Day 272 of 2555: releasing the picture of Bernard and continuing what it stood for

basisinkomengarantieOn Sunday, August 11th early in the morning, Bernard Poolman passed away, his heart stopped beating…

Last Sunday my parents were over for a visit and I had made an agreement with myself that I wouldn’t constantly check my mail as a point of not being here. I’d muted the sound of my laptop and would therefore not be guided by distractions and that went actually pretty well. When my parents left around half past 9 that night, the normal peace returned in the house. We cleaned up and I decided to check my mail. My partner almost immediately asked if I had already read the mail from Robert and that annoyed me, because I’d like to start on the top of the mail list and go through the mails in a chronological order to not miss anything important. Finally I decided to read the mail first after my partner insisted me to do so. I could not believe what was written, a flash through my mind took me to the point of; it must be a joke or a test to see if we can stand and continue process without Bernard. But soon that was replaced by common sense, nobody would think of such a sick joke, that would simply not serve the best interest of all, to announce online the death of Bernard by his daughter Cerise on his own blog ‘Creations Journey to Life‘, while someone is still alive. So Bernard’s death is a fact.

Then I found out that I’d missed the chat that had taken place to answer all questions everybody had about the death of Bernard, in the moment I did experience this as having missed a funeral, a missed chance to be together with all who had known him. I decided to not give in to the fantasies of my mind and read the chat afterwards in the chat log. Although I couldn’t give any input myself while reading the chat, it was a moment where I carefully read the words that I integrated within myself to fully understand the true impact of the loss of Bernard.

Bernard was a man that was hated or loved, there was no middle ground, which indicates the intensity of him walking this earth. When Bernard did something, he lived it after he had determined whether it was in the best interest for all in all ways. Which made him into a great example for all who were able to get to know him through his words. His words were for many unbearable to hear, it led them to the bone, while others couldn’t get enough of the sound of his words, because they were able to hear his self-honesty and common sense. I’ve never experienced his voice as unpleasant and therefore I did play a lot of his interviews in my house, though my partner had some problems with Bernard’s voice in the beginning, later on he could see where Bernard had touched upon and where he had instabilities inside. Which doesn’t say anything about my stability and enjoying hearing Bernard’s voice, I could hear it and at the same time I could see the points inside of me that needed attention. In the beginning Bernard’s voice gave rise to images inside of me, about how he physically would look like. I felt quite confident at that time, about my ability to use a voice to determine how the person looked like. Blinded by this opinion I never actually saw how off I was in almost all cases, and so I was with Bernard. I saw a small man with dark eyes en dark hair in front of me, who was speaking according to me in an Indian-English accent. I really had a big laugh afterwards when I found out that the farm was situated in South-Africa and Bernard was a tall big man and more blond than dark with an Afrikaans accent.

I only encountered Bernard in chats and emails and never met him in person. I’ve asked myself if I’m missing this chance of ever meeting him in person, the chance to stand eye to eye with the incarnated message, that I’ve applied within my life. And I have come to the conclusion that it doesn’t matter, the message is the message and it’s up to me to integrate it into my life and to show it to others through my actions. De message of Jesus is mainly the foundation onto which Bernard has gone further and as which he has actually lived as a living example for anyone who wanted to see and hear. Which made him to me at a certain point like a big stick, more like: as he can do it, as he did it, what limitations do I put myself through in order to not do that what is in the best interest of all? Bernard continued saying: investigate for yourself, and yes, I started investigating even how difficult it was to gather that information in order to be able to say: this is what I discovered and that’s why I stand as this point. I also learned to see what the consequences are of my actions when I do not act in self-honesty, and instead act as the result of my emotions/feelings/fears. And also when you do not see a point the first time it will return another time and another time in different forms till you get it and that’s why this is such a great test to see how far you are within a particular point.

At some point the SRA course arose to do some structured process to assist us to realize ourselves. After about a year Bernard told us that it would be better for us to do a year full of mind constructs. We didn’t master the mind construct yet in a sufficient way in order to progress and to come to understand ourselves and the world around us, but most of us were not looking forward to a whole year of mind constructs. I even saw it as a punishment for not being good enough at it yet and I felt resistances, but here Bernard served as a big stick, because none of us would have asked for this all by ourselves. Some did it within a year and others took a bit longer, but it was the biggest gift ever that we could gift ourselves.

Besides serving as a big stick, Bernard was to me a sort of conscience at a distance, I asked myself what he would do or how he would see something. You’ll understand that such depending behaviour eventually leads to mind fucks and fears and therefore I had to say goodbye to that behaviour. Yet his words were still important to me, because I knew his words were absolute and mine not yet. The moment I started blogging and Bernard started sharing my blogs on Facebook, that made me proud of myself and gave me the space to continue. Also this behaviour I had to let go since it wasn’t constructive behaviour. Bernard was like a father for everyone regardless of your age, a father figure that shares the first steps you take with you, whether he was physically there or not it didn’t matter.

Bernard absolutely didn’t want to be seen as a guru or leader with followers who were mimicking without using common sense. He would say things like: I walk with you and when you walk behind me to follow me I will fart so loud until you will walk next to me, that was typically Bernard. He wanted us to become his equals and not depending children who were lost without him. He wanted a strong stable group that could be like a strong front and stand for and as life. He alone had already walked process and knew that walking process within a group would be much faster, so he attracted people with his message and formed a group. Not as is often alleged, that he started a group around him and especially women to follow him, which was at odds with his principles and he wouldn’t deny his principles.

I have often looked with disbelief at what people, of the darkness of the internet, shared as being the truth about Bernard. People who absolutely did not know him or had experienced him in real life, though they had such huge reactions to the message of oneness and equality and were anxious that they were about to lose their comfortable lives, lived at the expense of others. These people we started to call haters, because it was pure hatred that was displayed. Bernard had to laugh about them and saw through them at the first word that came out of them, what caused even more hatred inside of them. Bernard was the catalyst that could touch upon everything inside of you when you allowed it and well if someone is calling the other evil because you cannot direct yourself according to the principles of life, who to blame when you see yourself as innocent? Bernard was crucified many times for the words he spoke, the words that pressed the buttons of those who were not straightforward. The difference with Jesus is that Bernard didn’t die by these crucifixions, but he chose to pass away after giving everything to save the physical reality and to return to the earth as the dust of the earth and life itself.

Bernard is no longer here physically, but Bernard was and is life and as such he will continue to exist in and as us. I will certainly miss his cheerfulness and absoluteness. The coming time I will encounter the relationships I had build towards Bernard and investigate them in that moment for what they are and to forgive and correct within my physical reality. And the point of stability in the form of Bernard is not here anymore, but we all know that we can fill that void by continuing walking that what he started, process.

When someone dies we do not mourn about that being, but we mourn because of who we were towards that being. It’s an opportunity to have a deeper look at what you have accepted and allowed within the relationships you built towards that being. And mourning is the process of releasing or going to release the behaviours and habits/bad habits and restructuring it in an effective manner that serves the interest of everyone.

Goodbye and die well ‘Bernard’, thank you for what you have meant and done for us, and welcome ‘life’ which we have to accept as that what is real and what really matters. As long as we cannot be equals to ‘life’ the smell will be awful, because when ‘life’ turns against us it means that we are against ‘life’ and that’s suicide, a useless act that no one assists, feeds or gives anyone a decent life.

Dag 272 van 2555: het plaatje van Bernard loslaten en waar het voor stond voortzetten

basisinkomengarantieOp zondag 11 augustus vroeg in de morgen overleed Bernard Poolman, zijn hart stopte…

Afgelopen zondag had ik mijn ouders op visite en ik had met mijzelf afgesproken dat ik niet constant mijn mail zou checken als een punt van niet hier zijn. Ik had het geluid zacht gezet van mijn laptop en zou mij niet laten leiden door de afleiding en dat ging eigenlijk best goed. Toen mijn ouders tegen half 10 ’s avonds in de auto stapten en weer naar huis gingen, keerde de normale rust weer terug in huis. We ruimden nog wat op en ik besloot mijn mail te checken. Mijn partner vroeg bijna onmiddellijk of ik de mail van Robert al gelezen had en dat irriteerde mij, omdat ik bovenaan de lijst met mails was begonnen en ze graag in volgorde van binnenkomst wilde doornemen om geen punten over het hoofd te zien. Uiteindelijk las ik de mail toch eerst op aandringen van mijn partner. Ik kon niet geloven wat er stond, er schoot door mij heen dat dit wel een grap moest zijn of een test of wij zonder hem ons proces wel zouden voortzetten. Maar al gauw maakte dat plaats voor wat gezond verstand, niemand  zou zo’n zieke grap bedenken, dat zou eenvoudigweg het belang van een ieder niet dienen om online de dood van iemand aan te kondigen in de vorm van de blog die Cerise de dochter van Bernard schreef op zijn blog site Creations Journey to Life, terwijl iemand nog leeft. Dus het is waar.

Vervolgens kwam ik erachter dat ik de chat die ingelast was om de eerste vragen te beantwoorden gemist had, en ervoer dat in het moment als een gemiste begrafenis, een gemist samenzijn met allen die hem kenden. Ik besloot niet toe te geven aan de hersenspinsels van mijn geest en las de chat na in de chat log. Ook al kon ik zelf geen input geven het was een moment waarop ik aandachtig de woorden op mij liet inwerken om te begrijpen wat de ware impact is van het verlies van Bernard.

Bernard was een man die werd gehaat of geliefd er was geen middenweg, wat de intensiteit waarmee hij op aarde was weergeeft. Bernard ging ergens voor en liet het er niet halverwege bijzitten, wanneer hij had vastgesteld dat hij handelde in het belang van een ieder op elke mogelijke manier. Dat maakte hem tot zo’n groot voorbeeld voor allen die hem mochten kennen door zijn woorden. Zijn woorden die voor velen in geluid niet aan te horen waren, het ging hen door merg en been, waarbij anderen geen genoeg van zijn stem konden krijgen omdat zij de zelfeerlijkheid en het gezond verstand konden horen. Zelf heb ik zijn stem nooit als onplezierig ervaren en speelde ik veelvuldig zijn opnames in huis af, mijn partner echter had in het begin wel problemen met Bernard zijn stem en kon later inzien op welke punten Bernard hem beroerde en waar hij onstabiliteit van binnen had. Wat niets zegt over mijn stabiliteit en het graag horen van Bernard zijn stem, ik kon het aanhoren, maar zag tegelijkertijd ook de punten in mij waar ik aan moest werken. In het begin was Bernard zijn stem de aanleiding voor beelden in mij, over hoe hij er fysiek uitzag. Ik was van mening toentertijd dat ik goed was in het bedenken hoe iemand eruit zag naar aanleiding van zijn/haar stem. Verblind door deze mening zag ik nooit dat ik eigenlijk altijd ernaast zat en zo ook bij Bernard. Ik zag een klein mannetje met donkere ogen en donker haar voor mij, die naar mijn idee met een beetje indisch-achtig Engels accent sprak. Ik heb erg om mijzelf moeten lachen toen ik uitvond dat de farm in Zuid-Afrika stond en Bernard een lange grote man was en eerder blond dan donker met een Afrikaans accent.

Met Bernard heb ik direct te maken gehad in chats en mails, maar nooit heb ik hem in levende lijve mogen ontmoeten. Ik heb mijzelf afgevraagd of ik dat nu mis, die kans om oog in oog met de vleesgeworden boodschap, die ik heb toegepast in mijn  te leven, te staan. En ik moet tot de conclusie komen dat het niet uitmaakt, de boodschap is de boodschap en het is aan mij om dat te integreren in mijn leven en uit te dragen naar anderen in mijn handelen. De boodschap van Jezus zijn voornamelijk de peilers waar Bernard op verder is gegaan en die ook daadwerkelijk heeft geleefd als levend voorbeeld voor een ieder die het wilde horen en zien. Wat maakte dat hij voor mij een soort van stok achter de deur was, als hij het kan, als hij het gedaan heeft welke limitaties leg ik mijzelf dan in de weg om niet dat te doen wat in het belang van een ieder is? Onderzoek alles voor jezelf, bleef Bernard op hameren, en ja ik ben dat gaan doen hoe moeilijk ook de verschillende informatie te verenigen is die je vindt om te kunnen staan en te zeggen: dit is wat ik heb ontdekt en daarom sta ik hiervoor in. Ook leerde ik de consequenties van mijn handelen te overzien, wanneer dat niet gedaan wordt vanuit zelfeerlijkheid maar als een voortvloeien uit de emoties/gevoelens/angsten van de geest. En wanneer je een punt niet hebt gezien zal het terug komen en terug komen in verschillende vormen totdat je het snapt, en dat is zo’n geweldige test om te zien hoever je met een bepaald punt al bent.

Op een bepaald moment ontstond de Structural Resonance Alignment cursus om ons toch wat gestructureerder op weg te helpen in ons proces om onszelf te realiseren. Na zo’n jaar besloot Bernard dat het beter voor ons was wanneer wij ons een jaar aan mind constructs zouden wijden. We beheersten de mind constructs nog niet voldoende om verder te kunnen komen in het begrijpen van onszelf en de wereld om ons heen, maar de meesten van ons op dat punt zagen best wel op tegen een heel jaar mind construct te doen. Ik zag het zelfs even als een soort van straf voor het nog niet onder de knie hebben van dit mechanisme en voelde weerstanden, maar hier fungeerde Bernard als de stok achter de deur, want niemand zou dit voorstel ooit in de groep hebben gegooid. Sommigen deden het in een jaar sommigen deden er langer over, maar het is het grootste cadeau geweest wat we onszelf hebben kunnen geven.

Naast een stok achter de deur was Bernard zeker in het begin een soort van geweten op afstand, ik peilde dan bij mijzelf wat hij zou doen of wat hij ervan zou vinden. Je kunt begrijpen dat zulk afhankelijk gedrag uiteindelijk tot mind fucks en angsten leidt en heb ik daar vaarwel tegen moeten zeggen. Toch bleef zijn woord belangrijk voor mij, omdat ik wist dat zijn woorden absoluut waren en die van mij nog lang niet altijd. Het moment dat ik begon te bloggen en Bernard op Facebook mijn blogs deelde dat maakte mij trots op mijzelf en liet mij de ruimte om verder te gaan. Ook dit heb ik uiteindelijk moeten loslaten als niet constructief gedrag. Bernard was als een vader voor iedereen ongeacht je leeftijd, een vaderfiguur die je eerste stapjes die je zette  met je deelde, of hij nu fysiek aanwezig was of niet dat deed er niet toe.

Bernard wilde absoluut niet gezien worden als een leider of een guru die nagepapagaaid werd zonder zelf na te denken in gezond verstand. Hij zei dan ook ik loop met jullie, wanneer je achter mij aanloopt zal ik stink winden laten zodat je het wel laat, dat was Bernard ten voeten uit. Hij wilde dat wij instaat waren zijn gelijke te worden en niet afhankelijke kinderen die los van hem niets konden beginnen. Hij wilde een stabiele groep die sterk was en als een sterk front kon staan voor en als het leven. Hij had dit proces alleen al gelopen en wist dat het lopen van het proces in een groep veel sneller zou gaan, dus trok hij mensen aan met zijn boodschap en vormde een groep. Niet zoals hem vaak wordt verweten dat hij een groep creëerde om hem heen en dan met name vrouwen om hem te volgen, dat stond haaks op zijn principes en zijn principes verloochende hij niet.

Ik heb vaak genoeg met ongeloof gekeken wat mensen in de duisternis van het internet op tafel gooiden als waarheid over Bernard. Mensen die hem absoluut niet kenden of mee hadden gemaakt, maar die zulke enorme reacties hadden op de boodschap van eenheid en gelijkheid en angstig waren dat zij hun comfortabele leven ten koste van anderen zouden moeten opzeggen dat zij tot alles instaat waren. Deze mensen begonnen wij haters te noemen, want het was pure haat die tentoongespreid werd. Bernard moest om ze lachen en doorzag hen bij het eerste woord dat uit hen kwam wat onbewust nog meer haat teweeg bracht. Bernard was de katalysator die alles in beroering kon laten komen wanneer jij dat toeliet en ja als je iemand dan kwaadaardig noemt omdat je jezelf niet kunt aansturen volgens de principes van het leven, wie moet je dan de schuld geven als je vindt dat jij de schuldige niet bent? Bernard is als het ware vele malen gekruisigd voor de woorden die hij sprak, de woorden die de knoppen indrukten van degenen die niet recht door zee waren. Het verschil met Jezus is dat hij niet gedood is door die kruisigingen, maar dat hij zelf heeft gekozen om heen te gaan door alles aan het fysieke leven te geven en zo weer terug te keren als stof van de aarde en het leven zelf.

Bernard is er fysiek niet meer, maar Bernard was en is leven en zal als zodanig ook voortbestaan in en als ons. Ik zal zijn vrolijkheid en absoluutheid zeker missen. De komende tijd zal ik steeds weer relaties die ik ten opzichte van hem heb opgebouwd gaan tegen komen om in dat moment onder de loep te nemen voor wat ze zijn, te vergeven en te corrigeren. En het punt van stabiliteit in de vorm van Bernard is er niet, maar we weten allemaal dat wij zelf dat gat kunnen opvullen door voort te zetten wat hij begonnen is.

Wanneer iemand sterft dan rouwen we eigenlijk niet om die persoon maar om wie wij waren ten opzichte van die persoon. Het is een kans om eens dieper in jezelf te kijken naar wat je hebt geaccepteerd en toegestaan in jezelf ten opzichte van de relatie die je had met de ander. En rouwen is het proces van gedragingen en hebbelijkheden/onhebbelijkheden loslaten en herstructureren op een effectieve wijze die het belang van iedereen dient.

Dag ‘Bernard’ en bedankt voor wat je voor ons hebt betekent en gedaan, en welkom ‘leven’ wat we nu moeten aanvaarden als dat wat echt is en er toe doet. Zolang we geen gelijken aan het ‘leven’ kunnen zijn zal de stank niet te harden zijn, want wanneer het leven zich tegen ons keert betekent het dat wij ons tegen het leven keren en dat is zelfmoord, een nutteloze daad die niemand helpt, voedt of een fatsoenlijk leven geeft.

Dag 199 van 2555; de open deur naar wat is

equal money capitalismWij mensen zijn liever zoekende dan dat wij werkelijk willen vinden wat is, dat te vinden dat fysiek hier is en het antwoord is op alles dat bestaat. De origine van alles is terug te vinden in de herhalende patronen waaruit wij bestaan en waaruit onze wereld is opgebouwd. De patronen die hun origine vinden in geluid en frequentie, zoals water dat veranderd van uiterlijk wanneer er een frequentie van geluid doorheen gaat, zo veranderen wij door het geluid van de woorden die wij gebruiken en horen. Door de invloed van geluid door woorden en de daarmee samenhangende energie als emoties en gevoelens bepalen de patronen die wij leven en het leven noemen wie wij zijn. Tezamen met anderen vormen wij meer en nieuwe patronen en zo gaan de kringen in het water aangestuurd door geluid als woorden steeds verder en verder, waardoor wij een buitenwereld opbouwen net zoals wij onze binnenwereld hebben gebouwd.


Deze patronen gestimuleerd door geluid/frequentie gevormd door en gevat in woorden vinden binnen en buiten ons plaats, maar de grootste creatie doen wij in onze geest. Dit creëren van de patronen komt tot stand door denken/gedachten, zonder denken zijn er geen patronen die wij volgen binnen de logische wetten van de geest. Denken is ons bestaan, denken is wat wij denken te zijn en het denken sluit ons af van wat werkelijk hier is. Het ruiken van de geur van een roos door de herinnering aan een mooi moment waar de geur van de roos een grote rol speelde is het herbeleven van het hier en nu door de ogen van de geest en zijn denken. Denken limiteert en toch is denken al eeuwen het hoogste goed in onze wereld.


Van denken komt denken en met denken vormen wij miljoenen interconnecties en kunnen we zien dat de herhalende patronen zo macht krijgen en boven het fysieke zijn, in onze werkelijkheid wordt uitgetild. Ons denken is uit de hand gelopen het is een sneeuwbal die een lawine is geworden en haast niet te stoppen is. Door dit denken menen wij echtheid, waarheid, puurheid en vrijheid te verkrijgen, maar zien niet hoe wij ons vast geketend hebben aan het hek van de geest, waar de deur open is maar waar wij de deur niet zien. Gelimiteerd door de geest zoeken wij naar geluk in de dingen buiten onszelf die wij door denken waarnemen geladen met energetische emoties en gevoelens. Maar we vinden het niet want de waarheid/origine ligt in ons binnen de patronen, de herhalende patronen die ons laten zien wie we geworden zijn en hoe we zo geworden zijn. Door het denken willen we dit niet zien, dat zou al te gemakkelijk zijn en volgens ons een ondoordachte stap zijn om tot de verandering te komen, die we zo verlangen, maar die wij zelf tegenhouden door ons denken, en als passievelingen in de geest blijven hangen in het vacuüm van het denken.


Door het onbegrip over onze origine en het niet begrijpen van onze origine als herhalende patronen, hebben we nooit echt een compleet beeld van onze fysieke werkelijkheid gehad. Waardoor het denken of bedenken van een oplossing altijd meer problemen met zich meebrengt dan dat het een aaneenschakeling van gezond verstand is dat een oplossing biedt die iedereen die betrokken is bij het probleem als een gelijke beschouwt.


Door al ons denken, verlangen we zoveel, dat er nooit een einde aan dit verlangen lijkt te komen en waarbij oplossingen vervagen in meer problemen. Het denken zal ons nooit bevredigen, het denken kan hoogstens de geest bevredigen, maar zal dan als een onbevredigde hoer blijven zeuren en hunkeren naar meer. Net als het consumentisme als de geest als het denken, dat nooit genoeg is waar er altijd plek is voor meer. Door dit alles zien wij niet meer waar het om gaat en zien wij de open deur naar ons zijn niet. Want achter de gedachten is diegene die de gedachten observeert, passief en niet meer instaat om het denken tot een halt te roepen.


Wij zitten gevangen in onze gedachten, wij denken onze gedachten te zijn en wij denken dat de geest onze fysieke werkelijkheid is. Vanuit dat perspectief wil het ego/de geest weten wie het is, het ego zoekt door denken naar het antwoord op de vraag wie we zijn en wat ons doel is in het leven. Alleen het ego vraagt zich af wat het doel is in het leven, wij als de adem, bewust in elk moment hoeven niet te weten wat ons doel is, want wij zijn ook zonder denken hier in elk moment als de aanstuurder van ons leven als het leven. Op deze manier  kunnen wij ons afvragen of wij zoeken naar de betekenis van het leven of dat wij het leven willen ervaren met al onze fysieke zintuigen los van het denken als energetische emoties en gevoelens.


Wij denken dat wij onze gedachten zijn, maar wij bestaan uit geluid dat door ons water gaat en wij komen tot leven door de patronen in ons die wij hebben geaccepteerd, toegestaan en gecreëerd. Zolang wij het denken niet als een hulpmiddel zien om onze patronen terug te lopen, te doorlopen en ons te realiseren hoe die patronen in de eerste plaats er zijn gekomen, dan pas kunnen wij onszelf verbeteren en ontdoen van de energetische lading die ons in interconnectie doet bestaan met al onze gedachten die wij koesteren alsof het, het leven zelf is.


Wil jij weten waar de open deur naar het zijn/het leven is, doe dan mee en start de gratis on-line cursus van Desteni Universe, DIP-LITE, en leer zelf hoe jij je patronen kan ontrafelen en teruglopen door te schrijven.

Dag 181 van 2555; minder voelen om meer te zijn

equal money capitalismTijdens het doen van mijn Desteniiprocess huiswerk keek ik terug naar mijn tiener jaren en ontdekte ik een personage wat ik nog steeds gebruik. Vaak heb ik het wel door als ik er al vol inzit, maar ik laat mij er toch nog vaak intuinen om daarna helaas te consequenties te moeten doorlopen. Het is het personage waarin ik mij per definitie als mindere opstel ten opzichte van een ander al startpunt. Ik weet zeker dat de ander beter is in iets waar we beiden raakvlakken op hebben. Aangezien deze rol niet echt lekker aanvoelt speelt langzaam maar zeker de tegenpool hiervan uit. Ik voel mij dus minder, minder bekwaam en zodra ik dan daadwerkelijk echt ga kijken naar de ander zijn/haar handelen/praten/schrijfsels dan zie ik ineens dat diegene helemaal niet perse ‘beter’ is dan mij. Dus dat voelt lullig om voor niets mijzelf minder te hebben moeten maken en dan komt de hatelijkheid om de hoek kijken. In mijn geest kraak ik het werk en doen en laten van de ander totaal af en dat geeft een energetische kick waardoor ik mij meer ga voelen, wat ik vervolgens niet kan waarmaken en ja zo ga ik van pool naar pool binnen deze polariteit, als het ‘ik kan het beter of toch niet’ personage.


Angst dimensie:


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om minder te zijn dan de ander.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf eerst  minder te maken om vervolgens als de betere te verijzen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet adequaat en capabel genoeg ben.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de ander die in mijn ogen ver boven mij uitstijgt.



Gedachten dimensie:


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werk/handelingen/woorden van de ander als meer te zien en al haast mijzelf niet durf te tonen bij de gedachte dat ik verbleek bij de verschijning van de ander.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bij voorbaat als mindere te zien, zonder daadwerkelijk naar de persoon en zijn daden te hebben gekeken.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om per definitie inferieur aan eenander te zijn.



Backchat dimensie:


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander eerst als meer te zien en dan bij nadere inspectie te denken dat de ander er geen reet van kan en ik dus nog niet zo slecht presteer.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom de ander zulke bullshit kan verkopen als goed en mijzelf in waarde zie stijgen en mij vergelijk alsof het eenwedstrijd is.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander nu echt als dom te bestempelen en vele malen als mindere te zien dan voorheen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen wat de ander doet waarom hij/zij zo goed gevonden wordt, terwijl het duidelijk is dat de ander er niets van bakt in mijn vergelijkende perspectief.



Verbeelding dimensie:


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden hoe anderen uitvinden dat ik veel beter ben dan de ander en zo mijn eigen waarde weer terug kan winnen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een held te zien die kan bewijzen dat het voor mij niet zo moeilijk is om beter te presteren.



Gevoel dimensie:


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij inferieur aan de ander te voelen terwijl het eigenlijk niet gaat om de ander,maar om mijzelf en mijn gebrek aan zelfvertrouwen, zodat ik mij eerst klein moet maken om mij vervolgens ten koste van de ander te moeten opduwen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onbeduidend te voelen en overheen gekeken, terwijl ik over mijzelf heen kijk en mijn significantie niet kan zien wanneer ik mij direct klein maak uit angst om niet gezien te mogen worden.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur te voelen en tegelijkertijd angstig te zijn over hoe lang dit gevoel zal duren.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelukkig te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik gelukkig ben omdat ik eerder en straks weer ongelukkig ben.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij  ongelukkig te voelen wanneer ik mij aan de inferieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik dat zelf veroorzaak om zo mijzelf op te pompen en superieur en gelukkig te zijn.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om euforie te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant bevind en mij niet te realiseren dat dit puur energie is en maar zo lang kan duren.



Fysieke dimensie:


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij misselijk te voelen wanneer ik mij klein en onbeduidend maak en mij niet te realiseren dat dit de energetische frictie is dat mijn ego teweeg brengt als ik het probeer te onderdrukken.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus te voelen die heel onheilspellend aanvoelt wanneer ik mij klein maak alvorens ik mij klaar kan maken om mij groot te maken en ik mij niet realiseer dat ik niet de controle uitoefen over mijzelf maar mijn geest in de vorm van mijn ego.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf warm te voelen wanneer ik mij superieur voel en alle cellen in mijn lijf lijken mee te doen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij haast buiten adem te voelen wanneer ik mij superieur voel en het haast lijkt of ik aan mijzelf voorbij ren in al mijn enthousiasme.



Consequentie dimensie:


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te beoordelen op zo’n manier dat ik uiteindelijk goed uit de bus kom en ik zo van buitenaf mijn zelfvertrouwen kan opkrikken.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken in een polariteiten spel waar ik altijd de uiteindelijke winnaar ben.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met veel  schade en een grote omweg probeer zelfvertrouwen te krijgen dat van buiten moet komen en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen van binnen moet komen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op energie te vertrouwen in plaats van op mijn eigen kracht die stabiel is en niet van het ene op het andere moment op is of in het tegenovergestelde veranderd.



Wanneer en als ik mij mijzelf zie klein maken en de ander beter vind dan mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eenpersonage binnen treed en van de ene pool naar de andere geslingerd ga worden en weet dus wat de consequenties zijn. Dus stop ik dit patroon van, mij onbeduidend en klein maken om als grote overwinnaar uit de bus te kunnen komen, en haal ik adem en realiseer mij dat de kracht in mijzelf zit en dat ik mijzelf moet aansturen en mij niet door de geest moet laten controleren.


Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van dit ‘ik kan het beter of toch niet’ personage en de kracht uit mijzelf te halen.


Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te participeren in de polariteit van inferieur en superieur die alleen maar ten dienste van mij is en geen rekening houdt met het beginsel, in het belang van een ieder.


Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te misbruiken in mijn competitie spel en te zien/realiseren/begrijpen dat misbruik nooit goed te keuren is en nooit de weg is om mijzelf te verbeteren.

Dag 151 van 2555; sla m’n armen om mij heen

Dag 151 van 2555; sla m'n armen om mij heen  Het is een klein gebaar, maar een grote stap vooruit als je ontdekt dat je eerst van jezelf moet houden alvorens de wereld aan te kunnen. Het klinkt misschien logisch, maar dat was het voor mij door mijn leven heen niet, als ik terug kijk op al die gebeurtenissen die mij lieten zien dat ik niet van mijzelf hield en mijzelf zelfs wantrouwde. De meeste mensen hebben met dit bijltje te hakken, en het ligt dan ook in onze aard  om dat wantrouwen in onszelf af te schuiven op de ander. De ander niet te vertrouwen, de mensheid te wantrouwen en totaal over het hoofd te zien dat het in eerste instantie bij onszelf ligt. Wij zijn aan zet, maar wachten op de ander om hem/haar vervolgens van vals spelen te kunnen beschuldigen. Wat een giller eigenlijk.


Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan, hou van jezelf om vervolgens van de ander te houden als jezelf. En wanneer dit allemaal vaag klinkt dan is het moeilijk om een begin te vinden en de eerste stap te zetten. Ik kon het zogezegd geen handen en voeten geven, het was een vaag begrip in mijn geest, zelfs een beetje blur. Dus moest ik terug naar de basis en terug naar het fysieke om het duidelijk te maken en tastbaar. Dus sloeg ik mijn armen om mij heen op de manier hoe ik mijn armen om anderen sla, want als ik terug keek dan zag ik dat ik mijn armen om anderen sloeg precies op de manier hoe ik het zelf graag had gewenst, maar die stap had ik overgeslagen, omdat ik dacht dat ik het niet kon. Omdat ik dacht dat het niet nodig was en hoopte dat ik kon geven zonder te hoeven nemen, om zo niet met mijn eigen behoeften geconfronteerd te worden. Een hug van een ander gaf mij veel voldoening, maar ik wachtte dus altijd totdat de ander besloot zijn/haar armen om mij heen te leggen, wat mij een gevoel van geaccepteerdheid gaf. En daar zat hem de kruks, dat wat ik mijzelf kon geven, hoopte ik van de ander te ontvangen, ik vroeg er ook niet om ik wachtte netjes af, want kindjes die vragen worden overgeslagen.


Het is fijn om je armen om jezelf heen te slaan en te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan en mag accepteren voor wie ik ben, wetende dat ik zal staan om een proces te wandelen waarin ik mijzelf zal leren kennen met mijn goede en slechte kanten. Pas als ik weet wat mijn goede en slechte kanten zijn dan kan ik er wat mee doen. Mijn slechte kanten vrezen en door de wetenschap dat ze er moeten zijn onderdrukken dat werkt niet en dat heb ik gezien in het begin van mijn proces. Heerlijk mijn armen om mij heen slaan terwijl ik het water van de douche over mij heen laat stromen en mijn voeten stevig op de grond plaats om tezamen met het water dat uit mij te laten stromen dat niet meer nodig is, dat is echt fysiek hier zijn in elke ademhaling en maakt een connectie met mijzelf om een proces van zelfacceptatie gaande te houden. Dan is een hug aan een ander ineens een bevestiging van mijn eigen zelfacceptatie en de acceptatie van de ander als mij in dezelfde ademhaling.


Dus ik raad het je aan, sla eens je armen om je heen en ga de angsten aan die je voelt opborrelen, terwijl je in direct contact staat met je eigen fysieke werkelijkheid. Zonder dit als erotisch of spiritueel te ervaren, want zodra dat wel het geval is dan is het de geest die je voor de gek houdt en zul je geen echte connectie met jezelf als leven maken, maar een connectie met je geest en je energetisch opgeladen voelen naderhand. Pas op voor de valkuilen die je voor jezelf zet, want het kan jaren duren voordat je eruit komt, wanneer je niet de juiste middelen hebt om weer op te krabbelen en eruit te komen. Dus dingen als ‘free hugs’ zetten geen zoden aan de dijk, zolang je niet jezelf een echte ‘free hug’ kan geven en zolang je nog eerst naar buiten moet treden om genoegdoening in jezelf te krijgen om de energetische honger van je geest in jezelf als de illusie van jezelf te stillen.


Hulpmiddelen om handen en voeten aan jezelf te geven en te snappen wie je bent, vindt je in het, waar er een lichte versie is gestart die gratis is Geen excuses op 1 januari 2013, pak jezelf aan en laat je niet pakken door anderen en snap de wereld om je heen en jezelf als jezelf.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar acceptatie buiten mijzelf te zoeken en mij niet te realiseren dat acceptatie altijd zelfacceptatie is en dus van uit mijzelf moet komen om zodoende anderen te kunnen accepteren als mijzelf.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst de stap van zelfacceptatie over te slaan wetende wat mijn donkere kanten zijn en die niet te willen accepteren waardoor ik mijzelf niet kan accepteren.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te accepteren in mijn plaats omdat dat veiliger voelt en makkelijker is om de vinger op de zere plek bij een ander te leggen dan op mijn donkere punten.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan zelfacceptatie automatisch mijzelf af te scheiden van mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid, waardoor alles onwerkelijk en beangstigend overkomt en ik niets terug kan nemen naar mijzelf, waardoor alles als losse eindjes blijft rond zweven en er chaos heerst die zich meester maakt van mijzelf.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet tastbaar te ervaren om te starten met een proces van zelfacceptatie door de afgescheidenheid die ik ervaar als vaagheid en angst om te beginnen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat de ander mij omarmd om een gevoel van acceptatie te ervaren die niet werkelijk en echt is omdat ik het in afgescheidenheid ervaar.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik de ander omarm het mij sterkt in de acceptatie van mijzelf en zo opzoek ben naar een ‘quick fix’ en geen zelfconfrontatie.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet durf vast te pakken uit angst en genetische en sociale programmering dat zoiets niet iets is wat je doet, maar wat een ander voor je doet als je in die positie bent.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysikaliteit als iets onnatuurlijks te ervaren door genetische programmering en het mijzelf aanraken als iets wat niet kan of mag te ervaren als een klein stemmetje achterin mijn hoofd.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven vragen om een fysieke omarming uit angst te worden overgeslagen door sociale programmering en mij niet te realiseren waar dit verlangen vandaan kwam en wat het mij duidelijk maakte over mijzelf.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bezwaard te voelen om eerst aan mijzelf te werken en niet als een soort van uitvlucht eerst anderen aandacht te geven.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf omarmen niet als optie te hebben bedacht en mij niet te realiseren hoe ik dit punt op slot had gezet, zodat ik er niet bij kon en mij weerhield van de ervaring om mijzelf te mogen vasthouden in zelfacceptatie.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te beschouwen als de ander als dekmantel om niet te hoeven zien dat ik mijzelf niet kon accepteren zoals ik was.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben omdat ik het vertrouwen in mijzelf terug heb gevonden dat ik er alles aan zal doen om tot dat ene punt te komen dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben in plaats van te accepteren zoals ik geworden ben.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij met mijn eigen proces bezig te houden en mij alleen met het proces van een ander bezig te houden door een levend voorbeeld te zijn en niet als een project om de aandacht van mijzelf af te leiden.


Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te omarmen ook wanneer ik door dit proces van zelfacceptatie heen ben, simpelweg om te bevestigen dat ik er mag zijn als wie ik ben als leven.

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf Terwijl ik lunch stond klaar te maken, wat hier in huis door de verschillende dieten vaak betekent dat ik 3 verschillende lunches klaarmaak, zag ik in een flits wat een bepaald denkpatroon teweeg bracht. Ik stond te roeren in een pannetje met gebakken uitjes/knoflook/verse gember en zag een paar stukje hard vlies van de ui erin zitten. Voor ik het wist had ik deze harde vliesjes eruit gevist, maar het ging gepaard met een energie van, snel eruit met die stukjes voordat je problemen krijgt. Eigenlijk vond ik het raar om zoiets te denken, welke problemen en met wie? Gezeur ging er toen door mijn hoofd, je krijgt geheid gezeur en dat wil je niet.

Okay genoeg dacht ik en spoelde de hele denkgang terug. Ik was lunch voor mijn dochter aan het maken die niet echt makkelijk met eten is. Ik zag wat harde stukjes uienvlies in haar lunch en wilde die er zo snel mogelijk uit hebben om gezeur te voorkomen en niet in de problemen te komen. Op het eerste gezicht leek dit een daad uit moederliefde, niet willen dat je kind vieze harde stukjes in haar eten heeft. Maar moederliefde kennende moest hier toch wat anders aan de hand zijn.

Ik weet uit ervaring dat wanneer er iets afwijkt of iets nieuws in het eten van mijn dochter zit dat ze moeilijk gaat doen. Dat is iets van haar en dat is iets waar zij doorheen moet werken en daar verleen ik graag mijn assistentie voor. Maar mijn moedersysteem nam dit voorval persoonlijk, het moeilijk of vervelend gaan doen van mijn dochter werd gelabeld als een aanval op mij als moeder. Wanneer ik het mijn kind niet naar de zin kan maken dan faal ik als moeder en zal ik geen zelf waardering meer uit dit deel van mijn persoonlijkheid kunnen krijgen. Oftewel de energie kraan gaat dicht en ik kan geen energie meer aftappen van deze relatie.

Prachtig toch dat moeder systeem, met de mantel der liefde kunnen we al onze eigen fuck ups afdekken en er ook nog mee weg komen.

Ooit had ik een gesprek met een Jehova moeder en om van haar af te komen trok ik haar voorbeeld van moederliefde in twijfel. Ai dat had ik beter niet kunnen doen, ten eerste zaten wij qua communicatie niet op hetzelfde niveau en ten tweede had ik het ego van een moeder behoorlijk  onderschat, dat vervolgens in volle vaart mij probeerde onderuit te halen met woorden van liefde. Ik legde haar uit dat het koken van het lievelingseten voor haar zoon een daad van egoïsme was. Niet realiserende dat zoiets hetzelfde is als zeggen tegen een pastoor dat hij zijn gemeente bij elkaar houdt door te manipuleren, zonder exorcist geen uitweg.

Ik wist wat het moedersysteem van mij wilde, ik weet wat het moedersysteem bij mij als mens losmaakt en ik dacht dat ik al vorderingen had gemaakt om korte metten met de meest in het oog springende systemen te maken. Dus nu zal ik moeten zoeken naar die kleine spelden prikjes die verraden welke in het oog springende systemen daar achter zitten. Eigenlijk diezelfde waarvan ik dacht dat ik ermee had afgerekend alleen nu in een onopvallender jasje.

Ik haal mijn zijn, de waardering voor mijn zijn, uit mijn rol van moeder en wurm mij in allerlei bochten van moederliefde om de kans op geprezen te worden en als goed gezien te worden niet door mijn neus te laten boren. Ik kan stellen dat alle daden gedaan uit moederliefde zijn daden van egoïsme, alle daden in zelf oprechtheid van mens tot mens zijn daden van assistentie en ondersteuning van een ander als jezelf. Daar komt geen label als moeder aan te pas, dat is simpel naastenliefde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederzijn te gebruiken als eigen waarde en een doel voor mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederschap te gebruiken om aan mijn hunkering naar energie te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onder de naam van moederschap mijn kinderen te beschuldigen van niet coöperatief gedrag als mijn energetische aftap in gevaar komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een geliefde en gewaardeerde moeder te willen overkomen om mijn minder leuke kantjes te kunnen verdoezelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn negatieve karakter eigenschappen als moeder geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moederschap als een daad van egoïsme te verkopen en goed te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als levend voorbeeld in de rol als moeder signalen af te geven dat daden vanuit egoïsme okay zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een upgrade te zien bovenop mijn menszijn waaraan ik eigenwaarde kan ontlenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fabeltje dat alle daden uit moederliefde altijd goed zijn in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als moeder en niet als mens en daardoor de zoeken naar bijzonderheid en speciaal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moederschap als zwaar te zien als mijn kinderen niet doen hoe ik het graag wil om zo de juiste hoeveelheid energie te ontlenen aan mijn rol als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik als moeder ben waar een moeder voor staat in deze maatschappij, zacht, warm, vol compassie en altijd bereidt om zichzelf weg te cijferen voor haar kroost, terwijl ik zodra ik de tegenpolen hiervan voel dat wegdruk en niet wil onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen geloven dat moeders vanuit hun start punt van egoïsme instat zijn tot de meest afschuwelijke daden ten opzichte van hun kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinder mishandeling onder de noemer van moederliefde te accepteren als iets wat nu eenmaal bestaat in onze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat moederschap onderhevig is aan polariteit en moeders constant de negatieve pool aan het bijsturen zijn met positiviteit aan de oppervlakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een eer te ervaren en niet de mishandeling die erachter schuil gaat onder ogen heb willen zien als iets dat reëel is en niet een ver van mijn bed show.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in andere moeders gemakkelijk de negatieve kantjes te ontdekken, maar niet altijd even gewillig mijn eigen negatieve kantjes als moeder wil toegeven of onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat moeders het start punt zijn in het leven van een kind en daarmee het leven kunnen maken of breken en daarmee zijn wij moeders in deze wereld dan ook verantwoordelijk voor de chaos waarin wij verkeren als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het niet direct hebben genomen van mijn zelf-verantwoordelijkheid toen ik kinderen kreeg als het aankomt op het geven van een startpunt in het voordeel van een ieder in respect voor het leven.

Ik ga de verbintenis aan om mij als moeder niet langer te labelen als een “moeder” maar terug te gaan naar mijzelf en mij te ervaren en mijzelf uit te drukken als een mens en bereid is om anderen te assisteren en te ondersteunen in gelijkheid als mijzelf.