Dag 144 van 2555; foei thuisscholen mag niet hoor!

Dag 144 van 2555; foei thuisscholen mag niet hoor!  De Middelbare school van mijn zoon had mij voor de vakantie gevraagd om in de vakantie met mijn zoon aan de slag te gaan met rekenen en dan met name de tafels en basisvaardigheden, taal met de nadruk op spelling. Ook werd gevraagd of hij minstens 1 boek wilde lezen en goed wilde uitrusten deze komende 2 weken. Van uitrusten zal het wel niet komen, want er moet aardig wat bijgespijkerd worden. Eigenlijk zag ik het wel zitten om te proberen of ik/we schot in de zaak kunnen krijgen, het lijkt dat school constateert en dan met de handen in de lucht gaat zitten. Mij werd letterlijk gevraagd hoe nu verder te gaan met mijn kind op school, dat leek even de wereld op z’n kop, is het niet zo dat ik mijn kind naar school stuur om door professionals begeleid te worden? Nu had ik al aan Engels samen met mijn zoon gewerkt, wat resulteerde in een 8,5 en een 7,2, nadat er alleen maar onvoldoendes gehaald waren en de docent aan de noodbel trok, omdat mijn zoon volgens haar zo dyslectisch is. De kruks zat hem in het niet goed weten hoe te studeren, na woordjes te hebben gestampt heb ik hem laten typen met de spelling correctie aan, zodat hij kon zien wat hij fout deed en hoe dat te verbeteren. In een proefwerk op school komt er een streep door een woord en leer je niet wat het wel had moeten zijn als je al je proefwerk terug krijgt. Dat is hetzelfde met huiswerk, zelden wordt het nagekeken en dus kun je niet leren van je fouten, hoe moet je dan wel leren? Is het hele leven niet gebaseerd op leren van je fouten om herhaling te voorkomen?

Dus daar zit ik dan met 2 pubers die bijgespijkerd moeten worden vanwege hun taalachterstand na 6 jaar Italië. Met mijn dochter hebben we al uren zitten werken om door de achterstanden heen te werken. De Italiaanse middelbare school en de Nederlandse sluiten niet naadloos op elkaar aan en het lijkt dat niveaus ook niet te vergelijken zijn. Mijn zoon wordt verdacht van zware dyslexie, terwijl de test die ik thuis met hem moest afnemen en die ik zo neutraal mogelijk heb gedaan, absoluut geen dyslexie laat zien. Dus heb ik nog een test van internet gehaald en die afgenomen door te sturen naar dyslexie toe, maar ook hier scoort hij niet voor dyslexie. Wat zou betekenen dat wat zijn docenten zien een kind met taalachterstand is door het wonen in het buitenland en het tweetalig te zijn opgevoed. Zijn gesproken taal ligt op een hoger niveau als zijn  geschreven niveau en dat verward de docenten. Een zwaar dyslectisch kind kan ik niet in 2 avonden studeerbegeleiding van onvoldoendes voor Engels naar een 8,5 en 7,2 brengen. Ten eerste zou Engels een onmogelijke taal voor dyslecten zijn en kan verandering en verhoging van het niveau alleen maar plaatsvinden na intensieve lange begeleiding.

Gisteren zijn we begonnen en hebben we gezocht naar leuke interactieve opdrachten op het internet, want de remedial teacher zou materiaal door mailen maar dat is er even niet van gekomen, zo lijkt het. Het is leuk om te zoeken naar die oefeningen die lijken te passen voor mijn kind. Door samen te rekenen werd mij duidelijk dat er gewoonweg meer geoefend moet worden met hoofdrekenen om hem sneller te maken en niet te blijven hangen op de basics. Toen we zo met z’n drieën bezig waren zeiden de kinderen, het lijkt wel thuisschool. Ooit heb ik bijna een jaar thuis onderwezen ondanks dat zoiets tegen de wet in is. Mijn kinderen hebben het er nog altijd over hoe fijn ze dat hebben gevonden, maar dat was voor korte duur toen de rechter/de wet daar een einde aan maakte en wij beloofden te gehoorzamen. Toch ben ik nu weer aan het thuisscholen, hetzij na de wettelijke verplichte school of in de vakanties. Het mag niet, maar het komt er wel op neer dat het de meest effectieve manier is om een kind snel op niveau te krijgen of te houden.

Die eerste dag echter ervoer ik wel frustraties over hoeveel tijd het allemaal innam en hoe al mijn andere taken opschoven en ik aan het einde van de dag weinig tot geen tijd had gehad voor mijzelf en mijn processchrijven. Wel grappig deze verkapte vorm van egoïsme/eigen belang, ik besluit mij voor de volle honderd procent in te zetten om de kinderen te helpen met school, ik besluit samen met hen dat we de morgens hiervoor zullen benutten. Dus de fysieke consequentie is dat er iets zal moeten afvallen van de normale werkzaamheden want het past niet allemaal in 1 dag. Het is niet moeilijk om dat te bedenken maar het lijkt of zo’n besluit dan toch meer in de geest gemaakt wordt en enigszins als fantasie waarin alles even zo goed gedaan en afgemaakt kan worden en dus ontspruit er frustratie uit diezelfde geest. Was ik in het hier en nu geweest toen we het besluit namen dan had ik meteen kunnen overzien wat de consequenties waren en had ik kunnen inschatten of dat een bezwaar zou zijn voor deze 2 weken. Maar goed gelukkig ervoer en zag ik deze frustratie de eerste dag al en stelde ik mijzelf bij. Ik had al oefeningen opgezocht tijdens het ontbijt van de kinderen en ten tijde dat zij hun werk deden heb ik huishoudelijk werk gedaan in dezelfde ruimte en konden er vragen gesteld worden daar waar nodig. Vandaag heb ik nog veel meer ondernomen dan gisteren en nu aan het einde van de dag voel ik geen frustratie en voel ik mij niet ontnomen van mijn vrijheid om te doen wat ik wil. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn als ik in het hier en nu blijf en participeer in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de gemakzucht en kortzichtigheid van onderwijzend personeel en mij niet te realiseren dat zij deel uitmaken van een disfunctioneel educatief systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een houding aan te nemen dat ik moet opknappen wat de docenten niet doen/laten liggen en zo automatisch de redder speel, in plaats van het ondersteunen en helpen van mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in het educatieve systeem te hebben en zeer op mijn hoede ben dat ik elk moment pootje gehaakt kan worden door dit systeem en mij niet te realiseren dat ik mij dus beweeg vanuit angst voor het falen van het educatieve systeem en niet vanuit het perspectief dat ik daar ondersteun waar het nodig is voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ironische opmerkingen over het educatieve systeem te maken en mij niet te realiseren dat het mijn angst is die spreekt en het mij bevreesd wanneer mijn kinderen de dupe zullen zijn van een falend systeem en zodoende minder kansen van overleven hebben binnen het economische systeem/samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn kinderen door het educatieve systeem zonder al teveel pijn heen zullen lopen om zo verder te kunnen en verlost te zullen zijn van dit falende systeem dat ik vrees en als vijand bejegen terwijl ik voor de toekomst van mijn kinderen vrees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem mijn middelvinger op te steken naar de maatschappij, nu ik gevraagd word door school om thuis te scholen om het tekort in tijd en geld van de school te kunnen opvangen en toch die 1 op 1 aandacht te kunnen geven die nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met nostalgie terug te denken aan die tijd dat ik thuisscholing deed met mijn kinderen en mij niet te realiseren dat ik daarmee in het verleden leef en niet in het hier en nu ben en daardoor ook niet effectief kan zijn in mijn hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit eigenbelang te sputteren over de weinige tijd die overblijft wanneer ik de kinderen bijschool in de morgens van de vakantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het besluit om thuis bij te scholen in mijn geest te maken en als fantasie te laten zijnen mijn geest, waarin ik al mijn andere taken evenzo goed afmaak, wat dus niet van het hier en nu is, maar ontspruit uit frustratie uit diezelfde geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen tijd en ruimte als belangrijker te waarderen dan een tijdelijke ondersteuning aan mijn kinderen die ik onvoorwaardelijk wil steunen, maar niet werkelijk onvoorwaardelijk steun zolang ik mijn ego in de weg laat zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenbelang voorop te stellen waarbij al het andere achteraan de rij mag aansluiten, terwijl ik mijzelf waarneem als niet egoïstisch door de ogen van de geest die mij dat wil doen laten geloven en waar ik graag in mee ga om het mooie beeld van mijzelf heel te laten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven in de geest direct waar te nemen en te stoppen en tegelijk te zien hoeveel makkelijker het is om te leven het hier en nu waar angsten/emoties/gevoelens geen Russische roulette met mij spelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk met mijzelf af te spreken wat voor mij acceptabel is als het gaat om indeling van tijd voor mijzelf en voor de kinderen als mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn aversie voor het educatieve systeem niet mijn handelen te laten vertroebelen en het te zien voor wat het is en ermee te werken voor wat het is om zo het beste dat mogelijk is eruit te halen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld te zijn voor de docenten van hoe men ook met leerlingen om kan gaan om betere studieresultaten te behalen en niet alleen een leerling in hokjes te plaatsen en het daar bij te laten alsof het werk erop zit, terwijl dan pas het werk begint.

Advertenties

Dag 127 van 2555; intelligentie als dekmantel voor het niet nemen van verantwoordelijkheid

Dag 127 van 2555; intelligentie als dekmantel voor het niet nemen van verantwoordelijkheidHet was weer zover de 10 minuten gesprekken op school dienden zich aan. Dit was de eerste keer na onze terugkeer in Nederland en een schril contrast met Italië. Er vond hier wel enige vorm van communicatie plaats, terwijl in Italië de docent een monoloog houdt en het eigenlijk niet uitmaakt of je de moeder van Gijs, Bert, Amanda of Didi bent.

 

Al gauw merkte ik dat het inlevingsvermogen niet meer tot de kwaliteiten van de tegenwoordige docent behoort, want waar men zegt begrip te hebben voor het internationaal verhuizen van een leerling met alle problematiek van dien, werd er niet echt gekeken naar wat men nu daadwerkelijk zag. Meertaligheid wordt dan al snel verward met leerstoornissen en de hersenen van de docenten gaan op volle toeren om te zien waar verantwoordelijkheid afgeschoven kan worden onder de noemer van medeleven. Zo zijn de docenten het erover eens dat mijn zoon dyslectisch is en is er alleen nog een testje nodig van de remedial teacher om dat te bevestigen. Oh wacht even, is dat niet de omgekeerde wereld. Is het niet zo dat, een vermoeden dat er iets speelt bij een leerling dat hem/haar belemmert in zijn voortgang op school, aanleiding is tot het doen van breed onderzoek om te achterhalen wat de mogelijke oorzaak kan zijn? Maar ook dat is niet meer, kijk naar onze onderzoeken in de maatschappij die allemaal al een betaalde uitkomst hebben alvorens ze gedaan worden, dat is de ‘normale’ standaard tegenwoordig.

 

Jaren geleden zeiden mijn schoonouders al dat mijn zoon dyslectisch was, toen hij de verjaardagskaart die zij hem gaven niet zo vlot oplas als zij hadden verwacht. De reden dat hij niet vlot las was, dat hij gedwongen werd dit te lezen omdat het zo leuk was, terwijl hij worstelde met het feit dat hij op zijn 10e verjaardag een kaart kreeg die voor een kleuter zeer geslaagd zou zijn geweest. Een scala van emoties ging door mijn zoon heen die niet begreep dat hij zo kinderachtig behandeld werd en als slagroom op de taart mocht hij de kaart voorlezen aan zijn opa en oma die al wisten wat erop stond.

 

Nu was het metname de Engelse lerares die aan de alarmbel trok. Zij liet ons een schriftelijke overhoring zien die de bevestiging was voor mijn zoon zijn dyslexie. Terwijl zij verschillende woorden aanwees die kenmerkend waren voor dit fenomeen, konden wij het gros van de woorden ontkrachten. Mijn zoon heeft tot voor 4 maanden geleden alleen maar Nederlands gesproken en nooit geschreven. Nu hij dat wel moet, zie ik dat hij dat fonetisch doet. Daarnaast heeft hij een redelijk hanenpoten handschrift wat maakte dat zij bij het woord family en party zei: kijk tekenent zijn deze fouten. De woorden waren niet fout geschreven, de docent kon de woorden niet lezen. Ook zagen wij in deze overhoring dat onze zoon vrij slordig is en zichzelf niet de tijd gunt om goed te overwegen of het woord inderdaad zo geschreven is. Ook had hij wat Duitsachtige woorden gebruikt i.p.v. Nederlandse woorden. Toen ik de docente zei dat onze zoon dit schooljaar zijn vijfde taal is gaan leren in 6 jaar tijd terwijl hij nog maar 13 is, drong het eerst niet tot haar door. Dat is gewoon veel, veel talen voor een kind dat niet zoveel heeft met taal. Het gesprek draaide om in hoe goed het wel niet van hem was wat hij deed, waar niemand überhaupt iets mee opschiet. Hij doet wat hij moet doen en wat het systeem van hem verwacht, wat niet altijd makkelijk is omdat ik hem heb geleerd “uit de box’ te denken.

 

Begrijp mij goed dat ik niet tegen een label als dyslexie ben, waneer dat gegrond is en hem helpt verder te komen. Echter ik verzet mij tegen deze onderbroeken psychologie, die maakt dat er een label wordt gebruikt om niet meer echt naar de leerling te hoeven omkijken. Alle rare fouten worden op dezelfde hoop geveegd en hem niet aangerekend, terwijl als het een kwestie is van met wat meer concentratie je woorden kiezen en schrijven, dan maak je een kind dat de nodige ‘intelligentie’ heeft lui en leer je hem/haar af om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar eigen woorden. De test zal worden afgenomen en men dekte zich al in dat het niet altijd helder is als meertaligen worden getest op dyslexie.

 

Het pad wat ik al ben begonnen is samen met hem huiswerk te doen en veel op zijn computer te laten werken met de spelchecker aan. Al binnen 10 minuten kon ik zien dat wanneer hij er iets meer moeite voor doet en het juiste laadje opentrekt in zijn hoofd hij best weet hoe de woorden geschreven moeten worden. De spelchecker trekt hem terug in de werkelijkheid om nogmaals naar een woord te kijken die hij met te weinig aandacht heeft geschreven. Dan is het een kwestie van letters toevoegen of weghalen om te zien of de rode onderlijning weggaat. Weet hij het echt niet dan kan hij naar de suggestie van de spelchecker kijken. Op deze manier leert hij van zijn fouten en wordt de juiste schrijfwijze door herhaling ingeslepen. Ik ben geen docent ik gebruik alleen maar gezond verstand en ik zie na 1 avond huiswerkbegeleiding al resultaat.

 

Ik wacht het af en zal braaf in het gareel van het systeem lopen, maar het mag duidelijk zijn dat de zogeheten intelligentie van de docent zoekt naar manieren om leerlingen labels te geven. Op die manier hoef je als docent geen volledige verantwoordelijkheid meer te nemen voor de voortgang van je leerlingen. Hij heeft dyslexie dus hij kan het niet helpen, hij is zielig en het is knap van hem dat hij zover gekomen is. Dit is natuurlijk BULLSHIT en dat zie je met al de verschillende labels die er zijn te bedenken. Dit is het op intelligente wijze afschrijven van verantwoordelijkheid om zo alleen die leerlingen over te houden die gedwee en slaafs het systeem kunnen volgen en het ‘trucje’ wat leren wordt genoemd beheersen. Tja intelligentie is niet meer dan slim overleven.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de meeste mensen om mij heen niet verder kijken dan hun neus lang is en het dan ook geen zin heeft om mij te verbazen over het gebrek aan ‘echte’ intelligentie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij mensen gedreven worden door eigen belang, dat onze geest alleen maar eigen belang kent en gaat sputteren wanneer echt medeleven tentoongespreid moet gaan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat er eigen motivatie/beweging nodig is om verder te kijken dan onze neus lang is en een vorm van inlevingsvermogen te ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen door dit gebrek aan inlevingsvermogen en niet verder willen kijken dan ons eigen belang, en de belangen van het geheel ondergesneeuwd raken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het eigen belang van eendocent is om zo makkelijk mogelijk van zijn verplichtingen af te komen is en dat elk label op een leerling de taken kan verlichten omdat de volledige verantwoordelijkheid niet meer alleen licht bij de docent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen echt denken dat ze intelligent zijn en niet kunnen inzien dat zij een trucje hebben aangeleerd om slaafs in het systeem te passen om wanneer zij universitair geschoold gaan worden als was in de handen van de corporaties zullen zijn, omdat het kritisch denkvermogen is omgezet in overlevingsdrang om zoveel mogelijk nullen achter de cijfers op hun bankrekening te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn dat “intellect’ gehonoreerd wordt en praktische leefstrategieën worden gebagatelliseerd, waardoor we generatie na generatie steeds meer hulpbehoevend worden terwijl de financiële middelen om zo’n zorgstaat te bekostigen niet meer aanwezig zijn en alleen de rijken zich nog zorg kunnen veroorloven/kopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen terugtrekken uit het systeem en het af te doen met “het werkt niet en er valt niet mee te praten’, terwijl ik weet/begrijp/realiseer dat terugtrekken gelijk is aan niets doen en onze wereld heeft al genoeg niets doeners, dus zal ik moeten zoeken naar wegen om zo in contact te blijven staan met het schoolsysteem dat het mij niet uitkotst en er toch beweging zit in de wijze waarop er wordt omgegaan met de leerlingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de wijze waarop ik het schoolsysteem zal benaderen, door jarenlange frustraties met het schoolsysteem, en ik nog niet geheel sta zonder enige vorm van reactie te hebben op bepaalde woorden en benaderingen van docenten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nog niet geheel te vertrouwen als het aankomt op het omgaan met het schoolsysteem zonder mijn positie binnen dat schoolsysteem om zeep te helpen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om binnen mijn communicatie met het schoolsysteem nog te veel te denken/handelen in termen als onderdanig zijn aan en overheersend zijn over en zo wat heen en weer vladder in plaats van gewoon te zijn en in elk moment te zien wat er van mij wordt verwacht en wat ik van de ander mag verwachten vanuit gezond verstand.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bewuster om te gaan met het gegeven dat eigen belang hetgeen is dat de mens beweegt en  zo wanneer ik het in mij zie te corrigeren en wanneer ik het zie in anderen er geen reacties op te hebben, maar waar te nemen en op te slaan om zo mijn buitenwereld beter te begrijpen en deze “kennis’ te kunnen inzetten daar waar het nodig is in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij zodra ik mij wil terugtrekken uit het systeem en het af te doe met “het werkt niet en er valt niet mee te praten’, terwijl ik weet/begrijp/realiseer dat terugtrekken gelijk is aan niets doen en onze wereld heeft al genoeg niets doeners, dan zal ik gaan zoeken naar wegen om zo in contact te blijven staan met het schoolsysteem dat het mij niet uitkotst en er toch beweging zit in de wijze waarop er wordt omgegaan met de leerlingen in het algemeen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer op te winden over het schoolsysteem, omdat reacties hebben op, nooit verder gaan dan vinger wijzen en zolang ik het niet terugneem naar mijzelf zal ik er niet van leren en niet leren te staan als wie ik ben in elk moment ten opzichte van het schoolsysteem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de communicatie met school open te houden, omdat dit mijn enige wijze is om enige vorm van meedoen is binnen het systeem om te laten zien dat dingen ook anders kunnen.