Dag 265 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergeving op het gedachten aspect

basisinkomengarantieAlvorens ik de zelfvergevingen op het gedachten aspect doe, volgt er eerst even een update. In mijn eerste blog van deze serie werd er door Ingrid de suggestie gedaan om wietolie te onderzoeken. Ik heb dit onderzocht en inderdaad helpt dit bij 50% van de fibromyalgie patiënten, van de overige 50% heeft 25% er toch baat bij nadat zij met de sterkte en dosis experimenteren. Dus dat is het proberen waard voor de momenten dat de pijn niet echt dragelijk is, maar ook zou het de slaap verbeteren en de spanning in de spieren verminderen en dat alles zonder bijwerkingen. Mijn eerste reactie was: mijn kind aan de wiet, no way! maar het is niet de bedoeling om zoveel druppels te nemen dat je high wordt en het is niet de bedoeling dat je het altijd inneemt wanneer het dus niet nodig is.

Vanmorgen heb ik bij mijn natuurwinkel eens geïnformeerd of zij aan wietolie kunnen komen en ze gaan in de wat minder reguliere circuits navraag doen. Het is niet iets dat zo direct over de toonbank  verkocht wordt, wiet blijft wiet en er zijn allerlei opium wetten die het niet gemakkelijk maken wanneer je geen farmaceutische inmenging wil. Op internet is er mediwiet die je leert hoe je het zelf kan maken, maar eerst zouden we het graag uitproberen, voordat we een mini wietplantage beginnen. Nou ja van 1 plant kun je aardig wat olie maken. Dus dit bied perspectieven als het gaat om betaalbaar. Ook gaat deze natuurwinkel een product bekijken dat op natuurlijke basis van planten is, maar op dezelfde manier werkt als de antidepressiva, dus dat zou ook nog een mogelijkheid kunnen zijn.

Daarnaast kreeg ik tips van verschillende mensen, over behandelingen die weinig of niet vergoed worden en duur zijn, dus dat laten we vooralsnog even liggen. Alhoewel de operaties van dokter Bauer ook heel interessant zijn, hij ziet de oorzaak van de fibromyalgie pijn als een pijn die wordt veroorzaakt door het beknellen van de perifere zenuwen in de ledematen, met name de ellebogen en enkels. Door het buigen van de armen en voeten worden er dan zenuwprikkels veroorzaakt in de perifere zenuwen die geen zenuwprikkels zijn zoals in een gezond lichaam. Hierdoor raakt de pijnbeleving in de hersenen in de war met als gevolg dat er zenuwsignalen als pijn door de hersenen worden waargenomen, terwijl het niet gaat om fysiek letsel en pijn. De fibromyalgie patient ervaart dus pijn terwijl er geen fysieke pijnprikkels zijn. Deze dokter Bauer heeft ontdekt dat deze verstoorde pijnprikkels worden veroorzaakt door verklevingen rond de zenuwen en die haalt hij operatief weg, waarbij een groot deel van de patienten van een groot deel van de klachten af is. Helaas wordt het niet vergoed door de verzekering en door de reguliere artsen als kwakzalverij weggezet. Zou een operatie van 1,5 uur een placebo effect kunnen hebben?

Enfin we zijn een stapje verder in het proces van oplossingen zoeken het stoppen dat is nog niet aan de orde.

 

Het gedachten aspect op het nemen van antidepressiva door mijn dochter als pijnbestrijding:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest antidepressiva te zien gebruiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze beslissing die uiteindelijk mijn dochter moet nemen zo persoonlijk te nemen dat ik mijzelf in mijn geest in dezelfde positie plaats als mijn dochter om zo de beslissing voor haar te willen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in angst voor de huidige fysieke conditie van mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te kunnen zijn wanneer ik participeer in angst in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien bedenken hoe ik mijn dochter aan mijn kant kan krijgen zodat zij de antidepressiva ziet zoals ik ze zie na mijn onderzoek op internet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie als eigen belang moet inzetten om gezond verstand over te willen brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die alles wel wil uitproberen omdat ze radeloos is en ik geen invloed daarop uit kan oefenen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn controle over mijn leven en dat van mijn kind te verliezen als het niet zo gaat als ik denk hoe het zou moeten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die een uitzichtloos bestaan  leidt door de antidepressiva gesponsord door Big Farma. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven voor mijn dochter te projecteren in de toekomst, gebaseerd op mijn angsten en opinies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die als depressief gelabeld zal worden, terwijl zij juist vorderingen maakt om zichzelf uit depressies te halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik erop aan gekeken wordt dat mijn dochter bij tijde n wijlen depressief is door haar fysieke conditie en ik dus gefaald heb als ouder in het grootbrengen van een vrolijk en blij kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die moet afkicken en door een hel gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met de ademhaling terug te brengen in het hier en nu om in gezond verstand te beslissen of antidepressiva het waard zijn om uit te proberen of niet.

Advertenties

Dag 258 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – binden

basisinkomengarantieIn de voorgaande blog ben ik begonnen met de angstaspecten/dimensies, maar ik kwam er gaandeweg achter dat ik het eerst nodig heb om meer uit te schrijven en meer helderheid te krijgen alvorens over te gaan tot zelfvergeving en daarop volgend verbintenissen aan te gaan met mijzelf.

 

Er opende zich namelijk iets in relatie tot de verzuring van mijn relatie met het systeem na een chat over Nederlandse vertalingen gisteren. Ik droeg het woorden binden aan, waarop de anderen dat als een woord met een negatieve connotatie ervoeren. In dat moment in die context was binden voor mij gelijk aan cohesie, de onderlinge samenhang. Zoals je een boek bindt en alle delen bij elkaar brengt om uiteindelijk te verlijmen tot een geheel genaamd: boek. De anderen zagen het in dat moment als een limitatie en het gebonden zijn aan.

 

Vandaag was ik met mijn dochter op school en tijdens een gesprek hoorde ik het woord gebonden uit mijn mond komen en zag ik de polariteit van dit woord zich manifesteren door de klank die ik had uitgestoten. Ik werd er bij bepaald en lichtjes ontroerd diep van binnen. Het gesprek ging over het eventueel aanvragen van hulp via een team waar wij al zijn aangemeld en ik was het zat om gedwongen te worden in allerlei beslissingen die ik volgens anderen moet nemen en die ik dan vervolgens neem uit angst voor represailles van het systeem, maar die mij altijd duur komen te staan. Dus ik zei: ik meld mij niet meer aan bij stichtingen, organen of teams die niets daadwerkelijk doen, maar die mij de vrijheid ontnemen om te handelen zoals een ouder dat betaamt in het beste belang van het kind. Ik voel mij dus gebonden door al deze zogeheten goed bedoelde lange vingers van het systeem in de vorm van helpende organisaties die één ding voor ogen hebben, n.l. de jongere weer naar school krijgen.

 

Ik ben dus daadwerkelijk bang dat het systeem mijn mensenrecht als ouder zal ondermijnen, want in de mensenrechten in artikel 26 punt 3 staat: “Aan de ouders komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan hun kinderen zal worden gegeven.” Maar men doet mij geloven dat ik als ouder gewoon de leerplichtwet heb op te volgen en mijn kind, of het nu echt instaat is of niet, naar een school moet sturen waar zij buitenshuis onderwijs geniet.

 

Ik zie het systeem als iets buiten mijzelf dat als een zwarte schaduw over mij hangt en dingen van mij verlangt die niet reëel zijn en enkel en alleen in het belang van het systeem zelf is. Dus ja ik separeer/distantieer mijzelf van zo een systeem, waar maatwerk best mogelijk is maar waar starheid hoogtij viert.

 

Er zou dus hulp moeten komen voor de momenten dat mijn dochter veelvuldig achter elkaar ziek thuis is, de school kan dat niet echt oppakken want die is afhankelijk van de welwillendheid van zijn leraren. Dus iemand moet dat gaan doen, maar veelal zijn de mensen die inspringen mensen die zaken met school regelen en met school praten etc., dat is niet wat er nodig is. Wat nodig is, is de continuatie van het onderwijs, of mijn dochter nu op school is of thuis, wanneer zij instaat is om iets te doen.

 

Ik voel mij gebonden, ik zie best mogelijkheden en oplossingen, maar die zijn niet in het belang van het systeem en dus bluft het systeem dwars over mijn mensenrechten heen en vindt het systeem dat ik maar in de pas moet lopen. Jee wat heb ik een hekel aan gebonden zijn, aan handen en voeten gebonden, in een keurslijf van regels gedrukt, gevangen in het kooitje dat systeem heet. Het kooitje wat met mijn eigen zweet, bloed en tranen tot stand kwam door het systeem te accepteren zoals het is en toe te staan mij van mijn vrijheid te beroven. En dat is nu de vinger op de zere plek, mijn vrijheid wordt aan de haaien gevoerd, dat is het gevoel wat mij bekruipt doordat ik denk dat ik de touwtjes niet in handen heb en niet mijn eigen beslissingen mag maken zonder nadelige gevolgen. Dit gevoel stamt al uit mijn kindertijd, een tijd dat men het had over het breken van de wil van het kind, zodat je allemaal makke lammetjes kon worden. En ja mijn wil is gebroken op 3 jarige leeftijd, waar het niet alleen maar ging om het gevoel dat ik van mijn vrijheid werd berooft, maar ook van het vertrouwen dat ik had in mijn ouders en het vertrouwen dat ik had in mijzelf. Het systeem is dus verworden tot deze donkere schaduw die alles kan doen zodra het je wil gebroken heeft. Nu als volwassene heb ik de behoefte om terug te vechten en mijn mensenrechten direct weer terug te nemen, iets dat ik als kind al had willen doen maar de angst leek zo reëel, zodat ik mij jarenlang koest heb gehouden. Maar uiteindelijk is het  een gevecht tegen hersenschimmen, de donkere schaduw.

 

Ik mag opkomen voor de rechten van mijn kind en mijzelf, zolang ik weet dat mijn startpunt maar geen angst is of een denkbeeldige ‘ik en zij’ verhouding waardoor ik mij distantieer van alles dat het systeem voor staat. Ik laat dit alles even bezinken tot de volgende blog en zal uiteindelijk mijn zelfvergevingen uitschrijven gevolgd door verbintenissen met mijzelf die ik zal doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid zodra ik in een dergelijke situatie verkeer. In mijn volgende blog zal ik het woord gebonden nog verder uitdiepen om zo nog duidelijker te zien waar ik mij van los moet maken.

 

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze  Het is weer zover, opnieuw zijn de gevolgen van de schade die aangericht is in het verleden gemanifesteerd in het heden en moet ik (wij) er iets mee. Waar wij van de zomer geconfronteerd werden met een schade claim van de ABN-AMRO via een deurwaarder, had dit akkefietje een langer staartje dan wij dachten of hoopten. Wij sloten 5 jaar geleden een Nederlandse rekening af terwijl wij in het buitenland woonden, een rekening waar geen rood stand op was. Ons internet bankieren werd afgesloten en wij namen aan dat het afsluiten van de rekening was voltooid. Echter na het remigreren naar Nederland klopte er een deurwaarder aan die ons wist te vertellen dat wij rood stonden op onze ABN rekening sinds 5 jaar. Wij waren zeer verrast en stom verbaasd dat een rekening die wordt afgesloten en niet rood staat nog steeds de mogelijkheid heeft om transacties mee te doen. Naar alle waarschijnlijkheid maar dat is gissen, heeft er nog een automatische betaling plaatsgevonden die niet ge-bounced is maar van een rekening betaald is die op dat moment al niet meer had moeten bestaan. Een fout van de bank dus, maar wetende dat een zaak aanspannen duur is en het niet makkelijk is om van een  corporate bank rechtelijk te winnen, hebben wij netjes betaald om het geheel te kunnen afsluiten.

Ware het niet dat wij op dit moment een kleine hypotheek aan het aanvragen zijn om een huis te kunnen kopen. Wij dienden via onze adviseur een offerte aanvraag in bij de Rabobank, die ons kon vertellen dat zij niet met ons in zee wilden omdat wij bij de BKR een meldingscode achter onze naam hebben die zoveel betekent als spoorloos te zijn geweest/onderduiken. Dit schijnt 1 van de slechtste codes te zijn die je kunt krijgen en niet alleen bij de Rabobank gingen alle alarmbellen aan, geen enkele bank is bereidt ons een hypotheek te verstrekken. Op aanraden van onze adviseur zijn wij gaan praten op het kantoor van de ABN-AMRO, ten eerste om te snappen wat er nu gebeurd is, aangezien wij geen inzage in het dossier hebben gehad en ons niets is gemeld over deze zwaar criminele code. De man die ons hielp kon ons vertellen dat de bank brieven had gestuurd naar ons om ons te sommeren het openstaande bedrag te betalen en dat was genoeg bewijs en voldoende actie van hun kant uit om te kunnen stellen dat wij onze verantwoordelijkheid ontdoken door niet op het verzoek in te gaan. Dat deze brieven ons nooit hebben bereikt en dat de bank de rekening niet correct heeft afgesloten doet er niet toe. Dus 5 jaar geleden is er een eerste criminele melding bij het BKR gedaan en dat heeft men elk jaar herhaald, zodat wij nu tot en met 2014 de consequenties mogen lopen van het onzorgvuldig handelen van de bank, omdat wij toentertijd niet hebben geïnformeerd of de rekening daadwerkelijk was afgesloten.

Ook op verzoek van onze adviseur hebben wij de ABN AMRO gevraagd of zij, wetende van de situatie, ons een hypotheek wilden verstrekken. Een kleine hypotheek met inbreng van een ton eigen geld, het garant staan van familie en een huis als onderpand dat bijna het dubbele is van de aangevraagde hypotheek. Het antwoord van de bank is nee, er werd niet eens gevraagd hoe hoog ons inkomen is en wat de aankoopwaarde/taxatiewaarde van het huis is. De criminele spoorloos code bij het BKR kleurt het antwoord, terwijl de bank niet zijn verantwoordelijkheid neemt voor het maken van een misser en het onterecht aanmelden van burgers op de BKR lijst waar je wel op kan maar nooit meer af. Zo kwamen we er ook achter via de bank dat er bij het BKR ook nog een pending lening staat die ooit tijdens onze oude hypotheek was verstrekt en afgelost met de verkoop van het huis, maar nooit door de bank is aangemerkt als afbetaald. Dit is dus de manier waarop banken met mensen omgaan, lukraak mensen op een zwart lijst zetten en dan als men verhaal komt halen de handen in de luchtsteken en geen verantwoordelijkheid willen nemen.

Het huis wat we op het oog hadden wordt dus niet van ons, tenzij wij zeer creatief kunst en vliegwerk toepassen, maar dat is zonder garanties. Ik moest wel even denken aan een quote die ik plaatste op FB van Bernard Poolman over keuze vrijheid, dat die vrijheid alleen maar betekent wie jij bent/verkiest te zijn in het moment dat de keuze zich aandient. Wat betekent dat je eigenlijk nooit kiest uit de geboden/gecreëerde  keuzes, er is er altijd maar 1 die je pad is, de anderen zijn afleiding. Er is er maar 1 optie die gevolgd gaat worden en wie ben ik in die keuze. Dat bepaald de uitkomst van het pad dat ik loop. Wij hadden de keuze tussen huren en kopen, kopen was met een stuk eigen vermogen de goedkoopste optie, dus kozen wij voor koop. Wie was ik in het moment van die keuze?

Wie was ik in het moment dat ik besloot om te kopen? Ik was diegene die vond dat het haar toekwam om een eigen huis te hebben na al de ellende die we hadden doorgemaakt. Ik was het die een huis van zichzelf voor haarzelf wilde en geen genoegen wilde nemen met een huurhuis. Ik was diegene die de huursituatie snel wilde omzetten naar koop om zo minder geld kwijt te zijn en tegelijkertijd om dat te krijgen wat ik wilde, om dat te krijgen wat ik vond dat mij toekwam. In het moment dat ik besloot te kopen was ik hebzucht en nu kom ik mijzelf tegen met alle gevolgen van deze hebzucht. Kopen was dus niet de optie, niet het pad dat gewandeld moest worden, dat zou de conclusie kunnen zijn. In het moment van het overwegen van het huren van een huis was ik machteloos en voelde ik mij minderwaardig en als gefaald in het leven. Je zou haast kunnen zeggen dat het een polariteit is waarbij kopen staat voor krachtig en in staat zijn om te staan en een stem te hebben. En waarbij huren staat voor machteloosheid, minderwaardig, mislukkeling. Kan ik kopen dan voel ik mij meer, moet ik of besluit ik te huren dan voel ik mij minder.

Dus hebzucht bepaald de uitkomst van het pad dat ik moet lopen. De motivator van hebzucht is eigen belang, egoïsme. Waarbij wij nu tegen het eigen belang van de bank aanstoten, te maken hebben met het eigen belang van de verkopende partij en ons bevinden in een wespennest van hebzucht aangestuurd door eigen belang van alle partijen. Wanneer je hebzucht bent in je start punt dan zul je ook hebzucht oogsten en ja dat heb ik gedaan, ik bevind mij nu in een soort van hebzucht bubbel. Het is niet makkelijk om hier een uitkomst van te maken die in het belang van een ieder is, de consequenties zullen eerst gelopen moeten worden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat een koophuis mij toe komt als een goedmakertje voor de ellende die ik heb gehad de afgelopen jaren, terwijl ik mij niet realiseer dat die ellende door mijzelf gecreëerd was in mijn verleden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een huis als bezit te zien, iets totaal en alleen van mij waar ik mee kan doen wat ik wil, zonder iemand verantwoording af te hoeven leggen en mij niet te realiseren dat bezit, het bezitten van emoties en gevoelens omtrent het t e bezitten object betekent en daardoor iets is dat in het hoofd/mind zich afspeelt en niet duidelijk en inzichtelijk is voor een ieder in mijn fysieke realiteit. Het is een wereld die ik creëer los van mijn fysieke realiteit en zodoende iedereen buitensluit om te genieten van dat wat alleen van mij is en alleen als zodanig bestaat voor mij.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te achten voor het huren van een huis als een projectie uit mijn recente verleden waar ik moest huren omdat ik geen geld had om betere woonruimte te bemachtigen en mij daardoor machteloos en minderwaardig te voelen.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te streven naar een huis dat ik wil, vanuit een punt van hebzucht en eigen belang.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit kinderlijke perceptie te willen en mij niet te realiseren dat willen hebzucht is en nooit zonder consequenties komt.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn woonsituatie uit te spelen in een polariteit en mij niet te realiseren dat wonen een basisbehoefte is los van emoties en gevoelens spelletjes.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huren als minderwaardig en als falen te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat huren een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kopen als het krachtig staan in het leven als een stem te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat kopen een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden huren en kopen te misbruiken en te gebruiken als een kapstok voor mijn innerlijke wereld en zo deze innerlijke wereld een bestaansrecht te geven door meer waarde te hechten aan de gevoelens en emoties uit mijn innerlijke wereld.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de consequenties die mijn hebzucht heeft opgeleverd en niet mijn buiten wereld wil facen uit angst om gezichtsverlies te lijden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord gezichtsverlies te definiëren als de ander niet willen schaden of verdrietig te maken om zo niet te hoeven waarnemen/ervaren wat het betekent om hebzucht te zijn en te leven.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te voelen om de mensen in dit verhaal te woord te staan en te moeten toegeven dat mijn handelen vergaande consequenties voor hen en mij heeft die ik niet meer kan veranderen maar simpelweg moet lopen in het hier en nu op de cadans van mijn adem.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever in een mind roes te verkeren dan de werkelijkheid van een ketting reactie te hebben veroorzaakt in mijn leven, ons leven en het leven van alle betrokkenen, onder ogen te zien.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vlees geworden hebzucht te zijn en het moeilijk te vinden om dit los te laten en een nieuw evenwicht te vinden dat gebaseerd is op eenheid en gelijkheid in elke adem en elk moment in en als het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij elke beslissing die ik maak het grotere geheel in de gaten hou en werk vanuit het principe van “in het belang van een ieder”.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden huur en koop niet meer op te laden met positieve en negatieve energie om zo als een energie vamp de woorden totaal te verkrachten en niet meer te zien dat beiden in essentie gaan over een dak boven je hoofd en slechts juridisch van elkaar verschillen zonder tussenkomst van emoties en gevoelens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geen geval te kiezen om hebzucht te zijn terwijl ik niet de consequenties kan overzien en niet snap in het moment hoe ik mijzelf als zodanig gemanifesteerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eigenwaarde niet af te laten hangen van woorden die ik oplaad met positieve en negatieve ladingen, maar mijzelf durf te vertrouwen  en zo stabiel in het moment te zijn en niet te reageren op woorden zoals huur en koop.