Dag 356 van 2555: een vleugje afleiding

DIP LiteVaak ’s avonds wanneer ik achter mijn computer zit, in een hoek van de kamer grenzend aan de voortuin, dan weet ik zeker dat ik sigarettenrook ruik. Ik kijk dan meestal naar buiten of ik iemand bij de buren zie staan roken in de voortuin, maar tot op heden heb ik nooit iemand zien staan. Het is een hele vage tabaksgeur die ik ruik die mijn geest vervolgens koppelt aan ‘er staat iemand buiten te roken’. Er zijn geen emoties of gevoelens aan verbonden, het is een neutrale ervaring, één van een geur ruiken en die proberen te plaatsen. Wat er echter wel gebeurd is het volgende: omdat er geen fysiek bewijs is dat er iemand staat te roken of ergens rook vandaan komt, komt er in mij een drang naar boven om uit te zoeken wat dit is, waarom ik dit ruik en wat het met mij doet. Ik noem het dan ook een ‘drang’ omdat het een drang is om iets onbekends te willen weten, onderzoeken en overanalyseren en wel NU. Het is een patroon, daar werd ik op attent gemaakt, en ik kan zien dat het een patroon is om mijn ‘geest’ volledig in beslag te laten nemen en in het moment deze geur het belangrijkste in mijn leven te laten zijn. Voor een moment bestaat er niets anders. Dit is geen onbekend patroon waarin ik mij voel meegesleurd worden op een golf van ‘moeten weten’ wat iets is, zonder nieuwsgierigheid, maar een drang zo sterk dat ik het tot op heden niet heb kunnen negeren. De drang lijkt diep van binnen zijn origine te hebben en daardoor heb ik dit altijd als iets van mijzelf geïnterpreteerd.

De vraag is natuurlijk, ben ik dit? Ben ik degene die alles laat varen om stante pede iets te moeten weten/ontdekken om vervolgens, en alleen daarna, weer gemoedsrust te krijgen? Zou dat mijn ware zelf zijn? Een zelf die uit het hier en nu gerukt wordt om zich te verliezen in de ondergrondse gangen van de ‘geest’? Is dat een manier van leven die in het belang van een ieder is? Nee, het is een ideale manier van vluchten uit de werkelijkheid. Het gebeurd dan ook vaak op momenten dat ik mij eigenlijk had voorgenomen andere zaken te doen, maar nu kan ik om een reden, alles aan de kant schuiven en even wegmijmeren in de ‘geest’.

Dus of er nu een fysieke verklaring is voor het ruiken van de sigarettenrook, dat doet er niet toe. Er is een goede kans dat mijn ‘geest’ de geur die ik waarneem probeert te labelen en de meest plausibele verklaring zou dan sigarettenrook zijn. Of er staat ergens waar ik het niet zie iemand in een tuin te roken en de rook komt bij ons naar binnen. Maar welke optie het ook zal zijn, het leidt mij nergens naartoe dan afleiding van waar ik mee bezig ben of wat ik wilde gaan oppakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets nodig te hebben om mij NU uit het HIER EN NU te halen en te denken dat ik dat nodig heb om te kunnen overleven/voortbestaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon uit het hier en nu stappen in de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik attent moet zijn op het moment wanneer dit gebeurd om te zien wat ik niet wil zien of aan wil gaan in dat moment. Ik stop het mij verschuilen achter excuses om te verdwijnen in de ‘geest’, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij te houden wat mijn momenten zijn waarop ik deze drang voel die sterker is dan mijzelf om uit het hier en nu te stappen, om zo een beeld te krijgen van het gehele patroon waar ik mee te maken heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat ik recht heb op momenten van dwalen in de ‘geest’ en het mij prettig voelen hierbij.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gelijk aan mijn kant te willen hebben voor het goedkeuren van mijn daden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik goedkeuring van mijzelf wens/nodig heb om mijzelf te verliezen in de ‘geest’. Ik stop het afdwingen van een goedkeuring voor het dwalen in mijn ‘geest’, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te komen tot een mate van bewustzijn waarin ik weet wat het juiste is in een specifieke situatie en waar ik dus geen goedkeuring van mijzelf nodig heb, omdat ik simpelweg weet dat het okay is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik intellectueel goed bezig ben met zoeken naar antwoorden en oplossingen voor verscheidene zaken, terwijl ik mijzelf om de tuin aan het leiden ben door niet oprecht te zijn over de reden waarom ik wil wegduiken in het zoeken naar antwoorden die mij niet verder helpen in het leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afleiding zoeken om mijzelf mee af te leiden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles kan aanpakken om mijzelf mee af te leiden, maar ik kies die zaken die mij doen geloven dat ik goed bezig ben alsof zij mij verder helpen om mijzelf te verbeteren. Ik stop de afleiding en zie door mijn afleidingsmanoeuvres heen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijzelf zie zoeken naar de juiste afleiding, één met mijn adem te zijn en mijzelf te vertragen om te zien waar ik mee bezig ben en wat ik wil omzeilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij niet intellectueel uitdaag maar mijzelf voor de gek houd.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf uitdagen te verwarren met mijzelf stoppen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf in zo’n moment van afleiding stop zet en niet langer uitdaag om verder te komen. Ik stop het stoppen van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te stoppen wanneer ik mijzelf saboteer om vooruit te komen in iedere ademhaling en elk moment.

Advertenties

Dag 317 van 2555: instortende gebouwen – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

 

In deze blog zal ik het lichamelijke aspect van deze angst voor instortende gebouwen vergeven en corrigeren. Op dit moment is deze angst niet meer zo aanwezig als voorheen, toch zal ik de aspecten die door de tijd heen mij fysiek zijn overkomen hier als vergeving en correctie opschrijven, zodat het een helder en compleet plaatje geeft.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoel van instabiliteit om te zetten in een fysieke angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een gevoel om te zetten in angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem hierin. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gevoel te onderzoeken dat maakt dat ik mij onstabiel ervaar en het niet zover te laten komen dat het uitmond in een angst die vervolgens fysiek wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schudden en trillen van een vloer als trigger point te gebruiken om mijn gevoel van instabiliteit om te zetten in angst voor het instorten van het gebouw waar ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een situatie te misbruiken om een angst niet onder ogen te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever een angst ontwikkel dan te onderzoeken wat mij zo’n gevoel van instabiliteit geeft. Ik stop het misbruik en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mijzelf af te spreken dat misbruik van mijzelf maken onacceptabel is en meer gevolgen met zich meebrengt dan oplossingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het punt van het trillen/bewegen van de vloer de angst als misselijkheid te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van misselijkheid door toe te geven aan de angst voor instorting, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik misselijk wordt van het idee dat ik geen constante stabiliteit in mijn leven kan aanbrengen en dus geen grip/controle op mijn leven heb. Ik stop het toegeven aan de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de drang naar controle/grip uit te zetten door te zien/begrijpen/realiseren dat ik niet in alle situaties in mijn leven het aansturende punt ben, maar soms in een situatie verkeer waar ik met meerdere outflows van meerdere mensen tegelijkertijd heb te maken en dat het enige wat ik kan doen is mijn zelfverantwoordelijkheid nemen voor mijn deel en zelfoprecht te zijn over wat mijn deel inhoud.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor instortende gebouwen als echt te beschouwen waardoor ik wil weg rennen en mijzelf wil redden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen wegrennen van dat wat ik onder ogen moet zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet wil kijken/zien in mijzelf en ontdekken dat ik niet altijd stabiliteit van mijn buitenwereld aan mijzelf kan garanderen. Ik stop het wegrennen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer stabiliteit in mijzelf aan te berengen en zo meer stabiliteit in mijn buitenwereld te gaan ervaren waardoor ik situaties die mij lijken te overkomen toch aankan in het moment om later te zien/realiseren/begrijpen waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet heb genomen waardoor er dus gevolgen waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om éénmaal in mijn angst in een kolk van heftige gevoelens verstrikt te zitten en het veel moeite kost om mij daaruit te bevrijden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weggezogen te worden in mijn angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen heb gelegd in mijn ‘geest’ door in angstige momenten in de ‘geest’ te gaan waardoor ik de kolk van al mijn heftige gevoelens/emoties allemaal tegelijkertijd ervaar doordat ik er deel van uit maak en het als het ware wordt. Ik stop het mij laten wegzuigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de kolk van heftigheid niet te laten kolken, door meer mijn gevoelens/emoties te begrijpen en zo op tijd te kunnen ingrijpen, zodat ik niet verval in een geloof dat ik in de ‘geest’ zonder mij te aarden met de fysieke werkelijkheid een kans heb om niet overdonderd en meer instabiel te raken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de kolk van heftige gevoelens mij zal opnemen en doen verdwijnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te verdwijnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben te verdwijnen in het niets en één en gelijk aan het niets te worden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat die angst voor het verworden van niets in feite mij ego is dat het niet kan verkroppen dat ik als een niets zou verdwijnen in het niets. Waardoor dit een strijd is van het ego/de ‘geest’ om baat te hebben bij de instabiliteit/chaos in mij om zo energetische vampierderij op mij bot te vieren, maar mij ook niet kwijt wil wanneer ik kies voor mijn fysieke werkelijkheid en zo een niets wordt voor mijn ego/de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet gerust op te zijn wanneer ik ontdek dat ergens de vloeren bewegen of trillen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn omgeving te wantrouwen op instabiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik steeds sop mijn hoede denk te moeten zijn, omdat ik instabiel van binnen ben en dus dat ook verwacht van mijn buitenwereld. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door hetgeen op mijn pad komt geen instabiliteit in mijzelf toe te staan, maar te zien wat ik nog nodig heb om deze situatie/instabiliteit het hoofd te kunnen bieden en mij het benodigde meester te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mijzelf overtuig dat er niets kan instorten ik mijzelf niet vertrouw en mijzelf als listig ervaar.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf niet te vertrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf ook niet kan vertrouwen wanneer ik mijzelf één en gelijk aan de ‘geest’ stel. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk aan het fysiek leven te gaan staan en te zien dat instabiliteit en chaos van de ‘geest ‘ komt en ik zodoende de ‘geest’ niet moet gebruiken om mijn fysiek werkelijkheid te ontduiken, maar als ondersteuning voor mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om helemaal fysiek gespannen te zijn wanneer deze angst voor instortende gebouwen zich meester van mij maakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verkramping van mijn fysiek lijf wanneer ik de angst binnen ga, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als het ware schrap wil zetten in mijzelf door alles aan te spannen. Ik stop e verkramping en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te begrijpen/zien/realiseren dat ik mijzelf verkramp in een soort van spagaat om niet in de angst te verdwijnen, maar toch ook de angst te willen aangrijpen om mijzelf niet onder ogen te hoeven zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf tot een punt te laten komen waarop ik benauwd wordt en een paniekaanval voel aankomen en dit heftig moet weg ademen om niet in de kolk mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een paniekaanval te krijgen wanneer de angst heel reëel lijkt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik weet dat wanneer ik meega in de angst de gevolgen veel groter zijn dan wanneer ik het onderzoek en mijzelf in zelfoprechtheid in de ogen kijk. Ik stop de paniekaanvallen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniekaanval te zien als een punt waarop ik het tij wel wil keren maar denk het niet meer te kunnen keren, waarbij ik dus bij de eerste benauwdheid al moet zien/realiseren/begrijpen dat ik daar moet stoppen en mijzelf met de 4-tellen ademhaling terug kan halen naar het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lijf niet te vertrouwen als het aankomt op deze angst en zijn fysieke outflow.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen naar mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke lijf de schuld wil geven voor een gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijn lijf wel de schuld kan geven voor een gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid, maar het lijf reageert alleen maar op wat ik accepteer en toesta van de ‘geest’, dus blijf ik in een kringetje rond redeneren waarbij ik mij alleen maar meer en meer separeer van mijzelf als een ‘geest’ en een lijf.

Dag 286 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 4: de valkuil – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, voor context is het aan te raden eerst de voorgaande blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet aan te kunnen zien wanneer mijn dochter geen initiatief neemt om zaken in haar leven te leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet tegen apathie/initiatiefloosheid van de ander te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier wordt geconfronteerd met het tegenovergestelde van mijn eigen aard en ik de vrees heb om ook te belanden in deze apathische staat van zijn wanneer ik niet snel handel en het uit de weg ruim. Ik stop het overnemen van de regie van een ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer angstig te zijn om meegezogen te worden in de apathie van de dierbaren om mij heen, maar mijzelf als een losstaande entiteit te zien die de ander wel kan ondersteunen en helpen maar niet kan opgaan in de ander en zodoende het leven van de ander te gaan leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onbedwingbare drang te voelen, na eerst te hebben gewacht, om de dingen op te pakken die mijn dochter laat liggen aangaande haar leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het handelen op drang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dan handel vanuit een startpunt van energie en niet vanuit het startpunt van gelijkheid. Ik stop de drang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze drang om het voor de ander te regelen te zien als de energie die mij overeind houdt en mij betekenis/waarde geeft en mij zo in een ongelijke rol plaatst waar geen ruimte voor de ander meer bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf teleurgesteld te voelen wanneer ik de dingen oppak in mijn dochter haar leven, teleurgesteld in haar en in mijzelf tegelijkertijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n situatie de teleurstelling zelf word en de ander nog meer als zielig te zien en nog meer teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het voortbrengen van teleurstelling. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling te zien als dekmantel om door te kunnen gaan met waar ik mee bezig ben en dat het mij een legitieme reden geeft om door te gaan en dus mijn drang naar controle en alles op rolletjes te laten lopen niet hoef op te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben om als moeder niet geslaagd te zijn met het zelfstandig maken van mijn dochter.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mislukt voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel zo snel mogelijk wil afschudden en zodoende zelf succes aanbreng door mijn dochter teveel te ondersteunen. Ik stop dit gevoel en ondersteun alleen nog daar waar het nodig is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gevoel van mislukt zijn/gefaald te hebben niet als excuus/motivatie te gebruiken om mijn dochter meer te ondersteunen dan nodig zou moeten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de drang om dingen op te lossen door de jaren heen als een energie te ervaren die het uiteindelijk overneemt van het gezond verstand.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vallen voor energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet langer mijzelf aanstuur als ik in de ban van energie handel en dus kan ik ook geen weloverwogen beslissingen nemen op basis van gezond verstand. Ik stop de energie ervaring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer op drang/energie te handelen en vanuit de ‘geest’ mijzelf en de ander aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen beter weten in zaken in mijn dochter haar leven op te vangen en haar nog steeds te zien als het hulpeloze kindje, een personage dat wij samen instant hielden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet doorbreken van zienswijzen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het beeld van het zielige kindje dat geholpen moest worden instant te houden ik een niet meer weg te denken vangnet voor ons beiden werd. Ik stop deze zienswijze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van het zielige kindje niet langer meer instant te houden en mijn dochter op waarde te schatten in elk moment en elke adem opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het beeld van het hulpeloze kind vast te houden, vanuit gewenning en niet beter meer weten, zodat er geen verandering kon plaats vinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verandering in de weg staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gewenning mijzelf en mijn dochter blokkeerde in een situatie die niet langer onder de loep gehouden werd om te zien of er verandering nodig was. Ik stop de gewenning en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd verandering een kans te geven en altijd te bekijken of een situatie nog wel in het belang vaneen ieder is ook al is de gewenning een gemakkelijk gevoel om in te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door middel van excuses het vangnet voor mijn dochter te blijven zijn om de rol die ik als reddende engel en moeder had ingenomen instant te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door excuses mijn rol als redder instant te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zozeer de redder wilde zijn om als goed te worden gezien maar meer de redder wilde zijn om controle op mijn leven te blijven houden. Ik stop mijn rol als redder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te doen wat gedaan moet worden en daar is geen redder voor nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik verandering wil in deze situatie ik moet opboksen tegen een ‘geest’ die daar geen zin in heeft om mijn monopolie uit handen te geven, waardoor ik vrees voelde voor hetgeen ik gecreëerd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in de ‘geest’ en dus geloven dat verandering niet mogelijk/nodig is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de vrees en een naar onderbuik gevoel deel van het proces van loslaten zijn, waarbij ik vanuit de ‘geest’ niet zomaar zal loslaten, terwijl ikzelf allang kan zien dat dit het beste voor een ieder is. Ik stop het geloof in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van loslaten ook in de geest te lopen en mij zodoende los te maken va de emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat wanneer mijn dochter zelf beslissingen gaat nemen deze misschien in tegenspraak zullen zijn met mijn perspectief/opvattingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn controle/zeggenschap over mijn dochter te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet degene ben die haar leven leid en dus ook niet degene ben die haar beslissingen neemt. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het loslaten van de totale controle niet te vrezen of te zien als het loslaten van iets van mijzelf, maar te zien als en stap vooruit voor mijn dochter in haar zelfstandigheid, wat haar zelfvertrouwen zal sterken en zij zo beter instaat is haar leven op eigen benen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten van mijn kind en de band, die in eerste instantie noodgedwongen zo intensief was, als het verliezen van mijn bestaansrecht te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van mijn bestaansrecht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook zal bestaan wanneer ik mijn dochter ondersteun in plaats van haar leven leiden. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien en realiseren dat de adem mijn bestaansrecht is, waardoor ik alleen mijn eigen adem kan ademen en geen dubbelleven kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten als het verliezen van een deel van mijzelf te ervaren/voelen door de verschillende emoties en gevoelens, terwijl ik met gezond verstand kan zien dat dit niet zo is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies te ervaren door de ogen van de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik afstand moet nemen door los te laten, maar dat ik niets van mijzelf kan verliezen wat in de eerste plaats al niet van mij was. Ik stop de angst voor het verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de symbiose die ik aanging met mijn kind los te maken en haar niet langer meer als deel van mijzelf te zien, maar als een wezen met eigen leermomenten die zal moeten vallen en opstaan om zo sterk te worden in het leven.

Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.

Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.