Dag 323 van 2555: wie ben ik in relatie tot pakketjes – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

Vandaag is mijn pakketje aangekomen bij de ontvanger, ik was blij dat het goed over was gekomen, maar die energetische ervaring die ik normaal erbij heb had ik niet. Geen extra geluk heb ik bemerkt nu ik weet dat het pakketje goed is aangekomen. Ik was best tevreden met mijzelf dat ik door het in kaart te brengen met zelfvergeving en zelfcorrectie die energetische lading niet langer accepteerde als een beloning en bevestiging van wie ik ben.

Hieronder volgen de zelfvergevingen en zelfcorrecties van voor het moment dat het pakketje aangekomen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om plaatsvervangende vreugde te willen ervaren wanneer een pakketje niet voor mij bedoeld is maar voor de buren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van energie halen uit datgeen wat zich voordoet waarbij de hoeveelheid niet uitmaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook al is het pakketje voor de buren ik toch een zekere mate van energetische beweging in mijzelf waarneem, waarbij het een soort van nemen wat er is situatie ontstaat. Ik stop het zoeken naar energetische ervaringen in het krijgen van pakketjes en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een pakketje voor een ander aan te nemen zonder nieuwsgierigheid en plaatsvervangende vreugde, maar gewoon te constateren dat dit een pakketje is dat tijdelijk bij mij in huis is en wat later opgehaald gaat worden door de buren en daar is het mee af.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een warm gevoel van binnen te krijgen bij het ontvangen van een pakketje.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoelens van warmte te labelen als positief, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor een opinie over positiviteit in mij vastzet gekoppeld aan een warm gevoel waardoor ik dit patroon wil blijven herhalen en al blij wordt van het idee. Ik stop het positief labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelservaringen niet te labelen als positief of negatief maar gewoonweg te genieten of op te staan en aan te geven dat iets onacceptabel is, waardoor niet een patroon mij doet bewegen maar het moment waarin ik mij bevind,

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vreugde te ervaren wanneer ik een pakketje ontvang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vreugde ervaren vanuit een energetische lading, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kan genieten wanneer ik iets krijg zonder dat er iets in mij verandert door een energetische ervaring waar ik mij door definieer. Ik stop de energetische vreugde en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten in het moment, maar niet te veranderen in het moment door het aannemen van een door energie gedreven personage of definitie van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een speciaal moment te vinden wanneer ik een pakketje krijg.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van speciaalheid te koppelen aan situaties waardoor ik kan verlangen naar deze situaties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een soort van energetische worst aan mijzelf voorhoud. Ik stop de speciaalheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om situaties niet in te delen in speciaal of niet speciaal om zo in het moment niet te kunnen genieten van wat hier is en zo de kleinste momentjes over het hoofd zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen hoe de ander mijn opgestuurde pakketje vind en mij niet te realiseren dat ik mij eigenlijk afvraag hoe de ander mij ervaart door deze daad.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van waardering halen uit mijn daden naar de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet kan definiëren door hoe de ander mij ziet wanneer ik iets geef. Ik stop het zoeken naar waardering buiten mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ander te laten bepalen wie ik ben in elk moment maar zelf bepaal wie ik ben in ieder moment door mijzelf te waarderen voor wat ik doe voor mijzelf als voor de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zekerheid te willen hebben dat de ander mij kan waarderen als persoon, om zo in bevestiging verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van waardering van de ander nodig hebben om verder te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik altijd zelf degene ben die mijzelf stopt of laat verdergaan en dat ik dat alleen van de ander verwacht wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem. Ik stop het zoeken naar waardering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om zo te leven dat ik waardering niet hoef te zoeken, maar mijzelf kan waarderen voor wat ik doe en wie ik ben in wat ik doe, waardoor ik altijd naar mijn eigen kracht terug kan en mijzelf als oplaadpunt heb zonder dat daar energie aan te pas komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een geluksmoment te beleven aan het geven/sturen van een pakketje.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfvalidatie door het krijgen of geven van iets, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet gelukkiger word van iets krijgen of geven, ik kan ervan genieten, maar het bepaald niet wie ik ben als een gelukkig persoon. Ik stop de zelfvalidatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfvalidatie van mijzelf af te laten hangen en niet van zaken in mijn buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te zijn wanneer mijn geluksmoment wordt uitgesteld door de bezorgdienst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van irritatie wanneer ik die energie die belooft was niet op tijd krijg, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een soort van junk/vampier ben die afkick verschijnselen krijgt zodra ik niet op tijd mijn energie krijg. Ik stop de irritatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het consumeren van energie niet mijn leven te laten beïnvloeden, maar te zien/proberen hoe ik sta zonder de energielading die ik aan ervaringen plak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een pakketje mij toestaat om mij blijdschap te verschaffen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn blijdschap toe te schrijven aan een pakketje, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik blijdschap kan zijn in zelfoprechtheid zonder aansporing van buitenaf. Ik stop het excuus om blij te kunnen/mogen zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat blijdschap een expressie van mijzelf kan zijn die niet bepaald wordt door emoties, gevoelens en herinneringen noch door iets van buitenaf dat ik heb gelabeld als iets dat blijdschap brengt, blijdschap ontstaat in het moment en kan zonder energie ervaren worden door te durven zijn in het moment los van verwachtingen.

Advertenties

Dag 322 van 2555: wie ben ik in relatie tot pakketjes – deel 1

Dip-lite cursusIk vroeg mijzelf recentelijk af wie ik nu eigenlijk ben en waardoor ik nu eigenlijk gedreven wordt in relatie tot pakketjes krijgen en versturen. Zoals veel vragen die we onszelf stellen is hier geen eenduidig antwoord op te geven, om de eenvoudige redenen dat het antwoord uit meerdere aspecten/dimensies bestaat. Ik zou graag eens wat dieper duiken in het aspect van het krijgen of versturen van pakketjes en zal in deze blog de verschillende soorten en emoties en gevoelens die ermee gepaard gaan beschrijven om in een later stadium door zelfvergeving en zelfcorrectie naar mijn startpunten en patronen te kijken en deze aan te pakken.

 

Het krijgen van een pakketje dat niet voor mij bestemd is, levert even een vreugde gevoel op wanneer er wordt aangebeld en een koerier drukt mij een pakketje in de hand vergezeld met de vraag of ik dit voor de buren wil bewaren totdat zij het komen ophalen. Het eerste wat dan door mij heen gaat is, ik heb toch geen pakketje besteld? Maar het gevoel dat erbij vrij komt is er één van vreugde zoals ik al zei, een moment van spanning en nieuwsgierigheid van wat erin zal zitten. Ik kijk dan ook meestal even op de afzender om te zien wat het zou kunnen zijn, voor die ander waar het pakketje voor bedoeld is om zo zou je haast kunnen zeggen, plaats vervangende vreugde te ervaren over het ontvangen van iets waar je op gewacht hebt.

 

Het krijgen van een pakketje dat wel voor mij bedoeld is levert een warm gevoel van binnen op en gevoelens van vreugde. Ja, het is er! Eindelijk nu kan ik het aanraken of eindelijk nu kan ik het gebruiken. Wat er ook in zit het levert een soort van Sinterklaasavond gevoel op. Een verassing en wanneer ik zie wat en hoe het is dat mij is toegestuurd bevredigt mijn nieuwsgierigheid. Nu moeten ik zeggen dat ik meer pakketjes voor anderen aanneem dan dat ik zelf krijg, dus dat kan ook een reden zijn dat het spannend is en mij blij maakt.

 

Stuur ik zelf een pakketje naar iemand op dan voelt dat alsof ik een cadeautje eigenhandig in persoon aan iemand geef. Dit is eigenlijk wel de vorm die het meeste energie genereert in mij. Wat zullen zij ervan vinden? Hopelijk kunnen zij het waarderen? Wat je ook kan vertalen naar wat zullen zij van mij vinden en kunnen zij mij waarderen door wat ik doe voor hen? Het sturen van een pakketje als een cadeau is een soort van evaluatie van mijzelf doormiddel van een instrument dat pakketje/cadeau heet. Ik geloof, zonder dat verder te hebben onderzocht, dan ook echt dat ik gelukkig wordt als mijn pakketje goed is aangekomen. Komt het pakketje niet aan dan begin ik mij danig zorgen te maken, want nu wordt mijn geluksmoment uitgesteld en op de proef gesteld. Daarnaast speelt er ook een financieel aspect, wat maakt dat ik het niet kan waarderen wanneer mijn spullen in de post zoekraken of kwijtraken. Dat is dan ook een reden om eenverzekering te nemen voor mij wanneer ik pakketjes opstuur met spullen van een zekere waarde.

 

Recent zou ik een pakketje moeten ontvangen, maar het werd maar niet bezorgd. Uiteindelijk kreeg ik een e-mail dat de koerier had aangebeld maar niemand thuis had gevonden op het afgesproken tijdsstip, terwijl wij thuis waren. Bij de tweede poging werd mij vermeld dat het pakketje niet aangenomen werd op het adres, maar weer had ik niemand gezien. Ik belde met de helpdesk om uit te vinden dat het pakketje naar een oud adres was gestuurd, dus werd het adres veranderd en kreeg ik diezelfde dag nog het pakketje. Ik had echt weken op dit pakketje uit het buitenland gewacht, eerst was het bij de douane vastgehouden en later dus de oponthoud met de bezorging. Ik kon mijn haren wel uit mijn hoofd trekken van de opeen stapeling van missers en ongelukkige voorvallen. Ik hunkerde naar dit pakketje, ik had het nodig zakelijk gezien en ik kon niet verder zonder dit pakketje. Dit was een zeer lang uitgestelde vreugde en toen ik het kreeg was ik wel blij maar niet uitbundig blij. Alles wat ik eerder als negatief had ervaren kwam als een deken neer op mijn vreugde gevoel dat mijn pakketje er eindelijk was.

 

Ook recent stuurde ik een pakketje naar het buitenland, wat volgens de web-site van de post met 4-6 dagen over zou zijn. Het postkantoor had 14 dagen gezegd en voor zover ik weet is het nog steeds niet aangekomen en gokt post.nl dat het deze maandag zal arriveren. Kromme tenen heb ik ervan gehad, want eigelijk had ik het pakketje gewoon willen geven en willen zien of men er blij mee is en mij waardeert voor wat ik hen heb gegeven. De spanning van het aankomen van je pakketje bij een ander wanneer dat minimaal 18 dagen duurt is best lang. Eigenlijk gaat het leuke er een beetje vanaf, of met andere woorden de energie boog kan maar zolang gespannen zijn en ik raak een beetje door deze spannende energie heen. Een soort van evaluatie op jezelf op je  werk, waarbij je meerdere zegt dat ze de uitslag bij de volgende salarisronde zullen melden.

 

Het gaat dus eigenlijk om energie, de energie van het geven en nemen, die er niet hoeft te zijn maar er wel bestaat door de positieve en negatieve ervaringen die ik aan het woord pakketje koppel. En het vreugdepunt dat ik vervuld wil zien, wat ook weer een oplaad punt voor energie is. Ik ervaar blijdschap bij het krijgen en versturen van pakketjes, omdat ik mijzelf hierdoor definieer door de validatie van de ander. Wat maakt dat ik denk: een pakketje staat mij toe om blijdschap te ervaren, terwijl het zou moeten zijn dat ik blijdschap mag ervaren in iedere adem en ieder moment wanner dat echt is met een zuiver startpunt zonder ervaringskoppelingen en energie afhankelijkheid.

 

Wat het sturen van een pakketje zou maken in het met zorg uitzoeken van de spullen waarbij ik mij verplaats in de ander en dat onvoorwaardelijk wil geven. En zover gaat dat goed, maar dan komt dat venijnige energie punt om de hoek kijken waar ik het vreugde -en validatiepunt nog niet geheel kan loslaten. Simpelweg omdat dit een patroon is dat al zo lang in mij bestaat en ik dat niet zomaar even overboord kan gooien zonder mij van alle koppelingen te ontdoen en mij te realiseren, te zien en te begrijpen, maar voornamelijk ook door het te oefenen in de praktijk, dat ik het kan loslaten. Ik kan dit loslaten en ervaren dat het niet meer of minder is om een pakketje te sturen of te ontvangen als de energielading eraf is, maar dat het gewoon is, onvoorwaardelijk in zelfeerlijkheid.

 

In mijn volgende blog volgen mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties.

 

 

 

Dag 280 van 2555: onwetendheid of weten?

basisinkomengarantieVanmiddag vertelde mijn zoon over iets dat hij op internet had gezien. Een natuurkunde leraar die een proefje deed in een talkshow. De man ging met zijn rug tegen de muur staan en liet een balletje vanaf zijn kin op de grond vallen, waarbij het balletje weer omhoog stuiterde. Het balletje kwam net niet tegen zijn kin aan en zou ook nooit tegen zijn kin aan kunnen komen, omdat hij het balletje liet vallen en niet naar beneden gooide. De presentator deed hem dit na, maar bij het omhoog komen van het balletje deed de presentator toch zijn hoofd even naar opzij. Mijn zoon verklaarde dit als een reflex, doordat er een voorwerp op het gezicht van de presentator afkwam.

Dit is eigenlijk een mooi voorbeeld van het feit dat wanneer wij dingen niet begrijpen wij er dus angst voor ontwikkelen. Ondanks dat met logisch nadenken de presentator had kunnen weten dat het balletje hem niet zou raken, liet hij zich meeslepen door de onwetendheid van de ‘geest’. Is het zo ook niet met onszelf zodra we de patronen die we uitleven niet begrijpen dat we er dan automatisch angst voor hebben? “Ik snap niet hoe die computer werkt”, en dus stel ik mijzelf ondergeschikt aan de technologie en alles wat ik erover lees of hoor lijkt een ver van mijn bed show. Klinkt dat bekend?

Laten we het nog een stapje verder nemen. “Ik kan mijn vinger er niet opleggen wat er allemaal in de wereld gebeurd”, en dus beangstigd het ons wat er in de wereld gebeurd als losstaande gebeurtenissen die vanuit het niets opploppen. Je hebt er geen grip op het gebeurd allemaal buiten jezelf om. Zo ook de oorlogen, worden die nu vanwege de olie gevoerd of zijn er echt kwaaie dictators die gestopt moeten worden, omdat je de dynamiek niet hebt willen onderzoeken en begrijpen, heb je dan ook geen idee en wordt het een kiezen tussen de meest geschreeuwde opties in de media. Zijn de Syrische kindjes nu wel vergast of niet, heeft de Assad regering het gedaan of de rebellen met de hulp van de US? Het niet weten verlamd ons en maakt dat wij liever voor de tv hangen of internet shoppen dan ons daadwerkelijk druk maken om herhalende patronen van mensen met macht maar wel van vlees en bloed zoals wij zelf.

Je zou dus kunnen stellen dat zodra je jezelf meer leert kennen en ziet/begrijpt wie je bent in elk moment, het jou mogelijk maakt om de ander als jezelf te leren kennen en te snappen wat hem/haar beweegt. We hebben het dan niet meer over angst voor het niet weten, maar het jezelf aansturen vanuit principes en daardoor zien wat er aan de hand is. Dit maakt ook dat je minder snel geneigd bent om je verlamd te voelen, maar eerder bereid bent om te zien hoe we dergelijke zaken in de toekomst kunnen voorkomen.

Het mag duidelijk zijn dat wanneer je jezelf en de wereld om je heen leert kennen/begrijpen dat nog niet wil zeggen dat je gevolgen voortkomend uit het verleden die nu uitspelen kunt aanpakken en uit de weg helpen. Wat eenmaal in gang is gezet kun je een pleister op plakken, maar niet genezen, wel kun je het voorkomen. Want preventie is de beste remedie.

Het is dus zaak om altijd voor jezelf de dingen uit te zoeken en daardoor te begrijpen waar je mee bezig bent en zo je kracht niet weg te geven. Onderzoek de Dip-lite cursus eens waar je gratis samen met een buddy de eerste stappen zet in het proces om jezelf te leren kennen. Binnenkort komt deze cursus ook in het Nederlands uit.

Dag 199 van 2555; de open deur naar wat is

equal money capitalismWij mensen zijn liever zoekende dan dat wij werkelijk willen vinden wat is, dat te vinden dat fysiek hier is en het antwoord is op alles dat bestaat. De origine van alles is terug te vinden in de herhalende patronen waaruit wij bestaan en waaruit onze wereld is opgebouwd. De patronen die hun origine vinden in geluid en frequentie, zoals water dat veranderd van uiterlijk wanneer er een frequentie van geluid doorheen gaat, zo veranderen wij door het geluid van de woorden die wij gebruiken en horen. Door de invloed van geluid door woorden en de daarmee samenhangende energie als emoties en gevoelens bepalen de patronen die wij leven en het leven noemen wie wij zijn. Tezamen met anderen vormen wij meer en nieuwe patronen en zo gaan de kringen in het water aangestuurd door geluid als woorden steeds verder en verder, waardoor wij een buitenwereld opbouwen net zoals wij onze binnenwereld hebben gebouwd.

 

Deze patronen gestimuleerd door geluid/frequentie gevormd door en gevat in woorden vinden binnen en buiten ons plaats, maar de grootste creatie doen wij in onze geest. Dit creëren van de patronen komt tot stand door denken/gedachten, zonder denken zijn er geen patronen die wij volgen binnen de logische wetten van de geest. Denken is ons bestaan, denken is wat wij denken te zijn en het denken sluit ons af van wat werkelijk hier is. Het ruiken van de geur van een roos door de herinnering aan een mooi moment waar de geur van de roos een grote rol speelde is het herbeleven van het hier en nu door de ogen van de geest en zijn denken. Denken limiteert en toch is denken al eeuwen het hoogste goed in onze wereld.

 

Van denken komt denken en met denken vormen wij miljoenen interconnecties en kunnen we zien dat de herhalende patronen zo macht krijgen en boven het fysieke zijn, in onze werkelijkheid wordt uitgetild. Ons denken is uit de hand gelopen het is een sneeuwbal die een lawine is geworden en haast niet te stoppen is. Door dit denken menen wij echtheid, waarheid, puurheid en vrijheid te verkrijgen, maar zien niet hoe wij ons vast geketend hebben aan het hek van de geest, waar de deur open is maar waar wij de deur niet zien. Gelimiteerd door de geest zoeken wij naar geluk in de dingen buiten onszelf die wij door denken waarnemen geladen met energetische emoties en gevoelens. Maar we vinden het niet want de waarheid/origine ligt in ons binnen de patronen, de herhalende patronen die ons laten zien wie we geworden zijn en hoe we zo geworden zijn. Door het denken willen we dit niet zien, dat zou al te gemakkelijk zijn en volgens ons een ondoordachte stap zijn om tot de verandering te komen, die we zo verlangen, maar die wij zelf tegenhouden door ons denken, en als passievelingen in de geest blijven hangen in het vacuüm van het denken.

 

Door het onbegrip over onze origine en het niet begrijpen van onze origine als herhalende patronen, hebben we nooit echt een compleet beeld van onze fysieke werkelijkheid gehad. Waardoor het denken of bedenken van een oplossing altijd meer problemen met zich meebrengt dan dat het een aaneenschakeling van gezond verstand is dat een oplossing biedt die iedereen die betrokken is bij het probleem als een gelijke beschouwt.

 

Door al ons denken, verlangen we zoveel, dat er nooit een einde aan dit verlangen lijkt te komen en waarbij oplossingen vervagen in meer problemen. Het denken zal ons nooit bevredigen, het denken kan hoogstens de geest bevredigen, maar zal dan als een onbevredigde hoer blijven zeuren en hunkeren naar meer. Net als het consumentisme als de geest als het denken, dat nooit genoeg is waar er altijd plek is voor meer. Door dit alles zien wij niet meer waar het om gaat en zien wij de open deur naar ons zijn niet. Want achter de gedachten is diegene die de gedachten observeert, passief en niet meer instaat om het denken tot een halt te roepen.

 

Wij zitten gevangen in onze gedachten, wij denken onze gedachten te zijn en wij denken dat de geest onze fysieke werkelijkheid is. Vanuit dat perspectief wil het ego/de geest weten wie het is, het ego zoekt door denken naar het antwoord op de vraag wie we zijn en wat ons doel is in het leven. Alleen het ego vraagt zich af wat het doel is in het leven, wij als de adem, bewust in elk moment hoeven niet te weten wat ons doel is, want wij zijn ook zonder denken hier in elk moment als de aanstuurder van ons leven als het leven. Op deze manier  kunnen wij ons afvragen of wij zoeken naar de betekenis van het leven of dat wij het leven willen ervaren met al onze fysieke zintuigen los van het denken als energetische emoties en gevoelens.

 

Wij denken dat wij onze gedachten zijn, maar wij bestaan uit geluid dat door ons water gaat en wij komen tot leven door de patronen in ons die wij hebben geaccepteerd, toegestaan en gecreëerd. Zolang wij het denken niet als een hulpmiddel zien om onze patronen terug te lopen, te doorlopen en ons te realiseren hoe die patronen in de eerste plaats er zijn gekomen, dan pas kunnen wij onszelf verbeteren en ontdoen van de energetische lading die ons in interconnectie doet bestaan met al onze gedachten die wij koesteren alsof het, het leven zelf is.

 

Wil jij weten waar de open deur naar het zijn/het leven is, doe dan mee en start de gratis on-line cursus van Desteni Universe, DIP-LITE, en leer zelf hoe jij je patronen kan ontrafelen en teruglopen door te schrijven.

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden  Weerstand is een woord dat wanneer je het sec bekijkt uit 2 woorden bestaat weer en stand, weer zou je kunnen definieerden als wederkeren/terugkeren en stand, de stand van zaken over iets of wat onze stand/houding is die ons staand houdt binnen de weerstand. Wat resulteert in een definitie die zoiets zou kunnen zijn als een wederkerende houding die stand houdt. Nu hoeft dit niet perse negatief geladen te zijn, maar ik kan mij niet heugen dat ik het woord ooit in de positieve zin gebruikt heb gezien. Met frisse weerstand begon hij aan de opdracht die zijn baas hem had opgedragen of zij had lekkere weerstand bij het eten van een zoute haring.

 

Het woordenboek zegt over weerstand:

 

-wederstand,tegenstand,verzet; het zich niet laten verplaatsen, doorboren enz.

-elke kracht (of lichaam) waardoor een andere kracht wordt tegengewerkt, opgeheven

-(elektrisch) toestel om het teveel aan elektrische energie in een stroomkring in warmte om te zetten en zo de spanning of stroomsterkte te verlagen

 

Weerstand is iets dat wij ervaren wanneer wij tegen iets opzien om te doen of om aan te gaan. Vaak halen wij allerlei denkbeelden voor de geest die als bewijsmateriaal dient waarom we beter iets niet kunnen doen. Een excuus om iets in onze fysieke wereld niet aan te hoeven gaan gebaseerd op gefabriceerde feiten door onze geest die bedacht zijn om dit specifieke doel te heiligen. Vaak voelen we deze weerstand als een daadwerkelijke barrière die ons fysieke klachten als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc. opleveren. Ons niet realiserend dat wij onszelf voor de gek houden en om de tuin leiden.

 

Een voorbeeld hiervan is het schrijven van een dagelijkse blog. Ik heb dagen dat ik denk dat ik het niet kan opbrengen om mijn blog te schrijven. Meestal gebeurd dit wanneer het schrijven ’s avonds moet gebeuren terwijl er nog meer taken pop mij wachten die ook allemaal moeten worden gedaan. Voor op de avond begin ik dan al aan mijzelf te vertellen in mijn geest wat ik allemaal nog moet doen. Hoe vaker ik de lijst opsom hoe meer het lijkt te voelen en gevoelens van zwaarheid en onhaalbaarheid beginnen op te borrelen. Dit is vaak niet doorslaggevend genoeg om de brui aan mij schrijf afspraak met mijzelf niet na te komen. Dan komt het grovere geschut. Dingen als: wat heb ik te melden? alleen goede blogs kunnen geschreven worden, niemand zit te wachten op jou blogs, waar zou ik het voor doen niemand leest het en ga zo maar door. Allemaal insinuaties die mij van mijn stuk moeten krijgen en het bijltje erbij neer doen leggen. Als dit nog niet genoeg is dan zit ik meestal al achter mijn computer en ineens gaat er een soort van angst door mij heen wat een gevoel oplevert van, maar ik heb geen onderwerp om over te schrijven en mijn geest ziet er dan als 1 lege ruimte uit van binnen. Dit is vaak de genadeslag waarbij ik lamgeslagen niets nuttigs ga doen en mij verwonder over de kracht van de weerstand die ik ervaar. Allemaal zelf geënsceneerd en ervaren als een toneelvoorstelling waar ik naar kijk als toeschouwer. En omdat de weerstand wederkerend is wordt dit een patroon dat zich keer op keer weer aandient die alleen maar gekeerd kan worden wanneer ik de houding verander die ik aanneem in dit geheel. De zelfvergevingszinnen hieronder geven meer inzicht in wat er achter de schermen zich afspeelt ten tijde van het spetterende spektakel dat weerstand heet.

 

Zoals ik weerstanden in allerlei smaken ken zo kent mijn dochter die natuurlijk ook, weerstand tegen school, weerstand  tegen dingen doen die de vrijheid beperken, weerstand tegen schrijven. Zo had zij zich voorgenomen om met de gratis Dip-Lite schrijfcursus te beginnen, maar er was elke keer iets dat maakte dat zij dat niet deed. Mijn partner wreef haar al even fijntjes onder de neus dat waarschijnlijk haar weerstanden weer opspeelden en zei toen vermakelijk, je hebt 200 weerstanden gekocht om sieraden mee te maken, maar zijn het niet gewoon 200 weerstanden om te gebruiken voor alle dingen waar je geen zin in hebt? Dat klonk wel grappig weerstanden kopen. Maar eigenlijk verkopen we die weerstanden aan onszelf, om keer op keer weer smoesjes te hebben waarom we dingen niet doen, terwijl we best weten dat we om de hete brij heen draaien. Het verkopen van een weerstand aan onszelf is als een vrijkaart/joker verkopen aan jezelf voor als het even moeilijk wordt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat weerstanden in mij, van mij zijn, gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstanden zomaar te laten opkomen als excuses en zo de origine achter de weerstanden te verhullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mee te gaan in de weerstanden dan te onderzoeken waarom ik de weerstanden accepteer en toesta in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de weerstanden bestaansrecht te geven door ze fysiek te maken als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden een eerste beveiliging zijn om niet met mijzelf geconfronteerd te worden en mij zodoende bezig te houden met mijn geestesrealiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden verbergen hoe ik echt in het leven sta ten dienste van mijn geest en zo doende wars ben van verandering op dit punt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering binnen mijn weerstanden te zien als een bedreiging wanneer ik 1 en gelijk aan de geest ben/sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheden zelfs niet met mijzelf te delen en in plaats daarvan weerstanden opbouw om niet te hoeven zien waar die onzekerheden vandaan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven staan en verandering te omarmen uit angst dat ik het niet waardig ben om te staan als het leven en zo mijzelf binnen het punt van dagelijks bloggen te saboteren om die zelftwijfel en onwaardigheid niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelftwijfel en onwaardigheid te zien als iets negatiefs en niet iets dat veranderd kan worden door te gaan staan als 1 en gelijk aan het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden als van de geest en niet fysiek echt te zien, waardoor ht geen waarde/zin heeft om mee te gaan op de illusies van de weerstanden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de weerstanden heen te drukken en mijzelf niet te laten verleiden door zelfsabotage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat het meer energie kost om mee te gaan met /in de weerstanden dan simpl te zien wat hier is en wie ik ben hier in dit moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelftwijfel te kunnen zien als een patroon dat moet verhullen dat ik iets niet zo goed zal kunnen als ik hoop en zodoende als slecht of minderwaardig op dat punt ervaren wordt door mijzelf kijkend door de ogen van de ander.