is goed in dit en dat en dus maak ik daar gebruik van. Als mijn vader zou komen te vervallen dan kan ik daar dus geen gebruik meer van maken, ik zou dan afgesloten worden van een ‘dienst’ als het ware. Dit geeft al een beetje aan hoe een rouwproces niet zozeer om liefde gaat en het verliezen van liefde, maar eigenlijk een zeer egoïstisch verhaal is en je jezelf voelt afgesneden van bepaalde behoeften in jezelf die de ander vervulde.

Als een natuurlijk proces begon ik te kijken wat ik het meest zou missen als mijn ouders er niet meer zouden zijn en heb ik in zelfoprechtheid gekeken of ik mijzelf dat kan geven, en zo niet waarom ik van mening was dat dit niet ging. Zodra ik dacht dat ik het niet in mij had, dan speelden er meestal opinies over mijzelf een grote rol en daardoor weerstanden die leken te bevestigen dat dit niet in mijn aard lag om te kunnen. Wat eigenlijk wel grappig is, want als de ander een half leven erover heeft gedaan om een bepaald talent te ontwikkelen, dan kan je ook niet van jezelf verwachten dat jij dit dan zo even doet. De vraag is natuurlijk of je bepaalde talenten of potentie binnen jezelf wil ontplooien, of je er klaar voor bent of dat je tijd in andere dingen wil investeren en iemand anders zoekt die deze dienst kan overnemen zodra de dood deze dienst afsnijd.

Een rouwproces, waarmee ik niet het eerste verdriet bedoel, is een proces waarin we bezeten raken met de herinneringen over de ander. We willen de ander als het ware levend houden door de herinneringen levend te houden in ons hoofd. Dit doen we dan op zo’n manier dat we onszelf vastzetten in deze herinneringen en zo onszelf als leven ook vastzetten. Waarbij herinneringen een soort van afweermechanisme wordt om de ander levend te houden, zodat we de angst om alleen te zijn met onszelf niet te hoeven ervaren. We geven vorm aan de ander in ons hoofd en wordt een fantasie partner/vader/moeder/broer/zus/kind etc. Op dat punt geloven we met zekerheid dat we niet verder kunnen leven zonder de ander en vragen af wat de ander van dit en dat vindt, waarbij wij zelf verzinnen wat de ander zou hebben kunnen gezegd. Zinnen als: “als je vader er nog was geweest dan had hij dit niet goed gekeurd of dan had hij trots op je geweest.” We weten allemaal dat we niet voor een ander kunnen praten, maar als het om de doden gaat dan is dat vaak wel geoorloofd. Eigenlijk zouden er alarmbellen af moeten gaan wanneer we gaan praten voor een dode, om dan te zien dat we bezeten zijn met de ander, en niet in staat zijn om los te laten en te leven. Wat min of meer gelijk staat aan er zelf ook niet meer zijn. Een rouwproces is een proces van eigenbelang en angst voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid om je eigen leven weer op de rit te krijgen en te leren van wat de ander je ooit gaf en te onderzoeken of je dit aan jezelf kan geven.

Als we in het woord ‘rouw’ de ‘o’ voor een ‘a’ vervangen dan krijgen we ‘rauw’. We krijgen de rauwe, ongecensureerde versie van onszelf te zien en staan dan voor de keuze of we daar verandering in willen aanbrengen of niet. Het woord ‘rauw’ zegt het al ‘r’ ‘auw’, ‘er is au’, er is pijn en we kunnen dit wegdrukken/onderdrukken, maar we kunnen dit pijnpunt ook als een geschenk zien, wat voor ons een deur opent om onszelf te geven en niet af te nemen zoals we doen in een rouwproces.

Terwijl ik dit proces liep om te zien of ik dingen op eigen kracht kon gaan doen, door mij de talenten die ik bewonderende en afnam bij mijn ouders probeerde eigen te maken, stuitte ik op meer dan ik in eerste instantie in de gaten had. Ik was eigenlijk al vrij snel met de talenten van mijn vader aan de slag gegaan en kon mij daar in vinden en dat zag ik mijzelf langzaam maar zeker eigen maken. Wat mijn moeder betrof, daar was een groot niets. Eerst onderdrukte ik dit, totdat het zo overduidelijk was en ik met mijn partner hierover in gesprek ging. Alles wat ik opnoemde over mijn moeder zag ik als zwak en negatief en mijn partner zag in al die dingen mogelijkheden, potentie en kracht. Dit opende enorm mijn ogen en eigenlijk was het niet nieuw, maar ik vond het ook te gek voor woorden om mijn moeder te herinneren al s’niets’ en mijn vader als de getalenteerde, alleen maar omdat ik mij liever identificeerde met zijn talenten en potentie dan hoe ik die van mijn moeder had geïnterpreteerd. Mijn ouders zijn er nu nog, ik kan nu nog van hen leren en vragen hoe ze zover gekomen zijn om dat talent te ontwikkelen. Het zou dus weinig effectief zijn om mijn moeder als ‘niets’ af te schilderen, terwijl dat ‘niets’ in mij zit en van mij komt en helemaal niets met wie mijn moeder is te maken heeft. Het zegt meer over mij dan over mijn moeder.

Dus wat begon als een natuurlijk proces is nu door ontwikkeld in een meer bewust proces waar ik in oprechtheid naar mijzelf kijk en juist de reacties en weerstanden gebruik om mijzelf beter te begrijpen i.p.v. alleen positieve te willen zijn en niet willen inzien wat voor een beeld je over de ander hebt ontwikkeld.

Nu ben ik begonnen dit proces van ‘er is au’ te duiden en niet onder het tapijt te schuiven, kan ik ook zien dat dit proces eigenlijk veel verder gaat. Wat opgaat voor mijn ouders gaat ook op voor een ieder ander waar ik hoe dan ook mee in aanraking kom, echt of virtueel. Het kijken naar wat de ander je geeft en zien hoe je dit aan jezelf kan geven, is niet alleen van toepassing op oude mensen die statistisch gezien sneller komen te overlijden. Dit is van toepassing op iedereen. Het moment dat ik denk: “oh kon ik dat ook maar”, is het moment van naar binnen kijken in zelfoprechtheid waarom die jaloezie daar is en waarom ik denk dat ik dat niet in mij heb. Dit is een proces waarbij je jezelf niet alleen gunt je beste zelf te zijn, in de momenten van verassing zitten de grootste geschenken verpakt. Want je leert jezelf kennen, waarbij je de kans krijgt niet jezelf te veroordelen maar te zien dat dingen anders kunnen waardoor je opstijgt boven je eigen gemaakte beperkingen van jezelf. Dat geeft kracht, om te zien dat als je jezelf richting geeft er veel meer mogelijk is dan je voor mogelijk hield. Jammer dat we vaak gelukkig denken te zijn met een beperkte of afgezwakte versie van onszelf, het kan zoveel beter. En als wij beter kunnen als een onderdeel van het geheel, dan is het niet moeilijk te bedenken dat het geheel als onze samenleving en alle processen die komen kijken bij het leven op een planeet ook veel beter kunnen. We zouden nee moeten zeggen tegen middelmatigheid en ja zeggen tegen het leren kennen van onszelf en onszelf als onze samenleving.

Dag 328 van 2555: op gesprek – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

ego-mirrorDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

Voor nu is dit de laatste blog in deze serie en zal deze blog gaan over het afraden van de revalidatie arts om naar op aan raden van de orthopeed naar de reumatoloog te gaan om de diagnose fibromyalgie nog eens onder de loep te nemen. En het schuldgevoel dat de arts ons probeerde aan te praten voor het gaan naar een andere reumatoloog, als een second opinion, op de diagnose die al gesteld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gekleineerd te voelen wanneer mij op een snauwerige manier wordt gevraagd of ik een second opinion wil halen bij een andere reumatoloog, en of dit is omdat ik een andere diagnose wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de geïrriteerdheid van de ander en de onvrede van de ander persoonlijk te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij als ego aangevallen voel en voel het bewaken van en controle over de realiteit van de ander als een aanval op mijn realiteit. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer de irritatie bij de ander zeer goed voelbaar is, dat niet over te nemen en eigen te maken alsof ik zelf iets ‘fout’ heb gedaan, en te verwachten dat de ander mij nu vanuit die irritatie wil pootje haken. Ik ga dus de verbintenis met mijzelf aan om te kijken naar de situatie en te zien/realiseren/begrijpen wat de ander te ‘verliezen’ denkt te hebben en bezie vanuit daar of dit in conflict is met wat het beste voor ons beiden is en dus of de ander een wezenlijke bedreiging is binnen mijn fysieke realiteit en ik daar iets mee moet doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij beledigt te voelen wanneer de arts vraagt of ik een andere diagnose voor mijn dochter voor elkaar wil krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn ego gekrenkt te voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vind dat ik recht heb op een gedegen onderzoek al betekent dat een second opinion en vrees dus dat de ander mij daaruit gaat praten waardoor ik mij verplicht voel dit plan te laten varen. Ik stop de angst dat de ander mij kan voorschrijven wat ik moet doen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet aan mijzelf te twijfelen of ik wel kan ‘staan’ als de ouder die alleen door gedegen onderzoek van artsen zich neerlegt bij wat de uitkomsten zijn en niet twijfel of ik andere onderzoeken wel mag aanslingeren, omdat ik zie dat de artsen niet volledig zijn door zich niet volledig te baseren op fysiek onderzoek maar ideeën van collega’s en door opleiding aangeleerde ideeën in de weg laten staan van wat ze daadwerkelijk gepresenteerd krijgen. Dus verbind ik mij om te blijven zoeken naar de arts die wel naar alle aspecten kijkt, en dit niet voor mijzelf af te doen als drammerig en mij niet willen neerleggen bij een diagnose als opinie die ik heb door te kijken door de ogen van de samenleving en de angst om niet geaccepteerd gedrag te vertonen waardoor ik mij aan de zijlijn van de samenleving plaats en elke vorm van hulp wel op mijn buik kan schrijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit een soort van paranoia te vrezen dat deze revalidatie arts mijn bezoek aan de reumatoloog gaat dwarsbomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn dat de ander de macht heeft mij te dwarsbomen in mijn zoektocht om uit te zoeken wat mijn dochter mankeert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik twijfel aan mijzelf en daardoor twijfel aan de ander zijn bedoelingen zonder te realiseren dat de ander mijn niet kan ontzeggen om naar een andere reumatoloog te gaan. Ik stop de angst en de twijfel aan mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in de ander een vijand te zien en zo mijn wereld op te delen in medestanders en tegenstanders, in plaats van mijn weg te bewandelen die ik moet bewandelen om het best mogelijke voor mijn kind te bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen medewerking van artsen te krijgen om uit te zoeken wat er nu precies mis is met mijn kind.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat verdere onderzoeken mij niet worden gegund door eigen belangen van anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet bezig hoef te houden en mij niet tegen hoef te laten houden met/door de angsten van anderen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst en het eigen belang van de ander mij niet eigen te maken door de motivaties die hieruit voortkomen als geldige regels te zien waardoor ik niet meer mag/kan kijken of er iemand is die eens echt goed wil kijken naar mijn dochter haar situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat de reumatoloog kan vaststellen of mijn dochter fibromyalgie heeft of dat er wellicht iets anders aan de hand is, aangezien ik steeds meer symptomen zie die dit ziektebeeld niet ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een juk te voelen door de diagnose die gesteld is door de eerste reumatoloog die niet lijkt te passen op mijn  dochter haar situatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het juk dat ik voel de angst is dat ik niet verder mag zoeken door te denken dat ik toestemming nodig heb van de ander terwijl ik toestemming nodig heb van mijzelf . Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien /realiseren/begrijpen dat ik degene ben die toestemming/erkenning aan mijzelf kan geven dat het niet ‘raar’ of ‘afwijkend’ is dat ik verder zoek voor mijn kind wanneer duidelijk is dat de diagnose die gesteld is niet de lading dekt en wel gebruikt wordt om fysieke pijn en condities te duiden die uiteindelijk van een geheel andere aard blijken te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bevestiging te willen van wat ik zie in de fysieke toestand van mijn kind.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bevestiging zoeken buiten mijzelf van iets dat voor mij duidelijk is maar waarvan ik vrees dat ik als ‘gek’ of ‘raar’ zal worden weggezet voor de denkbeelden die ik heb hierover, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor de mening van de ander over mijzelf, waardoor ik mijzelf terug laat houden en niet ga voor het zoeken naar antwoorden maar mij laat afleiden door zaken als ‘wat denkt de ander van mij’. Ik stop het kijken door de ogen van de nader naar mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer door de ogen van de ander naar mijzelf te kijken en mijzelf te beoordelen, maar te vertrouwen in mijzelf te durven zien wanneer ik zuiver handel vanuit een zuiver startpunt en wanneer niet om zo mijzelf te corrigeren wanneer mijn startpunt niet zuiver is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf wel voor het hoofd te kunnen slaan wanneer mijn dochter zegt: “de arts wil ons geen second opinion laten doen, want wanneer blijkt dat ik iets anders heb dan waarmee zij mij hebben aangenomen, als client op basis van vage klachten en een vage diagnose, dan zitten zij verkeerd en kunnen wij hen aanklagen daarvoor”, en ik dus mijzelf niet gerealiseerd heb dat de arts geen second opinion wil uit zelfbehoud.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ‘dom’ vinden dat ik iets niet (door)zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vind dat ik alles dien door te hebben om zo optimaal interactie te kunnen hebben en mij niet te realiseren dat wanneer ik ruis van de ‘geest’ toesta in de vorm van emoties en gevoelens ik niet alles kan (door)zien. Ik stop de ruis en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet naar beneden te halen door mijzelf ‘dom’ te vinden of te noemen, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ik niet alles in ogenschouw kan nemen waneer ik een situatie/onderwerp onder de loep neem wanneer ik energetisch reactief ben en handel/denk vanuit energie, dus een keuze moet maken, of een startpunt vanuit energie of een startpunt vanuit wat hier is en zich hier aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden dat deze revalidatie arts zover zou gaan om mij een ‘second opinion’ af te raden uit angst dat ik alsnog een aanklacht in zal dienen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij angstig te voelen over het feit dat anderen tot het uiterste gaan om hun doel te bereiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelf ook tot het uiterste wil gaan om mijn doel te bereiken en mij dus bedreigt voel wanneer deze wegen elkaar kruisen en niet met elkaar in overeenstemming zijn. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het belang dat ik nastreef niet perse hoeft te stroken met wat de ander nastreeft, maar dat ik alleen kan instaan voor mijn eigen startpunt en dus alleen mijn eigen startpunt kan corrigeren zodat ik blijf handelen vanuit wat het beste is voor allen en eenvoorbeeld kan zijn voor de ander, dus wanneer startpunten niet in overeenstemming zijn met elkaar zal er met elkaar een overeenkomst gemaakt moeten worden om toch beiden verder te kunnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind niet onder behandeling te willen hebben bij een arts die handelt vanuit angst voor haar goede naam, in plaats van een startpunt te hebben waar het welzijn van de patiënt voorop staat, zodat er geen kwesties zijn van goede of slechte naam.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van utopische eisen te stellen aan anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan eisen van de ander om niet vanuit angst/emoties/gevoelens te handelen binnen hun professie, terwijl ik zelf kan zien/ondervinden hoe een moeilijk proces dat is. Ik stop dat te eisen van anderen wat ik zelf nog niet beheers en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om er naar toe te streven dat ik als een voorbeeld kan staan hoe te handelen vanuit wat in het belang is voor een ieder en niet vanuit angst/emoties/gevoelens en mij niet te focussen op wat de ander nog niet beheerst als een excuus om niet met de ander te maken te hoeven hebben en dus niet met mijn eigen ‘imperfectie’ geconfronteerd te hoeven worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer iemand snauwerig en neerbuigend tegen mij spreekt, dat persoonlijk te nemen en dat reactieve moment niet te nemen/in te ruilen voor een moment waarin ik de situatie en de persoon goed inschat.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van informatie verkregen door het handelen van de ander niet te gebruiken om de situatie goed in te schatten maar om reactief op in te haken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de informatie die voor mijn neus ligt niet gebruik om de situatie in goede banen te leiden, maar de informatie die voor mijn neus ligt te gebruiken om mij energetisch op te pompen en zo meer olie op het vuur te gooien dan nodig is. Ik stop het misleiden van mijzelf en de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om situaties niet energetisch aan te wakkeren, maar te zien wat hier is, en dat te gebruiken om wat hier is terug te leiden naar een situatie die in het belang van een ieder is en te zien dat er een keuze moment is, maar dat dit een andere keuze is dan de keuze die ik tot op heden heb gemaakt, namelijk is het in het belang van een ieder en niet vanuit een startpunt van ego te denken hoe pak ik de ander terug die mij krenkt.

Dag 327 van 2555: op gesprek – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-LiteDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog neem ik het ontkennen van zaken door de revalidatie arts en het woorden verdraaien vanuit het revalidatie centrum onder de loep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat de revalidatie arts mij woorden in de mond legt die ik niet heb gesproken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door verbaasdheid mij te separeren van de woorden die tot mij gesproken worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze woorden niet volgens mijn verwachtingspatroon verwachtte en ik vind de woorden dermate verontrustend dat ik mij er niet mee wil vereenzelvigen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ondanks dat de woorden verontrustend zijn en buiten mijn verwachting vallen, toch uit te spreken dat wat tegen mij gezegd wordt onacceptabel en incorrect is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in paniek te denken “wat moet ik doen, nu het revalidatie centrum zijn eigen versie van mijn verhaal als waarheid aan mij terug geeft?”.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van paniek die ik gebruik om even onbeweeglijk in een moment te kunnen blijven hangen en zodoende niets te kunnen/hoeven doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment geen zelfverantwoordelijkheid wil/denk te kunnen nemen. Ik stop de paniek als coping mechanisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te ademen en te letten op mijn ademhaling, wanneer ik de paniek voel opkomen om zo te begrijpen/realiseren/zien dat deze paniek de plek inneemt van zelfverantwoordelijkheid en mij dus in de weg staat om te handelen in het belang van een ieder, dus adem ik mijzelf de stabiliteit in om de paniek niet toe te laten en de zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik pootje word gehaald door de gesproken feiten van de arts, om mijn woorden zo om te draaien dat het handelen van hen gerechtvaardigt lijkt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst dat de ander mij nadelig zal gaan behandelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben aan het kortste touwtje te trekken en niet dat zal krijgen wat ik denk dat mij toekomt. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit ego het krijgen wat mij toekomt te benaderen, maar met gezond verstand te bezien wat acceptabel is en wat onacceptabel is en te staan voor het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als kinderachtig te ervaren om iemands woorden te verdraaien voor je eigen gewin.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van labelen van de ander om mijn gevoel weer te geven over de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander label vanuit mijn geloof en opinies en de emoties die los komen als ik mij geraakt en/of gekleineerd voel om zo een semi goed gevoel te hebben dat de ander gelabeld is. Ik stop de wraak in de vorm van labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik de ander alleen kan labelen vanuit een punt van gevoel en emoties, waneer deze meespelen in het geheel, en ik dus ook kan handelen zonder die gevoelens en emoties, waardoor ik sec kan kijken of deze persoon voo rhet leven i sof tegen en navenant mij op te stellen ten opzichte van de persoon en de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verdraaien van woorden als verachtelijk te labelen en de arts ook te plaatsen in een hokje van “een verachtelijk persoon”, waar ik een rode vlag bij moet plaatsen om vervolgens met een grote boog eromheen te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afkeer voor het verachtelijk zijn en alles zal doen om dat niet te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in het gedrag van de ander mijn angst getriggert zie dat ik ook zo zou kunnen zijn. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van verachtelijk weg te nemen en te kijken naar het woord ho eik het nu zie en hoe ik er anders mee om kan gaan binnen mijn woordenschat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te willen separeren van de relatie die ik heb met de arts, omdat ik mij niet met “verachtelijke personen” wil ophouden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie nu ik mij onveilig voel bij deze persoon, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hoop dat het gevoel van onveiligheid weg gaat door mij te separeren van de arts, maar mij niet te realiseren dat die angst gevoed wordt door de emoties en gevoelens die ik erbij heb. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties en gevoelens rond het onveilig voelen bij deze persoon weg te nemen en dan met gezond verstand te bezien of het waardevol is om deze relatie voort te zetten of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik nu ik de arts gelabeld heb als “verachtelijk” ik haar niet meer serieus kan nemen als arts of persoon.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wraak nemen op de arts en mijzelf in bescherming denken te nemen door de arts niet meer serieus te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij hierdoor van alle informatie van de arts afscheid en zo ook mogelijke waardevolle informatie bij voorbaat over mijn schouder weggooi door de wraakgevoelens van mijn ego te volgen. Ik stop de wraak en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen wraak te koesteren, maar te zien/realiseren/begrijpen dat wraak niets oplost maar meer gevolgen teweeg brengt. Ik kan het beste open blijven staan voor wat anderen mij zeggen en zo het bruikbare eruit te pikken en de rest te laten voor wat het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik geen voortgang mogelijk zie met een arts en een revalidatie centrum dat denkt dat een niet gemeend excuses mij de mond zal snoeren, zodat zij kunnnen wegkomen met wat zij maar willen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het ego reactief te laten zijn en dat in daden willen omzetten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wraak voorop zet als een eerste doel om vervolgens aan de hand van de feedback van de ander te bepalen of ze genoeg gestraft zijn en zo voor God te spelen en mij niet te realiseren dat ik lering kan trekken uit de manier waarop de excuses zijn gedaan en navenant daaraan mijn fysiek handelen kan inzetten. Ik stop mijn reactieve ego en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien hoe de excuses zijn gedaan en in welke bewoording, wat zorgt voor informatie die mij op weg helpt met de beslissing of ik een aanklacht ga indienen tegen onacceptabel handelen en gedrag, los van een reactief ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo snel mogelijk mij los te willen maken van het revalidatie centrum nu zij aangetoond hebben ons niet verder te kunnen helpen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een beslissing nemen vanuit ongemakkelijke en bedreigende gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst stabiel en vrij van deze gevoelens en emoties zal moeten gaan staan om vervolgens een besluit te kunnen nemen. Ik stop het besluiten vanuit gevoelens en emoties en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf eerst vrij te maken van elke ruis op het gebied van gevoelens, emoties en angsten alvorens ik beslissingen neem.

Dag 323 van 2555: wie ben ik in relatie tot pakketjes – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

Vandaag is mijn pakketje aangekomen bij de ontvanger, ik was blij dat het goed over was gekomen, maar die energetische ervaring die ik normaal erbij heb had ik niet. Geen extra geluk heb ik bemerkt nu ik weet dat het pakketje goed is aangekomen. Ik was best tevreden met mijzelf dat ik door het in kaart te brengen met zelfvergeving en zelfcorrectie die energetische lading niet langer accepteerde als een beloning en bevestiging van wie ik ben.

Hieronder volgen de zelfvergevingen en zelfcorrecties van voor het moment dat het pakketje aangekomen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om plaatsvervangende vreugde te willen ervaren wanneer een pakketje niet voor mij bedoeld is maar voor de buren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van energie halen uit datgeen wat zich voordoet waarbij de hoeveelheid niet uitmaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook al is het pakketje voor de buren ik toch een zekere mate van energetische beweging in mijzelf waarneem, waarbij het een soort van nemen wat er is situatie ontstaat. Ik stop het zoeken naar energetische ervaringen in het krijgen van pakketjes en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een pakketje voor een ander aan te nemen zonder nieuwsgierigheid en plaatsvervangende vreugde, maar gewoon te constateren dat dit een pakketje is dat tijdelijk bij mij in huis is en wat later opgehaald gaat worden door de buren en daar is het mee af.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een warm gevoel van binnen te krijgen bij het ontvangen van een pakketje.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoelens van warmte te labelen als positief, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor een opinie over positiviteit in mij vastzet gekoppeld aan een warm gevoel waardoor ik dit patroon wil blijven herhalen en al blij wordt van het idee. Ik stop het positief labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelservaringen niet te labelen als positief of negatief maar gewoonweg te genieten of op te staan en aan te geven dat iets onacceptabel is, waardoor niet een patroon mij doet bewegen maar het moment waarin ik mij bevind,

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vreugde te ervaren wanneer ik een pakketje ontvang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vreugde ervaren vanuit een energetische lading, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kan genieten wanneer ik iets krijg zonder dat er iets in mij verandert door een energetische ervaring waar ik mij door definieer. Ik stop de energetische vreugde en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten in het moment, maar niet te veranderen in het moment door het aannemen van een door energie gedreven personage of definitie van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een speciaal moment te vinden wanneer ik een pakketje krijg.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van speciaalheid te koppelen aan situaties waardoor ik kan verlangen naar deze situaties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een soort van energetische worst aan mijzelf voorhoud. Ik stop de speciaalheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om situaties niet in te delen in speciaal of niet speciaal om zo in het moment niet te kunnen genieten van wat hier is en zo de kleinste momentjes over het hoofd zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen hoe de ander mijn opgestuurde pakketje vind en mij niet te realiseren dat ik mij eigenlijk afvraag hoe de ander mij ervaart door deze daad.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van waardering halen uit mijn daden naar de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet kan definiëren door hoe de ander mij ziet wanneer ik iets geef. Ik stop het zoeken naar waardering buiten mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ander te laten bepalen wie ik ben in elk moment maar zelf bepaal wie ik ben in ieder moment door mijzelf te waarderen voor wat ik doe voor mijzelf als voor de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zekerheid te willen hebben dat de ander mij kan waarderen als persoon, om zo in bevestiging verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van waardering van de ander nodig hebben om verder te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik altijd zelf degene ben die mijzelf stopt of laat verdergaan en dat ik dat alleen van de ander verwacht wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem. Ik stop het zoeken naar waardering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om zo te leven dat ik waardering niet hoef te zoeken, maar mijzelf kan waarderen voor wat ik doe en wie ik ben in wat ik doe, waardoor ik altijd naar mijn eigen kracht terug kan en mijzelf als oplaadpunt heb zonder dat daar energie aan te pas komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een geluksmoment te beleven aan het geven/sturen van een pakketje.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfvalidatie door het krijgen of geven van iets, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet gelukkiger word van iets krijgen of geven, ik kan ervan genieten, maar het bepaald niet wie ik ben als een gelukkig persoon. Ik stop de zelfvalidatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfvalidatie van mijzelf af te laten hangen en niet van zaken in mijn buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te zijn wanneer mijn geluksmoment wordt uitgesteld door de bezorgdienst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van irritatie wanneer ik die energie die belooft was niet op tijd krijg, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een soort van junk/vampier ben die afkick verschijnselen krijgt zodra ik niet op tijd mijn energie krijg. Ik stop de irritatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het consumeren van energie niet mijn leven te laten beïnvloeden, maar te zien/proberen hoe ik sta zonder de energielading die ik aan ervaringen plak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een pakketje mij toestaat om mij blijdschap te verschaffen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn blijdschap toe te schrijven aan een pakketje, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik blijdschap kan zijn in zelfoprechtheid zonder aansporing van buitenaf. Ik stop het excuus om blij te kunnen/mogen zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat blijdschap een expressie van mijzelf kan zijn die niet bepaald wordt door emoties, gevoelens en herinneringen noch door iets van buitenaf dat ik heb gelabeld als iets dat blijdschap brengt, blijdschap ontstaat in het moment en kan zonder energie ervaren worden door te durven zijn in het moment los van verwachtingen.

Dag 322 van 2555: wie ben ik in relatie tot pakketjes – deel 1

Dip-lite cursusIk vroeg mijzelf recentelijk af wie ik nu eigenlijk ben en waardoor ik nu eigenlijk gedreven wordt in relatie tot pakketjes krijgen en versturen. Zoals veel vragen die we onszelf stellen is hier geen eenduidig antwoord op te geven, om de eenvoudige redenen dat het antwoord uit meerdere aspecten/dimensies bestaat. Ik zou graag eens wat dieper duiken in het aspect van het krijgen of versturen van pakketjes en zal in deze blog de verschillende soorten en emoties en gevoelens die ermee gepaard gaan beschrijven om in een later stadium door zelfvergeving en zelfcorrectie naar mijn startpunten en patronen te kijken en deze aan te pakken.

 

Het krijgen van een pakketje dat niet voor mij bestemd is, levert even een vreugde gevoel op wanneer er wordt aangebeld en een koerier drukt mij een pakketje in de hand vergezeld met de vraag of ik dit voor de buren wil bewaren totdat zij het komen ophalen. Het eerste wat dan door mij heen gaat is, ik heb toch geen pakketje besteld? Maar het gevoel dat erbij vrij komt is er één van vreugde zoals ik al zei, een moment van spanning en nieuwsgierigheid van wat erin zal zitten. Ik kijk dan ook meestal even op de afzender om te zien wat het zou kunnen zijn, voor die ander waar het pakketje voor bedoeld is om zo zou je haast kunnen zeggen, plaats vervangende vreugde te ervaren over het ontvangen van iets waar je op gewacht hebt.

 

Het krijgen van een pakketje dat wel voor mij bedoeld is levert een warm gevoel van binnen op en gevoelens van vreugde. Ja, het is er! Eindelijk nu kan ik het aanraken of eindelijk nu kan ik het gebruiken. Wat er ook in zit het levert een soort van Sinterklaasavond gevoel op. Een verassing en wanneer ik zie wat en hoe het is dat mij is toegestuurd bevredigt mijn nieuwsgierigheid. Nu moeten ik zeggen dat ik meer pakketjes voor anderen aanneem dan dat ik zelf krijg, dus dat kan ook een reden zijn dat het spannend is en mij blij maakt.

 

Stuur ik zelf een pakketje naar iemand op dan voelt dat alsof ik een cadeautje eigenhandig in persoon aan iemand geef. Dit is eigenlijk wel de vorm die het meeste energie genereert in mij. Wat zullen zij ervan vinden? Hopelijk kunnen zij het waarderen? Wat je ook kan vertalen naar wat zullen zij van mij vinden en kunnen zij mij waarderen door wat ik doe voor hen? Het sturen van een pakketje als een cadeau is een soort van evaluatie van mijzelf doormiddel van een instrument dat pakketje/cadeau heet. Ik geloof, zonder dat verder te hebben onderzocht, dan ook echt dat ik gelukkig wordt als mijn pakketje goed is aangekomen. Komt het pakketje niet aan dan begin ik mij danig zorgen te maken, want nu wordt mijn geluksmoment uitgesteld en op de proef gesteld. Daarnaast speelt er ook een financieel aspect, wat maakt dat ik het niet kan waarderen wanneer mijn spullen in de post zoekraken of kwijtraken. Dat is dan ook een reden om eenverzekering te nemen voor mij wanneer ik pakketjes opstuur met spullen van een zekere waarde.

 

Recent zou ik een pakketje moeten ontvangen, maar het werd maar niet bezorgd. Uiteindelijk kreeg ik een e-mail dat de koerier had aangebeld maar niemand thuis had gevonden op het afgesproken tijdsstip, terwijl wij thuis waren. Bij de tweede poging werd mij vermeld dat het pakketje niet aangenomen werd op het adres, maar weer had ik niemand gezien. Ik belde met de helpdesk om uit te vinden dat het pakketje naar een oud adres was gestuurd, dus werd het adres veranderd en kreeg ik diezelfde dag nog het pakketje. Ik had echt weken op dit pakketje uit het buitenland gewacht, eerst was het bij de douane vastgehouden en later dus de oponthoud met de bezorging. Ik kon mijn haren wel uit mijn hoofd trekken van de opeen stapeling van missers en ongelukkige voorvallen. Ik hunkerde naar dit pakketje, ik had het nodig zakelijk gezien en ik kon niet verder zonder dit pakketje. Dit was een zeer lang uitgestelde vreugde en toen ik het kreeg was ik wel blij maar niet uitbundig blij. Alles wat ik eerder als negatief had ervaren kwam als een deken neer op mijn vreugde gevoel dat mijn pakketje er eindelijk was.

 

Ook recent stuurde ik een pakketje naar het buitenland, wat volgens de web-site van de post met 4-6 dagen over zou zijn. Het postkantoor had 14 dagen gezegd en voor zover ik weet is het nog steeds niet aangekomen en gokt post.nl dat het deze maandag zal arriveren. Kromme tenen heb ik ervan gehad, want eigelijk had ik het pakketje gewoon willen geven en willen zien of men er blij mee is en mij waardeert voor wat ik hen heb gegeven. De spanning van het aankomen van je pakketje bij een ander wanneer dat minimaal 18 dagen duurt is best lang. Eigenlijk gaat het leuke er een beetje vanaf, of met andere woorden de energie boog kan maar zolang gespannen zijn en ik raak een beetje door deze spannende energie heen. Een soort van evaluatie op jezelf op je  werk, waarbij je meerdere zegt dat ze de uitslag bij de volgende salarisronde zullen melden.

 

Het gaat dus eigenlijk om energie, de energie van het geven en nemen, die er niet hoeft te zijn maar er wel bestaat door de positieve en negatieve ervaringen die ik aan het woord pakketje koppel. En het vreugdepunt dat ik vervuld wil zien, wat ook weer een oplaad punt voor energie is. Ik ervaar blijdschap bij het krijgen en versturen van pakketjes, omdat ik mijzelf hierdoor definieer door de validatie van de ander. Wat maakt dat ik denk: een pakketje staat mij toe om blijdschap te ervaren, terwijl het zou moeten zijn dat ik blijdschap mag ervaren in iedere adem en ieder moment wanner dat echt is met een zuiver startpunt zonder ervaringskoppelingen en energie afhankelijkheid.

 

Wat het sturen van een pakketje zou maken in het met zorg uitzoeken van de spullen waarbij ik mij verplaats in de ander en dat onvoorwaardelijk wil geven. En zover gaat dat goed, maar dan komt dat venijnige energie punt om de hoek kijken waar ik het vreugde -en validatiepunt nog niet geheel kan loslaten. Simpelweg omdat dit een patroon is dat al zo lang in mij bestaat en ik dat niet zomaar even overboord kan gooien zonder mij van alle koppelingen te ontdoen en mij te realiseren, te zien en te begrijpen, maar voornamelijk ook door het te oefenen in de praktijk, dat ik het kan loslaten. Ik kan dit loslaten en ervaren dat het niet meer of minder is om een pakketje te sturen of te ontvangen als de energielading eraf is, maar dat het gewoon is, onvoorwaardelijk in zelfeerlijkheid.

 

In mijn volgende blog volgen mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties.

 

 

 

Dag 321 van 2555: instortende gebouwen – deel 8 – wereldbeeld – zelfvergeving en zelfcorrectie

dip-lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn veranderende wereldbeeld er gemakshalve vanuit te gaan dat mijn directe omgeving ook mee veranderd met dit veranderde wereldbeeld van mij.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kijk/ervaring op het leven te projecteren op een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet gelijk ben aan de ander als het gaat om waar ik sta in het leven. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat gelijkheid en eenheid niet zit in waar iemand in zijn proces zit hier op aarde, maar dat het zit in het vermogen om ondanks een verschil in proces toch nader tot elkaar te kunnen komen op de punten die we beiden al wel gelopen hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in anderen die niet mee veranderen met mijn wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling in mijzelf als teleurstelling in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik teleurgesteld ben in mijzelf dat ik geen aansluiting meer weet te maken met de ander als mijzelf. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van teleurgesteld te zijn en mijzelf als falend te ervaren, in te zetten om te zien dat ik iets moet doen met de verander processen in mijzelf om niet in separatie verder te gaan, maar juist steeds te blijven zoeken naar de gemene deler die ik deel met mijn medemens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen als stoorzenders te ervaren die niet mee willen veranderen met mijn veranderende wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander als teveel te zien in mijn droombeeld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het als vervelend ervaar wanneer de ander niet meegaat in mijn wereldbeeld. Ik stop het egocentrisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn wereld naar mijn hand te willen zetten, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ieder op zijn/haar tempo verander processen doorloopt en dat we uiteindelijk één en gelijk aan de eindstreep zullen staan, maar niet binnen dezelfde tijdsdimensie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloosheid te voelen om te zien hoe anderen blijven vasthouden aan hun bestaande wereldbeeld terwijl de wereld om hen heen wel veranderd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van voor de ander te willen beslissen hoe hun wereld te moeten zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat die moedeloosheid moederloosheid moet worden, waarbij ik de ander niet bemoeder om zo te gaan denken als ik de veranderde wereld zie. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook al is het op nog zo kleine schaal een ander niet te manipuleren in het zien van mijn zienswijzen als het gaat om het veranderen van iemands wereldbeeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij alleen te voelen binnen mijn veranderende wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfmedelijden door een ‘alleen op de wereld’ gevoel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik echt niet de enige ben met een veranderd wereldbeeld en ook niet de enige met mijn veranderde wereldbeeld. Ik stop het zelfmedelijden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het niet uitmaakt of ik alleen ben met mijn veranderde wereldbeeld, het blijft ten alle tijden aan mij om zelfverantwoordelijkheid te blijven nemen voor wie ik ben in elk moment en te staan voor wie ik ben met of zonder anderen achter mij die hetzelfde denken. De kracht moet uit mijzelf komen en dan kan ik mijnkrachten bundelen met anderen om samen sterk te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gat te ervaren tussen mij en anderen door mijn veranderde wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie die ik schep tussen mij en de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het op een ander punt bevinden van anderen binnen het proces van het leven als gat ervaar en dus mij en de ander uit elkaar drijf. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te richten op een juiste benaming van de processen in mijzelf en om mij heen, om zo niet onnodig separatie te bewerkstelligen daar waar dat niet nodig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik nooit meer nader tot de ander kan komen als zij niet ook veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afhankelijk van de ander zijn voor mijn zelfverantwoordelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nu de ander medeplichtig maak door het niet veranderen van de ander als excuus te gebruiken om niet nader tot de ander te kunnen komen. Ik stop  en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het veranderen van mijzelf los te zien van de ander om zo de ander niet van mij af te duwen maar juist aan te halen omdat ik kan zien dat de ander geen invloed op mijn verander processen heeft maar dat het met mijn eigen zelfverantwoordelijkheid nemen te maken heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de verandering naar een ander wereldbeeld even alles op losse schroeven te voelen staan en niet meer goed te weten wat mijn stabiliteit is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet meer hebben van een baken/vaste grond onder mijn voeten en mij verloren te voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in de ‘geest’ participeer en bakens buiten mijzelf zoek om in mijn eigen kracht te kunnen staan. Ik stop het verloren gevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik geen bakens nodig heb van buitenaf maar mijn bakens moet uitzetten van binnenuit om zo in mijn eigen kracht te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stabiliteit te zoeken in mijn wereldbeeld en de wereld om mij heen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van stabiliteit zoeken buiten mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf geen houvast kan of denk te kunnen geven. Ik stop het gebrek aan zelfvertrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat zelfvertrouwen het vertrouwen van mijzelf is en dat is iets dat niet van buitenaf opgevuld kan worden, maar iets waaraan ik zelf moet werken om te zien dat een veranderend wereldbeeld niet bepaald wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te identificeren met mijn veranderde wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn zelfbeeld te vervangen met een wereldbeeld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik leef door prikkels van buitenaf en dus niet mijzelf in vrijheid aanstuur. Ik stop het wereldbeeld als zelfbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfbeeld te herevalueren en te zien/realiseren/begrijpen dat het een zelf beeld heet omdat ik het beeld ben wat het bepaald en niet mijn buitenwereld.