Dag 282 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 2 – zelfvergevingen en zelf corrigerende zinnen.

basisinkomengarantieDit is een vervolgblog op dag 281, het is aan te raden die eerst te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opname van mijn dochter in het revalidatiecentrum als een afpakken te ervaren en daarmee de opname negatief te kleuren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verwijten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander verwijt iets beter te kunnen dan mijzelf tot op heden is gelukt, waarbij ik mij opstel als slachtoffer en niet meer instaat ben om samen te werken of om kritisch te zien waar doelen hun doel voorbij streven. Ik stop het verwijten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens te verwijten eerst bij mijzelf naar binnen te kijken en dan te zien hoe wij samen kunnen werken als thuisfront en revalidatiefront en niet mij door de angst te laten regeren dat ik faal en dat zij het beter doen en mij dat wel even laten zien door alles te veranderen en op de kop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het revalidatiecentrum geen verschil zal maken, omdat wij al zoveel gelijke dingen zaken uitgeprobeerd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een uitkomst in de toekomst te projecteren om in het heden mijn gelijk te kunnen halen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat zij misschien wel succes boeken met hun methode en mijn dochter fysiek sterker wordt. Ik stop de manipulatie van de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de angst om te falen als ouder, de werkelijkheid zo te manipuleren dat ik er toch zonder gezichtsverlies vanaf kan komen, heen te prikken en mij te concentreren op het revalidatieproces van mijn dochter en wij als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik gefaald heb als ouder en het revalidatiecentrum mijn dochter wel weer op de rails kan krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te falen als ouder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als ouder ook kan falen of simpelweg niet de middelen heb om bepaalde dingen te bereiken. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet een concurrentiestrijd met het revalidatiecentrum aan te gaan, maar in plaats daarvan te zoeken naar wegen waar wij elkaar kunnen ondersteunen en samen kunnen werken zonder argwaan van mijn kant maar wel met  een gezonde kritische blik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het revalidatieproces van mijn dochter op voorhand als een vijand/concurrent te zien en daardoor het gevoel te creëren dat ik ertegen moet vechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten tegen een vijand die geen vijand is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een ander tot vijand maak om mijn vechtlust legitiem te maken en niet te durven zien dat ik mijn angsten niet onder ogen wil zien. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen niet meer in hokjes te stoppen van vijand of vriend om zo mijn angst te accepteren en mijn leven te laten leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten voor mijn dochter als normaal te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van alleen maar vechten voor mijn dochter om dingen gedaan te denken te krijgen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van het systeem waar ik deel vanuit maak en mij met dit gedrag juist afzet tegen het systeem. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vechten, wat ik al jaren doe tegen het systeem als het gaat om mijn dochter, om te zetten in het assisteren van mijn dochter om haar weg te vinden in het systeem en dat gedaan te krijgen wat in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke situatie tussen mijn dochter en het systeem die ik als negatief bestempel en een zaak van maak om te bevechten door de ogen zie van een moeder die om de verkeerde redenen op haar nummer werd gezet door het OM.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer zijn door eerdere gebeurtenissen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de thuisschool zaak die voor de rechter kwam nog niet volledig verwerkt heb en dus de mechanismen die spelen nog niet onder ogen heb gezien om ze te kunnen stoppen en niet langer te projecteren. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de thuisonderwijs ervaring met de rechter  uit te schrijven, publiek of privé, om te zien welke mechanismen/patronen ik nog steeds in stand houd en projecteer op andere gebeurtenissen die dat triggeren en waarom zij dat triggeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren en te projecteren wanneer ik rampspoed verhalen lees van kinderen die zonder veel aanleiding uit huis worden geplaatst omdat het systeem vond dat zij niet aangepast genoeg waren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor het onvoorspelbare van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor mijn eigen onvoorspelbaarheid en de stappen die ik zou kunnen zetten gedreven door angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst adem te halen alvorens ik iets beslis te doen of te gaan doen waar ik weet dat angst op de loer ligt of ik al zie dat ik bevangen ben door angst en ik gekke hazensprongen ga maken om te redden wat ik denk dat er gered moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om constant op mijn hoede te willen zijn voor wat zou kunnen gebeuren en mij niet te realiseren dat ik niet één met de adem kan zijn in elk moment wanneer ik angst voor een (denkbeeldige) vijand vooropstel aan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van argwaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als mijzelf argwaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om argwaan in te wisselen voor gezond verstand en mijzelf te ondersteunen met de adem hierin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet slikken van het systeem of er tegenin moet gaan als een vechtersbaas en mij niet te realiseren dat er ook een tussenweg is, één waar ik niet participeer in polariteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit en wil vechten of alles wil slikken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier verstrikt raak in een polariteit en totaal voorbij ga aan het leven waar polariteit niet iets is waar energie naar uit moet gaan. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat er een scala van effectieve manieren is om, om te gaan met een situatie waar bepaalde taken van mij als ouder voor een korte periode uit handen worden genomen. En dus niet vanuit angst in eenpolariteit te schieten die wel als veilig aanvoelt maar het tegenovergestelde bereikt van wat ik wil bereiken. Uiteindelijk zal mijn dochter voor zichzelf moeten opstaan en haar leven zo gaan inrichten dat zij effectief kan en wil zijn omdat zij weer actief deel wil en kan deelnemen aan het systeem zonder opgeslokt te worden door generaliserende de eisen van het systeem. Dit is hetgeen ik mijn dochter mee wil assisteren zonder energie te verliezen aan het vechten tegen (denkbeeldige) vijanden.

Advertenties

Dag 211 van 2555; hou je mond als je de woorden die je spreekt niet kunt leven

equal money capitalismWie kent het niet dat wanneer je enthousiast bent en iets wilt beginnen of iets wil gaan doen en alvorens het te doen heb je het erover met je vrienden, familie of collega’s. Als het iets is dat tot de verbeelding spreekt van anderen of wanneer anderen vinden dat het echt iets voor jou is om te doen dan zul je positieve bevestiging krijgen van de ander. Dit voelt goed deze bevestiging, het is alsof je al hebt gedaan wat je wilde gaan doen. Zo’n voornemen om iets te gaan ondernemen/doen kan dan verschillende kanten opgaan, of je begint eraan en zodra de positieve bevestiging van de ander wegebt stopt ook jouw motivatie, of je begint er niet eens aan want na de eerste positieve oppepper van de ander keert de andere zijde van de polariteit zich naar je toe en wordt het een enorme drempel om nog overheen te gaan. In beide gevallen doe je uiteindelijk niet wat je jezelf hebt voorgenomen, omdat je hypothetisch sprak en het vervolgens al had geleefd in je geest wat de fysieke werkelijkheid alleen maar tot iets lastigs maakt dat niet in lijn is met wat je al had beleefd in de geest.

Ik ben zelf op zo’n punt aangekomen waar ik dit soort voornemens niet meer deel, totdat ik gelijk aan het voornemen kan staan en mijn woorden kan leven. Ik heb in het verleden vaak genoeg mijn hoofd gestoten op deze manier en mooie zaken laten liggen door dingen ingewikkelder te maken dan ze zijn en uit een soort van angst om te falen mijn plannen niet uit te voeren. Dit is zelfsabotage en kan dan ook niet geaccepteerd worden. Doelen stel je voor jezelf of met een groep als jezelf en het verbaal delen als een soort van verbale diaree is niet nodig, dat is streling van het ego. Het doel en de woorden die je voor jezelf hebt geformuleerd om het doel tot leven te laten komen zul je moeten leven en alleen als levend voorbeeld kan je met succes dit doel met anderen communiceren en uitleggen aan diegenen die erin geïnteresseerd zijn.

Probleem:

Prematuur je doelen delen met anderen op zoek naar positieve bevestiging, waardoor het verkrijgen van de positieve bevestiging een doel op zich wordt en verheven boven het startdoel.

Oplossing:

Geen doelen delen met anderen zolang je niet kunt staan als de woorden van je doel en je positieve bevestiging nodig hebt van buiten jezelf om aangespoord te worden.

Beloning:

De woorden leven die je spreekt en daardoor jezelf bewust zijn van de interconnectie die je hebt met anderen in je wereld waardoor je een levend voorbeeld kunt zijn door de woorden die je spreekt en leeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn doelen niet deel met anderen ik geen positieve bevestiging krijg en daardoor niets heb om op te gaan/starten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de positieve bevestiging vanuit mijzelf moet komen, zodat ik mijn eigen motivator ben en mijzelf zo aanstuur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo enthousiast te zijn over een doel dat ik het met iedereen wil delen ook al weet ik dat ik nog niet kan staan als de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie die wordt gegenereerd door het prematuur delen van doelen te gebruiken om een eigen variant ervan in de geest te creëren waardoor mijn fysieke werkelijkheid ondergeschikt raakt aan mijn binnenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verkneukelen aan iets dat er niet is in de fysieke werkelijkheid en alleen als energie bestaat in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer de energie opraakt ook mijn motivatie voor het verwezenlijken van mijn doelen opraakt en mij niet te realiseren dat ik niet mijn woorden leef maar mijn energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn doel als een premature ejaculatie in het niets te laten verdwijnen en mij op mijn rug te rollen om in slaap te vallen en niet meer aan mijn doel te denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra de energie op is, ik met de werkelijkheid geconfronteerd word en zonder energie zie ik niet mijzelf mijn doelen verwezenlijken, maar eerder drempels opwerpen om niet aan mijn doel te kunnen voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om drempels op te werpen en niet aan mijn doel te kunnen voldoen als een soort van achterdeurtje om niet geconfronteerd te worden met mijn angst om te falen en niet mijn woorden te kunnen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de fysieke werkelijkheid van mijn doelen, terwijl ik mijn doelen die in de geest gecreëerd waren toejuichte, terwijl ik werd aangespoord door positieve bevestiging van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met zevenmijlslaarzen door mijn leven te willen stappen en ongeduldig te zijn met het verwezenlijken van mijn doelen en mij niet te realiseren dat ik eerst moet kunnen staan als mijn woorden om ze vervolgens te kunnen leven als mijzelf en dat vereist tijd en oefening.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met de snelheid van de geest door mijn fysieke leven te gaan en mij niet te realiseren dat ik in de geest niet alles kan overzien, aangezien de geest niet handelt in het belang van een ieder, maar geheel en alleen in eigenbelang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een daad van eigenbelang is wanneer ik doelen verwezenlijk op basis van energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles wat ik weet door eigen ervaring, in de wind te slaan en te gaan voor een doel gebaseerd op energie als positieve bevestiging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik positieve bevestiging nodig heb voor het behalen van mijn doelen en mij niet te realiseren dat daadkracht in mij is en ik alleen maar die daadkracht hoef te leven net als de woorden van mijn doelen om zo een voorbeeld te zijn en niet een schreeuwend reclame bord langs de weg voor mijn doelen die energie nodig heeft om de neonverlichting te laten branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in het moment en mijn doel leef in de toekomst en het verleden als een ding en niet als een deel van mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf een doel door energie te leven in plaats van mijn woorden te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de gevolgen van het gaan op energie als motivatie een valkuil is waar emoties als angst, falen en minderwaardigheid op de loer liggen. Ik stop de energie afhankelijkheid en haal adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen wanneer ik een doel stel in mijn leven en te zien hoe ik mijn woorden kan leven of wat er nog nodig is om mijn woorden te kunnen gaan leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn doelen niet als verbale diaree rond te spuiten, maar mijn doelen te ventileren als een levend voorbeeld door te doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen extra drempels op te werpen bij het realiseren van mijn doelen door energie als mijn motivator te gebruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energetische afhankelijkheid bij het stellen van doelen direct kort te sluiten.

Dag 167 van 2555; van ik naar wij naar jij, moedersdeformatie

equal money capitalismIk werd geboren als een IK, nog voor ik begreep wie ik was of hoe ik genoemd werd was ik een IK. Dat voelde, die IK, als iets dat diep van binnen zat en waar ik als fysiek lichaam als een jasje omheen zat. IK wilde van alles en IK wilde de wereld verkennen en IK dacht dat het de wereld was die aan mijn voeten lag en klaar was om mij te bedienen. Zodra ik IK zei en wees dan kwam het tot mij en IK regeerde als een God over mijn fysieke werkelijkheid. Denken over mijzelf ging altijd in de eerste persoon IK, ik dacht nooit over mijzelf met de naam die mijn ouders mij gaven. IK was het centrum van mijn denken, IK was het centrum van mijn wereld. Er werd erg veel om IK gelachen en IK  kreeg dan ook veel voor elkaar. Totdat IK duidelijk werd gemaakt dat er veel meer andere IK’s in de wereld waren en dat het socialer was om met elkaar op goede voet te leven, maar IK zag hoe alle andere IK’s helemaal niet geïnteresseerd waren in elkaar. Het was de race van de IK’s waar je het beste als winnaar uit de bus kon komen. Dus IK leerde om als groep te functioneren, maar mijn eigen identiteit niet te verliezen, want dat zou de ondergang van IK zijn geweest.

 

Toen werd IK verliefd en wilde samen met HIJ een WIJ  vormen, maar ook hier kon IK mijn identiteit niet opgeven en bleven we twee IK’s die samen doelen gingen verwezenlijken. Op een dag besloot IK dat het tijd was om samen met HIJ een kind te krijgen, de ultieme vorm van verder te leven in een andere IK door een andere ik. IK realiseerde mij niet dat voor het wensen van een kind iets fundamenteels moest veranderen. IK kon dit verbond met een kind van mijzelf niet aangaan door IK  te blijven, zoals dat IK altijd was gelukt. IK was tot nu toe altijd de belangrijkste geweest en IK voelde de bui al wel hangen dat een kind altijd op de eerste plaats zou moeten komen. Toch wilde IK een kind en zag mijzelf als een IK samensmelten met mijn kind tot een WIJ. Niet altijd lukte het WIJ om als een geheel intact te blijven, IK was altijd op de achtergrond aanwezig om daar waar het kon klagen te klagen en duidelijk te maken dat IK er ook nog was en het niet altijd eerlijk was van WIJ  om alle aandacht en energie op te eisen. Naarmate de jaren verstreken werd WIJ erg goed als een team en begon IK te veranderen in WIJ.

 

Het kind kwam altijd eerst, het belang van het kind kwam altijd eerst en binnen dat WIJ werd IK niet meer herkent als zodanig, IK was niet meer belangrijk zolang WIJ  het maar goed hadden. Totdat IK zover weggedrukt was door het aangeleerde trucje van het WIJ-zijn dat WIJ  overging in JIJ. Het was nu niet meer belangrijk of WIJ  het goed hadden, ineens werd iedereen belangrijker dan IK en werd ik als JIJ een slaaf van de ander die daar niet om vroeg. JIJ was geen WIJ en geen IK, JIJ stond in dienst van iedereen op kosten van IK. JIJ was een tegenreactie van IK die als WIJ niet meer IK kon zijn. IK vond dat vervelend wanneer ik mijn moeder dit JIJ-gedrag zag vertonen maar nu deed ik hetzelfde, ik ben een JIJ geworden, een niemand die zich wegcijfert voor de ander om te compenseren dat IK  niet langer IK kan zijn omdat IK een kind wilde en WIJ wilde spelen.

 

Ik wil niet perse IK terug en dat is wat IK natuurlijk wel wil. Ik zou graag als mijzelf door het leven gaan en iedereen gelijk behandelen en niet als een doorgeslagen IK de wereld vrezen. Ik zou graag gelijk zijn aan alles en daarvoor zal ik mijzelf moeten gelijk stellen aan alles, aan het leven en mijzelf als net zo belangrijk zien en ervaren als al het andere, wetende dat mijn kinderen mijn nummer 1 verantwoordelijkheid zijn zonder mij te separeren of tekort te doen. IK is een illusie die leeft in de geest en ik weet dat IK geen schijn van kans maak in het leven als ik mij niet realiseer dat ik JOU en JOU en JOU nodig heb om deel te kunnen nemen aan mijn fysieke realiteit, waar we allemaal het zelfde bouwsteentje zijn om een wereld te bouwen die goed voor ons allen is, de WEreld die naar JOU uitreIKt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het centrum van mijn fysieke bestaan te hebben geplaatst na aanmoediging vanuit mijn ouders en familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ontwikkelen als een ego dat geen ruimte zag voor anderen binnen mijn belevingswereld en anderen ervoer als een bedreiging van het voortbestaan van mijzelf als het ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te ervaren in het proces van het veranderen van IK naar WIJ en te vrezen om tekort gedaan te worden door mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijzelf te verliezen in een WIJ scenario en te zuchten en steunen zodra mijn ‘vrijheid’ in het gedrang komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet eerlijk te beschouwen wanneer mijn IK in het gedrang komt doordat WIJ, wat ik zo graag wilde zijn, alle aandacht opeist.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenbelang als levensbelang te zien en zodra dat in het gedrang komt mij aangevallen te voelen en mijn leven bedreigd te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen identiteit meer te hebben binnen WIJ en mij zodoende niet meer met mijzelf te kunnen identificeren en mijzelf kwijt denk te raken en mij niet te realiseren dat het mijn ego is dat op de achtergrond raakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo goed te hebben geleerd om WIJ te zijn dat ik mijzelf over het hoofd zie en niet meer meeneem in de optelsom van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buiten het WIJ-zijn om als een soort van beroepsdeformatie ook in het contact met anderen mijzelf eerst weg te cijferen om het belang van het WIJ-zijn te behartigen en mij niet te realiseren dat ik zo in separatie met mijn fysieke wereld leef en nooit 1 kan zijn met alles wat is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen voorop te stellen en zo nooit gelijk aan hen kan zijn en samen te lopen door het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet meer te kunnen zien, omdat ik zoek naar het IK en zo niet mijzelf zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als tegenreactie op het niet meer IK te kunnen zijn, mijzelf wegcijfer en hierdoor veel frictie te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit wegcijferen van mijn moeder zo erg te vinden en het nu mijzelf zie doen uit een daad van genetische programmering en mijzelf denk niet te kunnen helpen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom mijn moeder zichzelf wegcijferde en mij niet te realiseren dat zij dat uit dezelfde tegenreactie deed als ik die nu doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik de zonden van de voorvaderen hier kan doorbreken en ermee kan afrekenen om het zo niet  door te geven aan mijn dochter en de cirkel hier te stoppen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf gelijk aan alles dat leeft te zien en te behandelen en zo het ego niet te volgen door egoïsme na te jagen of juist overdreven altruïsme toe te passen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het ego/de geest met mij speelt als ik dat toesta en accepteer en mij laat denken dat ik niet kan bestaan zonder ego en tegelijkertijd verzwijgt dat ik enkel en alleen niet hoef te participeren met het ego om te handelen in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de cirkel van de zonden van de voorvaderen te doorbreken en niet langer mijzelf opgeef/opoffer uit een tegenreactie op het ego dat zich gepasseerd voelt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen op de eerste plaats te zetten zonder dit als aanval op het ego te ervaren/zien en te denken dat ik mijzelf niet kan opgeven om alleen nog maar moeder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wie ik ben om zo een voorbeeld voor mijn kind te zijn en niet een moeder die zich schuldig voelt over het feit dat zij denkt dat zij zichzelf als ego moet opgeven om een goede moeder te kunnen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit onderwerp op een later stadium nog eens uit te diepen om alle patronen en mechanismen die hier schuil gaan te kunnen zien/begrijpen.