Dag 316 van 2555: instortende gebouwen – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van, vrezen dat wat je hebt je wordt afgenomen in combinatie met financiële stabiliteit/onstabiliteit, aanpakken.

Nog even kort wat deze angst inhoud, deze angst komt voort uit het mij onstabiel voelen op verschillende terreinen over de jaren heen. Deze angst/gevoelens hebben zich opeengestapeld en zijn uiteindelijk door mijn leven heen fysiek geworden en hebben zich vertaald in het bang zijn dat daadwerkelijk mijn fysieke fundament onder mij vandaan wordt geslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik financieel weer wat opkrabbel mij dit afgenomen zal worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen over mijn financiële situatie/toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo vasthoud in een angst die mij dicteert dat alles mij afgenomen zal worden. Ik stop het wantrouwen en de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie niet te wantrouwen zodra die weer vooruit gaat, maar simpelweg te proberen deze stijgende/stabiele lijn te handhaven door het verleden als een les te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat iets buiten mijzelf op mij zit te wachten totdat ik weer wat financiële stabiliteit heb om het vervolgens te laten regenen aan rekeningen en zaken die vervangen moeten worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn buitenwereld te beschuldigen van onstabiliteit in mijn financiën, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst naar mijzelf moet kijken waar mijn aandeel is en wat gewoon ervaringen/situaties zijn die iedereen wel eens meemaakt. Ik stop   het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer zich financiële onstabiliteit aandient, omdat zaken stuk gaan en meer rekeningen in een maand betaald moeten worden dan in een andere, niet de ander/de buitenwereld hiervan te beschuldigen, maar te realiseren/begrijpen/zien dat mijn vaste uitgaven patroon soms grillig en onverwacht lijkt in tijden van financiële krapte door het meedraaien in het systeem met al zijn kosten van dien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noodlot ten alle tijden zal vallen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in het noodlot, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en mijn situatie saboteer door te denken dat het noodlot als een bliksem op een afleider mij zal vinden. Ik stop dit mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als slachtoffer in tijden van financiële krapte op te stellen, maar mijzelf te blijven aansturen en te zien/realiseren/begrijpen waar mijn ‘noodlottige’ situatie vandaan komt of waar het een gevolg van is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs als het goed met mij gaat in mijn achterhoofd te denken dat het zo weer slecht kan gaan en financiële instabiliteit zijn tol eist.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf saboteren om hier in het moment te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo emotioneel onstabiel maak, waardoor ik niet hier in het heden kan zijn zonder een naar en onbestendig gevoel te hebben. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet van het hier en nu te beroven en mijn emotionele fundament onder mijzelf weg te schoppen door het zwaard van Damocles voortdurend boven mijn hoofd te laten bungelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen geloven dat financiële stabiliteit in mijn leven zou kunnen plaatsvinden voor een langere periode.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mijzelf indekken dat het ook financieel goed kan gaan door dit niet te geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al vooruit loop op de feiten om zodoende niet zo te hoeven schrikken want het zal uiteindelijk toch wel niet financieel goed met mij gaan. Ik stop het indekken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mijzelf in te dekken, mijzelf te ontdekken in zo’n moment en te zien/realiseren/begrijpen waar deze denkbeelden/back chats vandaan komen, anders dan mijzelf te behoeden voor meer ellende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geen leven te kunnen voorstellen zonder financiële zorgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het bepalen van een toekomstbeeld voor mijzelf waarin ik mijzelf limiteer en geen ruimte laat om voortuit te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn weg vooruit blokkeer/saboteer en mijzelf geen kans gun om mijn situatie te verbeteren. Ik stop dit toekomstbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een toekomstbeeld voor ogen te hebben die in het belang van een ieder is en ten alle tijden de ruimte te laten om dit beeld bij te stellen aan de omstandigheden, zodat mijn fundament heel kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te dromen van tijden dat ik alles kan doen wat nodig is en financiële armslag heb om niet gelimiteerd te zijn door geld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dromen over de toekomst zonder mijzelf aan te sturen naar die toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door zelfaansturing en zelfbeweging alleen verder kan komen. Ik stop het dromen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en niet te vervallen in dromen van ‘wat als’, maar hier te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en te handelen in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar kan dromen van financiële stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn reële toekomst weg te nemen door te denken dat ik nooit uit mijn financiële dip zal geraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo reduceer tot een leven in de ‘geest’ met dromen die ik najaag in de ‘geest’. Ik stop het wegnemen van mijn reële toekomst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te reduceren tot een 1 dimensionale beleving van leven in de ‘geest’, maar te zien/realiseren/begrijpen dat de ‘geest’ een hulpmiddel is en het echte fysieke leven zich afspeelt in het hier en nu in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door angst te hebben dat ik geen financiële vrijheid zal kennen in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf te limiteren door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst zo omzet in werkelijkheid door mijzelf door passiviteit vanuit angst niets te laten ondernemen om mijn angst te keren. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn passiviteit door angst te stoppen en een open toekomst tegemoet te gaan waarin alles mogelijk is vanuit mijn eigen aansturing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij heb neergelegd bij het idee dat ik het nooit breed zal hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in mijn eigen onwaarheden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onwaarheden creëer om zo altijd beter uit de verf te komen omdat ik de lat zo laag leg dat ik vanuit mijn slachtofferrol zo de winnaarrol in kan stappen. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet deel te nemen aan deze polariteit van slachtoffer – winnaar waar ik altijd mijzelf indek om geaccepteerd goed uit de verf te komen ook al is het een slachtofferrol die mij zogenaamd past omdat ik zoveel ellende kan doorstaan en ik mijzelf zo ophemel tot martelaar, mij niet beseffend dat ik vastzit in de polariteit en zo niet voorbij mijn eigen geloof van gecreëerde onwaarheden kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch moeite te stoppen in het verkrijgen van financiële stabiliteit zonder alle de back chat hierover weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vooruit willen zonder zelfreflectie over het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst schoon schip moet maken en de losse eindjes moet verbinden alvorens ik verder kan zonder dezelfde valkuilen opnieuw te nemen. Ik stop de vooruitgang zonder zelfreflectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet snel vooruit te willen gaan zonder terug te kijken in zelfreflectie om te zien wat de volgende stappen zijn die ik moet nemen in het heden om het verleden niet te herhalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verder kan gaan als ik een lijk van het verleden, in de vorm van geen vertrouwen hebben in mijn financiële stabiliteit, achter mij aansleep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen vertrouwen hebben in een leven waarin financiële stabiliteit heerst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf zal moeten hebben om vervolgens vertrouwen in mijn situatie te kunnen hebben. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te vertrouwen en niet te geloven dat ik vooruit kan komen door mijzelf te wantrouwen over mijn daadkracht.

Advertenties

Dag 313 van 2555: van het (medicijn)kastje naar de muur gestuurd worden – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

8CE289089E5F03B2A82BAFEC8ABDit is een vervolg op de twee voorgaande blogs, het is dan ook aan te raden om eerst de andere blogs te lezen alvorens deze blog te beginnen.

 

Deze reeks zelfvergevingen en zelfcorrecties draaien rond het punt van geduld en geloofwaardigheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geduld te moeten beoefenen om uiteindelijk te geloven dat ik ergens terecht kom waar mijn kind serieus wordt onderzocht.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeduld wanneer ik zie dat de klachten van mijn kind niet serieus worden genomen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander zijn geloof niet kan veranderen ondanks de reëel fysieke aanwijzingen die we geven. Ik stop het ongeduld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te laten frustreren door medische en para-medische professionals die geloven dat zij het bij het rechte eind hebben zonder de fysieke werkelijkheid daarbij in ogenschouw te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na ongeduld frustratie te ervaren door het niet kunnen overbrengen van de fysieke werkelijkheid aan mensen die meer waarde hechten aan hun ‘geestes’ werkelijkheid en verstrikt zitten in opinies, ideeën en geloof.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verstrikt zijn van de ander in de ‘geestes’ werkelijkheid persoonlijk te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door dit persoonlijk te nemen denk iets niet te kunnen overbrengen. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet gelijk en één te gaan staan aan de ander zijn verwardheid tussen fysieke werkelijkheid en ‘geestes’ werkelijkheid en daardoor te denken dat ik de boodschap niet kan overbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onzeker te worden wanneer ik de boodschap niet denk over te brengen over wat er met mijn kind fysiek mis is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onzekerheid door verwarring en ruis bij de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik één en gelijk aan de fysieke werkelijkheid moet gaan staan en hier mijn kracht uit te putten om door te zetten in vastberadenheid. Ik stop de onzekerheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf geen onzeker gevoel aan te praten, ik weet dat wat mijn kind zegt en fysiek voelt in de fysieke werkelijkheid, gestoeld kan worden aan de fysieke werkelijkheid omdat het nooit afwijkt en altijd hetzelfde is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen te koken wanneer ik zie dat een medisch onderlegt iemand de boel traineert en mijn kind langer dan nodig in helse pijnen laat zitten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van woede in mijzelf door onkunde van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niets bereik met deze woede anders dan energie opwekken en meer gevolgen genereren. Ik stop de woede in mij en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien in mijn woede en te snappen wat die woede mij zegt om zo dit energetische punt voor mijzelf op te helderen en uit de wereld te helpen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn woede op de ander te richten terwijl ik nog afhankelijk ben van deze mensen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de ander te wijzen op onacceptabel gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat dit verregaande gevolgen heeft waardoor ik nog meer klem kom te zitten en geen oplossing kan vinden voor mijn kind. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer weer in te schatten wanneer ik onacceptabel gedrag van medici doormiddel van een officiële klacht wel uit en wanneer ik wacht totdat ik diegene niet meer nodig heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iedereen die het bij het verkeerde eind hadden te willen laten zien wat de gevolgen van hun handelen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gelijk bevestigt te willen zien worden door anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n moment handel vanuit het ego en niet vanuit wat het beste is voor iedereen. Ik stop het zoeken naar mijn gelijk en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen gelijk te willen halen maar simpelweg de ander erop te wijzen hoe de feiten zijn, zonder daar enige vorm van energie uit te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat we nooit begrepen gaan worden en nooit doorverwezen gaan worden naar de juiste medici.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te denken dan het nooit meer goed komt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onbewust het bijltje er bij neer wil gooien omdat ik geen mogelijkheden meer zie om verder te komen. Ik stop dit doemdenken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit het bijltje erbij neer te willen gooien, noch bewust of onbewust, totdat onomstotelijk vaststaat dat wat ik nodig heb niet gegeven kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om radeloos te worden van een kind met pijn en een medici staf die vindt dat het tussen de oren zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van radeloosheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mijn ‘resources’ heen ben om het tegendeel aan te tonen. Ik stop de radeloosheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten alle tijden te blijven aangeven dat het probleem niet opgelost is en men nog steeds naar een oplossing moet zoeken voor een kind dat veel pijn heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om neer te gaan kijken op de medici en para-medici omdat zij zoiets simpels als de fysieke werkelijkheid niet aan willen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik dit nodig heb om mij staande te houden in een verwarrende situatie waar ik weet dat ik niet gek ben en de fysieke waarheid spreek. Ik stop deze superioriteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen polariteiten te gebruiken om mijzelf staande te houden binnen deze illusionaire stabiele werkelijkheid, maar te zien in zelfoprechtheid dat ik en mijn kind geen dingen verzinnen en dus te staan als het woord dat we spreken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen te willen hebben in de medici, terwijl ik wantrouwen ervaar.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik stabiliteit probeer te putten uit polariteit, terwijl ik stabiliteit uit mijzelf kan putten. Ik stop de polariteit van het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te vinden en de ander in te roepen voor hulp en ondersteuning waarbij ik de eindverantwoordelijke ben en blijf om mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid aan te sturen in zelfoprechtheid.

Dag 61 van 2555; het ” ik vind nooit een baan” personage

Dag 61 van 2555; het " ik vind nooit een baan" personage Gisteren en vandaag heb ik eens mijn licht opgestoken on-line om te zien wat er bij mij in de plaats zoal aan banen vrij is. Best veel banen, maar het lijkt wel of ik nergens in pas. Ik ben medisch/school maatschappelijk werker maar ben daar inmiddels al 16 jaar uit, dus ik ben geen medisch/school maatschappelijk werkster meer volgens mijn beroepsgroep. Daarnaast ben ik zelfstandige geweest de afgelopen 12 jaar, in Nederland en in Italië. Als binnenhuisarchitecte en kleermaakster/stoffen cadeauartikelen designer en maker. Tja vindt daar nou maar eens werk in.

 

Na meerdere pagina’s te hebben bekeken, kwam er een zwaar gevoel over mij heen en zag ik mij in allerlei baantjes, die leuk zijn als zomerbaan wanneer je student bent, terecht komen. Gevolgd door natuurlijk de nodige back chat, zoals: wat kun jij nu eigenlijk, je kan niets beters dan lullige baantjes krijgen, je kan wel een HBO denkniveau hebben maar wie wil jou nu. Enfin, maar even diep adem gehaald en besloten dat ik de komende dagen bij wat uitzendbureaus zal informeren naar passend werk om te zien hoe hopeloos mijn case is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gedachten te volgen tot aan de back chat en niet mijzelf te stoppen toen het zware gevoel over mij heen kwam wat een duidelijk signaal was voor het instappen in dit personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere neer te zetten als het aankomt op mijn inzetbaarheid op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor te houden dat ik realistisch ben en niet een doemdenker als aankomt op mijn kansen op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen werken in een baan ver onder mijn kunnen voor een paar lullige centen terwijl er zoveel andere zaken ook gedaan moeten worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen van niet passend werk dat ik door de jaren heen gedaan heb als angstbeeld voor mijn toekomst te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in allerlei bochten te wringen om te zien of ik toch niet vanuit huis iets kan doen, zodat ik alles wat ik belangrijk vind in het leven kan blijven combineren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ervaren dat ik het zoeken naar werk niet in het moment kan doen zonder mijzelf te irriteren met herinneringen of doemscenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik niet wil werken onder niet aantrekkelijke omstandigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat een baan die ik niet ambieer mij tegen gaat staan en zich tegen mij zal keren om zodoende elke keer met lood in de schoenen naar mijn werk te moeten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werken in de meeste banen als vrij nutteloos te zien, als een soort van werkverschaffing dan dat het werkelijk een steentje bij draagt aan de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als enige motivatie voor het werken in een baan het ondersteunen van mijn partner, die nu de broodwinner is, in het binnen brengen van voldoende financiële middelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij een buitenaards wezen te voelen nu ik wil terugkeren op de Nederlandse arbeidsmarkt na velen jaren eruit te zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het doen van een studie om beter op de arbeidsmarkt inzetbaar te zijn als appetijtelijker te zien dan het vinden van het eerste de beste baantje, terwijl het baantje mijn partner ondersteunt en een studie alleen maar geld vraagt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voorop te stellen en niet te willen kijken naar het geheel als familiesysteem uit angst om ongelukkig te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in ongelukkigheid als iets dat van buitenaf mij overkomt en niet iets dat ik zelf accepteer en toesta om zo niet te hoeven ervaren wie ik ben in mijn leven en in mijn baan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet uitdagend en geestdodend werk moet gaan verrichten en zo mijzelf zal verliezen in een storm van emoties en gevoelens en mij zal opsluiten in de mind om de dagen door te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk als iets opgelegd te zien dat ik tegen mijn wil moet doen om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als benauwend te ervaren om iets opgelegd te krijgen waarbij ik mij als mindere moet opstellen om genoeg financiële middelen te hebben om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik verdwijn en opga in het niets van de nevelen van het zijn, wanneer ik mij laat dwingen en als mindere moet opstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de regie over mijn eigen leven in handen te hebben maar mijn ego de vrije loop te laten die bang is te worden ingeperkt en zijn vrijheid zal verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijn vrijheid te zullen verliezen na jaren lange “vrijheid”, gedefinieerd door de mind, te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als 1 en gelijk aan mijn ego mijn vrijheid niet te willen inwisselen voor een slavenbaan, waarin ik mij tegelijkertijd schuldig voel dat ik zodoende dus geen financieel steentje kan bijdragen bij mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk niet als iets praktisch te kunnen beschouwen dat binnen onze samenleving de enige manier is om je kop boven water te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet op voorhand te dwarsbomen als het gaat om het vinden van een baan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om werk te nemen voor wat het is en daarna altijd kan zoeken voor verbetering of bij/omscholing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te laten verleiden om het ” ik vind nooit een baan” personage aan te nemen.