Dag 215 van 2555; mij bewegen in het volgende moment door te stoppen in het hier en nu

equal money capitalismIk ben aan het dralen, ik heb geen onderwerp om over te schrijven, oftewel een blééh moment. Maar zelfs zulke momenten kunnen mij wat vertellen over mijzelf. Hoe komt het dat ik niet echt zin heb om te schrijven en alle mogelijke onderwerpen 1 voor 1 afschiet? Hoe komt het dat ik niet even de rust kan nemen, even een moment voor mijzelf om wat woorden in een blog te schrijven? Waar ben ik in dit moment, dat iets voor mijzelf doen niet als het juiste aanvoelt? Ik ben al bij morgen, in mijn geest ben ik de dingen aan het ordenen die ik morgen wil ondernemen. Het wordt een drukke dag, misschien zelfs wel een te drukke dag, in de zin van teveel zaken in 1 dag. Dus bij het idee aan een te drukke dag morgen begin ik er in mijn geest nu al aan en is alles in het hier en nu onbelangrijk en teveel. De vraag is natuurlijk of het mij helpt om niet meer in het hier en nu te zijn om morgen te laten slagen?

 

Probleem:

 

Niet in het hier en nu zijn, en in plaats daarvan de dag van morgen al aan het lopen om die dag langer te laten lijken waardoor alles wellicht wel haalbaar is. Het probleem echter is dat ik de dag langer maak met een geest extensie wat alleen maar meer gevoelens en emoties oplevert.

 

Oplossing:

 

De volgende dag of zelfs het volgende moment alleen dan beginnen wanneer het zich fysiek aandient en ik mij er fysiek doorheen  begeef.  Een geest extensie geeft mij niet meer tijd in een moment of dag.

 

 

Beloning:

 

Effectief zijn in mijn fysieke werkelijkheid en zoeken naar dat punt waar haalbaarheid en onhaalbaarheid elkaar net niet kruizen. Zo kan er ook geen teleurstelling ontstaan of gejaagdheid, om dat te bereiken wat niet mogelijk is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de volgende dag al kan beginnen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij zonder gevolgen kan onttrekken aan de fysieke werkelijkheid alsof die even stil blijft staan terwijl ik in mijn geest verblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stil te willen zetten door in mijn geest te gaan en zo tijd probeer te winnen voor morgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op geleende tijd van vandaag, morgen te verlengen en mij niet te realiseren dat tijd geld is en dus geleende tijd net zoiets is als geleend geld dat binnen ons systeem met rente moet worden terug betaald, waarbij de rente de gevolgen zijn van de gemiste fysieke tijd terwijl ik in de geest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dagen onhaalbaar te maken zodat ik uit angst dat ikhet niet haal in de geest verdwijn om fictieve tijd te rekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen voor de nieuwe te volle dag die zich aandient die ik boven mijzelf stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder belangrijk te vinden dan de nieuwe volle dag die zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te hebben uitgevogeld waar ik sta ten opzichte van de nieuwe dag, terwijl ik mijzelf al weggecijferd heb zonder dat ik er erg in had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om taken in een nieuwe dag boven mijzelf te stellen en mij niet te realiseren dat ik gelijk kan staan aan de taken van de nieuwe dag zodat ik nog voorkom in de vergelijking en niet mijzelf van iets separeer waar ik tegelijkertijd deel aan moet hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onbelangrijker te vinden dan de taken in de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik de taken uitvoer ik wel deel aan deze vergelijking moet zijn en wanneer ik mijzelf dan onbelangrijker acht dan word ik dus geleefd door deze taken, ik heb hiermee dus mijn zelfverantwoordelijkheid weggeven aan deze taken van de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijzelf niet aan te sturen mijzelf als stuurloos te voelen, als dralen wat een blééh gevoel geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen in elk moment ,waardoor ik geleefd/aangestuurd word door de taken die ik in de geest klaarstoomde die om te beginnen al vrij kansloos en onhaalbaar ogen/zijn binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om hier te zijn en zo aan de werkelijkheid kan toetsten wat haalbaar is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zwaar gevoel op voorhand te voelen voor de zaken die nog gedaan moeten worden en door de geest zijn bedacht als een gemakkelijkheid die door mij in mijn fysieke werkelijkheid uitgevoerd moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haalbaarheid als hoogste prioriteit te stellen want onhaalbaarheid werkt zelf-sabotage in de hand en gevoelens van teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om uit de geest te stappen en mijzelf door fysieke, tastbare handelingen weer terug in het hier en nu te krijgen en met gezond verstand mijn dag van vandaag af te ronden en een blog te schrijven en vervolgens morgen met frisse moed de dag te aanvaarden en dat te doen wat mogelijk/haalbaar is.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie verdwijnen om de dag van morgen te verlengen en onhaalbare zaken haalbaar te maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het onmogelijke wil doen en mijzelf niet wil teleurstellen na het creëren van zelf opgestelde valkuilen. Ik stop dit verdwijnen in de geest ,haal adem en participeer 1 en gelijk aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu mijn fysieke taken te doen die ik in alle redelijkheid en haalbaarheid opstel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om morgen dat te doen wat in redelijkheid mogelijk is en niet te haasten en stressen om het onmogelijke te laten gebeuren wat niet kan in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet teleurgesteld te zijn door de beperkingen van de fysieke werkelijkheid en mijzelf niet als een supervrouw te wanen in mijn geest waar alles kan en alles lukt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan, in het hier en nu, in de fysieke werkelijkheid om 1 en gelijk aan die fysieke werkelijkheid te kunnen participeren in haalbaarheid en effectiviteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geest en fysieke werkelijkheid niet met elkaar te mixen.

Advertenties

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven Het “dralende” personage dat zelf-sabotage accepteert en toestaat.

 

Gisteren zijn wij als gezin dan eindelijk begonnen met onze waterstofperoxide kuur. De H2O2 was al lang in huis, maar ik draalde met het vinden van gedistilleerd water, flesjes, pippetjes en weet ik wat al niet meer. Ik zag het mijzelf doen dit dralen, maar wilde er de vinger niet opleggen waarom ik dit deed.UIteindelijk hebben we op aanraden van anderen een Brita waterkan online gekocht en flesjes en pipetten bij de apotheek. Vervolgens wilden we de verschillende sterkten H2O2 in de flesjes doen en weer was ik aan het dralen net als mijn partner, er ging zo weer een week overheen voordat we dit voor mekaar maakten.Toen ik op een ochtend besloot het hele project maar eens aan te pakken, bleek het allemaal niet zo ingewikkeld en moeilijk als dat ik het had gemaakt.

 

Mijzelf langer verstoppen achter het dralen was dan ook niet meer mogelijk na de eerste dag van de kuur en ik besloot om toch eens te kijken wat hier gaande was. Waarom boycotte ik dat wat ik had voorgenomen te doen? Een kuur die alleen maar voordelen zou bieden voor mijn huidige leven, waarom zou ik daar de boot afhouden? Ik kon maar 1 ding bedenken, de kuur zal korte metten maken met mijn candida albican en zal door meer zuurstof in mijn bloedbaan mijn weerstand verhogen. Dat is precies wat ik nodig heb en toch wilde ik mijzelf dat niet geven, door te dralen met de start van deze H2O2 kuur. Dat is zelf-sabotage om mijzelf dat te ontzeggen wat mijn fysieke lijf ondersteunt en versterkt en dat is onacceptabel.

 

Dus na nog iets verder te spitten moest ik concluderen dat er voor mij energie valt te halen uit het feit dat ik te kampen heb met candida albican en een fragiel afweersysteem. En inderdaad het hebben van de candida albican geeft mij een gegronde reden om het dieet te volgen wat ik doe, zonder al te veel vragen van anderen als zij voor een voldongen feit komen te staan wanneer uit eten aan de orde is. Als ik zonder reden suiker/gist/gluten/cafeïne vrij zou leven dan zou men dat anders kunnen opvatten en moet ik van alles uitleggen waar ik geen zin in heb, alsof ik geen dieet kan volgen als anderen het daar niet mee eens zijn. Dus geef ik teveel om wat anderen denken en kijk ik niet eerst naar wat mijn lijf nodig heeft, maar creëer ik liever problemen in mijn mind over hoe ik anderen overtuig dat wat ik doe goed voor mijn lijf zorgen is. Hoe moeilijk kan ik het maken! En zou ik stoppen met dit dieet waar ik mij zo goed bij voel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door dralen mijzelf te saboteren als het gaat om wat het beste voor mijn lijf is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als acceptabel te zien en een rechtvaardig middel om dat wat ik niet wil zien in zelfoprechtheid te doen vervagen met zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als minder te zien dan allerlei zaken die ik bekokstoof in mijn mind om in separatie van mijn lijf niet te zien dat het aandacht nodig heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de H2O2 kuur te vrezen als zijnde een middel om mijn aandoening weg te nemen die mij positief energetisch laadde en zo door mijn mind te volgen als belangrijke raadgever, de positieve energie te verkiezen boven de kuur voor mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het doen van een niet alledaags dieet een algemeen geaccepteerde reden nodig heeft die het kracht bijzet en legitiem maakt voor mijzelf door de ogen van de anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zorgen voor mijn lijf af te laten hangen van wat geaccepteerd is en wat niet geaccepteerd wordt door de samenleving naast mijn opinies over wat de samenleving zal denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik mijn leven lang een dieet moet volgen, ondanks dat ik mijn dieet prettig vind en goede resultaten ermee boek wat betreft mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dralen in het algemeen te gebruiken om een situatie, mijzelf of beiden te saboteren wanneer ik vrees dat een situatie in de werkelijkheid zal uitwijzen/bewijzen dat ik niet zo’n goed mens ben als ik hoop en mijzelf d.m.v. dralen manipuleer tot aan zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn partner het wel zou oppakken om dingen in orde te maken om met de kuur te beginnen en er niet bij stil stond dat ook hij aan het dralen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als zelfondersteuning te willen zien om zo niet de mate van separatie waarin ik en mijn lijf zich bevinden te hoef ervaren en zodoende er ook niets aan hoef te doen, want wat ik niet zie dat is er niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin iedereen dagelijks zichzelf saboteert en wij het gewoon zijn gaan vinden en niet willen luisteren naar de adem die ons leven schenkt die ons duidelijk zegt dat het lijf eerst moet komen want zonder lijf zijn wij niet meer deel van deze fysieke realiteit en staan wij buiten spel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te vertrouwen op mijn lijf en mijn lijf die zorg te geven die het nodig heeft en niet te vertrouwen op de gedachten die zelfsabotage recht praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energie meer te halen uit het feit dat mijn aandoening mij een vrijbrief geeft voor het doen van een dieet, maar dat te doen wat goed voor mijn lijf is en daardoor in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te bekijken door te zien wie ik ben in het moment in elke adem met wat hier is en niet mijzelf te bekijken door de ogen van een ander om zo zelfsabotage boven het belang van een ieder te stellen en totaal uit het oog te verliezen dat mijn lijf mijn ticket is voor mijn verblijf op aarde.