Dag 358 van 2555: tijd als ontmaskering van zelfbeperking – Lucy

DIP Lite cursusWe besloten als gezin om naar de film te gaan, meestal is het moeilijk om die ene film te kiezen die we allemaal de moeite waard vinden om te kijken. Dit keer had mijn partner de film ‘Lucy’ gespot bij ‘the Movies’ bij ons in de stad en wonder boven wonder leek het ons allemaal leuk om daarheen te gaan. Daar zaten we dan in de nog bijna nieuwe bioscoopzaal, mijn kinderen hadden al gezegd dat het wel een actiefilm is, maar ik liet het over mij heen komen. Films met alleen maar geschiet en geweld daar kan ik niet minimaal 80 minuten naar zitten kijken, dat wordt op een bepaald moment een soort van overload op mijn systeem.

Wat ik in deze blog post wil bespreken zijn bepaalde zinnen en delen uit de film, dus mocht je nog van plan zijn de film te gaan bekijken, ga gerust je gang ik zal niet alles vertellen.

De film gaat in grote lijnen over het gebruik van onze hersencapaciteit die gemiddeld bij ons mensen 15% is, maar door een nieuwe drug in grote hoeveelheden binnen te krijgen gaat de hoofdrolspeelster Lucy van een hersencapaciteit van 15 naar 100%. In dit proces gaat zij door verschillende stadia en  realisaties over het beheersen van haarzelf, haar lichaam en haar omgeving.

Op een bepaald moment legt ze uit dat woorden en cijfers alleen maar bestaan om onze wereld begrijpelijk te maken, een soort van code om het behapbaar te maken. Waardoor woorden en cijfers meteen ook onze grootste beperking zijn. De wereld zo gaat zij verder, is gebaseerd en dus gemaakt door onze beperkte hersencapaciteit, we leven dus in een beperkte wereld.

Dat is toch redelijk de spijker op z’n kop, binnen mijn perspectief slaan we onze vleugels uit zodra we meer woorden en meer betekenissen gaan kennen. De wereld van een kind is vrij klein, omdat het nog niet veel woorden kent. Hoe meer woorden we leren hoe groter onze wereld als kind wordt. Dus leren wij als volwassenen vrijwel geen nieuwe woorden erbij dan blijft onze wereld statisch en is er geen sprake van evolutie binnen onze eigen wereld. We kennen allemaal wel zo’n moment waarop we iets werkelijk niet kunnen bevatten. Dat kan frustrerend zijn of iets waar we ons bij neerleggen, maar het is tegelijkertijd wel het eind van onze horizon waar we direct tegenaan kijken.

Wanneer we ons dan realiseren dat veel mensen niet het uiterste uit zich zelf hebben gehaald gedurende hun leven en dus ongeveer op basisschool leeftijd qua woordenschat zijn blijven steken. Dan hebben we met aardig grote aantallen mensen te maken, die meehelpen scheppen aan deze wereld zoals die vandaag de dag is, die de vooruitgang tegen gaan door hun beperkte hersencapaciteit. Dit klinkt misschien alsof ik alle ‘domme’ mensen wil verbannen, maar het gaat hier niet zozeer over dom en slim dan wel over de beperking die we onszelf opleggen door te stoppen met connecties te leggen in ons brein.

Het is de hersenplasticiteit, het ontwikkelen van netwerken en connecties in het brein die ons inzicht doet vergroten en dus onze wereld doet vergroten. Hoe meer woorden ik ken hoe meer concepten ik kan begrijpen, hoe meer concepten ik kan begrijpen hoe meer oplossingen ik kan bedenken voor zaken die niet oplosbaar leken vanuit een beperkter gezichtspunt op een eerder tijdstip.

Ook het begrip tijd werd als een sleutel aangekaart in de film. Tijd als de motivatie van alles op aarde. Het fysieke leven kent tijd, die voor velen van ons als een rees tegen de klok in is. Zodra we zien dat tijd meer een orde is in de chaos en alles op z’n tijd kan plaatsvinden, dan veranderd onze strijd in mogelijkheden. Wanneer we nog een stapje verder gaan en tijd vertalen naar ademhaling, dan kunnen we zien dat we adem na adem effectief kunnen bestaan in onze wereld. De adem/tijd blijft doorgaan totdat we niet meer fysiek zijn en overgaan naar tijdeloosheid. Wanneer we die overgang hebben gehad dan zijn we niet meer gebonden aan het hier en nu, wat zo belangrijk in de fysieke werkelijkheid is. Dan zijn we overal omdat alles nu en hier is zonder orde en zonder chaos. Niet dat dit een streven is, het is gewoonweg anders.

De hele film ondanks dat het best een heftige actiefilm is sprak mij erg aan en inspireerde mij ook. Ik kwam bijna verkwikt uit de bioscoopzaal. Ik kon duidelijk zien hoe ook een simpel iets als twijfel bijvoorbeeld funest is en ons beperkt net als onze woordenschat en de tijd. Bij 20% hersencapaciteit heeft Lucy geen emoties en gevoelens meer die haar beperken of laten twijfelen en de verkeerde beslissingen laten nemen. Zij is ten alle tijden gefocust en blijft connecties in haar brein aanmaken om tot een verbetert zelf te komen. Niet dat dit een vrije keuze is geweest voor haar, aangezien zij onvrijwillig deze drugs binnen kreeg in het begin van de film. Wij hebben wel de keuze om onze vleugels uit te slaan en de connecties te vergroten in ons brein door woorden te leren die we nog niet kenden, door te lezen en werelden te ontdekken die we nog niet kenden, door onszelf te vergeven en steeds dieper naar binnen te kunnen kijken om op de juiste tijd zonder twijfel de juiste keuze te maken die in het belang van een ieder is.

Ik vind het een aanrader de film Lucy, heb je de film ook gezien, deel dan gerust jouw perspectieven in de commentaren.

Advertenties

Dag 50 van 2555; onderwijs, het gevecht tegen onze kinderen

Dag 50 van 2555; onderwijs, het gevecht tegen onze kinderen Zelfvergeving naar aanleiding van de documentaire “The war on kids”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er zoiets bestond als “zero tolerance” op scholen in de VS en wat de consequenties voor leerlingen/studenten zijn van het ondergaan van deze wetgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er mensen zijn die angst hebben voor kinderen en daarom scholen maken die gelijk zijn aan gevangenissen omdat zij kinderen zien als beesten en zelfs voor gedachten over eventueel kwaadaardig gedrag op voorhand gestraft moeten worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat jeugdgevangenissen in de VS gelijk zijn aan middelbare scholen, maar dan een beetje luxer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er kinderen van 8 en 10 in gevangeniskleding voor de rechter worden verhoord voor delicten die ze niet gepleegd hebben, maar verzonnen zijn door volwassenen die overal misdaad en criminaliteit in zien gevoed door de “zero tolerance” wetgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat scholen overal veiligheidscamera’s ophangen om zo criminaliteit te voorkomen, terwijl onderzoek uitwijst dat er geen enkele criminaliteit wordt voorkomen het wordt alleen maar vastgelegd op camera.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ouders die opzoek zijn naar een school voor hun kind zij het belangrijker vinden dat de school veilig is dan wat er voor les gegeven wordt op de school, wat illustreert in wat voor een overlevingsmodus ouders zitten dat school een pseudo veilige plek moet zijn en het niet uitmaakt of je er iets leert en je zodoende verder komt in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat leraren tegenwoordig niet meer les geven omdat het een passie is, maar als een manier om te overleven in het economische systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat Ritalin en andere gerelateerde medicijnen voor ADHD op de markt werden gebracht omdat leraren en ouders te helpen om te gaan met hun leerlingen/kinderen en zodoende geen verantwoordelijkheid hoeven te nemen voor hun falen als leeraar/ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort medicijnen blijvende schade aan de hersenen toebrengen en de groei van het lichaam met alle organen daarin remmen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er op scholen groots opgezette anti-drugs campagnes worden gedaan die de tieners duidelijk moet maken hoe slecht drugs en alcohol zijn, terwijl meer dan de helft van de leerlingen op Ritalin of anti-depressie medicatie zitten en zodoende rondlopen als junkies/zombies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat school een plek is geworden waar je afgestompt wordt voor de rest van je leven om als een “goede burger” die geen vragen stelt in de maatschappij terecht te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen al heel snel vervelend/lastig vinden en liever voor medicatie kiezen dan in zelf oprechtheid naar binnen te kijken om te zien waar wij tekort zijn geschoten als leeraar/opvoeder en waar wij het anders aan kunnen pakken om in dialoog met het kind te snappen waarom het geen aandacht heeft voor wat wij het kind aanbieden of waarom het om aandacht schreeuwt als wij er niet echt zijn voor het kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen klaarstomen voor de corporaties door hen te leren wat zij moeten denken, moeten doen en moeten zeggen, zodat zij te managen zijn in perfecte consumenten die geen vragen stellen maar dat aannemen en gebruiken wat hen gepresenteerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons niet realiseren dat de volgende generatie niet om zeep geholpen kan worden als wij pretenderen dat onze kinderen het beter moeten hebben dan wij het ooit gehad hebben en ze vervolgens klaar te stomen voor een gevangenis leven in plaats van een leven vol zelf expressie vrij van overlevingsdrang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze eigen overlevingsdrang voorop stellen aan dat van onze kinderen en kinderen enkel en alleen als lastig en een bedreiging te ervaren en de enige manier van omgaan met elkaar via medicatie mogelijk is, zodat we ons later kunnen verbazen over de afgestomptheid van deze kinderen als volwassenen en niet snappen waarom deze mensen niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen terwijl heel hun leven alles is voorgeschreven geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze kinderen naar school sturen wetende dat zij misbruikt worden door het school systeem, maar niets doen uit angst dat onze kinderen later niet in het economische systeem hun weg zullen vinden en zodoende niet voor hen zelf kunnen zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij met angst onze komende generatie de baas proberen te zijn en ons niet  te realiseren dat de angst die wij planten in de komende generatie onze angst is gebaseerd op irreële denkbeelden geplant in onze schooltijd/jeugd door socialisatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zien dat jongeren school ervaren als een gevangenis net als wij dat deden maar onze schouders op te halen en te zeggen: ” zo gaat het nu eenmaal” en ons niet te realiseren dat wij kunnen veranderen net als onze omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij exact dat onze kinderen aandoen wat wij zelf zo verschrikkelijk vonden als het gaat om naar school gaan, maar dat nu ineens als waardevol zien en een voorbereiding op je toekomst noemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij toestaan om kinderen te laten misbruiken onder de noemer van leren, terwijl statistisch is aangetoond dat kinderen niet meer leren in school dan buiten school.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vragen te stellen als het gaat om het onderwijs systeem en waar te nemen waar het volledig fout gaat om zodoende te snappen hoe het gehele systeem op de schop moet om de waarde van leven als motivatie van onderwijs t hebben en niet consumentisme.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om (mijn) kinderen duidelijk te maken waarom ze naar school gaan en hen uit te leggen hoe het onderwijs systeem daadwerkelijk werkt en waar het daadwerkelijk op gestoeld is zodat het hen niet compleet gek maakt en zij niet als verknipte adolescenten de wereld in moeten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij door documentaires als deze mij op de hoogte te houden over hoe onderwijs daadwerkelijk in elkaar steekt over de hele wereld heen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te participeren in het tot stand brengen van het Gelijkheids Geld Systeem om zo een eind te maken aan het misbruik dat plaatsvindt op scholen van onze volgende generatie.