Dag 187 van 2555; de dief van mijn eigen geluk

equal money capitalismVandaag luisterde ik naar een radio documentaire over een dorpje waar het altijd vredig was geweest. Niemand draaide zijn deur op slot, fietsen niet op slot, auto’s niet op slot. Iedereen kent iedereen en hulp vragen is niet moeilijk. Het was ook een christelijke gemeenschap en het leek wel het paradijs op aarde. Totdat er een serie van inbraken en vernielingen losbarstte. Men ging zich onveilig voelen en het woongenot in het dorp nam ziende ogen af.

Met name de oudere bevolking ging opzoek naar een dader of daders aangezien de politie het enigszins liet afweten. Mensen begonnen te speculeren over wie het gedaan zou kunnen hebben en al gauw vonden de ouderen een groepje jongeren dat met lawaaierige brommers/scooters wel de dieven en vandalisten moesten zijn. De jongeren werd niets gevraagd, het was simpelweg een feit dat deze jongeren, die al zo lang de ouderen op de zenuwen hadden gewerkt, de daders waren. Er werd hier zeer actief over geroddeld in het dorp en de jongeren en hun ouders werden boos aangekeken als zij in het dorp zich begaven.

De jongeren en hun ouders voelden zich het slachtoffer van het bekrompen denken van de ouderen, toen de ouderen fysiek deze families stalkten, dacht de politie er niet over om hen te helpen. Zo was er 1 jongen die als de leider van de roversbende werd aangemerkt en diens moeder ontving een dreigbrief, zij ging ermee naar de politie maar die legden het naast zich neer. Ook werd hun bezoek dat op fietsen of scooters kwam mishandeld, door bougies los te maken of te verwijderen, kabels en banden door te snijden en fietssturen los te draaien, maar weer deed de politie niets.

De ouderen die zeiden dat zij zich niet meer veilig voelden en op hun gemak in hun eigen dorp, maakten het leven van de jongeren met hun families tot een hel en dat werd getolereerd door de instanties. Na deze documentaire dacht ik, dit is de wereld in het klein. Het is okay wanneer wij gedreven door angst anderen het leven tot een hel maken, maar oh wee als iemand anders ons vertrouwen in het leven wegneemt en het op losse schroeven zet. Dit is natuurlijk de wereld op zijn kop, want vertrouwen in onze omgeving zou vertrouwen in onszelf moeten zijn. Dus hoe kan iemand anders het vertrouwen in onszelf wegnemen als dat is gebaseerd op zelfoprechtheid?

Tegelijkertijd zien we hoe de hatelijke interne conversaties van de ouderen het praatje van alledag werd en zij elkaar zo besmetten met haatpraat. Dit ging zover dat jongeren door de ouderen van hun scooters afgetrokken werden, boos bejegend werden, als daders bejegend werden en materiële schade leden. Als weldenkend mens zou je toch tot de conclusie moeten komen dat je gedrag te ver gaat en dat je het onderwerp niet meer los kan laten, dat je er bezeten van bent en dus om hulp moet vragen. Nee weldenkende mensen geplaagd door angst mogen het recht in eigen handen nemen en alles wat hen bang maakt vernietigen, ongeacht of het jonge mensen zijn die nog een toekomst voor zich hadden in hun eigen dorp. Al roddelend de kerk in en al roddelend de kerk weer uit en niet stilstaan bij de immense schade die ze het leven en henzelf als het leven berokkenen.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn geschreven vanuit de schoenen van de ouderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen nu er geweld en vernieling in mijn dorp is binnen gedrongen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het nooit meer als vroeger kan worden , door het vertrouwen dat in mij geschaad is en ik mijn omgeving niet meer kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat inbrekers ook bij mij in huis zullen inbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de inbrekers niet zullen worden opgepakt wanneer de politie niet snel handelt en ik nooit meer rust zal vinden in mijn eigen dorp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door angst mij genoodzaakt zie om te bedenken wie de inbrekers en vernielers zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik het recht in eigen handen mag nemen en eigenhandig een dader mag aanwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de jongeren die rondhangen op hun scooters in het dorp of je van de sokken rijden met hun te dure scooters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de angst voor het mij onveilig voelen door de inbraken heb gekoppeld aan het mij onveilig voelen door de rondhangende jongeren en dus de jongeren als een logisch gevolg als daders zie van de inbraken en vernielingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij door angst laat leiden en zo de angst die ik ervaar overbreng op de jongeren door hen op gevaarlijke wijze te treiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet meer normaal betrokken ben bij de inbraken, maar dat het onderwerp zich in zijn bezit heeft genomen en ik het niet meer los kan laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat wanneer ik stop met het leven zuur maken van de jongeren zij mij het leven zullen zuur maken met nog meer inbraken en vernielingen dus wil ik ze voor zijn, waardoor ik mij niet realiseer dat ik deze vicieuze cirkel instant houd en zelfs begonnen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dader die ik op basis van emoties heb aangewezen, misschien niet de dader is, wat iets is dat ik niet wil en kan zien, want dan moet ik inzien dat ik op kwaadaardige wijze gehandeld heb en mijn eigen rechter heb gespeeld zonder bewijsmateriaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles ervoor over te hebben om mijn gevoel van onbehagen weg te krijgen en weer stabiliteit onder mijn voeten te voelen en mij niet te realiseren dat ik degene ben die gelooft in mijn gevoel van onbehagen en dus handelt naar dit gevoel vanuit het punt van angst en niet vanuit een punt dat gebaseerd is op mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat met de inbraken mijn gevoel van stabiliteit en geluk in het leven gestolen is en ik dus wel iemand moet aanwijzen die dat gedaan heeft, zodat ik het slachtoffer kan zijn en zo al mijn daden voorkomend uit deze rol kan verantwoorden als zijnde goed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de dief van mijn eigen geluk ben en het geluk van het hele dorp in de weg sta zolang ik niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid en zie dat mijn handelen het crimineelst van allemaal was.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen eigen rechter meer te spelen wanneer ik niet in het hier en nu ben maar bevangen ben door angst en zo geen beslissingen kan nemen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten te zien voor wat ze zijn en ze niet uit de weg te gaan door onschuldigen hetzelfde rot gevoel te bezorgen wat ik zelf mijzelf heb aangedaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de politie in het vervolg zijn werk te laten doen en zelf een oplettend burger te zijn die zijn/haar bevindingen in zelfoprechtheid doorgeeft aan de politie om zo het onderzoek te bespoedigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te roddelen omdat ik heb ervaren hoe ik mijzelf daarin verlies en daarmee mij waardigheid verlies en tot alles in staat ben om dit gedrag goed te keuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het fijn wonen in mijn dorp afhangt van wie ik ben in mijn dorp in elk moment en elke ademhaling.

Advertenties

Dag 179 van 2555; de Niger Delta en mijn geld

equal money capitalismGisteren zag ik een documentaire van de VARA over de Niger Delta en hoe dat gebied na de grote olieramp in 2009 het meest vervuilde gebied ter wereld is op dit moment. Waar de olieramp van BP voor de kust van de USA zijn weerga niet kende, is de Niger Delta een plek zonder uitzicht geworden voor zijn natuurlijke bewoners. Dat dit drama zo lang voortduurt is omdat er meerdere partijen aan schuldig zijn. Shell en de Nigeriaanse regering hebben de grootste debet aan deze onopgeloste kwestie, maar ook de rebellen hebben hun steentje bijgedragen aan de chaos die er nu heerst. Kort door de bocht kun je zeggen dat, door het gebrek aan verantwoordelijkheid nu grote groepen van de bevolking tot bittere armoede gedwongen zijn. Voorheen was de bevolking daar boer of visser en nu met een dode rivier en het land, dat minstens 5 meter diep zou moeten worden afgegraven om de vervuilde grond weg te krijgen en te vervangen met schone grond, is geen van beide beroepen meer mogelijk. Vroeger had het gebied mangrove bossen, waarvan er geen één boom meer overeind is. Kinderen gaan niet meer naar school omdat de ouders door gebrek aan inkomen het niet meer kunnen betalen. Het is geen gebied waar men even van beroep veranderd om zo weer een doorstart te maken, het is een gebied van handarbeiders die het vak van hun ouders leerden en het aan hun kinderen weer doorgeven.

In de documentaire konden we zien hoe hier en daar door een enkeling een poging gedaan werd om vervuilde grond te ruimen, maar de wijze waarop was treurig. Een gat van een paar meter werd uitgegraven en de modder werd naast het gat neergelegd en dat was het. Er is eenvoudigweg geen sturing en niemand neemt echt verantwoordelijkheid, waarschijnlijk uit angst dat het financiële plaatje op hun bordje komt als ze iets gaan doen, een soort van schuld bekennen zeg maar. Vandaag heeft de rechter inNederland een uitspraak gedaan in deze kwestie en Shell moet de helft van de kosten op zich nemen.

Voor ons is het een kwestie in een ver land waar wij geen connecties mee lijken te hebben, behalve dan dat Royal Dutch Shell zijn zaken daar heeft. Voor mij was het nog minder een ver van mijn bed show en ook een reden waarom ik nooit uitgebreid geblogd heb over het onderwerp Shell. Ik behandelde het als een soort van taboe onderwerp en voelde mij niet loyaal wanneer ik erover zou bloggen. Mijn broertje werkt voor Shell en woonde in die tijd in Nigeria, ik hoorde verhalen over de rebellen en hoe vervelend en onwerkbaar het was. Maar ook zag ik op internet hoe de mensen daar leden en hoe er niets constructiefs en consistents werd gedaan. De afgelopen jaren toen het financieel met mij en mijn gezin niet lekker liep heeft mijn broertje ons enkele keren uit de brand geholpen met geld. Ik was blij met het geld waardoor ik uit een benarde situatie kwam, maar tegelijkertijd zag ik het geld als bloedgeld en vond ik het verschrikkelijk om Shellgeld aan te moeten nemen. Het leverde een twee strijd binnenin mij op, een strijd die ik al kende toen ik in het begin van mijn huwelijk geldbedragen van mijn schoonouders kreeg, ook dit geld zag ik als bloedgeld dat bij een Multinational vandaan kwam met niet alleen nobele praktijken.

Ik verkeerde dus in situaties waar geld, mij uit die situatie kon helpen, maar het geld dat ik kreeg was verdiend of betaald door corporaties die ik als fout bestempelde, waardoor ik mij schuldig voelde voor het aannemen van dit geld. Nu met het kijken naar deze documentaire kwam dat duidelijk naar boven en zag ik dat mijn ego in de weg had gezeten  door geen aandacht te willen schenken aan de omstandigheden in de Niger Delta uit angst dat als ik geld nodig zou hebben ik dat niet meer zou krijgen vanuit een punt van niet loyaal zijn. Begrijp mij goed dit speelde zich allemaal in mijn geest af en mijn aannames waren absoluut niet getoetst aan de werkelijkheid.

Dus ik dwing mij nu, om eens echt te kijken naar dit punt, wat zat mij nou dwars en wat was daar nu reëel of echt aan? Ik voelde mij dus schuldig voor het aannemen van bloedgeld zoals ik dat zelf noemde, maar dat was een dekmantel voor de angst om het niet meer te krijgen als ik kritisch zou zijn over de praktijken van deze bedrijven waar het geld vandaan kwam. Wanneer ik geld of materiële zaken van anderen kreeg dan had ik daar geen moeite mee, dat nam ik zonder wroeging aan. Dus waar ligt nu de fijne grens? Geld is geld, waar of niet? Het was mijn manier van labelen, wat het ene geld goed maakte en het andere fout. Voor het gemak bekeek ik niet hoe mensen aan dat goede geld waren gekomen, want het was goed. Het is dus mijn interpretatie van geld wat de herrieschopper is, het geld als iets fysieks, was in beide gevallen gewoonweg geld. Dat is wel een opluchting eigenlijk om er zo naar te kijken want een opinie kan ik veranderen, fysiek geld niet. Mijn opinie moet aangepast worden, geld is geld en het zijn de mensen die foute of goede zaken met geld doen. Uiteindelijk kan het geld dat ik met nobel werk verdien, best geld zijn dat door de handen van criminelen is gegaan in een eerder stadium. Wanneer ik mijn oude opinie zou doorvoeren dan zou ik uit het complete geldsysteem moeten stappen, want welke euro is nog een “goede” euro? Geld weigeren wanneer ik het nodig heb dat zou te bizar voor woorden zijn als dat gebaseerd is op emoties en opinie. Kritische blogs schrijven is iets dat nodig is om mensen bewust te maken over wat er op onze wereld allemaal gaande is, zodat we allemaal kunnen kiezen of wij dat accepteren en toestaan of op staan in de naam van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld onder te brengen in goed en slecht geld categorieën gebaseerd op opinie en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer het mijzelf niet aan ging wel te zien dat geld niet de bron van het kwaad is maar de mens die het in handen heeft en nu het zich voordeed in mijn eigen leven kan ik dat verschil niet zien en bleef ik hangen op goed en slecht geld en mij schuldig voelen  voor het aannemen van geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het aannemen van geld terwijl ik in een benarde situatie zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als mindere te zie dan diegene die mij het geld aanbied en het zelf wel heeft en zodoende het gevoel heb loyaal aan ze te moeten zijn om zo mijn kansen niet te verspelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst voor overleving mijzelf als een mindere denk te moeten wegzetten, omdat ik een loser ben op het gebied van geld en de ander een winnaar waar ik van afhankelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een reden te vinden waardoor dit geld aannemen slecht is en ik tegen mijzelf kan zeggen dat ik het liever niet doe, omdat het bloedgeld is, terwijl ik in wezen het niet wil omdat ik het niet prettig vind om in de loser rol te zitten die ik mijzelf heb aangemeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de loser rol mijzelf meer te maken door te zeggen dat ik wel weet wat er met dat geld aan de hand is en hoe slecht het wel niet is, om zo aan de gevoelens van het loser zijn voorbij te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf superieur te voelen over het feit dat ik kan zien dat dit geld fout geld is, maar tegelijkertijd in deze polariteit mij inferieur te voelen door de noodzaak van het aannemen van het geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet na te denken over goed geld en de herkomst daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer geld in de vorm van materie zich aan mij aandient ik geen bezwaren maak over de herkomst van het geld waar het mee gekocht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen geld als fout te zien als het mij in het gezicht aankijkt en ik mij dan goed voel voor het ontdekken hiervan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onderscheid te maken tussen goed en slecht geld terwijl ik mij niet realiseer dat het een polariteit is en dat goed geld in essentie ook slecht geld is en andersom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen fout geld meer wil aannemen ik mij buiten het geldsysteem moet plaatsen om hieraan te ontkomen, wat mijn kans op overleven verkleint en wat uiteindelijk onmogelijk is om te doen want alles kost geld of heeft geld gekost.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geen geld aannemen wanneer je het krijgt en je het nodig hebt uit overtuiging een zaak van het ego is en niet gehonoreerd kan worden omdat het niet al het leven in overweging neemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld als een betaalmiddel te zien wat ons in leven houdt en waardoor wij instaat zijn te genieten in onze huidige maatschappij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld niet door de ogen van mijn opinies in goed en slecht op te delen maar mij bewust te zijn van de geldpraktijken en de race naar macht door geld die zich in mijn fysieke werkelijkheid afspeelt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld aan te nemen wanneer dat nodig is zonder mij als minder te zien, maar dankbaar te zijn dat er mensen zijn die mij willen helpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat al het geld goed en al het geld slecht is en dat dit in de handen van ons mensen ligt om te veranderen of niet.

Dag 176 van 2555; veranderen is voor anderen

equal money capitalismVer-anderen is een ver van ons bed show en daarom weggelegd voor anderen. Intellectueel praten over veranderen is leuk, geeft energie in de vorm van een goed gevoel over jezelf. Veranderen als iets fysieks in je realiteit is minder aantrekkelijk. Kijk eens naar onze voornemens voor het nieuwe jaar, de meesten van ons zullen er nu eind januari niet meer mee bezig zijn. We hebben er allerhande rechtvaardigingen voor waarom het niet een haalbaar doel was en komen daar zo elk jaar mee weg. Niemand zal ons zeggen, hé dat vindt ik nou zwak van je, want iedereen weet dat hij/zij het zelf ook niet kan waarmaken. Nee veranderen is een gevoelig punt voor ons mensen.

 

Het meest dramatische is eigenlijk wel dat wij gedurende onze dag duizenden keren voor een verandering staan, nemen we hem wel of nemen we hem niet, we hebben het niet eens door. Het is een tweesprong die je neemt van de ene adem in de andere, of je kiest voor verandering of je kiest voor het oude, maar kiezen doe je. Wanneer we bewust moeten kiezen voor bewuste verandering dan levert dat heel vaak vele weerstanden op, we hebben dan het idee dat we iets moeten opgeven dat warm en fijn als een oude jas zit. En zo veranderen we veranderen in opgeven, uit angst om het oude te verliezen en uit angst voor het nieuwe. Hoe krankjorum moeten wij mensen wel niet zijn om de kans op verbetering door onze zielige angsten in de weg te laten staan, hoe zijn wij als mensen zo veranderschuw geworden?

 

De keuze is in feite simpel wanneer we op de tweesprong zijn aangekomen, we kiezen voor leven of tegen leven. We doen dat wat in het belang van iedereen is of we kiezen alleen voor onszelf. Je zou denken wie kiest er nu niet voor leven, maar kijk eens hoe wij met onszelf ons lichaam omgaan, anderen, onze omgeving  en dieren, het is een aaneenschakeling van misbruik. Een misbruik dat wij vaak niet eens meer waarnemen als zodanig en misbruik wat ons ronduit in het gezicht uitlacht.

 

In een documentaire over drugs werd een man in New York gevolgd, een voormalig Wall Street handelaar, hij kon de druk van zijn voormalig leven niet aan en belandde uiteindelijk op straat met een heroïne verslaving. Terwijl hij high was zei hij tegen de interviewer: “raar eigenlijk dat ik mijn lijf en leven zo naar de klote help, wetende dat wanneer ik afkick ik hooguit 3-4 dagen met erge fysieke verschijnselen te maken heb en dan kan afrekenen met de verslaving op zich. Ik weet dat het kan en dat ik het waarschijnlijk kan en toch doe ik het niet. Ik had een goed leven, een vrouw en kinderen en een eigen huis en nu spuit ik het bedrag voor een eigen huis over de de afgelopen jaren in mijn arm”.

 

Dat is wie wij zijn, wij zijn allemaal verslaafden aan ons oude leven waarin wij zeker zijn dat ons dat toekomt wat we willen en verlangen en of dat anderen of onszelf schaadt boeit ons niet. Elke verandering in het belang van iedereen daagt ons uit als verslaafde en wij gaan er met ons hele hebben en houden aan weerstanden in. WIJ WILLEN NIET VERANDEREN, we schijten in onze broek om te veranderen, wij willen geen moeite doen. Bij het eerste ongemak willen wij onze volgende shot om te vergeten dat wij op de tweesprong van verandering stonden om te veranderen en niet op te geven.

 

Dit zijn natuurlijk geen leuke en aardige woorden, maar laten we eerlijk zijn als wij onszelf konden of durfden te veranderen, dan hadden we allang gezien dat de wereld aan een make-over toe is. Dan hadden we graag veranderd en onder ogen durven zien dat wij angst voor verandering hebben en onszelf doen geloven dat verandering niet mogelijk is. Heerlijk makkelijk toch, veranderen lukt toch niet, dus laat anderen dat maar op zich nemen.  Wat nu als wij veranderen verankeren zouden noemen? Het proces om onszelf te verankeren en vereenzelvigen met het leven. Het is toch raar dat wij ons keren van dat wat we zelf eigenlijk zijn, op deze manier zijn wij ontrouw aan onszelf in de gelukzaligheid dat we dat kunnen blijven doen wat we al deden. Zonder op te merken dat wij het oude deden vanuit niet pure motieven, zoals angst, emoties en gevoelens rond herinneringen. Ik daag je uit om je startpunt van het oude eens in zelfoprechtheid onder de loep te nemen en te zien hoe trouw je daadwerkelijk aan jezelf bent gelijk en aan het leven wat je bent.

 

De volgende vergevingszinnen zijn algemene vergevingszinnen op het thema verandering en niet zozeer alleen mijn vergevingszinnen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij verandering mijzelf niet in de optelsom van het leven mee te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderen aan anderen te koppelen, zodat ik het kan observeren en als een observant mijn positie inneem in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als observant mij af te scheiden van mijn fysieke realiteit om zodoende een vrijbrief te hebben om niet deel te nemen aan de werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mogelijkheid tot veranderen te onderdrukken zodat ik het niet hoef waar te nemen en er zodoende ook niets mee hoef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderen als het afpakken van dat wat van mij is en mij toekomt te zien en mij dus schrap zet en er alles aan doe om die verandering te laten doorgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven niet te willen opgeven, dat een aaneenschakeling is van opinies en overtuigingen over hoe mijn leven eruit moet zien, en zo het veranderen opgeef in plaats van mijn fictieve door de geest gecreëerde opinies en overtuigingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf als het leven opgeef wanneer ik verandering in het belang van iedereen voorbij laat gaan en aan anderen over laat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen veranderen om zo alles wat ik wel wil te kunnen incasseren zonder achterom te kijken hoeveel schade ik heb aangericht aan mijzelf en anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als iets angstigs te zien, een aanslag op mijn leven, iets dat ik willens en wetens moet zien te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat veranderen toch niet mogelijk is en dus niet eens de moeite waard is om over na te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik verandering weiger ik voor mijn eigen ondergang stem en mijn eigen graf graaf, terwijl ik denk dat ik het mannetje ben en totaal mijn leven onder controle heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn angst voor verandering voortvloeit uit het feit dat ik voorgeprogrammeerd ben op het gebied van verandering en ik dat niet wil/kan loslaten door mijn angst voor verandering waardoor ik in cirkeltjes blijf door redeneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mijzelf naar de verdoemenis te helpen dan te veranderen in het belang van een ieder en niet te snappen of te kunnen uitleggen waarom ik niet wil/kan veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stug ben en absoluut niet flexibel als het gaat om veranderen en ik dus eerder zal knappen dan buigen en mij niet realiseer dat buigen een teken van nederigheid is wat ik nodig heb om het leven als geheel te eren en waarderen als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen verandering in de weg te staan en dat niet te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen verandering in de weg te staan en daarmee tegelijkertijd de verandering van anderen en mij niet te realiseren wat het betekent om deel uit te maken van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven in te ruilen voor energie en dat als echt te beschouwen en in mijn geest te denken dat ik verander door van energie te veranderen en mij niet te realiseren dat dit type veranderen alleen en enkel in mijn geest zich afspeelt en absoluut geen waarde heeft in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op te geven, het leven op te geven en daarmee mijzelf op te geven en niet te zien wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen mee te slepen in mijn opgeven en de schade wat dit aanricht niet te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering te bevechten en met zelf oneerlijkheid te beslechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie staan op de tweesprong van verandering en niet voor het leven kies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven en daarmee mijzelf opgeef waardoor ik consequenties genereer voor mijzelf in en als het leven en mijzelf zo buitenspel zet. Ik stop en haal adem en zie/realiseer/begrijp dat veranderen de enige weg naar leven is en mij dat zal brengen wat nodig is om een fatsoenlijk bestaan te leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te veranderen in het belang van een ieder en zodra er angst in mij opkomt dan kijk ik in mijzelf om te zien wat die angst is en of die angst reëel is of een creatie van mijn geest om mij van verandering af te houden maar inplaats daarvan te kiezen voor energie, de energie van het opgeven.