Dag 187 van 2555; de dief van mijn eigen geluk

equal money capitalismVandaag luisterde ik naar een radio documentaire over een dorpje waar het altijd vredig was geweest. Niemand draaide zijn deur op slot, fietsen niet op slot, auto’s niet op slot. Iedereen kent iedereen en hulp vragen is niet moeilijk. Het was ook een christelijke gemeenschap en het leek wel het paradijs op aarde. Totdat er een serie van inbraken en vernielingen losbarstte. Men ging zich onveilig voelen en het woongenot in het dorp nam ziende ogen af.

Met name de oudere bevolking ging opzoek naar een dader of daders aangezien de politie het enigszins liet afweten. Mensen begonnen te speculeren over wie het gedaan zou kunnen hebben en al gauw vonden de ouderen een groepje jongeren dat met lawaaierige brommers/scooters wel de dieven en vandalisten moesten zijn. De jongeren werd niets gevraagd, het was simpelweg een feit dat deze jongeren, die al zo lang de ouderen op de zenuwen hadden gewerkt, de daders waren. Er werd hier zeer actief over geroddeld in het dorp en de jongeren en hun ouders werden boos aangekeken als zij in het dorp zich begaven.

De jongeren en hun ouders voelden zich het slachtoffer van het bekrompen denken van de ouderen, toen de ouderen fysiek deze families stalkten, dacht de politie er niet over om hen te helpen. Zo was er 1 jongen die als de leider van de roversbende werd aangemerkt en diens moeder ontving een dreigbrief, zij ging ermee naar de politie maar die legden het naast zich neer. Ook werd hun bezoek dat op fietsen of scooters kwam mishandeld, door bougies los te maken of te verwijderen, kabels en banden door te snijden en fietssturen los te draaien, maar weer deed de politie niets.

De ouderen die zeiden dat zij zich niet meer veilig voelden en op hun gemak in hun eigen dorp, maakten het leven van de jongeren met hun families tot een hel en dat werd getolereerd door de instanties. Na deze documentaire dacht ik, dit is de wereld in het klein. Het is okay wanneer wij gedreven door angst anderen het leven tot een hel maken, maar oh wee als iemand anders ons vertrouwen in het leven wegneemt en het op losse schroeven zet. Dit is natuurlijk de wereld op zijn kop, want vertrouwen in onze omgeving zou vertrouwen in onszelf moeten zijn. Dus hoe kan iemand anders het vertrouwen in onszelf wegnemen als dat is gebaseerd op zelfoprechtheid?

Tegelijkertijd zien we hoe de hatelijke interne conversaties van de ouderen het praatje van alledag werd en zij elkaar zo besmetten met haatpraat. Dit ging zover dat jongeren door de ouderen van hun scooters afgetrokken werden, boos bejegend werden, als daders bejegend werden en materiële schade leden. Als weldenkend mens zou je toch tot de conclusie moeten komen dat je gedrag te ver gaat en dat je het onderwerp niet meer los kan laten, dat je er bezeten van bent en dus om hulp moet vragen. Nee weldenkende mensen geplaagd door angst mogen het recht in eigen handen nemen en alles wat hen bang maakt vernietigen, ongeacht of het jonge mensen zijn die nog een toekomst voor zich hadden in hun eigen dorp. Al roddelend de kerk in en al roddelend de kerk weer uit en niet stilstaan bij de immense schade die ze het leven en henzelf als het leven berokkenen.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn geschreven vanuit de schoenen van de ouderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen nu er geweld en vernieling in mijn dorp is binnen gedrongen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het nooit meer als vroeger kan worden , door het vertrouwen dat in mij geschaad is en ik mijn omgeving niet meer kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat inbrekers ook bij mij in huis zullen inbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de inbrekers niet zullen worden opgepakt wanneer de politie niet snel handelt en ik nooit meer rust zal vinden in mijn eigen dorp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door angst mij genoodzaakt zie om te bedenken wie de inbrekers en vernielers zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik het recht in eigen handen mag nemen en eigenhandig een dader mag aanwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de jongeren die rondhangen op hun scooters in het dorp of je van de sokken rijden met hun te dure scooters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de angst voor het mij onveilig voelen door de inbraken heb gekoppeld aan het mij onveilig voelen door de rondhangende jongeren en dus de jongeren als een logisch gevolg als daders zie van de inbraken en vernielingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij door angst laat leiden en zo de angst die ik ervaar overbreng op de jongeren door hen op gevaarlijke wijze te treiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet meer normaal betrokken ben bij de inbraken, maar dat het onderwerp zich in zijn bezit heeft genomen en ik het niet meer los kan laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat wanneer ik stop met het leven zuur maken van de jongeren zij mij het leven zullen zuur maken met nog meer inbraken en vernielingen dus wil ik ze voor zijn, waardoor ik mij niet realiseer dat ik deze vicieuze cirkel instant houd en zelfs begonnen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dader die ik op basis van emoties heb aangewezen, misschien niet de dader is, wat iets is dat ik niet wil en kan zien, want dan moet ik inzien dat ik op kwaadaardige wijze gehandeld heb en mijn eigen rechter heb gespeeld zonder bewijsmateriaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles ervoor over te hebben om mijn gevoel van onbehagen weg te krijgen en weer stabiliteit onder mijn voeten te voelen en mij niet te realiseren dat ik degene ben die gelooft in mijn gevoel van onbehagen en dus handelt naar dit gevoel vanuit het punt van angst en niet vanuit een punt dat gebaseerd is op mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat met de inbraken mijn gevoel van stabiliteit en geluk in het leven gestolen is en ik dus wel iemand moet aanwijzen die dat gedaan heeft, zodat ik het slachtoffer kan zijn en zo al mijn daden voorkomend uit deze rol kan verantwoorden als zijnde goed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de dief van mijn eigen geluk ben en het geluk van het hele dorp in de weg sta zolang ik niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid en zie dat mijn handelen het crimineelst van allemaal was.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen eigen rechter meer te spelen wanneer ik niet in het hier en nu ben maar bevangen ben door angst en zo geen beslissingen kan nemen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten te zien voor wat ze zijn en ze niet uit de weg te gaan door onschuldigen hetzelfde rot gevoel te bezorgen wat ik zelf mijzelf heb aangedaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de politie in het vervolg zijn werk te laten doen en zelf een oplettend burger te zijn die zijn/haar bevindingen in zelfoprechtheid doorgeeft aan de politie om zo het onderzoek te bespoedigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te roddelen omdat ik heb ervaren hoe ik mijzelf daarin verlies en daarmee mij waardigheid verlies en tot alles in staat ben om dit gedrag goed te keuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het fijn wonen in mijn dorp afhangt van wie ik ben in mijn dorp in elk moment en elke ademhaling.

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met cappuccino

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met capuchino   Voor een krappe week zijn we terug gekeerd naar Italië om de laatste losse eindjes af te wikkelen en genoeg mode stoffen in te kopen voor een wintergarderobe voor 4 personen. Mijn partner noemt het een vakantie, voor mij is het gewoon iets dat moet gebeuren en iets dat al in de planning stond toen wij een krappe 4 maanden terug remigreerden naar Nederland.

 

De avond dat wij aankwamen in ons oude dorp in Italië gaf dat een raar gevoel, het was als vanouds, niets structureel was er verandert in 4 maanden tijd. Het was alsof ik terug gezogen werd in de tijd dat ik hier woonde, een soort van dimensie shift. Ik ken hetzelfde gevoel wel met mensen die je lang en intiem hebt gekend, wanneer je die mensen weer ziet na lange tijd dan pak je de draad op alsof er geen tijd tussen heeft gezeten. Met mijn oude dorp weet ik dat ik er niet meer woon en niet meer deel vanuit maak zoals voorheen, maar daar doorheen gaat een soort van automatische piloot zijn gang die mijn Italiaanse personage activeert.

 

Mijn Italiaanse personage die weet hoe te reageren in bepaalde situaties vanuit een oude overlevingstactiek om mijzelf staande te houden in een Italiaans bergdorp. Mijn stem die hoger is als ik spreek, mijn taal die eenvoudig is en mijn manier van handgebaren. In mijn Italiaanse personage ben ik duidelijk anders dan in mijn Nederlandse personage. Mijn Nederlandse personage heeft een lagere stem, heeft minder handgebaren, spreekt op een bepaald niveau, is meer in voor een geintje en is nuchter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf gaande weg een Italiaans personage heb aangemeten om mijzelf staande te houden binnen een cultuur die mij vreemd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen na te doen als mijn Italiaanse personage, hele zinnen over te nemen net zolang totdat het voelt alsof ik het was, terwijl ik niet die persoon was het was mijn Italiaanse personage die uiteindelijk op automatische piloot ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan de woorden en zinnen die ik na papegaaide, wat mij een niet origineel gevoel van mijzelf gaf en ik mijzelf zag vervagen in de massa en worden als de massa die ook zo sprak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet langer speciaal te voelen in mijn Italiaanse personage, omdat dit personage in het leven geroepen was om in  de massa op te gaan en niet boven het maaiveld uit te steken om zo te kunnen overleven binnen een vreemde cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondanks mijn pogingen om d.m.v. mijn Italiaanse personage in de massa op te gaan nooit volledig heb kunnen integreren en dat als een mislukking te ervaren, men wilde niet nog een Italiaanse erbij zij vonden een Nederlandse leuker om mee te pronken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen in het mij uitdrukken binnen mijn Italiaanse personage en daardoor boos op mijzelf te worden en het Italiaanse personage daardoor te verafschuwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem te veranderen naar een hogere toon binnen mijn Italiaanse personage en dit wel waar te nemen maar niet zien/realiseren dat dit gekoppeld was aan een personage en niets had te maken met wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet thuis te voelen in mijn Italiaanse personage, maar als een vreemde eend in de bijt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgesloten te voelen binnen mijn Italiaanse personage en te hunkeren naar andere personages die mij in mijn perspectief meer vrijheid gaven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij niet thuis te voelen binnen een andere cultuur en ander land en dit af te schuiven op mijn Italiaanse personage om mijzelf vervolgens als het Italiaanse personage te verafschuwen en te geloven dat 1 personage ben uit de vele personages die ik speel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als mijn echte ik te beschouwen doordat ik geboren en getogen ben in Nederland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrij te voelen in mijn Nederlandse personage en niet de limitaties van een personage te ervaren, omdat ik overtuigt ben van het feit dat ik dit ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik mij 100% goed kan uitdrukken in het Nederlands terwijl vaak genoeg mij de woorden tekort schieten waarbij ik dan de schuld op iets anders afschuif dan mijn beperking in welke taal dan ook om mij volledig en altijd juist te kunnen uitdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als beter te zien dan mijn Italiaanse personage omdat ik er meer vertrouwt mee ben, maar beide personages leiden uiteindelijk tot consequenties wat gelijkheid zou betekenen en geen vergelijking of competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij Nederlander te voelen en geen Italiaan, simpel en alleen omdat ik ergens ben geboren op de aardkloot wat mij dus klaarblijkelijk geen recht geeft om mij anders dan Nederlander te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het feit dat ik mij Nederlander voel ik veel mogelijkheden en kansen wegstreep die als mens wel mogelijk waren geweest, waardoor ik mij niet realiseer hoe beperkend dit Nederlandse personage is dat mij zo’n gevoel van vrijheid geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem lager te laten zijn binnen mijn Nederlandse personage dan binnen andere personages wat mij het gevoel geeft dat ik stabiel en gegrond ben, terwijl dat niet is gestoeld op daadwerkelijke fysieke constateringen binnen mijn werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelukkig als Nederlander te voelen en goed in mijn vel, omdat ik weet hoe ik moet overleven binnen het Nederlandse systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als dominant nationaliteiten personage naar voren te schuiven wanneer dingen moeilijk worden en ik dan graag in de schulp van de Nederlander wegkruip en dus verdwijn in mijn mind/hoofd om elke confrontatie, die mijn “Nederlander zijn” zou kunnen ondermijnen, uit de weg te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijk en plagerig te kunnen zijn in mijn Nederlandse personage en dat totaal heb geëlimineerd binnen mijn Italiaanse personage omdat het niet aansloeg en mij niet het recht op overleven verleende.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen personage aan te nemen aangaande nationaliteit, maar mij simpelweg te profileren als mens gelijk aan en als het leven en mij zo te bekwamen in het menszijn in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen competitie aan te gaan wat betreft mijn Nederlandse en Italiaanse personage, maar mij te realiseren dat beide personages een overbodigheid zijn en mij niets anders dan consequenties brengen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen “zijn” los van definities en opinies die gebonden zijn aan naties/landen, los van tradities die niet van mij zijn maar van mijn voorvaderen waardoor ik de zonde van de voorvaderen alleen maar voortzet en progressie/evolutie in mij als mens onmogelijk maak

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij overal thuis te voelen omdat ik mij thuis voel in mijzelf en waar ik ook heen ga ik neem altijd mijzelf mee.