Dag 274 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfcorrectieve zinnen en zelfverbintenissen.

basisinkomengarantie

Een laatste update op de wietolie/golyoli en mijn dochter. Ze gebruikt de druppels nu ruim 2 weken, 6 druppels onder de tong een uur voor het slapen gaan. En na zo’n uurtje voelt zij dat haar meestal verkrampte spieren zich ontspannen, wat maakt dat zij prettiger en dieper slaapt. Het is niet zo dat het als slaapmiddel werkt, want er zijn nog steeds nachten waarop ze geen oog dicht doet, maar dat zijn wel minder nachten. Wanneer zij ’s morgens wakker wordt is het makkelijker om door de waas en stijfheid heen te breken, dan zonder de olie. Ook overdag werken de druppels nog door en is de piek van de pijn die zij doorgaans heeft eraf. Al met al nog niet zo’n gekke oplossing in plaats van antidepressiva, we hebben nu nog een flesje besteld na de proefpipetjes, maar zullen het in de toekomst zelf gaan maken.

Door het schrijven van de zelfvergevingen op een versplinterde manier over een aardig aantal blogs heb ik in deze blog de zelfvergevingen verzameld die ik onder deze titel had geschreven om er zo zelfcorrectieve zinnen bij te plaatsen en zelfverbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst als reactie te gebruiken wanneer ik antidepressiva hoor zeggen in combinatie met mijn kind. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voorop te stellen aan hetgeen er beslist moet worden door mijn dochter en zo mijn ‘probleem’ met dit geneesmiddel groter te maken dan de daadwerkelijke keuze die er gemaakt moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie reageren in angst op het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer vanuit mijn ‘geest’ en niet op basis van wat hier is. Ik stop  deze reactie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst gelijk aan mijn adem te gaan staan als ik een reactie ten opzichte van het woord antidepressiva voel opkomen om zo te voorkomen dat ik in de reactie schiet en reageer en handel vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst op te wekken door het woord antidepressiva te behangen met herinneringen, kennis, informatie, emoties en gevoelens omtrent verslaving. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva door de ogen van mijn ‘geest’ waar te nemen en te ervaren en het woord niet te kunnen ervaren in het hier en nu vrij van ruis door het verleden.

Wanneer en als ik in mijzelf angst opwek door het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord antidepressiva niet kan waarnemen zonder de herinneringen/kennis/informatie/emoties/gevoelens eromheen door de hersenspoeling die mijn omgeving op mij gehad heeft. Ik stop het opwekken van de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien in het moment wat die angst is wanneer hij door mij wordt opgewekt om zo te zien wat mijn ‘geest’ met mij communiceert/manipuleert en zo in gezond verstand te kunnen kiezen om de angst te laten varen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden als ik denk aan de mensen die ik heb gekend die aan de antidepressiva waren en als zombies door het leven gingen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen met antidepressiva gebruikers op mijn dochter haar leven te projecteren nog voor zij überhaupt overweegt om hieraan te beginnen.

Wanneer en als ik mijzelf kennis/informatie/herinneringen op mijn dochter zie projecteren omtrent antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil voorkomen dat mijn dochter dat overkomt wat anderen is overkomen, maar realiseer tegelijkertijd ook dat het projecteren van angsten in de toekomst niet effectief is als levensstrategie. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kijken naar de situatie die hier is en niet te projecteren in de toekomst over hoe mijn dochter een zombie zal zijn, wat niet betekent dat ik niet met gezond verstand zie wat het geneesmiddel is en kan veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden bij het idee dat mijn kind met chemische middelen wat vrolijker gemaakt moet worden. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen over 1 kam te scheren waardoor ik het onnatuurlijk vind wanneer deze chemische middelen iemand vrolijk moeten maken die geen reden heeft tot vrolijk zijn en dus geforceerd vrolijk zal zijn, waarbij er voorbijgestreefd wordt aan het feit waarom zo iemand in eerste instantie deze aandoening heeft en dus niet vrolijk wordt zonder de oorzaak weg te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie worden van het idee dat mijn dochter met chemische middelen blij gemaakt moet worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer op het woord chemisch als onnatuurlijk en dat koppel aan het geforceerd blij worden gemaakt. Ik stop de angst en het leggen van verbanden die niet reëel zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord chemisch, als in chemische geneesmiddelen, nog eens nader onder de loep te nemen in een andere blog. Om zo de koppeling tussen het ene onnatuurlijke (pillen) en het andere onnatuurlijke (vrolijk gemaakt worden) los te kunnen laten als een betekenis van het woord chemische geneesmiddelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord antidepressiva angstig te worden alsof ik zelf aan het medicijn moest. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen of niet nemen van deze antidepressiva persoonlijk te nemen en dus eerst af te wegen aan mijn maatstaven en pas daarna het in de situatie van mijn dochter in te passen.

Wanneer en als ik mijzelf de keuze voor antidepressiva persoonlijk zie nemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alle afwegingen eerst op mijzelf toets in plaats van alle afwegingen eerst op mijn dochter te toetsen. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het nemen van antidepressiva niet tot een persoonlijke gebeurtenis te maken en alles zo in proportie te blijven zien los van mijn emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren door de rampspoed scenario’s die door mijn geest gaan bij het idee dat mijn kind aan de antidepressiva moet om van pijn af te komen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van het slechtste uit te gaan ook wanneer ik mijzelf nog niet geïnformeerd heb.

Wanneer en als ik mijzelf van het slechtste scenario zie uitgaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de ogen van mijn angst kijk en vanuit een polariserend punt het slechtste op mij afroep. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren waarom ik mijzelf het slechtste scenario wil toebedelen en dus in deze polariteit schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn over de toekomst van mijn dochter met haar huidige conditie. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te kijken in angst en vooruit te lopen op wat nog komen gaat als angst te ervaren en niet hier te kunnen zijn zonder participatie in de geest als angst.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie zijn over de toekomst van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst projecteer op mijn toekomst en zo deze angst ga leven in mijn toekomst. Ik stop de projectie van angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn toekomst niet uit te stippelen door mijn participatie in de angst voor de toekomst van mijn dochter in het heden, maar te zien dat ik met die angst en de angstbeelden een angstbeeld aan het beleven ben van de toekomst in het heden, dat mogelijkerwijs zou kunnen gaan plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn dochter niet mijn gevonden informatie doorspeel zij misschien een keuze maakt waar ik door de ogen van mijn angst niet achter kan staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om informatie als manipulatie middel te gebruiken om zo mijn angst niet uit te laten komen en mijn dochter de keuze te laten maken die ik ook zou hebben gemaakt vanuit een punt van angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren vanuit angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een uitkomst wil manipuleren/forceren om zo de angst die ik door de ‘geest’ ervaar de baas te kunnen zijn. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/zien/begrijpen dat ik mijn participatie in deze angst niet kan wegnemen door manipulatie van anderen om zo een gewenste uitkomst te creëren, maar dat ik de angst kan wegnemen door niet te participeren in de angst in mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen invloed op mijn dochter te hebben die radeloos is en alles wel wil uitproberen om de pijn te verminderen en zij zo beslissingen zal nemen die mij angst inboezemen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter de verkeerde keuzes zal maken en mij niet te realiseren dat dit inherent is aan mijn dochters leven, om keuzes te leren maken, goede en slechte.

Wanneer en als ik mijzelf niet in controle voel over mijn leven en dat van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn dochter wil behoeden voor verkeerde beslissingen vanuit mijn eigen perspectief en mijn eigen belang. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om van controle over mijn dochter weer terug te stappen door naast mijn dochter te gaan staan als een punt van ondersteuning en samen dit proces te doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter een uitzichtloos bestaan zal leiden wanneer zij de keuze voor antidepressiva maakt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet los te laten als moeder systeem en het gevoel te hebben dat ik mijn kind moet redden van de slechte buitenwereld in de vorm van Big Farma.

Wanneer en als ik mijzelf de rol van redder zie aannemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen mijzelf kan redden en zo een voorbeeld voor mijn kind kan zijn door mijn handelen. Ik stop het redden en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn kind te willen redden maar mijn kind de wereld in te sturen met genoeg middelen om tot gezond verstand beslissingen te komen en dus te vertrouwen op de basis die ik de afgelopen 16 jaar haar heb aangeboden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter als depressief gelabeld zal worden wanneer zij zo’n middel gebruikt terwijl zij juist beter met depressie weet om te gaan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor hoe ik/wij overkomen op de buitenwereld.

Wanneer en als ik mijzelf door de ogen van de samenleving zie kijken naar mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen bevestiging/zelfvertrouwen op dit punt in mijzelf kan vinden wat angst veroorzaakt in de vorm van de boze buitenwereld. Ik stop dit kijken door de ogen van de samenleving en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijzelf dat punt van zelfvertrouwen te vinden waar ik kan staan en het niet uitmaakt wat een ander denkt over mij en mijn kind zolang ik weet dat ik handel in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu al angstig te zijn voor het moment dat mijn dochter zou moeten afkicken van de antidepressiva en door een hel moet. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn en voortdurend in angst vooruit te kijken en het moment hier binnen mijn ademhaling niet te beleven.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor een moment in de toekomst dat ik creëer door mijn ‘geest’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bevangen ben door deze angst en dus in mijn ‘geest’ ben en niet hier waardoor ik het hier dus ook niet ervaar. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst in de toekomst omtrent het afkicken van de antidepressiva van mijn dochter los te laten en te zien dat ik hier niets mee kan of aan heb in het hier en nu. Ik kan alleen iets met de situatie wanneer het zich aandient of zeker gaat aandienen, maar niet op basis van een angst die wellicht nooit zal plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Wanneer en als ik mijzelf in het middelpunt van mijn wereld zie plaatsen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet het middelpunt ben maar gelijk en één aan en ieder ander. Ik stop mijn ego en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als mijn ego niet het middelpunt te denken te zijn van mijn universum en daarmee het probleem/dilemma van mijn dochter niet tot dat van mij te maken om energie te genereren voor mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Wanneer en als ik mijzelf projecteer in een zelfbedachte wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gevangen zit in mijn ‘geest’ en dat door één en gelijk aan de adem te gaan staan ik weer richting kan geven aan mijn eigen leven hier en nu. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de adem te gebruiken om mijzelf uit mijn ‘geest’ te houden en geen scenario’s te gaan doorleven die niet aan de orde zijn in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Wanneer en als ik mijzelf zie terug gaan in mijn ‘geest’ in herinneringen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn heden probeer te beleven door mijn verleden heen. Ik stop de herinneringen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te leven geleid door mijn verleden en zo dus geen effectieve beslissingen kan nemen in het heden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf verdrietig zie zijn door onnatuurlijke blijdschap van mijn dochter door pillen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen stabiele definitie heb voor vrolijkheid en het woord beleef als een emotie. Ik stop de emotie van het woord vrolijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord vrolijkheid in relatie tot pillen en mijn dochter nog eens nader te bekijken om zo tot een éénduidige definitie te komen los van emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik straks een kind heb die aan de psychofarmaca zit en daar vervolgens nooit meer vanaf kan komen dan alleen ‘cold turkey’ af te kicken en eigenlijk geen stap verder gekomen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwanend te zijn ten opzichte van de medische wetenschap die de dingen niet altijd zo voorschotelt dat het strookt met de werkelijkheid waarbij alles in ogenschouw wordt genomen aan positieve en negatieve werkingen.

Wanneer en als ik mijzelf argwanend zie zijn ten opzichte van de medische wetenschap dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen dan vraagtekens kan zetten daar waar ik zelf onderzoek heb gedaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zoveel als mogelijk de medische zaken zelf te onderzoeken door informatie te verzamelen van verschillende bronnen met verschillende startpunten, om zo te kunnen zien of mij iets wordt aangepraat of dat de informatie relevant is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen daadwerkelijk contact meer met mijn kind kan hebben als zij verdoofd door de antidepressiva door het leven gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn dochters toekomst op het spel zet door haar in een zombie te laten veranderen en zo haar kansen in de maatschappij ondermijn.

Wanneer en als ik mijzelf verbeeld dat mijn dochter haar toekomst op het spel staat dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vooruitloop op de zaken en dat deze gedachten mijn handelen en keuzes kunnen beïnvloeden zodat ik dat wat ik dacht uiteindelijk zal leven Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de toekomst van mijn dochter niet te vrezen, maar stappen te ondernemen om haar toekomst zeker te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijn dochter toesta haar leven aan de antidepressiva te vergooien en om later door mijn dochter daarop aangekeken te worden wanneer het haar niet lukt van de antidepressiva af te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkeerde beslissing neem die mij later kwalijk genomen kan worden op zo’n manier dat het mijn relatie met mijn dochter verstoord.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het nemen van beslissingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan staan als dit punt omdat ik wil beslissen voor mijn dochter en niet met mijn dochter. Ik stop het beslissen voor mijn dochter en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat de angst om te beslissen voor mijn dochter en later de zwarte piet te zullen zijn, voortkomt uit ongelijkheid in onze relatie op dit punt en dat gelijkheid ons op eenpunt kan brengen waarbij wij beiden in ons eigen vertrouwen kunnen staan zonder spijt te hebben van beslissingen genomen in gezond verstand en het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ antidepressiva is voor zielige mensen’ in mij te laten bestaan en zo een waardeoordeel over het woord antidepressiva te vormen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie dat mijn kind daardoor in de categorie van een ‘zielig persoon’ valt binnen mijn eigen definitie, als een angst/zorg in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat die angst gecreëerd is door de emotionele lading die ik aan het woord heb gegeven.

Wanneer en als ik mijzelf het woord ‘zielig persoon’ emotioneel zie laden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog geen effectieve definitie heb voor dit woord waardoor ik geleid wordt door mijn emoties/gevoelens. Ik stop het emotioneel laden en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘zielig persoon’ te ontdoen van mijn emoties en gevoelens om zo de angst bij mijzelf weg te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mijn dochter wordt tot een farmaceutische slaaf gemaakt’ in mij te laten bestaan en zo de farmaceutische industrie te beschuldigen van het maken van een levenslange klant/slaaf, terwijl er van de kant van mijn dochter en mij eerst een goedkeuring moet zijn om aan de antidepressiva te beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd mede verantwoordelijk ben voor wat er gebeurd, omdat ik altijd eerst dingen accepteer en toesta, passief of actief, alvorens ik mee ga met zoiets als langdurig medicijn/psychofarmaca gebruik.

Wanneer en als ik mijzelf de farmaceutische industrie zie beschuldigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wij eerst onze goedkeuring moeten geven voor deze pillen alvorens mijn dochter er een slaaf aan kan worden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de farmaceutische industrie niet als de boze wolf te zien, maar mij te realiseren dat het alleen dan de boze wolf kan zijn wanneer ik mee ga in hun praktijken en dat dit mijn kracht is waarin ik sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat zit er voor de huisarts in, dat hij een 16-jarige aan de antidepressiva wil helpen’  in mij te laten bestaan en zo argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en de vertrouwensband die we met hem aan het opbouwen zijn kapot maak. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en niet gewoon op de man af te vragen wat hij met dit soort adviezen denkt te bereiken en of hij zich realiseert wat de vergaande gevolgen hiervan zijn en zo de communicatie open te houden in plaats van hersenspinsels en theorieën in mijn geest te ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in mijn huisarts zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de communicatie/confrontatie moet aangaan in plaats van back chats in mijn ‘geest’ te hebben. Ik stop het opzeggen van mijn vetrouwen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de communicatie met mijn huisarts open te houden om zo beiden te weten waar wij aan toe zijn en zo elkaar kunnen wijzen op de gevolgen van ons handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘kan ik mijn huisarts nog vertrouwen’  in mij te laten bestaan en zo het vertrouwen al heb opgezegd door deze ene backchat in mij te laten ontstaan/bestaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra doktoren op een andere lijn zitten dan ik zelf het vertrouwen in hen op te zeggen en niet in communicatie te treden met hen maar mij te separeren van hen in de hoop dat het probleem ophoud te bestaan en het dus niet bij de wortel aan te pakken.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in de ander als mijzelf zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik teveel leun op de ander voor mijn gezondheid en liever niet zelf onderzoek te doen om zo mijn zelfverantwoordelijkheid buiten mijzelf te leggen. Ik stop het gebrek aan zelfverantwoordelijkheid door het wantrouwen van de ander als mij en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd mijn eigen onderzoek te doen inzake mijn gezondheid of dat van mijn gezin en niet te verlangen om blind te kunnen varen op een arts, maar juist door de kennis/informatie die ik vergaar in communicatie kan treden met de arts om zo te zoeken naar de beste oplossing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de farmaceutische industrie geeft geen fuck om mijn kind, zij is een melkkoe voor het leven, tezamen met vele anderen’  in mij te laten bestaan en zo mijn vertrouwen in reguliere pillen en drankjes op te zeggen waardoor ik zelfs simpele tijdelijke medicatie ter overbrugging argwaan en niet wil innemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door argwaan van de farmaceutische industrie, die zich als graaiers naar de mensen opstelt, waardoor ik alleen het graaien zie en mij hiervan wil afsluiten/behoeden en zo een eenvoudig medicijn wat had kunnen helpen afwimpel.

Wanneer en als ik mijzelf tekort doe door emotionele ladingen aan woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf eenvoudige medicijnen ter overbrugging ontzeg door de energetische relatie die ik met de farmaceutische industrie ben aangegaan. Ik stop het mijzelf tekort doen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken/onderzoeken wat een simpel farmaceutisch middel ter overbrugging voor mij kan betekenen en wat de alternatieven zijn zonder daar het verhaal van de farmaceutische graaicultuur in te mengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verstijven in mijn fysieke lijf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst fysiek gemaakt heb en mij door de verstijving niet meer flexibel kan opstellen Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten allen tijden flexibel en open op te stellen vrij van emoties/gevoelens/angsten/herinneringen om zo een beslissing te maken waar ik 1 en gelijk aan kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn adem zie inhouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf in mijn ‘geest’ wil verstoppen om zo even de tijd stop te zetten om tijd te winnen. Ik stop het adem inhouden als ontsnappingspoging aan de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één te zijn/worden met de ademhaling en niet mijzelf te manipuleren met mijn ademhaling en mij te verwijderen van hetgeen ik moet doen in dat moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn vuisten zie ballen bij een onaangename mededeling dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst en boosheid voel opkomen en mijzelf wil schrap zetten zodat niemand mij wat kan doen. Ik stop de fysieke vorm van mijn angst en boosheid in de vorm van mijn vuisten te ballen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens mijn angst en boosheid fysiek wordt dit te zien/voelen/realiseren om zo niet de starheid in te hoeven gaan, maar mijzelf te corrigeren in het moment en te horen wat er wordt gezegd zodat ik kan communiceren in plaats van fysiek reactief van binnen en buiten te reageren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wanneer en als ik mijzelf verhit voel raken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik fysiek reageer op de boodschap die binnen komt en die ik label als angst. Ik stop het verhit zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in het verhit zijn als een fysieke vorm van angst en ook niet hierin te blijven hangen om zo de boosheid die eraan ten grondslag ligt binnen te houden uit angst voor een emotionele ontploffing van mijn kant die mij vervolgens de angst oplevert dat ik niet meer in controle ben over mijzelf. Dus ik zal mijzelf hier op tijd gaan aansturen om deze ketting reactie aan angsten te voorkomen en te kunnen zijn in het moment met de ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Wanneer en als ik mijzelf als slachtoffer zie van de farmaceutische industrie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier mijn kracht weggeef en blijf hangen in boosheid. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als slachtoffer van de farmaceutische industrie te fungeren maar als kritische afnemer die alleen afneemt als het in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Wanneer en als ik mijzelf beschuldig van onkunde bij het uitzoeken van een huisarts dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen echte keuze heb tussen de huisartsen die uit de pijplijn van de farmaceutische industrie komen. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het beschuldigen van mijn huisarts en het beschuldigen van mijzelf te zien/realiseren/begrijpen dat het hier draait om het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid. Een kind van16 hoort niet aan de antidepressiva te gaan wanneer je weet dat dit voor het leven is, da is gewoonweg geen beslissing in het belang van een ieder, dus zal ik mij hiervoor hard moeten maken en in plaats van te beschuldigen oplossingen aan te dragen die het algemeen belang dienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Wanneer en als ik mijzelf excuses zie maken voor eenkeuze die ik heb gemaakt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zelfeerlijk ben in mijnexcuses noch mijn keuze naar mijzelf en mijn huisarts toe, die ik mijn verlangens van een goede huisarts in de schoenen schoof Ik stop de excuses in zelfeerlijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik niet zelfeerlijk was en mijn nieuwe huisarts als de perfecte huisarts afschilderde en terloops alles wat ik in eenhuisarts graag zie aan hem toe te schrijven. Door dit irreële beeld dat ik van hem creëerde kwam er al snel frictie met de werkelijkheid. Dus zal ik mij houden aan de werkelijkheid en hem geen kwaliteiten meer toeschrijven die ik graag in hem had gezien als mijn perfecte huisarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Wanneer en als ik mijzelf alleen zie geven om mijn eigen situatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik om dezelfde zaken bij anderen ook niet dezelfde reacties had dan nu het mij zelf overkomt. Ik stop het alleen geven om mijzelf en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wat ik doormaak velen anderen ook al hebben doorgemaakt/doormaken/nog zullen doormaken, het heeft dus voor iedereen evenveel impact wanneer we tot levenslange pillenslaaf worden gemaakt door onze eigen onwetendheid, wat het tot eigen belang maakt wanneer ik moord en brand roep wanneer het mij aangaat en niets doe/merk wanneer dit op grote schaal met anderen gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het verbinden van emoties en gevoelens aan het woord antidepressiva mijn toekomst uit te stippelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door emoties en gevoelens mijn toekomst te laten bepalen waardoor ik mijzelf en mijn omgeving niet de kans geef om in het moment te bekijken welk pad ik moet inslaan.

Wanneer en als ik mijzelf mijn toekomst zie uitstippelen door de participatie in emoties/gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf limiteer en niet het beste voor mijn situatie kies door participatie in mijn ‘geest’ door emoties/gevoelens. Ik stop deze limitatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door mijn verleden en heden mijn toekomst niet zo uit te stippelen dat het een limitatie wordt in plaats van het verkennen van mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het geloof in de verhalen over antidepressiva mijn mening heirover op voorhand klaar te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening al te vormen alvorens ik onderzoek heb gedaan los van het feit dat uit het onderzoek dezelfde informatie kan komen die mijn eerdere mening vormde.

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren door geloof ergens in dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij door het geloof hierin afsluit voor alle andere mogelijkheden enzo mijzelf niet het beste wat mogelijk is geef. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geloof ergens in niet tot een mening te laten uitmonden die ik denk te moeten verdedigen en waarbij ik mijn hakken in het zand moet zetten om niet omver gepraat te worden. Ik zal eerst onderzoek doen of dat wat ik graag wil geloven ook dat is wat ik denk dat het is om zo met gezond verstand mijnperspectief te kunnen vormen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moedersysteem te laten afgaan door een woord als antidepressiva en de bijbehorende emoties en gevoelens. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit een automatisme/moedersysteem en dat te beoordelen als goed en in het belang van het kind, terwijl in vele gevallen ik mijzelf en mijn kind hierdoor juist limiteer.

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen vanuit mijn moedersysteem in een automatisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet altijd in het belang van een ieder handel wanneer ik gecontroleerd wordt door een programma in mij. Ik stop het handelen vanuit mijn moedersysteem en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik vanuit het moedersysteem programma in mij handel en wanneer ik handel vanuit wat hier is in het belang van een ieder.

Advertenties

Dag 238 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een introductie gedaan op het onderwerp baren dat het volgende onderwerp is in de serie die ik doorloop. Vandaag zal ik doormiddel van zelfvergevingen dieper ingaan op de verschillende dimensies rond het baren in samenhang met de vagina als de bron van al het kwaad. In mijn vorige blog kwam ik tot de volgende probleem/oplossing/beloning structuur, die ik hieronder heb geplaatst, wat een leidraad zal zijn in de blog van vandaag.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik fysiek niet instaat ben om een kind te baren, omdat het simpelweg niet past/eruit kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een beeld dat ik in mijn geest heb samengesteld aan de hand van andere angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer het kind door mijn vagina gaat ik helse pijnen zal moeten doorstaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘fuck you’ te zeggen tegen de gevestigde medische orde die mij verteld dat de intense barenspijn mijn band met mijn kind zal doen versterken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn oude vagina nooit meer terug zal krijgen nadat er een kind doorheen is gegaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar het oude terwijl mijn handelen een nieuwe weg inslaat en de gevolgen van dit handelen in tegenstrijd is met het blijven hangen in het oude.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de beslissing die ik nam toen ik zwanger wilde worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle dimensies te hebben overzien en niet al mijn angsten te hebben doorgewerkt alvorens een zwangerschap en het baren van een kind aan te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aanschouwen van mijn gehavende vagina na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn lijf/vagina uit angst dat ik een beeld op mijn netvlies zal blijven houden wat mij zal doen walgen van mijn fysieke lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn gehavende vagina bekijk ik zal zien dat de tijdelijke “buiten werking” van mijn vagina wel eens permanent zou kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben nooit meer plezier van mijn vagina te kunnen hebben nu ik moeder ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gehandicapt te blijven wanneer ik van A tot Z inscheur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een niet stabiele toestand door mijn hormonen, boeken te hebben gelezen die mijn angsten voor het ‘einde van mijn vagina’ hebben versterkt door woord en beeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de verminkte vagina’s op mijn netvlies en deze vervolgens te verzamelen in de geest, maar niet te durven kijken naar de fysieke werkelijkheid van mijn eigen vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat mijn vagina na het baren ‘stuk is’ en dus ook niet te willen kijken of mijn vagina werkelijk ‘stuk is’, maar liever mijzelf te dompelen in de angsten van de geest opgebouwd uit al de plaatjes en woorden die ik tot mij genomen heb en een surreële werkelijkheid mee opgebouwd heb.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien dat mijn kind niet door mijn vagina kan en niet voldoende oprekt omdat zoiets eenvoudigweg niet kan in mijn verbeelding. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oude niet te durven verlaten voor het nieuwe, terwijl ik mij niet realiseer dat ik op het punt van verandering sta tijdens het baren om van mij naar wij te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien liggen in bed met helse pijnen en niet meer te kunnen en willen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee over pijn te ervaren, in plaats van de pijn als fysieke pijn te ervaren en met een 4 tellen ademhaling het houdbaar te houden en mijzelf zo aan te sturen dat ik mijzelf door het baren heen help.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig opengescheurde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik volledig afgedankt zou zijn als vrouw en nu alleen mijn rol als moeder nog te vervullen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig uitgelubberde vagina waar niets meer mee te beginnen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrouwen na het baren nooit meer plezier van hun vagina kunnen hebben en als gehandicapten door het leven te moeten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zwanger te zien en alleen maar te denken aan de periode met een dikke buik en de periode dat het kind er is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik moedwillig het baren in mijn geest weg laat uit angst voor mijn angsten omtrent het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest vol walging van mijn eigen lijf te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen accepteren wanneer mijn vagina tijdelijk moet herstellen van het baren van mijn kind. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeite met de verandering om van ik naar wij te gaan te projecteren op mijn vagina als de schuldige van de staat waarin mijn lijf zich bevindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest mijzelf te zien afkeren van mijn vagina om maar niet te hoeven zien wat de schade daar beneden is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de enige feedback die ik voor handen heb, de fysieke check in mijn fysieke werkelijkheid, niet te gebruiken om mijzelf te stabiliseren, maar mijn geestes werkelijkheid te gebruiken om mijn fysieke status quo vast te stellen en mijzelf een houvast te bieden door angsten.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik zwanger ben en dan ineens een kind heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het baren achterwege te laten en mij alleen op het positieve te willen focussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe mijn vagina als een elastiekje weer terugtrekt in zijn oude vorm. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering niet te willen omarmen als verder komen, maar te bestempelen als het kwaad dat tegenspoed zal brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik de meest perfecte en soepele bevalling zal hebben die er ooit is geweest op de wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met beide benen op de grond mijn baren tegemoet te gaan, maar mij in fantasie te hullen om zo te kunnen omgaan/overleven bij het idee dat ik pijn zal leiden en nooit meer zal terugkeren naar alleen een ik.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik wil niet baren dat verpest mijn lijf’ in mij te laten bestaan en zo mij ongemerkt te verzetten tegen het baren en mijn vagina die wel zal gaan starten met baren op een gegeven moment te beschuldigen van verraad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als de bron van het kwaad te zien wanneer het verlangde naar het zaad en nu mijn wereld laat veranderen door mijn kind te baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘niets zal meer zijn zoals vroeger’ in mij te laten bestaan en zo het veranderen van lichaam en werkelijkheid te argwanen en niet te willen aanvaarden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen fysieke lichaam te argwanen en te bestempelen als de vijand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik ben bang voor een uitgelubberde vagina’  in mij te laten bestaan en zo de angst voor verandering te verwoorden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat een uitgelubberde vagina een schrikbeeld is dat ik mij voorhoud en wat mij belemmerd om daadwerkelijk te kunnen zien wat de gevolgen en veranderingen in en aan mijn vagina zullen zijn na het baren van mijn kinderen om daar met gezond verstand mee om te gaan.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verraad het verraad aan mijzelf is, waarbij ‘zelf’ de geest vertegenwoordigt en niet blij is met een ‘wij’ situatie in plaats van een ‘ik’ situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verminkt te voelen als vrouw na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te realiseren dat, ik als de geest, het niet waardeer om iets te moeten opgeven voor een ander levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet en rouw te ervaren over mijn ‘nieuwe’ mama vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik rouw om wat was en nog niet weet of ik kan staan zonder participatie in de geest als een ‘wij’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te ervaren voor mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een walgen is van mijzelf, als de geest, om iets te moeten opgeven of te veranderen om als een ‘wij’ verder te kunnen, waarbij mijn vagina een tijdelijke verandering doorgaat totdat mijn fysieke werkelijkheid zich weer heeft gestabiliseerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer blij te zijn met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor het baren ook niet altijd blij was met mijn vagina en al in separatie leefde met mijn vagina, waardoor de stap naar mijn vagina alleen nog in een negatief daglicht te kunnen stellen niet groot is.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoog te gaan ademen en onregelmatig als ik denk aan het baren of mijn verbouwde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik angst heb voor verandering en minder effectief adem om zo stiekem mijn fysieke werkelijkheid te verlaten en mijzelf op te sluiten in de geest onder voortdurende verlamming van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen als ik denk aan het baren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mij liever separeer van mijnangsten dan mijn angsten in de ogen te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het punt van baren te stoppen door de kracht van de weeën tegen proberen te houden uit angst voor een totale openscheuring. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen verandering en meer schade te berokkenen door een wee in te houden op het punt van het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen als ik denk aan mijn verminkte vagina, door de vagina te bezien door de ogen van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen op basis van de geest en niet op basis van hier te zijn in mijn ademhaling in mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mijn geloof leg in de geest over het verminkt zijn van mijn vagina ik mij daardoor zal separeren van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn vagina/fysieke lichaam door beelden/overtuigen van de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor verandering en het opgeven van zelfbelang te vervormen/verwringen tot het separeren van en het verraden voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina te beschuldigen van mijn inflexibiliteit voor verandering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om door het beschuldigen van mijn vagina ik geen band heb kunnen opbouwen met mijn vagina na het krijgen van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te ervaren van het niet hebben van een band met mijn vagina en mijn vagina niet te zien als een geheel met al de andere onderdelen van mijn fysieke lichaam.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen heen?

Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen?  Mijn dochter A. en ik gingen van de week op afspraak bij de fysiotherapeut voor haar hypermobiliteit. Het was een doorverwijzing van mijn huisarts die ik al even had, maar had bewaard als er acute dingen gingen spelen. Mijn huisarts had deze gegeven nadat hij had geconstateerd dat er niet zoveel viel te doen aan de hypermobiliteit van A.

 

Bij de fysiotherapeut deden A. en ik ons verhaal over hoe het de afgelopen jaren was gelopen dat er steeds meer pijn in de gewrichten/banden/pezen werd ervaren door A. Waarop de fysiotherapeut ons aanhoorde en zei: maar waarom heeft de huisarts je niet doorgestuurd naar een internist of een kinderarts? Ja, precies de spijker op z’n kop, dat was ook in mijn verwachtingspatroon als een normale stap in het ontdekken van, waarom en hoe, geweest. Ik was zelfs teleurgesteld toen we niet werden doorverwezen om hopelijk een stapje verder te komen. Deze fysiotherapeut was duidelijk en zei dat hij niets kon betekenen voor A., eerst zul je moeten uitvinden wat de oorzaak is van de symptomen die je nu hebt met je gewrichten. Ja zo had ik het eigenlijk nooit bekeken, maar als je al A. haar klachten op een rijtje zet dan lijkt het inderdaad of haar pijnlijke gewrichten niet de oorzaak maar een uitvloeisel of consequentie is van een dieper/achter liggende fysieke oorzaak. De fysiotherapeut dacht meer aan een internist gespecialiseerd in lever/nieren/maag. Hij stelde voor om een brief aan mijn huisarts te schrijven om bloedtesten te doen en A. door te verwijzen naar een internist om zo de oorzaak te achterhalen.

 

Al pratende vroeg deze fysiotherapeut, of hij zijn collega die acupuncturist is erbij mocht halen, om zijn kijk op de zaak te geven. A. en ik zagen geen reden om dat niet te doen dus zo kwam de acupuncturist erbij zitten en hoorde het verhaal van A. en mij aan. A. moest haar tong uitsteken en hij voelde beide haar polsen. Ik weet al wat het is zei hij. Ik keek hem verbaasd aan. Het is een tekort in de leverenergie, de levermeridiaan is verstoort, zei de acupuncturist. Ook zei hij dat het in zo’n 10 sessies verholpen kon worden. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. Ik ken acupunctuur in zoverre dat ik weet dat het een Chinese geneeswijze is en werkt met naalden en meridianen. Van sommige mensen heb ik succes stories gehoord van andere mislukte pogingen.

 

Thuis gekomen zocht ik op internet de levermeridiaan op en vond klachten en karakteromschrijvingen die precies mijn kind omschreven zoals ze is en ooit was. Dingen zoals niet kunnen plannen, een overdreven rechtvaardigheidsgevoel en zomaar heel kwaad kunnen worden, pijnklachten die komen en gaan als de wind, eenzijdige voeding, zelfs de meest luttele dingen die ik vond waren zo passend op mijn dochter.

 

We hebben al wat dingen geprobeerd in het reguliere en alternatieve circuit en alles kost bakken met geld die niet vergoed worden binnen onze huidige verzekering. Toch zal ik iets dat redelijk klinkt en een mogelijkheid lijkt moeten uitproberen om te bepalen of het werkt of niet voor mijn dochter. Ik heb te kampen met teveel keuzen en teveel aan opinies van teveel mensen. Welke weg moet ik inslaan? Hoeveel geld gaat dit alles kosten? Het gaat mij een beetje duizelen en tegelijkertijd ben ik opgelucht dat er toch weer schot in dit medische raadsel lijkt te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als motivator te zien van het ingang houden van dit onderzoeksproces naar de hypermobiliteit van A.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf zie/plaats als de spil van dit onderzoeksproces er ook daadwerkelijk niets gebeurd als ik niet in beweging kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil in dit verhaal de verantwoordelijkheid op mijn schouders te voelen als iets persoonlijks dat valt of staat met mijn inzet en dus iets is dat kan falen en slagen door mijn input.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil duizelig te worden van alle keuzes die op mijn pad komen en angst te hebben voor de verantwoordelijkheid die ik naar mijzelf heb toegetrokken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de spil en dus de reddende engel te zijn, maar niet de eindverantwoording wil dragen en alleen maar te willen helpen/assisteren in dit onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte zijn dat ik de eindverantwoording niet kan dragen die ik wel zal moeten dragen als ik de spil/reddende engel claim te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en een ontlading van emoties te ervaren nu het lijkt dat we weer een stapje verder zijn gekomen in het onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik emoties voel in dit proces ik het mij persoonlijk aantrek waar ik het geheel niet mee van dienst ben en eerder tegenwerk dan meewerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn rol als ouder/moeder te verwarren met de rol van de spil/de reddende engel en mij niet te realiseren dat ik als moeder alles voor mijn kind zal doen wat nodig is wat geen startpunt van spil/reddende engel heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een startpunt van eigen belang om gezien te worden als spil/motivator/reddende engel meer consequenties maak dan opruim.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet langer te helpen en te ondersteunen als moeder, maar het in een zaak heb omgebouwd waardoor ik in waarde kan stijgen in mijn eigen optiek en naar buiten toe.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn rol als spil/reddende engel neer te leggen en die van moeder op te pakken en mijn dochter te begeleiden in haar zoektocht naar antwoorden die niet mijn zoektocht naar antwoorden is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de juiste verzekeraar voor januari te zoeken die alternatieve geneeswijzen vergoed zodat wanneer mijndochter besluit dat pad te gaan ik niet in de stress hoef te zitten hoe ik zoiets ooit kan betalen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de problemen van mijn dochter niet mijn problemen te laten zijn, maar simpelweg haar te begeleiden en te ondersteunen in de keuzes die zij maakt/moet maken in haar leven.