Dag 232 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 2

equal money capitalismIn mijn blog van gisteren heb ik aangekondigd dat ik vandaag de zelfvergevingen zal uitschrijven omtrent het mij afscheiden van mijn vagina in relatie tot menstruatie.

 

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn menstruatie nooit zou komen, omdat ik als 7-jarige dacht dat het meteen zou beginnen toen ik hoorde over menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn menstruatie als een punt van eigenbelang te benaderen, waardoor ik ineens groot zou worden en zou meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verlangen naar mijn menstruatie als een polariteit op te pakken, waardoor het intens verlangen naar de menstruatie zich gaandeweg omboog naar het verlangen om nooit meer te menstrueren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik nooit meer van de helse pijnen van mijn menstruatie af zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bloeden van mijn vagina als entiteit de schuld te geven voor mijn maandelijkse pijnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat door het dragen van maandverband de nadruk juist wordt gelegd op dit lichaamsdeel, deze entiteit, die alleen maar mag bestaan in zijn eigen schaduw, in de geheime onderwereld van alles wat het daglicht niet kan verdragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het hebben van een entiteit dat niet getoond kan/mag worden dan alleen in het geniep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik met een grote rode vlek in mijn broek in het openbaar mij moet bewegen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina de schuld te geven van het feit dat het mij voor schut kan zetten en het mij in verlegenheid kan brengen door zijn ware aard, een bloedend gat, te tonen aan de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de menstruaties zich steeds sneller zullen opvolgen en langer zullen duren, zodat langzaam maar zeker ik van mijn vrijheid wordt beroofd om dat te kunnen doen wat ik wil. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als vrijheid berover te zien tijdens mijn menstruatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben leeg te bloeden en te bezwijken onder mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina instaat is om zelfmoord te plegen ten koste van de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina de controle over mij als geheel heeft en kan bepalen hoe ik mij voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het kijken naar het fysieke voorkomen van mijn vagina en teleurgesteld te zijn bij de aanblik aan mijn vagina en te zien dat het meer van hetzelfde was als de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als meer te zien en bijzonder door al het geheimzinnige eromheen, en frictie te bemerken nu mijn vagina er niet bijzonder of speciaal uitziet, maar eigenlijk een beetje zielig hoopje vel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat een ander zou kunnen ruiken dat ik ongesteld ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vies te ervaren wanneer ik heftig bloed en het bloed overal en nergens zit, en ik het liefst mijzelf van mijn vagina wil afscheiden en er niet mee geassocieerd wil worden.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf eindeloos te zien wachten op een menstruatie die uiteindelijk 7 jaar later zich aandiende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloos te worden en mijn lijf en mijn vagina niet meer te vertrouwen dat zij dat gingen doen wat volgens fysieke regels zou moeten gebeuren en ik niet dat zou behalen wat de uiteindelijke belang was, n.l. groot worden en een vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in elkaar duiken van de pijn die ik zo graag wilde laten stoppen maar die niet kon stoppen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn als iets van buitenaf te ervaren dat mij werd aangedaan door de vagina di ede aanstichter van alle kwaad was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een prop van een maandverband in mijn onderbroekje en zeker te weten dat iedereen het ziet en mij aanstaart. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het middelpunt van mijn bestaan ben en iedereen altijd op mij let en in detail naar mij kijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een enorme vlek in mijn broek die absoluut niet meer te verbergen is en mij het schaamrood op de kaken doet krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vies en laag te voelen door een vlek in mijn broek en mij niet te realiseren dat het de geheimzinnigheid en het weg willen stoppen van de vagina is dat maakt, dat ik schaamte ervaar dor de vlek in mijn broek veroorzaakt door een lekkende, bloedende vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met maandverband de hele maand rond en nooit meer niet te bloeden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in beelden die niet fysiek reëel zijn, maar waar ik aan vastklamp om zo angst te ervaren en meer afscheiding van mijn vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien op de grond liggend en totaal te zijn leeggebloed, waarbij ik geen controle meer over mijzelf heb/ervaar. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik kan doodbloeden aan een menstruatie en hier totaal geen gezond verstand meer kan toepassen door de waas van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien te zien kijken naar een vagina die speciaal en mooi is en mij zelfwaarde geeft, iets om trots op te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden in mijn geest te ontwikkelen over hoe een mooie vagina eruit ziet, gevoed door media, en frictie te beleven in de fysieke werkelijkheid als het er niet zo uitziet als verwacht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderlijf in de geest totaal onder het bloed te zien en mij smerig en vies te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verwachten dat een menstruatie een schoon en net gebeuren is dat vrij ongemerkt en ongezien voorbij gaat.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik niet meer ongesteld ben en mijzelf bevrijd voel en niet meer in de ban van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen voor het andere eind van de polariteit, waar ik vroegtijdig in de overgang kom, en niet weet of ik de gevolgen van de menopauze al wil ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik en te verwaarlozen menstruatie heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet mijn fysieke lijf kan manipuleren vanuit een startpunt van eigenbelang waarin ik niet alle gevolgen van een vroegtijdige menopauze kan overzien en niet alle voordelen van een menstruatie begrijp.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat mijn vagina mij niet meer in zijn greep houdt en ik vrij kan zijn als een geheel met mijn vagina, net zoals de reclame spotjes van maandverband waar vrouwen rondhuppelen in het gras om hun vrijheid te verbeelden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te beseffen dat het verlangen naar dit denkbeeld, niet een verlangen uit vrije wil is maar een verlangen vanuit voorgeprogrammeerd zijn, als gevangene van de matrix.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina houdt mij in zijn greep’ in mij te laten bestaan en zo te geloven dat ik niet vrij ben en mijzelf niet aanstuur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina een andere entiteit is die leeft in mijn lijf en mij aanstuurt, wat het tot parasiet maakt, oftewel een lagere vorm van leven op de maatschappelijke ladder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘door mijn vagina heb ik menstruale ellende’ in mij te laten bestaan en zo mijn vagina de schuld te kunnen geven van al dat vervelend is in mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als zondebok te gebruiken en niet 1 en gelijk aanmijn vagina te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘mijn vagina geeft meer ellende dan plezier’ in mij te laten bestaan en zo de vagina als de bron van het kwaad te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat afscheiding van een deel van mij in oneerlijkheid wel gevolgen moet opleveren en zich tegen mij keert als een zuurpruim.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf buitengesloten te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan gedachten over mijn vagina, door het te zien als een aparte entiteit die mij aanstuurt zonder dat ik daar aan te pas kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen de vagina die duidelijk voor mij de vijand is en in de gaten gehouden moet worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf tegen zichzelf uit te spelen en zo in gevecht met mijzelf te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minderwaardig te voelen ten opzichte van mijn vagina en tegelijkertijd mijn vagina als te min te beschouwen als reactie op het toestaan en accepteren van, de mindere te zijn dan een deel van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan als geheel als fysiek lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een fysiek deel van mij dat functioneert naar behoren, mijzelf kan beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn vagina, het kwaad dat het daglicht niet kan verdagen, waar ik niet mee geassocieerd wil worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben geworden in separatie van mijzelf.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op de fysieke geur van een ongesteldheid en die wil verbergen net als mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van mijn vagina die ik niet de baas ben volgens mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schoonmaken en het aanraken van de vagina tijdens mijn menstruatie als het schoonmaken van een ding te beschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust de connectie met dit lichaamsdeel uitschakel vanwege teveel geestelijke ballast er omtrent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf fysiek onzichtbaar te willen maken door in mijn lijf te willen wegduiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan de buitenwereld als ‘kijk hier ben ik’ te willen tonen, maar mij als een slaaf voel van een systeem/patroon dat menstruatie heet.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slaaf van de menstruatie te beschouwen en mij navenant te gedragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik slaaf moet zijn aan mijn menstruatie om het te doorlopen en weer over te laten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te genieten van mijn vagina als geheel van mij, maar mijn vagina als buiten gebruik te beschouwen tijdens mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet alleen af te scheiden van mijn vagina, maar tegelijkertijd ook van mijn menstruatie, als het ergste wat mij maandelijks overkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van vies dat ik jegens mijn vagina heb rond mijn menstruatie, vast te houden in mijn geest en mijzelf mee te terroriseren op momenten waar het niet past. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vies een aanleiding te laten zijn om mijzelf af te scheiden van mijn vagina en zo af te scheiden van mijzelf als geheel, wat mij beperkt in mijn expressie gelijk aan en in het leven.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Kunst door Sylvia-Ji

Onze naam die ons wordt gegeven aan het begin van ons leven door onze ouders gebaseerd op gevoelens en emoties dragen wij ons hele leven mee en wordt een kapstok voor onze eigen emoties/gevoelens/angsten die resulteren in het vormen van diverse personages. Deze personages worden als heel echt ervaren, want wie tornt er aan mijn naam, mijn naam dat ben ik. Om mijn naam te ontdoen van deze energetische geaccepteerde en toegestane lading schrijf ik deze blog in het kader van naamsvergeving.

 

Ik heb heel lang gelooft dat mijn naam iets specifieks was en dat ik Sylvia heette omdat dat mijn voorbestemming/lot was. Nooit heb ik willen zien dat mijn naam domweg gekozen werd door mijn ouders omdat zij op dat moment het een mooie naam vonden door alle associaties die zij ermee hadden. Er was nog een andere naam die zij ook mooi vonden, maar toen zij iemand leerden kennen die zo heette en deze persoon labelden als een nare persoon werd de naam meteen van de lijst geschrapt. Zelf heb ik ook met zorg de namen van mijn kinderen uitgezocht, enkel en alleen op basis van gevoel en uit praktische overwegingen. Dus de uniekheid die ik claimde was enkel en alleen om mijzelf meer speciaal te voelen. Daarbij komt nog eens dat  ik altijd mijn naam moest spellen vanwege de y aan het begin, wat ervoor zorgde dat ik mij als kind al als uniek zag vanwege mijn niet standaard naam in die tijd.

 

Dit uniek voelen droeg ik met mij mee zonder mij nog te herinneren waarom dat was, het was simpelweg een gevoel geworden dat bij mij hoorde. Mijn naam vertegenwoordigde dan ook mijn hele zijn, omdat ik mijn hele zijn had opgehangen aan dit uniek zijn. Elke misspelling of niet goed uitgesproken vorm van mijn naam was een aanval op mij, ik nam het zèèr persoonlijk.

 

Op een bepaald moment begonnen de ouders van mijn beste vriendin, zo rond mijn 8e denk ik, mij Syl te noemen. Zo zeg wat vond ik dit ziek. Ik vond deze mensen lui, dat zij mijn naam maar voor een deel wilden uitspreken. Ik werd er echt boos van, maar hield mijn mond richting hen, het werd een back chat in mij die ik meenam mijn volwassen leven in en die steeds weer geactiveerd werd als iemand mij Syl noemde. Mijn naam werd half uitgesproken en daardoor ervoer ik mijzelf ook half, dus onvolledig. Ik was er wel in die momenten maar niet geheel aanwezig, ik mocht er ten dele zijn omdat de helft werd ontkent en buitenspel gezet. Ik ervoer dit niet als iets dat ik mijzelf aandeed door acceptatie en het toestaan van deze gevoelens, ik ervoer het als een afwijzing en richtte mijn woede intern op de ander en hield mijzelf buiten schot.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een beeld van verwarring te zien/ervaren in mijn hoofd/mind na het uitspreken van de naam Syl door een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door die verwarring mijzelf niet aangesproken te voelen wanneer mijn naam als Syl wordt gebruikt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alle emoties en gevoelens die in dit moment van verwarring ongedefinieerd door mij heen gieren te accepteren en toe te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beeld van verwarring door te zetten in mijn fysieke werkelijkheid en mij vervolgens verward te voelen door geen richting aan de situatie te kunnen geven in dat eerste moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedirigeerd te worden door de gevoelens/emoties/angsten die ongedefinieerd door mijzelf op mijzelf worden afgevuurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beroering in mij veroorzaakt door mijzelf.

 

Gedachtendimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het niet ben als men mij Syl noemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de naam Syl waar ik mee aangeroepen wordt en mij zo niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem als zijnde Syl.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in actie te willen komen als ik Syl genoemd wordt, omdat ik dat niet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij alleen te definiëren/identificeren met de naam Sylvia en alle afgeleiden daarvan als te min voor mij te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn totale uniekheid weg te zien glijden wanneer ik Syl genoemd wordt net als alle andere Silvia’s die niet zijn wie ik ben en zo mij te verzetten om deze uniekheid te kunnen behouden als een boost voor mijn ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren als uniek en meer speciaal dan anderen vanwege mijn naam die weergeeft wie ik ben en mij  niet te realiseren dat de naam ook een nummer had kunnen zijn of een enkele letter/symbool om zodoende herkent en aangesproken te kunnen worden binnen de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden in mijn hoofd/mind als ik niet met mijn volledige naam wordt aangesproken en mij niet te realiseren dat deze boosheid niet gaat over de ander maar over mijzelf die klaarblijkelijk haar eigen naam is en zodoende niet met Syl aangesproken kan worden, omdat dat een gevoel van niet compleet zijn oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet te voelen als mijn naam niet compleet wordt uitgesproken wat aangeeft dat wie ik ben voor mij vast zit aan hoe ik heet en mij niet te realiseren dat ik mij op deze wijze limiteer en tegenhou om te groeien naar wie ik ben in de fysieke werkelijkheid in het hier en nu.

 

Back-chatdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen als lui te bestempelen die mijn naam niet volledig uitspreken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijzelf boven hen plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te bekritiseren voor het feit dat zij mijn niet onvoorwaardelijk en als compleet zien en mij niet te realiseren dat ik mij ontkent voel in mijn uniekheid waardoor ik mijzelf ook niet langer kan zien als uniek wat de nodige frictie in mij veroorzaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mensen die mijn naam half uitspreken niet meer serieus te nemen en mij niet te realiseren dat ik eigenlijk mijzelf niet serieus neem voor het ophangen van mijn gehele identiteit aan mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke keer als ik deze mensen zie mij niet geaccepteerd te voelen en mij niet te realiseren dat het niet geaccepteerd voelen zijn oorsprong had in mijn hoofd/mind en iets is wat ik heb gecreëerd. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet onvoorwaardelijk te accepteren voor wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen als onaardig te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik onaardig naar mijzelf toe ben door te beslissen dat wanneer mijn naam half wordt uitgesproken ik niet geaccepteerd wordt en niet compleet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen te verwijten dat zij mijn uniekheid niet zien en niet willen waarderen en mij niet te realiseren dat dit gehele circus een fabrikaat van mijzelf is en dat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk kan waarderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afgewezen te voelen door deze mensen en daardoor boos op hen te zijn en mij niet te realiseren dat ik die boosheid binnen houd omdat ik diep van binnen weet dat ik het ben die mijzelf afwijst en ik geen reden heb om anderen daar de schuld van te geven.

 

Verbeeldingsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik in tweeën ben verdeeld en zodoende niet meer compleet te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik ongeaccepteerd door het leven moet nu deze trend van mijn halve naam te gebruiken is gezet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noemen van mijn halve naam daadwerkelijk zoveel impact op mij kan hebben als niet geaccepteerd te worden en mij niet te realiseren dat ik zelf in tweestrijd ben of ik mijzelf wel onvoorwaardelijk kan accepteren en daarom reacties heb bij het half uitspreken van mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren wat er voor consequenties zullen zijn bij het half uitspreken van mijn naam terwijl ik dat niet kan overzien eenvoudigweg omdat ik ook niet kon overzien wat de gevolgen waren van het mij identificeren met mijn naam en hoe deze wordt uitgesproken door geen regie over mijn eigen leven te nemen.

 

Gevoelsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgewezen te voelen door de ander terwijl ik mijzelf afwijs wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet  te voelen wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geschaad in mijn uniekheid te voelen, terwijl deze uniekheid er niet was in de eerste instantie maar bedacht werd in mijn hoofd/mind door mij te identificeren met mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn dat iemand niet mijn volledige naam uitspreekt en mij zodanig niet ziet voor wie ik denk dat ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgrijzen te voelen voor de verkorte versie van mijn naam en alles in mij schreeuwt, dat ben ik niet, terwijl ik mij niet realiseer dat ik afgrijs van het feit dat mijn uniekheid niet wordt gehonoreerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boosheid naar anderen toe, die eigenlijk boosheid op mijzelf is, op te potten binnenin mijzelf en angst te hebben dat dit een keer tot uitbarsting komt.

 

Fysiekedimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hoofd te laten hangen en mee te gaan in het gevoel van afwijzing door fysiek mijzelf vooruit te moeten slepen als iets dat half en niet compleet is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek op slot te gaan en met al mijn boosheid en teleurstelling een fysieke entiteit in mij op te bouwen die ooit zal barsten als een bom wanneer ik geen zelfverantwoordelijkheid neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van niet compleet zijn en mijzelf niet onvoorwaardelijk te kunnen accepteren fysiek te manifesteren als een zwaar lijf dat voortgesleept moet worden, een last op mijn schouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen wanneer mijn naam half wordt uitgesproken en de boosheid voel rond gaan in mijn fysieke lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf klunzig en fysiek niet instaat te voelen alles te kunnen doen wat ik wil aanpakken omdat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk accepteer en dus twijfel aan mijzelf door gebrek aan zelfvertrouwen.

 

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te identificeren met mijn naam en in plaats daarvan mijzelf te tonen wie ik ben door in zelfoprechtheid mijn levenspad te wandelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf op te bouwen om zo ook het vertrouwen in mijn buitenwereld te kunnen aangaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om boosheid niet binnenin mijzelf te houden, maar het te onderzoeken voor wat het is en er dan actie op te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uniekheid niet mijn motivatie in mijn leven te laten zijn en terug te keren op aarde met beide voetjes om mij gelijk en 1 aan een iedereen in te zetten in het belang van een ieder om te komen tot een fatsoenlijk leven voor iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer vingertje te wijzen naar anderen wanneer ik zelf reacties in mij heb op de ander wat daadwerkelijk niets te maken heeft met de ander.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen en de regie over mijn leven te nemen zonder opgeslokt te worden door ideeën over mijzelf ten aanzien van mijn naam.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om opinies en overtuigingen over mijzelf geen eigen leven te laten leiden tot het punt dat het fysiek wordt en ik de consequenties in het fysieke zal moeten lopen om te zien wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.