Dag 359 van 2555: een masker van kalmte

DIP Lite cursusMijn zoon kwam terug van 3 dagen schoolkamp naar de Ardennen. Zij hadden survival activiteiten gedaan en kampeerden midden in de natuur in tipi tenten. Er werd hen aangeraden om zichzelf te controleren op teken na het struinen in de natuur. Mijn zoon besloot niet te douchen aangezien zij met 100 man 2 douches tot hun beschikking hadden en dit moest plaatsvinden voordat zij een survivaltocht door water en modder gingen maken.

Na het eten op de avond dat hij terug was gekomen zat ik met hem na te praten over hoe hij het had ervaren zo’n kamp, waarop hij aan zijn enkel kriebelde en vervolgens keek naar wat daar zat. Het was een teek van zo’n 2-3 millimeter groot die inmiddels in zijn enkel vastzat. Hij had deze teek absoluut niet gezien, maar toch was hij daar. Ik bleef kalm, maar voelde de onrust van binnen wel aanzwellen. Gedachten kwamen op van: niet nog een kind dat aan Lyme moet lijden. Met de chronische Lyme van mijn dochter in mijn achterhoofd kon ik in dat moment mij niet neutraal opstellen.

Normaal gesproken verwijdert mijn partner de teken aangezien hij daar een handigheid in ontwikkelt heeft. Mijn partner was niet thuis, dus besloot ik met mijn bijna geen ervaring toch de theorie in de praktijk te brengen. Met de tekentang heb ik zo’n 6 pogingen gedaan voordat ik de teek eruit had. De plek was wat geïrriteerd en rood om de beet door het kriebelen van mijn zoon en het eruit halen van de teek. Mijn dochter wilde naar de huisartsenpost om de teek daar te laten verwijderen, maar ik vond dat ik het eerst moest proberen aangezien ik een tekentang bezit. Toen de teek eruit was heb ik een cirkel om de beet met pen op zijn enkel gezet en de volgende ochtend was er geen grote rode kring ontstaan. Wel ben ik goed aan het opletten of hij verschijnselen krijgt die anders zijn dan anders, wat niet makkelijk is met een kind dat 2 nachten slecht geslapen heeft en spierpijn van de activiteiten en lange busreis.

Tijdens het eruit halen van de teek had ik een angst over mij heen dat ik de teek er niet goed uit zou krijgen en daardoor meer schade zou aanbrengen. Wanneer mijn zoon au zei dan wist ik bijna zeker dat ik iets fout deed met de teken tang. Hetgeen waarom mijn zoon au zei was het feit dat ik met de 6 pogingen ook langzaam de plek aan het epileren was en het eruit draaien van haren nu niet heel lekker aanvoelt op een tere plek als een enkel. Ik wilde kalmte bewaren om mijn zoon geen angst aan te jagen, maar noch ik als mijn dochter waren er echt kalm onder. Het was dan ook niet gek dat mijn zoon even later precies wilde weten hoe iemand besmet kon raken met Lyme door een teek die als gastheer functioneert. Ook toen voelde ik mij schuldig dat hij verder aan het denken was over Lyme en ik wellicht hem had bang gemaakt door te handelen vanuit een startpunt van angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord teek in mijn solar plexus beweging waar te nemen en dit te negeren, omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van energie beweging in mijn solar plexus te ervaren en dit te negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment de confrontatie met mijzelf niet aan wil en sterk wil zijn, maar het tegenovergestelde bereik door angst toe te laten in mijn denken en handelen. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energie beweging in mijn solar plexus altijd in het moment te onderzoeken, zodat de gevolgen beperkt blijven, en ik vervolgens vrij van emoties en angsten kan denken en handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de teek in de enkel van mijn zoon het hele traject van besmetting aan mij voorbij zag gaan in mijn ‘geest’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van gevolgen in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet stabiliseer door aan alle mogelijke uitkomsten te denken vanuit een startpunt van energie/angst. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit gezond verstand te bedenken wat ik moet doen in het moment om verdere gevolgen te voorkomen, maar niet preventief te denken/handelen vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik een masker van kalmte opzet ik ook kalm van binnen ben en dus kan handelen/denken vanuit stabiliteit/kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de buitenkant perfect te laten zijn terwijl de binnenkant niet meer weet wat te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de schone schijn niet kan ophouden en dat ik binnen en buiten hetzelfde zal moeten zijn om echte kalmte te kunnen uitstralen en een echt punt van kalmte voor de ander kan zijn. Ik stop de mooie buitenkant als het niet strookt met de binnenkant, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met het gelijk trekken van mijn binnen- en buitenwereld en dat ik zolang dat nog niet een natuurlijke expressie van mijzelf is, ik de buitenkant stabiel laat zijn en vergeving doe op dat wat nog niet lukte aan de binnenkant, om zo mijzelf te corrigeren en het op een ander moment nogmaals te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties die rondgingen binnenin mij ten tijde van het verwijderen van de teek te willen onderdrukken om zo kalmte op te roepen of ruimte te maken voor kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emoties onderdrukken om er geen last van te hebben in het moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met iedere onderdrukking vaneen emotie meer gevolgen de wereld in help. Ik stop het onderdrukken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer er emoties van binnen rondgaan ik de emoties erken en zie, maar ze niet ervaar of meega op de emoties en zo mijn handelen/denken te laten beïnvloeden door deze emoties. Op die manier weet ik dat deze emoties er zijn en kan ik op een later tijdstip hen aanpakken om zo in het vervolg te snappen wat mijn valkuilen zijn in bepaalde situaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze angst die ik ervoer een angst voor de dood van mijn kind is en dus een overlevingsangst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van overlevingsangst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst ontwikkel voor iets dat nog niet gebeurt is of staat te gebeuren. Ik stop het projecteren van angst voor overleving, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat angst op voorhand geen goede gids is om zaken met gezond verstand af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de schuld te geven van het krijgen van een tweede kind met Lyme.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij schuldig voelen aan iets dat er nog niet is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat door mijn handelen vanuit emotie gevolgen ontstaan waardoor mijn zoon ziek wordt. Ik stop het aanpraten van een schuldgevoel aan mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op de feiten vooruit te lopen en te zien/begrijpen/realiseren dat ik wel weet dat handelen vanuit angst niet okay is en daardoor dus vrees dat er nare gevolgen van komen en zo op voorhand mijzelf te straffen doormiddel van een schuldgevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik de chronische Lyme van mijn dochter emotioneel aankan en dus niet geconfronteerd wil worden met het tegenovergestelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik stabiel ben op een bepaald punt, maar waar de realiteit mij anders laat zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierop reageer met ontkenning en mijn buitenkant bij elkaar pak om een masker van kalmte op te zetten. Ik stop de ontkenning, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets te ontkennen dat fysiek bewezen is en zo dus geen strijd aan te gaan binnenin mij die alleen maar meer energie en ontkenning zal uitlokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kalm te willen blijven voor de ander om zo mijn angst niet over te berengen op de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kalm willen blijven omwille van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst zelf kalm moet wezen om als punt van kalmte voor de ander te kunnen fungeren. Ik stop het handelen om de ander te ondersteunen zolang ik mijzelf niet eerst kan ondersteunen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst voor mijzelf te kiezen, niet vanuit een punt van egoïsme, maar om te zien/begrijpen/realiseren dat ik niets voor de ander kan betekenen als ik het niet eerst zelf op orde heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kalme persoonlijkheid in het leven te roepen om zo niet eerst naar wie ik ben in het moment hoef te kijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een persoonlijkheid uit de kast trekken om zo mijzelf te omzeilen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet alleen mijn emoties onderdruk/negeer maar ook mijzelf. Ik stop het omzeilen/negeren van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer zodra het moeilijk wordt een andere persoonlijkheid uit de kast te trekken en zo te denken dat ik de situatie heb gered/opgelost, terwijl ik afscheiding in mijzelf heb gecreëerd door mijzelf af te splitsen in een andere persoonlijkheid.

Advertenties

Dag 347 van 2555: hoe iets je meer aangrijpt dan je zou willen – deel 2 – zelfvergeving & correctieve zinnen

DIP lite cursusDeze blog post is een vervolg op de vorige post, het is aan te raden om de vorige post te lezen voor context. In deze blog post zal ik mij richten op het  ‘meer aangrijpen dan ik zou willen’ en de confrontatie met mijn eigen eindigheid door het fysieke leed van een ander van dichtbij mee te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar sterk kan zijn en door kan gaan voor de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van doorgaan en nergens aan denken of voelen om sterk te zijn voor de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik aan mijzelf voorbij ga in het moment en het sterk zijn voor de ander niet benut om ook te groeien in het sterk zijn voor mijzelf. Ik stop het wegdrukken van wie ik ben in het moment om sterk te kunnen zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien wie ik ben in het moment van sterk zijn voor de ander, om zo te snappen waar ik mijzelf moet ondersteunen, binnen een proces waar emoties en gevoelens oplopen, vanwege de aard en heftigheid van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat door sterk te willen zijn ik participeer in een polariteit en dus zwakte zal ontmoeten in een andere hoedanigheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van participatie binnen de polariteit sterk-zwak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk hier sterk uit te komen terwijl mijn fysieke werkelijkheid de zwakke kant laat zien door bevangen van stress zich te uiten in hyperventilatie. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op mijn ‘geest’ wanneer ik mijzelf wijs maak dat sterkte niet samen komt met zwakte en ik mijzelf dus laat overrompelen door het moment van zwakte, terwijl ik de sterkte kant omarm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren hoe ik een moment van zwakte kan beleven terwijl ik zo mijn best doe om sterk te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet begrijpen van mijn zelfgeschapen fysieke werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een stapje terug moet doen en bewust één moet worden met mijn adem om te zien wat er aan de hand is. Ik stop mijn onbegrip en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat onbegrip over mijn fysieke werkelijkheid voort komt uit niet stilstaan bij al die elementen die ik in het leven roep die vervolgens mijn realiteit vormen. Dus zal ik eerst de puzzel moeten maken om te zien wat het geheel van de som is en waar ik over iets heen heb gekeken waardoor er onbalans ontstond.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door naar de zwakte van het zieke lijf van de ander te worden geconfronteerd met mijn eigen zwakte/fysieke zwakte die ik vrees en mij doet voelen dat ik eindig ben als creatie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor mijn eigen eindigheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn eigen eindigheid niet geheel kan bevatten en dus angst creëer voor het onbekende. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn eigen eindigheid te hebben maar te begrijpen en te onderzoeken wat ik mis aan informatie om het concept eindigheid wel te kunnen bevatten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep van binnen paniek te voelen voor die eindigheid die ook ik bezit, maar er niet aan wil dat het ook voor mij eens over zal zijn hier in de fysieke werkelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de dood, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb over het feit of ik alles wat ik in het fysieke had willen doen wel kan doen voordat ik overga. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mij te focussen op wat ik niet meer kan doen of wanneer ik wellicht zal sterven, mij te focussen op het hier en nu en dat te doen wat in mijn macht en mogelijkheden ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die paniek over mijn eindigheid ook de paniek is of ik wel hard genoeg werk aan mijzelf en goed genoeg mijn leven leid om niet met lege handen aan gene zijde te komen staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfels over mijn proces, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een alles of niets mentaliteit nastreef en dus in periodes alles doe tot ik erbij neerval en perioden creëer waarbij ik geen pap meer kan zeggen en dus weinig doe en mij schuldig voel over het weinig doen. Ik stop de twijfels en doe wat ik moet doen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer die polariteit van alles of niets na te streven en meer te streven naar geleidelijkheid, waardoor ik dingen beter kan behappen enzo mijn energie niet meer aanspreek dan nodig en niet verval in sterkte-zwakte polariteiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik sterk wil zijn mijn gevoelens niet op te potten/uit te schakelen, zodat deze als een bom tot uitdrukking komen op een moment dat ik dit er niet bij kan hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een deel van mijzelf negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een geheel ben en het negeren van een deel van mij zorgt voor onbalans die ik alleen dan kan oplossen als ik mijzelf weer als geheel ga beschouwen. Ik stop het negeren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als geheel te zien en als geheel te behandelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn emoties en gevoelens niet aankan in bepaalde situaties waar ik sterk wil zijn en dus deze emoties en gevoelens wegdruk zonder over de consequenties na te denken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn ‘geest’ te geloven dat emoties en gevoelens teveel kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik emoties en gevoelens toe kan laten om te identificeren wat er in mijzelf omgaat en wat er met mij gebeurd zonder de achtbaan van de emoties en gevoelens te nemen. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens en emoties als indicatoren voor mijzelf te gebruiken, zonder er in mee te gaan en mij erdoor te laten overdonderen en mee te laten sleuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor mijn eindigheid te gebruiken als beperking/moment om te blokkeren en niet verder te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te stoppen en mijn leven even on hold te zetten door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gewoon kan doorademen en doorleven ook wanneer ik angst ervaar, om zo mijzelf er doorheen te duwen. Ik stop het stop zetten van mijn leven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sterk te zijn voor mijzelf door mijzelf te ondersteunen en te helpen en hulp te vragen daar waar het nodig is om dan pas een punt van sterkte voor de ander te kunnen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sterk te zijn voor de ander en mijn eindigheid als iets te beschouwen wat mij overkomt en geen keuze is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen keuze hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik geen keuze heb in sterk zijn voor de ander als het vanuit polariteit voortkomt en ik denk geen keuze te hebben in eindigheid terwijl geboren worden het begin van de polariteit was. Ik stop mijn opinie over keuze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat leven in deze fysieke werkelijkheid het leven van polariteit en is waarin ik de keuze heb om hierin te participeren of niet. Sterk zijn vanuit polariteit is zwak zijn en bestaan vanuit polariteit is sterven tijdens mijn leven. Ik ga dus de verbintenis aan om sterk te zijn omdat ik het woord sterk kan zijn en kan leven. En ik ga de verbintenis aan om mijn eindigheid te erkennen zonder het als beperking of stop in mijn leven een rol te laten spelen, ik ben geboren dus zal ik ook sterven, dat is niet iets om emotioneel over te zijn maar een feit. dus zal ik elke dag leven als mijn laatste dag om zo sterk voor mijzelf te zijn en alles uit het leven te halen wat erin zit.

Dag 297 van 2555: onze ‘je weet wel’ kater is weg

leefbaar inkomen gegarandeerdSinds vrijdag morgen, nu 5 dagen geleden, is onze oudste kater vermist. Van onze 3 katten was hij degene die ons ‘fort’ bewaakte en zodoende al vroeg in de morgen buiten was om te zien of er geen ander kattengespuis in onze tuin en het verlengde van onze tuin (lees buurt) aanwezig was. Dit bewaken was een grote obsessie van onze waakkater, wat maakte dat hij buiten en binnen sproeide om zijn territorium te bewaken, in ons oor gilde of op ons sprong als wij in bed lagen en onze waakkater naar buiten moest om orde op zaken te stellen.

Zo ook donderdag ochtend, ik liet hem heel vroeg in de morgen naar buiten op nadrukkelijk verzoek van mijn waakkater. Normaal gesproken melde hij zich dan tegen 7 uur om een paar uur weg te doezelen op een rustig plekje voor de volgende waakronde. Echter hij kwam niet opdagen en wij vertrokken naar werk.school en revalidatiecentrum. De eerste van ons die om 4 uur weer thuis kwam was mijn zoon, maar geen waakkater te bekennen. Rond 6 uur kwamen mijn partner, dochter en ik thuis en nog steeds geen waakkater te bekennen. We gingen naar bed en nog steeds geen waakkater.

Op zaterdag verwachten we nog enigszins dat hij kon komen aanwandelen, op zondag werd het reëel dat hij wellicht niet meer thuis zou komen. Op zondag hebben we een grote zoektocht gedaan, met brokjes gelokt en in bosjes gekeken of hij daar dood lag. Onze waakkater was in geen velden of wegen te bekennen. Onze volgende stap waren briefjes in de brievenbussen gooien in het gebied ter grote van zijn territorium. We bedachten dat hij misschien ergens binnen was of in een schuurtje per ongeluk opgesloten zat.

Het is nu maandag en geen enkel telefoontje hebben we gehad na aanleiding van onze briefjes actie. Vanmorgen zijn we naar het dierenasiel gegaan waar ook de dierenambulance standplaats is, maar daar was hij niet binnen gebracht. Mijn dochter heeft hem op een website geplaatst voor vermiste huisdieren op aanraden van het asiel. Mijn partner hoorde van een collega dat een kat zomaar een week van huis kan zijn en dan weer vrolijk terug komt.  Dus nu is het grote wachten begonnen of hij ooit nog terug komt.

We zijn met zijn allen door verschillende stadia van gevoelens en emoties heen gegaan, mijn partner voelde een zekere schuld of hij er wel alles aan had gedaan om onze waakkater te vinden, mijn dochter heeft gehuild, mijn zoon legde zich erbij neer en ik dekte mij direct in dat hij wellicht niet meer zou terugkomen.

Lana onze waakkater is nu 7 jaar bij ons, heeft 4 verhuizingen met ons meegemaakt, is van buitenkat naar binnenkat en vervolgens weer naar buitenkat gegaan. Als rasechte Italiaanse machokat emigreerde hij met ons naar Nederland, wat een cultuurshock was toen hij van bergkat/plattelandskat als binnenkat in een stadswoning verder moest. Hij was een enorme knuffelkont en het liefst had hij de groepknuffelsessies, waar hij met een klein miauwtje iedereen erbij riep om mee te knuffelen. Toen hij 2 jaar was kwam Siep het katertje erbij en wat een moeite had Lana ermee om te accepteren dat dit beest niet meer weg ging. Uiteindelijk zijn ze vriendjes geworden, maar de machtsstrijd bleef bestaan. Onze waakkater was de oudste en de baas en dat wilde hij zo houden. Door zijn waakgedrag heeft hij meerdere keren open wonden opgelopen, nu in zijn nieuwe buurt bleef het bij kleine krasjes die hij opliep. Geen saaie 7 jaar zijn het geweest.

Dus gaat het niet in je kouwe kleren zitten als zo’n kat er dan opeens niet meer is, dood of levend. Zoals gezegd begon ik al snel het scenario aan te nemen dat hij overleden was. Uit een soort van zelfbehoud hield ik mij voor dat het beter was als ik niet meer ging hopen dat hij nog terug kwam, aangezien een dag wegblijven al erg lang voor hem was. Ik heb dan ook geen verdriet gevoeld in de zin van tranen die hoog zitten en er bij elke gedachte aan mijn kat uitkomen. Mijn enige hoop is dat hij niet door een dierenbeul/mishandelaar te grazen is genomen, dat geeft mij wel een wee en naar gevoel in mijn buik, dat wens ik geen enkel dier toe. Ook weet ik dat zodra een dier dood is het direct reïncarneert en het dier dit in zo’n moment als een overgang ervaart en het dus nutteloos is om alle voorgeprogrammeerde menselijke angsten over de dood daarop te projecteren. Toch kijk ik af en toe naar buiten in de hoop dat ik hem zie aankomen wandelen, dat zal nog wel even duren voordat het verlangen naar hem en het beeld zoals hij voor mij was slijt en sec als een herinnering weggestopt kan worden om vervolgens zonder emoties en gevoelens teruggepakt kan worden als het bladeren in een fotoboek.

Dag 272 van 2555: het plaatje van Bernard loslaten en waar het voor stond voortzetten

basisinkomengarantieOp zondag 11 augustus vroeg in de morgen overleed Bernard Poolman, zijn hart stopte…

Afgelopen zondag had ik mijn ouders op visite en ik had met mijzelf afgesproken dat ik niet constant mijn mail zou checken als een punt van niet hier zijn. Ik had het geluid zacht gezet van mijn laptop en zou mij niet laten leiden door de afleiding en dat ging eigenlijk best goed. Toen mijn ouders tegen half 10 ’s avonds in de auto stapten en weer naar huis gingen, keerde de normale rust weer terug in huis. We ruimden nog wat op en ik besloot mijn mail te checken. Mijn partner vroeg bijna onmiddellijk of ik de mail van Robert al gelezen had en dat irriteerde mij, omdat ik bovenaan de lijst met mails was begonnen en ze graag in volgorde van binnenkomst wilde doornemen om geen punten over het hoofd te zien. Uiteindelijk las ik de mail toch eerst op aandringen van mijn partner. Ik kon niet geloven wat er stond, er schoot door mij heen dat dit wel een grap moest zijn of een test of wij zonder hem ons proces wel zouden voortzetten. Maar al gauw maakte dat plaats voor wat gezond verstand, niemand  zou zo’n zieke grap bedenken, dat zou eenvoudigweg het belang van een ieder niet dienen om online de dood van iemand aan te kondigen in de vorm van de blog die Cerise de dochter van Bernard schreef op zijn blog site Creations Journey to Life, terwijl iemand nog leeft. Dus het is waar.

Vervolgens kwam ik erachter dat ik de chat die ingelast was om de eerste vragen te beantwoorden gemist had, en ervoer dat in het moment als een gemiste begrafenis, een gemist samenzijn met allen die hem kenden. Ik besloot niet toe te geven aan de hersenspinsels van mijn geest en las de chat na in de chat log. Ook al kon ik zelf geen input geven het was een moment waarop ik aandachtig de woorden op mij liet inwerken om te begrijpen wat de ware impact is van het verlies van Bernard.

Bernard was een man die werd gehaat of geliefd er was geen middenweg, wat de intensiteit waarmee hij op aarde was weergeeft. Bernard ging ergens voor en liet het er niet halverwege bijzitten, wanneer hij had vastgesteld dat hij handelde in het belang van een ieder op elke mogelijke manier. Dat maakte hem tot zo’n groot voorbeeld voor allen die hem mochten kennen door zijn woorden. Zijn woorden die voor velen in geluid niet aan te horen waren, het ging hen door merg en been, waarbij anderen geen genoeg van zijn stem konden krijgen omdat zij de zelfeerlijkheid en het gezond verstand konden horen. Zelf heb ik zijn stem nooit als onplezierig ervaren en speelde ik veelvuldig zijn opnames in huis af, mijn partner echter had in het begin wel problemen met Bernard zijn stem en kon later inzien op welke punten Bernard hem beroerde en waar hij onstabiliteit van binnen had. Wat niets zegt over mijn stabiliteit en het graag horen van Bernard zijn stem, ik kon het aanhoren, maar zag tegelijkertijd ook de punten in mij waar ik aan moest werken. In het begin was Bernard zijn stem de aanleiding voor beelden in mij, over hoe hij er fysiek uitzag. Ik was van mening toentertijd dat ik goed was in het bedenken hoe iemand eruit zag naar aanleiding van zijn/haar stem. Verblind door deze mening zag ik nooit dat ik eigenlijk altijd ernaast zat en zo ook bij Bernard. Ik zag een klein mannetje met donkere ogen en donker haar voor mij, die naar mijn idee met een beetje indisch-achtig Engels accent sprak. Ik heb erg om mijzelf moeten lachen toen ik uitvond dat de farm in Zuid-Afrika stond en Bernard een lange grote man was en eerder blond dan donker met een Afrikaans accent.

Met Bernard heb ik direct te maken gehad in chats en mails, maar nooit heb ik hem in levende lijve mogen ontmoeten. Ik heb mijzelf afgevraagd of ik dat nu mis, die kans om oog in oog met de vleesgeworden boodschap, die ik heb toegepast in mijn  te leven, te staan. En ik moet tot de conclusie komen dat het niet uitmaakt, de boodschap is de boodschap en het is aan mij om dat te integreren in mijn leven en uit te dragen naar anderen in mijn handelen. De boodschap van Jezus zijn voornamelijk de peilers waar Bernard op verder is gegaan en die ook daadwerkelijk heeft geleefd als levend voorbeeld voor een ieder die het wilde horen en zien. Wat maakte dat hij voor mij een soort van stok achter de deur was, als hij het kan, als hij het gedaan heeft welke limitaties leg ik mijzelf dan in de weg om niet dat te doen wat in het belang van een ieder is? Onderzoek alles voor jezelf, bleef Bernard op hameren, en ja ik ben dat gaan doen hoe moeilijk ook de verschillende informatie te verenigen is die je vindt om te kunnen staan en te zeggen: dit is wat ik heb ontdekt en daarom sta ik hiervoor in. Ook leerde ik de consequenties van mijn handelen te overzien, wanneer dat niet gedaan wordt vanuit zelfeerlijkheid maar als een voortvloeien uit de emoties/gevoelens/angsten van de geest. En wanneer je een punt niet hebt gezien zal het terug komen en terug komen in verschillende vormen totdat je het snapt, en dat is zo’n geweldige test om te zien hoever je met een bepaald punt al bent.

Op een bepaald moment ontstond de Structural Resonance Alignment cursus om ons toch wat gestructureerder op weg te helpen in ons proces om onszelf te realiseren. Na zo’n jaar besloot Bernard dat het beter voor ons was wanneer wij ons een jaar aan mind constructs zouden wijden. We beheersten de mind constructs nog niet voldoende om verder te kunnen komen in het begrijpen van onszelf en de wereld om ons heen, maar de meesten van ons op dat punt zagen best wel op tegen een heel jaar mind construct te doen. Ik zag het zelfs even als een soort van straf voor het nog niet onder de knie hebben van dit mechanisme en voelde weerstanden, maar hier fungeerde Bernard als de stok achter de deur, want niemand zou dit voorstel ooit in de groep hebben gegooid. Sommigen deden het in een jaar sommigen deden er langer over, maar het is het grootste cadeau geweest wat we onszelf hebben kunnen geven.

Naast een stok achter de deur was Bernard zeker in het begin een soort van geweten op afstand, ik peilde dan bij mijzelf wat hij zou doen of wat hij ervan zou vinden. Je kunt begrijpen dat zulk afhankelijk gedrag uiteindelijk tot mind fucks en angsten leidt en heb ik daar vaarwel tegen moeten zeggen. Toch bleef zijn woord belangrijk voor mij, omdat ik wist dat zijn woorden absoluut waren en die van mij nog lang niet altijd. Het moment dat ik begon te bloggen en Bernard op Facebook mijn blogs deelde dat maakte mij trots op mijzelf en liet mij de ruimte om verder te gaan. Ook dit heb ik uiteindelijk moeten loslaten als niet constructief gedrag. Bernard was als een vader voor iedereen ongeacht je leeftijd, een vaderfiguur die je eerste stapjes die je zette  met je deelde, of hij nu fysiek aanwezig was of niet dat deed er niet toe.

Bernard wilde absoluut niet gezien worden als een leider of een guru die nagepapagaaid werd zonder zelf na te denken in gezond verstand. Hij zei dan ook ik loop met jullie, wanneer je achter mij aanloopt zal ik stink winden laten zodat je het wel laat, dat was Bernard ten voeten uit. Hij wilde dat wij instaat waren zijn gelijke te worden en niet afhankelijke kinderen die los van hem niets konden beginnen. Hij wilde een stabiele groep die sterk was en als een sterk front kon staan voor en als het leven. Hij had dit proces alleen al gelopen en wist dat het lopen van het proces in een groep veel sneller zou gaan, dus trok hij mensen aan met zijn boodschap en vormde een groep. Niet zoals hem vaak wordt verweten dat hij een groep creëerde om hem heen en dan met name vrouwen om hem te volgen, dat stond haaks op zijn principes en zijn principes verloochende hij niet.

Ik heb vaak genoeg met ongeloof gekeken wat mensen in de duisternis van het internet op tafel gooiden als waarheid over Bernard. Mensen die hem absoluut niet kenden of mee hadden gemaakt, maar die zulke enorme reacties hadden op de boodschap van eenheid en gelijkheid en angstig waren dat zij hun comfortabele leven ten koste van anderen zouden moeten opzeggen dat zij tot alles instaat waren. Deze mensen begonnen wij haters te noemen, want het was pure haat die tentoongespreid werd. Bernard moest om ze lachen en doorzag hen bij het eerste woord dat uit hen kwam wat onbewust nog meer haat teweeg bracht. Bernard was de katalysator die alles in beroering kon laten komen wanneer jij dat toeliet en ja als je iemand dan kwaadaardig noemt omdat je jezelf niet kunt aansturen volgens de principes van het leven, wie moet je dan de schuld geven als je vindt dat jij de schuldige niet bent? Bernard is als het ware vele malen gekruisigd voor de woorden die hij sprak, de woorden die de knoppen indrukten van degenen die niet recht door zee waren. Het verschil met Jezus is dat hij niet gedood is door die kruisigingen, maar dat hij zelf heeft gekozen om heen te gaan door alles aan het fysieke leven te geven en zo weer terug te keren als stof van de aarde en het leven zelf.

Bernard is er fysiek niet meer, maar Bernard was en is leven en zal als zodanig ook voortbestaan in en als ons. Ik zal zijn vrolijkheid en absoluutheid zeker missen. De komende tijd zal ik steeds weer relaties die ik ten opzichte van hem heb opgebouwd gaan tegen komen om in dat moment onder de loep te nemen voor wat ze zijn, te vergeven en te corrigeren. En het punt van stabiliteit in de vorm van Bernard is er niet, maar we weten allemaal dat wij zelf dat gat kunnen opvullen door voort te zetten wat hij begonnen is.

Wanneer iemand sterft dan rouwen we eigenlijk niet om die persoon maar om wie wij waren ten opzichte van die persoon. Het is een kans om eens dieper in jezelf te kijken naar wat je hebt geaccepteerd en toegestaan in jezelf ten opzichte van de relatie die je had met de ander. En rouwen is het proces van gedragingen en hebbelijkheden/onhebbelijkheden loslaten en herstructureren op een effectieve wijze die het belang van iedereen dient.

Dag ‘Bernard’ en bedankt voor wat je voor ons hebt betekent en gedaan, en welkom ‘leven’ wat we nu moeten aanvaarden als dat wat echt is en er toe doet. Zolang we geen gelijken aan het ‘leven’ kunnen zijn zal de stank niet te harden zijn, want wanneer het leven zich tegen ons keert betekent het dat wij ons tegen het leven keren en dat is zelfmoord, een nutteloze daad die niemand helpt, voedt of een fatsoenlijk leven geeft.

Dag 255 van 2555; wie ben ik als mogelijk ziek lijf?

equal money capitalismVandaag zal ik een begin maken aan mijn zelfvergevingen omtrent het niet willen doen van een uitstrijkje door 1 nare ervaring in het verleden. Voorlopig ga ik de zelfvergevingsblogs in meerdere stukjes opbreken, omwille van de tijd. Momenteel ben ik met mijn partner een grootscheepse verbouwing aan het doen, maar toch wil ik ook af en toe kunnen bloggen. Dit kan alleen wanneer ik mijn blogs inkort/in stukjes opbreek.

 

Probleem:

Geen zelfverantwoordelijkheid voor mijn fysieke lichaam willen nemen en daardoor preventief onderzoek af te slaan gebaseerd op 1 slechte ervaring, waarbij ik informatie heb gezocht die dit negatieve gevoel bevestigt.

Oplossing:

Het probleem aangaan, aangezien de weerstanden voortkomen uit de geest en er geen fysieke belemmeringen zijn die in acht genomen moeten worden. Pas dan kan ik zien wie ik ben in dit proces van het uitstrijkje nemen en is er zo ruimte om mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Beloning:

Mijn fysieke lichaam gelijk en 1 aan mijzelf te zien en niet als een ondergeschikt lastig iets dat mij angsten oplevert. Ik krijg de kans om mijn angsten aan de werkelijkheid te toetsen en zo uit een geest cirkel te komen/bevrijd te worden.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om opnieuw ruw behandeld te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als mijzelf niet te vertrouwen dat het deze keer netjes gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf niet kan ontspannen tijdens het uitstrijkje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand al te vrezen voor het niet willen loslaten van de nare ervaring,  maar hem opnieuw te willen beleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik beelden zal hebben van de vorige keer tijdens het uitstrijkje en niet hier kan zijn met mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te sluiten van mijn realiteit wanneer ik denk dat ik het niet aankan of aan wil gaan, door beelden te gebruiken als afleiding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik narrig zal zijn tegen de assistente alsof zij het was die mij de vorige keer ruw behandelde. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een personage te gaan zitten en al generaliserend door deze assistente 1 op 1 in te wisselen voor degene van de vorige keer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om volledige zelfverantwoordelijkheid voor mijn lijf te nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om bepaalde dingen over mijn lijf aan de weet te komen en dan met name negatieve berichten over ziekte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik dingen over mijzelf afroep wanneer ik meedoe aan het uitstrijkje en niet gewoon doorga met mijn leven en het wel merk wanneer ik dood neerval. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stand van zaken omtrent mijn fysieke lijf te willen negeren.

 

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf verwond te zien worden tijdens het uitstrijkje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen als een blauwdruk op een nieuwe ervaring te drukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien in gespannen toestand waardoor ik pijn zou kunnen ervaren door tegen te werken en zo de nare ervaring te herbeleven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen blijven hangen in een nare ervaring en zo daar energie uit te halen als reden om het in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een hoofd vol plaatjes om zo het moment van het uitstrijkje niet te hoeven beleven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te wisselen voor mijn geesteswereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf boos te zien op de assistente alsof zij mij iets heeft misdaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage aan te nemen dat boos is op alle assistentes van doktoren, omdat ik mij tijdens een nare ervaring niet kon uitdrukken en de boosheid opkropte en zo elke keer wanneer ik dit verhaal vertelde aan anderen er energie uit haalde om mijn personage te bekrachtigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien afscheiden van mijn lijf wanneer daar de kans bestaat dat er nare berichten over dat lijf zouden kunnen komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten sturen door angst en gezond verstand niet meer als leidraad te nemen voor wat het beste is voor mijn lijf binnen het systeem waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest het uitstrijkje als aanleiding te zien om met nare zaken geconfronteerd te worden die mijn rustige positieve leventje zouden kunnen verstoren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als een mogelijke vijand/aanvaller te ervaren op mijn positieve leven wanneer mijn lijf blijkt ziek/zwak te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ziekte en zwakte als minderwaardig te zien en z niet gelabeld te willen worden door mijzelf of een ander.

 

De volgende dimensies volgen in de volgende blogs.

Dag 253 van 2555; wel of geen uitstrijkje?

equal money capitalismVandaag viel de uitnodiging voor het laten doen van een uitstrijkje, in het kader van het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker, op de deurmat. Dat riep herinneringen op aan die ene keer toen ik 30 was en meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Ik had niet echt een mening over dit onderzoek, ik wist als kind dat mijn moeder meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Een aantal keren had zij een uitslag die afwijkend of niet goed genoeg was en ik herinner mij dat dit veel stress bij mijn moeder opleverde. Dus ik ging een uitstrijkje laten maken en trof een dokters assistente van middelbare leeftijd die zeer ruw de eendenbek inbracht en op pijnlijke wijze een uitstrijkje nam. Terwijl zij nog even naar binnen gluurde kon zij melden dat het helemaal rood van binnen was. Nou zo voelde het ook na dit ruw genomen uitstrijkje. Thuisgekomen ontdekte ik dat ik bloedde en dit hield een dag aan. De PAP-test was okay, dus niets aan de hand, maar ik was genezen van en niet langer onbevangen als het gaat om uitstrijkjes. De volgende oproep met 35 jaar heb ik genegeerd en 5 jaar later woonde ik in Italië waar uitstrijkjes voor baarmoederhalskanker niet in een bevolkingsonderzoek waren opgenomen. Nu terug in Nederland ligt dus deze oproep op mijn deurmat en wat te doen?

 

Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen? Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken? Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word? Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom? Wat word mij hier niet verteld? Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek? Ik heb hier gewoon geen zin in, ik ga gewoon niet, wie denken ze wel dat ze zijn. Of is het echt voor mijn eigen bestwil en moet ik maar even doorbijten en alle emoties over boord zetten? Ik ben pissig dat het lijkt dat ik heel goed geïnformeerd ben door de bijgesloten folder, maar ik moet alsnog zelf op onderzoek uit om te snappen waarom ik argwaan heb, hoezo verzorgingsstaat het lijkt meer op een doe-wat-je-wordt-opgedragen-staat.

 

Mij word verteld dat baarmoederhalskanker het meest bij vrouwen tussen de 30 en 60 jaar voorkomt door het bevolkingsonderzoek. Na wat googlen vind ik een medische site die uit onderzoek heeft gevonden dat baarmoederhalskanker het meest voorkomt in de leeftijdsgroep 30-39 en 70-84 jarigen. Een ander onderzoek spreekt ook van het steeds op vroegere leeftijd voorkomen van de baarmoederhalskanker en te denken valt aan de groep tussen de 20 en 24. Dit alles moet wel in het licht gezien worden dat baarmoederhalskanker een niet veel voorkomende vorm van kanker is.

 

Dan vind ik een onderzoek dat stelt dat de meeste baarmoederhalskanker voorkomt bij vrouwen die zich niet hebben laten screenen. Getverderrie denk ik, waarom schrijven ze nou zoiets? Want ander onderzoek wijst uit dat er best vaak foute screening is, waar je denkt vrij te zijn van kanker maar het hebt of behandeld wordt terwijl je geen kanker hebt. Wat moet je nu met zulke tegenstrijdige berichten en een afnemend vertrouwen in de medische wetenschap?

 

Nog wat googlen en ik vind stukken uit het boek ‘Wat artsen je niet vertellen’ van Lynne Mc Taggert. Hierin wordt gesteld dat het bevolkingsonderzoek ansich niets tot op heden heeft bijgedragen aan de vermindering van sterfte door baarmoederhalskanker. Dus dit laat mij zien dat er niet geleerd wordt van de data die verzameld wordt en niet gekeken wordt naar het voorkomen, maar alleen maar spreekt over vroeg stadia baarmoederhalskanker behandelen. Geen preventie maar achter de feiten aanhollen wat dan als vroegtijdige behandeling wordt weggezet.

 

Ook in dit boek wordt over de foute screening gesproken en de onnauwkeurigheid van de test. Er wordt gesproken van 7-60% vals negatieve uitslagen en dat de beoordeling van de PAP-test wordt gedaan door mensen en de resultaten van dezelfde screening andere resultaten oplevert naar gelang wie de screening doet. Ik begin nu echt te twijfelen wat de meerwaarde van deze test is, want mocht ik geen baarmoederhalskanker hebben dan kan ik nog aan weet ik wat niet het loodje leggen waar ik geen bevolkingsonderzoek voor krijg.

 

Baarmoederhalskanker komt bij 1 op de 10.000 vrouwen waarbij 0,7% van de vrouwen daadwerkelijk kanker krijgt maar niet allemaal om het leven komen. Dit cijfer is in de afgelopen 20 jaar niet veranderd volgens ‘Wat artsen je niet vertellen’, dus het onderzoek en de progressie op het gebied van preventie en voorkomen zit al 20 jaar opslot. En als klap op de vuurpijl blijkt dat artsen nog maar zeer weinig weten over deze vorm van kanker en dat er gesteld wordt dat onrustige baarmoedercellen tot baarmoederhalskanker leiden, wat door het bevolkingsonderzoek nu juist duidelijk laat zien hoe grillig het beeld eigenlijk is en deze vorm van kanker niet een eenduidig patroon kiest.

 

Als ik het allemaal goed begrijp dan is oestrogeen de boosdoener in dit verhaal, oftewel een teveel aan oestrogeen. Oestrogeen zorgt voor de aanmaak van de slijmlaag in de baarmoeder en door de aanmaak van dit slijm blijft er veelvoudige celdeling plaatsvinden. Doordat er oestrogeen in verscheidene medicatie wordt gebruikt voor b.v. vrouwen in de overgang, wordt dan de kans op kanker ineens groter.

 

Met andere woorden ik ben op dit moment met mijn 45 jaar niet een risico groep en de kans dat ik sterf aan baarmoederhalskanker is zeer gering dus zou ik dat uitstrijkje niet nodig hebben. Of bedenk ik nu redenen om de echte redenen niet onder ogen te willen zien? Ik weet het niet echt op dit punt. Dit behoeft nog wat meer reflectie/introspectie van mijn kant. De weegschaal zoals hij nu staat slaat door naar geen uitstrijkje, maar dat kan nog alle kanten op dit moment op.

Dag 233 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen en mijn verbintenissen rond het onderwerp menstruatie, als een voortzetting op de dimensies die ik gisteren heb aangesneden en doorlopen.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in een polariteit zie gaan van geen menstruatie meer willen hebben dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het verlangen om geen menstruatie meer te hebben de andere kant van de polariteit is en ik geen verlangen naar nog de ene pool of de andere hoef te hebben om hier te kunnen zijn in elke adem. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer polariteit te gebruiken als afleiding om niet te zien dat ik in afscheiding een relatie probeer te hebben met mijn menstruatie en vagina vanuit een punt van negatieve/positieve lading.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen van de pijn die ik ervaar tijdens een menstruatie dan stop ik en haal ik diep adem. Ik realiseer en zie dat mijn vagina in mijn perspectief mijn vrouwelijkheid vertegenwoordigt die elke maand gereed staat als lijf voor het moederschap ook als dat niet nodig/gewenst is. Ik stop het beschuldigen en de connectie tussen mijn vagina en vrouwelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten tegen mijn ovuleren maar het te nemen zoals het komt en niet in gevecht te gaan met mijn fysieke lijf, maar liever te kijken wie ik ben in de pijn van mijn menstruatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als een geheime entiteit zie benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in mijn leven op dit punt van geheimzinnigheid door voorgeprogrammeerd te zijn en dat te beschouwen als van mijzelf. Ik stop met de geheimzinnigheid rond mijn vagina en sta 1 en gelijk als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet te verwarren met wie ik werkelijk ben, maar te zien als wie ik ben geworden en zo mijn vagina te zien en ervaren als  een lichaamsdeel als alle andere.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet voor 1 lichaamsdeel kan schamen als ik mijzelf als eenheid gelijk aan het leven beschouw. Ik stop de schaamte en heel de gebroken relatie met mijn lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om schaamte als een indicator naar verandering te nemen en mijzelf te beseffen dat dit een begin van mijn bewustwording op het punt van mijn gebroken relatie met mijn lijf is.

 

Wanneer en als ik mijzelf langzaam mijn vrijheid zie verliezen door lange snel opvolgende menstruaties dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een geest projectie is en niet gebaseerd is op de werkelijkheid en dus een afleider voor wat werkelijk hier is. Ik stop de afleiding en leef mijn vrijheid door mij te bevrijden van mijn emoties/gevoelens/angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat mijn vrijheid niet door mijn vagina afgepakt kan worden, maar dat ik de enige ben die instaat is om mijn vrijheid in te perken door angsten/emoties/gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie gaan in de angst voor de dood dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dood te gaan omdat ik op een punt ben waar ik verandering met beide handen kan aangrijpen wat mijn geest ziet als de dood of het verwerpen en niet veranderen op dit punt. Ik stop de angst voor de dood/verandering en beweeg mij 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om veranderingen te omarmen en niet te ervaren als dood en verderf. Waarbij ik mijn vagina niet als de brenger van de dood waarneem of hetgeen dat mij kan besturen alsof het een eigen entiteit is, maar mij te realiseren dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor het leven dat ik leef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het patroon van speciaal zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets speciaals nodig heb om mijzelf als speciaal en waardig te kunnen ervaren. Ik stop deze honger naar speciaal zijn en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel lichaamsdeel als speciaal te bestempelen om zo mijn eigenwaarde te kunnen ervaren en leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie ervaren als vies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord vies niet alleen op mijzelf als fysiek vies/onder het bloed zie , maar ook als vies als een vieze persoonlijkheid, waardoor het woord extra hard binnenkomt. Ik stop de associatie met het woord vies en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het vies ruiken als een equivalent voor een vieze persoon hier door mij gebruikt wordt op een minder bewust niveau. Ik wil niet zien/ervaren dat anderen mij op afstand kunnen ruiken voor de vieze/oneerlijke persoon die ik ben, dus houd ik dat liever geheim en schaam ik mij liever op voorhand voor eventuele geurtjes die meer in mijn geest aanwezig zijn dan in mijn fysieke werkelijkheid, om mijn ware aard te verraden.

 

Wanneer en als ik mijzelf  in de wacht zie zetten om te wachten tot iets plaatsvind, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan leven als ik wachtende ben op iets dat komen gaat. Ik stop het wachten en leef in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer 7 jaar op iets te wachten als een verlangen dat eindelijk uit gaat komen, maar mij te beseffen dat het leven in elke ademhaling zit en elke gemiste adem een gemiste kans op verandering in het leven is.

 

Wanneer en als ik mijzelf onzichtbaar zie maken voor pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te leren van de pijn over wie ik ben als en in de pijn en zo verandering te vrezen. Ik stop het mijzelf verstoppen voor de pijn als verandering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren van de pijn in mijn lijf en gelijk en 1 te gaan staan aan de pijn om mij verder te laten voeren door de adem en als geheel de verandering te betreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie als het middelpunt van het bestaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik het middelpunt van mijn bestaan zou zijn ik om mijn eigen as zou ronddraaien in kringetjes en nooit uit het kringetje zou kunnen ontsnappen. Ik stop het ronddraaien in kringetjes en durf de stap uit de kring te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als punt midden in de wereld te zetten om 1 en gelijk te participeren als en in het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie gebruiken om mij verder af te scheiden van mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf opzettelijk afscheid van mijn vagina om het niet onder ogen te komen wat er werkelijk dwarszit. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst tot een eeuwigdurende menstruatie  niet te gebruiken om mij in de greep van de geest te houden. En zo niette zien dat ik niet instaat ben om als geheel te functioneren zonder emoties/gevoelens/angsten omtrent lichaamsdelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met een ideaalbeeld dat gecreëerd is door de media over vagina’s, ik stop en adem haal. Ik realiseer en zie dat ik nooit aan een gefoto-jokte versie van een vagina kan voldoen/zou moeten voldoen om mijzelf volledig en waardig te voelen. Ik stop het vergelijken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te gebruiken om eigenwaarde te bewerkstelligen, vanuit een punt van oneerlijkheid met mijzelf en mijzelf als het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met een polariteit te maken heb die ik installeerde op mijn 7e. Ik stop de angst voor de menopauze als een toekomst projectie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te projecteren in de toekomst over de menopauze, maar het te doorlopen als het daar is en met gezond verstand dit als geheel en gelijk en 1 aan het leven te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wensen en verlangen naar de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gevolgen niet kan overzien van mijn verlangen. Ik stop het wensen en verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de menopauze niet als een ideaalbeeld te zien zonder dat ik weet hoe dat in werkelijkheid bij mij gaat plaatsvinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de vrijheid uit de media/reclame spots dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een voorgeprogrammeerd beeld vanuit de media is dat ik najaag om vrijheid te kunnen ervaren. Ik stop het verlangen naar vrijheid door los te zijn van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de voorgeprogrammeerde vrijheid niet te gebruiken om 1 en gelijk aan mijn lijf als het leven te worden, maar in zelfoprechtheid te zien/realiseren/begrijpen dat eenheid alleen kan plaatsvinden wanneer alles 1 is en gezien wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat mijn vagina mij aanstuurt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een deel van mij nooit het geheel kan aansturen, maar dat aansturen de som van alle delen is. Ik stop het geloof in de supermacht van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk te gaan staan aan mijn vagina en het geen superkrachten toe te kennen om het zo de schuld te kunnen geven van al het kwaad dat mij overkomt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie overtuigen dat de vagina geen plezier kan opleveren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een zuurpruim ben geworden die liever het slachtoffer van zichzelf is dan de angst in de ogen te zien. Ik stop deze overtuiging en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn vagina wel degelijk garant staat voor plezier net zoals ongemak van tijd tot tijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf buitengesloten voel door mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. ik realiseer en zie dat ik in afscheiding ben van mijn fysieke lichaam. Ik stop de afscheiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens van buitengesloten te zijn als een rode vlag te gebruiken om te zien dat ik afscheiding van mijzelf besta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als vijand zie beschouwen dan stop ik e haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met mijzelf in gevecht ben en mijn lichaam niet accepteer als een geheel. Ik stop het gevecht met mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te bevechten, maar te zien waar ik bang voor ben om dat zo onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in polariteit waarin ik mij meer en minder voel dan mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heen en weer ga van pool naar pool, waardoor niets verandert en er geen eenheid ontstaat. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor verandering in welke vorm die zich ook aandient aan mij.

 

Wanneer en als ik mijzelf beperkt voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat alleen ik mijzelf kan beperken als geheel en niet een deel van mij dat ik om die reden zijn bestaansrecht ontken. Ik stop het gevoel van beperking en zie dat ik mij hierdoor beperk e haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te beperken door een gevoel van beperking en mijzelf te tonen dat er angst onder dit gevoel van beperking zit, de angst voor verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf door aanraking van mijn vagina, tijdens het schoonhouden gedurende mijn menstruatie, mijzelf in robotische handelingen zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een echte fysieke aanraking met mijn vagina in deze periode niet aankan door de emotionele ballast die ik op mijn menstruerende vagina heb gelegd. Ik stop de gevoelloze aanraking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn vagina aanraak, om welke reden dan ook, ik dat doe als een echte fysieke aanraking en niet een aanraking aangestuurd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf als slaaf mijn menstruatie zie doorlopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf slaaf heb gemaakt aan de vagina als losse entiteit van mijzelf om te hopen op de vrijheid van geen menstruatie te hebben. Ik stop het slaaf zijn en participeer  in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slaaf te zijn van mijn eigen geest en altijd te handelen vanuit het principe “in het belang van een ieder” om zo mijzelf aan te sturen in zelfoprechtheid door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie terroriseren met alle emotionele ballast die ik heb omtrent mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zo mijzelf afscheid van mijzelf en zo mijn zelfexpressie beperk. Ik stop het terroriseren en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf nog het leven te terroriseren met de inhoud van de geest en altijd te zoeken naar dat punt van evenwicht waar ik kan handelen in het belang van een ieder en zo mijzelf niet te saboteren. Ik kan niet accepteren en toestaan dat ik mij anders voordoe dan wie ik ben als de expressie van het leven.