Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.

Advertenties

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog  Wanneer ik 6 uur of minder slaap dan kan ik mij bijna nooit dromen herinneren, slaap ik net iets meer dan komt het vaker voor dat ik alles tot in de details nog weet. Zo ook deze keer.

Ik voelde de behoefte in mijzelf om naar Italië te gaan waar ik eigenaar van een appartement ben. Tussen de behoefte om te gaan  en het aankomen op de plek zit niets. Ineens stond ik beneden op een pleintje waar het gebouw van mijn appartement aan gesitueerd was. Ik kijk om mij heen en zie dat praktisch alles veranderd is wat een unheimisch gevoel geeft. Er is een grote en een kleine lift naar boven. Uit de kleine lift komt iemand van boven uit de appartementen en ik besluit in de lift te gaan voordat de deuren sluiten. Er besluipt mij een gevoel van geluk dat ik het gehaald heb en in de lift sta. Ik kijk om me heen en zie dat de lift als een nauwsluitende koker om mij heen zit. Zoals ik erin sta moet ik blijven staan. Opeens open ik de deur van mijn appartement en ga naar binnen. Mijn beeld/zicht wordt ineens heel wazig, wanneer ik de trap oploop in het appartement zie ik een schim van een mens de volgende trap opgaan. Ik roep: hè wie is daar, wat doe je hier? Ik ben verbolgen dat er iemand in mijn appartement is tegelijkertijd vertrouw ik het niet en ren snel het appartement uit uit angst dat mij iets zal overkomen. Ineens sta ik weer beneden meteen groepje mensen om mij heen. Er wordt gespeculeerd dat mijn appartement misschien gekraakt is. Dan voel ik mij gesteund en sterk en besluit nogmaals het appartement in te gaan. Geen enkele lift is open dus kijk ik hoe ik de lift open kan krijgen en zie geen knoppen. Dan zegt iemand uit het groepje waar ik mee stond te praten dat ik mijn bankpas bijna beneden aan de grond tegen een scanner moet houden om de deuren open te laten gaan. Ik open mijn handtas om mijn portemonnaie te pakken en mompel nog dat ik een Nederlandse pas heb die waarschijnlijk niet zal werken. Dan ontdek ik dat dat mijn portemonnaie niet in mijn handtas zit. Een schok gaat door mij heen, hoe moet ik nu thuis komen zonder geld? Ik kan nog geen eten of benzine kopen, ik wordt geabsorbeerd door zorgen, hoe kom ik uit deze situatie? Dan komt mijn dochter naar mij toe en vraagt of we de supermarkt ingaan die onder het appartementencomplex zit. Ik vertel haar dat ik mijn portemonnaie waarschijnlijk thuis heb laten liggen, waarop een ander zegt dat er ook een mogelijkheid is dat ik gezakkenrold ben. We kunnen niks kopen zeg ik tegen mijn dochter, waarom zouden we erin gaan. Samen met mijn dochter loop ik dan toch langs de winkeltjes aan de rand van de supermarkt, we dwalen rond zonder doel gaan her en der zitten en ik voel mij ontaard. Dan wordt ik wakker en ben direct terug in de fysieke werkelijkheid waarbij ik direct onderscheid maak tussen de droom en de fysieke werkelijkheid.

Gevoelens die de revue passeerden:

-de behoefte om mijn eigendom te controleren

-verandering van het oude geeft unheimisch gevoel

-geluk gevoel dat ik de lift gehaald heb

-verbolgen dat iemand mijn eigendom heeft ingepikt

-angst om agressief behandeld te worden door de indringer

-sterk en gesteund voelen door mensen die net als mij denken over de situatie

-de logica van de techniek van de lift niet snappen en radeloos zijn

-angst bevangt mij als ik ontdek dat mijn portemonnaie er niet is

-angst dat ik niets kan kopen

-angst om niet meer naar huis te komen

-ontaard voelen in de supermarkt zonder geld

Componenten:

-eigendom

-huis

-lift

-geld

-supermarkt

-techniek

Ik zal nu de componenten voor mijzelf verklaren en in relatie brengen met mijn huidige fysieke realiteit.

-Eigendom als bezit, bezetenheid om het bezit niet te verliezen.

Momenteel zijn mijn partner en ik bezig met de koop van een huis, wat via de gewone weg van een hypotheek niet mogelijk is en waarschijnlijk een huur/koop oplossing gaat worden. Ik ben van het kopen van een huis naar het niet kunnen kopen van een huis gegaan en vervolgens naar het wel kunnen bezitten van een huis. Wat de nodige emoties met zich meebracht, zoals bezitten en verliezen, terwijl er nog geen sprake van bezit nog verlies was. Toch waren deze gevoelens hieromtrent vrij prominent aanwezig. Het controleren van mijn eigendom in de droom is het controle houden over de situatie met de aankoop van een huis. Het verbolgen zijn dat iemand anders in mijn huis zit, zijn de gevoelens van het verlies van dit huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nog niet fysiek bezitten van een huis als een fysiek bezit te beschouwen terwijl het alleen maar een geestelijke relatie leggen is geweest, waardoor ik het als echt en als bezit ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een huis dat ik niet fysiek in mijn bezit heb als een echt verlies te ervaren door de energetische relatie die ik ermee ben aangegaan, door relaties in de geest te leggen die niet correspondeerden met mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle over een geest realiteit te willen behouden en te denken dat ik hiermee controle heb over mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om realties in de geest niet als fysieke realiteit te beschouwen, maar als afleiding van wat hier daadwerkelijk tastbaar is.

-Huis als een veilige thuishaven waar ik rust kan vinden. Een huis gebouwd op een stevige fundering als het huis dat ik ben en wil zijn, 1 met en aan het leven.

Angst om agressief behandeld te worden door iemand die in mijn huis zit, dus angst om die veilige haven niet te hebben of te kunnen creëren. Bang zijn voor mijn eigen agressieve kant in mij als zijnde het huis. En bang zijn om niet meer naar huis te kunnen, bang te zijn het pad naar leven naar mijzelf niet te halen/bereiken en niet in het fysieke thuis aan te komen. Iets dat wel door mijn hoofd spookt is het niet halen van mijn proces voordat ik het aardse leven verlaat, wat zich hier vertaald als het niet meer naar huis kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met mijn negatieve kant te willen confronteren en het liefst alleen mijn positieve kant te willen ervaren en uitdragen naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het niet haal om mijzelf herboren te laten worden in het fysieke en zodoende niet thuis kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet bij mijzelf thuis te komen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in de toekomst te projecteren hoe mijn proces gaat verlopen en de angst weg te nemen dat ik niet thuis zal komen wanneer er niets in mijn fysieke realiteit erop wijst dat dit daadwerkelijk zo gaat uitspelen.

-Lift als het brengen van mijzelf van het ene niveau naar het andere, verandering en nieuwe kansen.

Het terugkeren naar Nederland heeft voor nieuwe kansen gezorgd. Ik voel mij dan ook gelukkig dat ik mij deze kans heb gegeven, maar het is niet makkelijk met deze lift te gaan. Er blijven geen kansen komen en het is gekoppeld aan mijn bankpas dus geld. Mijn nieuwe kansen staan compleet in het teken van geld dat er nu meer is dan voorheen, maar zodra ik de pas vergeet/kwijtraak zijn mijn kansen over. Ik heb gezien hoe wij van geld naar geen geld en nu weer naar geld zijn heen en weer gegaan, wat heel duidelijk aangeeft dat geld en het hebben van geld niet iets stabiels is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kansen in relatie tot geld te zien en mij niet te realiseren dat ik mijn eigen kansen schep en manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door geld gedirigeerd te worden en zo kansen te moeten missen die anderen met geld wel hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen wanneer ik niet die kansen heb die anderen met geld wel hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kansen en geld niet meer met elkaar te koppelen en de relatie die in mijn geest is ontstaan tussen geld en kansen te doorbreken en te zien/begrijpen/reaiseren dat kansen gecreëerd worden door mijzelf en dat ik diegene ben die mijzelf een kans gunt of niet.

-Geld als overlevingsmiddel.

Door het niet hebben van geld komen mijn overlevingsangsten naar boven. Daarnaast wil geld hebben ook niet zeggen dat ik het red in deze maatschappij, het zijn moeilijke tijden met weinig zekerheden. Ook nu moet ik de eindjes aan elkaar knopen ondanks een goed inkomen, vanwege het herstellen van het verleden en afbetalen van leningen die wel moesten om te overleven in het Italiaanse systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het ondanks het hebben van geld ook niet red in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat wij moesten lenen om de belastingen van ons bedrijf te kunnen betalen in Italië en nu de consequenties moeten doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van zekerheden te zien als iets bedreigends en iets dat mij zomaar omver kan werpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie als mijn zelfgecreëerde situatie te behandelen en niet anderen de schuld te geven van mijn situatie en zodoende te zoeken naar oplossingen voor mijn situatie en te zien/begrijpen/realiseren hoe ik tot dit punt ben gekomen om het op die manier ook weer terug te draaien en te voorkomen.

-Supermarkt als het systeem/maatschappij waar ik in leef.

Ik besef mij dat wanneer ik geen geld heb ik niets te zoeken heb in de maatschappij en ik hooguit aan de rand een beetje kan rondlopen. De angst om nogmaals terug te keren naar een punt waarop geen geld meer binnenkomt en ik niet weet of we nog te eten hebben binnen een aantal dagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nogmaals buiten de maatschappij te komen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om nogmaals door de maatschappij in de kou te worden laten staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de armoede die ik ken en niet meer terug wil hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat mijn angst voor armoede en niet overleven niet van toepassing is in elk moment en elke adem en dus hoef ik mij er ook niet in die frequentie mijn geest  mee te entertainen, zodat er geen ruimte is om in gezond verstand en in het belang van een ieder mijn leven te leiden met de middelen die ik heb.

-Techniek als het snappen/niet snappen van mijn omgeving.

Wanneer ik mijn omgeving/maatschapij niet snap kan ik er ook niet in overleven. Een angst bestaat er om het niet te snappen en mij vervolgens verlamd te voelen waardoor ik niets meer kan snappen en alles wazig wordt en ik mij ontaard voel in de maatschappij. Angst kan mij bevangen wanneer ik belangrijke zaken niet snap en bang ben niet mee te komen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving niet te snappen en hierdoor kansen te moeten missen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om mijn omgeving niet te snappen mij verlamd te voelen en absoluut geen zelfverantwoordelijkheid meer te nemen hierin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het niet snappen tegen mij keert en ik niet zal overleven in deze maatschappij die ik niet snap.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst van het niet snappen weg te nemen door te stoppen in zo’n moment en te ademen om vervolgens ruimte in mijn geest te creëren om in gezond verstand de situatie de revue te laten passeren en te zien wat er van mij verwacht wordt of wat ik moet doen.