Dag 349 van 2555: mijn leven volgens principes – mijn beginselverklaring

 

DIP Lite cursusIn deze blog post staan de principes die ik gebruik om richting aan mij leven te geven. De komende tijd zal ik telkens een principe nemen en daar een blog post aan wijden, door te laten zien hoe ik zo’n principe zelf praktisch leef in mijn alledaagse werkelijkheid en wat dat betekent voor mijzelf en mijn omgeving.

 

 

  1. Mijn beste kunnen, realiseren en leven.

  2. Leven volgens het principe ‘wat is goed voor iedereen’ wat mij leidt in gedachten, woorden en daden om altijd op elke wijze problemen aan te pakken die de best mogelijke uitkomst bieden voor iedereen.

  3. Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

  4. Zelfreiniging door schrijven, zelfvergeving en mijzelf toewijden, de handeling om mijzelf te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden en mijzelf te vergeven voor misstappen en daarom verander ik mijzelf zodat ik er zeker van ben dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben waardoor ik weet dat ik mijzelf kan vertrouwen zodat ik altijd eerlijk met mijzelf en anderen ben.

  5. Leven volgens het principe van zelfverantwoordelijkheid, waarbij ik mij realiseer dat alleen ik verantwoordelijk ben voor wat ik binnenin mij, binnen mijn relaties en binnen mijn buitenwereld accepteer en toesta en dus met deze verantwoordelijkheid: heb alleen ik de kracht en het vermogen om dat te veranderen waarvan ik zie dat het afbreuk doet aan wie ik ben, wat ik leef en hoe dit invloed op anderen heeft.

  6. Realiseren dat wie ik ben in gedachten, woord en daad niet alleen mijzelf aangaat, maar ook anderen en dus door het nemen van zelfverantwoordelijkheid binnen mijn gedachten, woord en daad, neem ik verantwoordelijkheid voor mijzelf en mijn relaties om zelfbewust te zijn in elk moment door op zo’n manier te leven dat het tegelijkertijd goed voor mij is en goed voor anderen.

  7. Leven volgens het principe van zelfbewustzijn, om mijzelf bewust te zijn van gedachten, mijn gedachten te zien en mijn eigen gedachten te herkennen, om in die mate zelfoprecht te zijn, waar ik zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor het herkennen van mijn gedachten/’geest’ wanneer die niet in het belang zijn van mijzelf of anderen en ik ga de verbintenis aan om direct verantwoordelijkheid te nemen en te veranderen voor mijzelf en dus ook voor de ander.

  8. Door verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen, word ik bewust van mijzelf, neem ik verantwoordelijkheid en word ik bewust van anderen in mijn leven, om hen te helpen en te ondersteunen net zoals ik mijzelf help en ondersteun, om te geven wat ik graag zelf zou willen ontvangen en net dat beetje extra elke dag te geven om te zien waar ik kan bijdragen aan het leven van de ander en dus aan dat van mijzelf.

  9. Leven volgens het principe van zelfvertrouwen, wanneer ik mij verbind om constant te zijn wanneer ik zelfoprechtheid, zelfverantwoordelijk en zelfbewust leef. Ik sta als een onaantastbaar vertrouwen waardoor ik altijd op elke wijze weet wie ik ben, wat er ook op mijn pad komt en dat ik, bewezen door de standvastigheid waarmee ik leef, weet dat ik altijd zal staan voor en dat zal eren, wat goed is voor iedereen en dus ook goed voor mij.

  10. Liefde zichtbaar maken, door niets te accepteren of toe te staan dat minder is dan mijn beste kunnen. Ik ondersteun diegenen in mijn leven, zodat zij hun beste kunnen bereiken en heb hen lief zoals ik liefde naar mijzelf heb getoond door mijzelf mijn beste kunnen te schenken, dit is de beste levenservaring om anderen te tonen wat leven is zoals ik mij dat zelf toonde.

  11. Niemand anders kan jou redden dan jezelf, dit is de realisatie dat de gereedschappen en principes van Desteni een leidraad zijn, maar dat ik het pad zelf moet bewandelen. Wij zijn hier om in dit proces van bewustzijn naar levensbewustzijn elkaar te helpen en ondersteunen en te snappen wat leven is, maar het proces op zichzelf waar je alleen bent met jezelf binnen jouw eigen ‘geest’, dat wordt alleen gelopen.

  12. Niet wachten tot iets of iemand verantwoordelijkheid voor mij neemt in dit leven, maar dat ik mij realiseer dat ik heb geschapen wie en hoe ik ben in dit moment, daarom heb ik de verantwoordelijkheid om te veranderen wie en hoe ik ben, waardoor ik mij realiseer dat wij als collectief hebben geschapen hoe en wat de wereld tegenwoordig is en dus is het de verantwoordelijkheid van het collectief om hoe en wat de wereld vandaag de dag is te veranderen.

  13. Het leven in elk mens en dier eren, alles van klein tot groot op aarde, zodat we ons bewustzijn en verantwoordelijkheid vergroten om de best mogelijke uitkomst voor alles en iedereen te creëren.

  14. Relaties als overeenstemming: individuen komen samen en gebruiken een overeenstemming als platform om één op één te ontplooien, groeien en ontwikkelen als individuen die met elkaar leven en wonen om elkaar onvoorwaardelijk te helpen en te ondersteunen om hun beste kunnen te bereiken, waar de overeenstemming als een samenkomen is van individuen die snappen wat het is om te staan als gelijke en te staan als één.

  15. Seks als zelfexpressie, waar seks een gezamenlijke expressie is tussen individuen waar men elkaar eert, respecteert, elkaar in overweging neemt en aanziet als gelijken. Twee fysieke lichamen die samensmelten in gelijkheid en eenheid, het samenvoegen van twee gelijken tot één fysiek.

  16. Realiseren dat door te zijn in mijn wereld, mijn verantwoordelijkheid zich niet beperkt tot mijn eigen ‘geest’, mijn eigen leven, maar tot de ‘geesten’ en levens van alles en iedereen op deze aarde en dus verbind ik mij om dit bewustzijn uit te breiden naar de gehele mensheid, zodat zij zullen samenwerken en samenleven om deze wereld in een hemel op aarde te maken voor onszelf en de generaties die nog gaan komen.

  17. Ik moet binnen mijn gedachten, woorden en daden, maar nog belangrijker in mijn daadwerkelijke leven, een merkbaar en zichtbaar levend voorbeeld zijn voor anderen in mijn wereld als het aankomt op de mogelijkheid van een ander persoon om zichzelf te veranderen en daardoor hun wereld te veranderen. Zodat meer mensen zich realiseren hoe we de wereld kunnen veranderen, door samen te staan, binnen onze eigen verandering, binnen het principe dat het goed voor iedereen is om de hemel op aarde te brengen.

  18. Ik ben de verandering die ik wil zien in mijzelf en in mijn wereld, door hemel op aarde te brengen, breng ik het levend bewijs van een praktische hemel tot stand, die kan gezien en gehoord worden door onze daden en woorden. Wij zijn de levende hemel die tot stand moet komen binnen deze levende wereld.

  19. Door mijn gedachten, woorden en daden te zuiveren, wordt mijn innerlijk mijn uiterlijk, waardoor ik hemel op aarde tot stand breng, mijzelf realiserend dat het niet genoeg is om alleen verandering te zien of te zijn. Om verandering echt te laten zijn moet ik constant en consistent zijn door de woorden die ik spreek en de handelingen die ik zichtbaar en merkbaar doe voor iedereen in elk moment en elke adem.

  20. Realiseren dat mijn fysiek lichaam mijn tempel is, mijn fysieke lichaam is het levende vlees waardoor ik hemel op aarde tot stand breng en creëer als mijn gedachten, woorden en daden en zo eer, respecteer, beschouw, koester en ondersteun ik mijn fysieke lichaam alsof ik mijzelf zou koesteren als gelijke: mijn lichaam ben ik.

  21. Wij zijn de verandering in de wereld en in onszelf waar we op gewacht hebben: dus verbind ik mij om mijzelf en mijn leven toe te wijden zodat iedereen als een geheel zich kan realiseren dat niets zal veranderen wanneer wij niet veranderen in onze totale hoedanigheid, van binnen en van buiten.

  22. Realiseren dat om in staat te zijn om mijzelf te veranderen in gedachten, woord en daad tot het meest effectieve levende wezen dat ik kan zijn en worden, ik mijzelf eerst moet leren kennen. Dus verbind ik mij om te onderzoeken, te reflecteren en te begrijpen hoe ik ben geworden zoals ik vandaag de dag ben, om de weg voor te bereiden en vanuit zelfcreatie een verantwoordelijk, bewust, zelfoprecht en betrouwbaar iemand te worden voor mijzelf en dus voor iedereen.

  23. Realiseren dat om in staat te zijn om bij te dragen aan de verandering in deze wereld, ik eerst mijzelf moet leren kennen als de wereld om mij heen. Dus ik verbind mijzelf te onderzoeken, te reflecteren op de werking van deze wereld van binnenuit en van buitenaf en zo de hedendaagse systemen gelijk te stellen om het best mogelijke leven aan iedereen op aarde te presenteren en te schenken.

Advertenties

Dag 246 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog, waarin ik een start maakte om naar mijzelf te kijken in relatie tot de candida die ik had en de vrees voor het terugkeren hiervan. In deze serie neem ik een onderwerp uit mijn verleden ‘het niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’ (relatie in de ruimste zin van het woord) onder de loep, in het kader van de zuurheid en verbitterdheid die ik nog steeds ervaar door de herinnering hieraan.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgedankt te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de uitkomst van een net aangegane relatie al te definiëren door het afgedankt zijn als startpunt en als gevolg te leven in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik verraden zal worden door het geven van mijn loyaliteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te durven geven 1 en gelijk aan het leven aan de ander als mijzelf, uit angst dat ik door de ander zal worden verraden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen dan angst kan hebben verraden te worden door de ander wanneer ik tegelijkertijd vrees om verraden te worden door mijzelf, door opnieuw een relatie aan te gaan waarin ik als startpunt de vrees om verraden te worden leef, en zo bang ben mijzelf bloot te stellen aan teleurstellingen, teleurstelling in mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik misbruikt zal worden in een relatie die ik graag instant houd om alsjeblieft leuk genoeg gevonden te worden om te mogen blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles te willen doen om maar leuk genoeg gevonden te worden, waarbij ik aan mijzelf als fysiek wezen totaal voorbij ga en mijzelf zo blootstel aan eventueel misbruik, dat door mijzelf getolereerd word.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door misbruik te accepteren en toe te staan om belangrijk in iemand anders zijn/haar leven gevonden te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben alleen op de wereld te zijn wanneer ik niet die speciale iemand in iemand anders zijn/haar leven kan zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit alleen kan zijn als ik mijzelf heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niemand te zijn wanneer ik niet speciaal kan zijn voor een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eerst speciaal voor mijzelf moet zijn om zo gefundeerd mijn relaties te kiezen met een startpunt van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als grijze muis niet op te vallen in de grijze massa en zo nooit een relatie van waarde aan te kunnen gaan met een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik speciaal moet zijn om voor de ander aantrekkelijk genoeg te zijn om met mij te willen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf zal moeten opgeven binnen een relatie om mij zo te voegen naar de ander dat hij/zij mij zal blijven zien staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te compromitteren omwille van het hebben van een relatie en zo mijzelf te saboteren.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als een oude schoen afgedankt en aan de kant geschoven te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien vastklampen aan een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid/geheimzinnigheid om in ieder geval een relatie te hebben en niet alleen te hoeven eindigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf vernederd te zien door het verraad aan mijzelf binnen het accepteren van een relatie in ongelijkheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenrelatie met eenander als belangrijker te zien dan een relatie met mijzelf te creëren alvorens met een ander dit aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf fysiek eraan onderdoor te zien gaan door de zelfsabotage en de acceptatie van meer dan ik werkelijk zou willen om maar leuk genoeg gevonden te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik degene ben die mijzelf aanstuurt en dus altijd kan en mag zeggen, tot hier en niet verder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf helemaal alleen op de wereld te zien en een leegte in mijzelf te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die leegte in mij te ervaren als de vijand en niet mijzelf te realiseren dat die leegte door mij is gecreëerd en dus dat is wat ik ben en geworden ben, zonder aansturing en zonder zelf-wil geleefd door de ander om zo mijzelf in leven te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als een niemand te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen niemand kan zijn omdat ik leef en fysiek hier ben en deelneem aan het leven, ik ben iemand, zonder ook nog maar iets daarvoor te hebben gedaan en pas wanneer ik invulling geef aan mijzelf als iemand dan bereik ik een punt waarop ik kan kiezen voor het leven of tegen het leven en dat is geheel aan mij zonder iemand de schuld van het eindresultaat te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest in de grijze massa te zien verdwijnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verdwijnen in de groep en niet als een speciaal iemand eruit te springen als negatief te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn voorprogrammering te geloven dat alleen wanneer ik speciaal ben ik het ga redden in deze wereld en zo mijn ego oppoets en laat groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien wegkwijnen in een relatie door mijzelf volledig op te moeten geven om zo nummer 1 voor de ander te kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ego mij niet te kunnen voorstellen dat een relatie niet bestaat uit speciaal zijn of mijzelf wegcijferen, maar het gelijk en 1 aan elkaar staan betekent.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik zo gewild/geliefd ben dat ik kan kiezen met wie ik een relatie wil beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het aangaan van een relatie als zie dat ik onderga en niet iets is wat door zelfaansturing ontstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik zo leuk ben dat ik mij nooit zorgen hoef te maken of ik wel nummer 1 ben in de relatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in angst te leven of ik nog wel leuk genoeg ben of over hoe ik nummer 1 kan worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een wedstrijd te zien waarin ik moeten vechten voor die nummer 1 plek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik gewaardeerd word voor wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik eerst mijzelf moet waarderen en moet snappen wie ik ben alvorens ik dat uit kan dragen naar de ander, zodat de ander dit kan zien.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik mag er niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo verbittert in de relatie te blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo verbitterdheid te worden en te leven en mij niet te realiseren wat dit tot gevolg heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik ben niet goed genoeg’ in mij te laten bestaan en zo te twijfelen aan mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet nummer 1 zijn bij de ander persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil niet een geheim zijn’  in mij te laten bestaan en zo juist mijzelf tot een geheim/onzichtbaarheid weg te vagen door het zijn van een geheim te leven.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weg te kwijnen uit medelijden voor mijzelf en mijzelf niet te realiseren dat ik een slachtofferrol aanneem en zo nooit mijzelf kan aansturen en 1 en gelijk aan mijzelf kan gaan staan, laat staan en 1 gelijk aan alles dat leeft.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander en niet de teleurstelling terug te nemen naar mijzelf om zo te zien dat het eenteleurstelling in mijzelf is door gebrek aan zelfaansturing en staan in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgedankt te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf afdank wanneer ik niet sta als leven en dus net zo goed niet kan bestaan wanneer ik weiger te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het mijzelf saboteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel te zien dat het anders moet/kan, maar mijzelf niet kan aansturen tot eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbittert te zijn met mijn situatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie en de ander de schuld te geven van niet dat te hebben in het leven waar ik op hoopte, erkenning voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet 1 en gelijk aan het leven te staan en zo mijzelf als minder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ongelukkig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit en mijzelf niet te realiseren dat geluk een gevoel is van tijdelijke aard en alleen door de geest geleefd kan worden, waardoor ik geluk alleen dan kan ervaren als ongeluk aan de andere kant van de pool ligt te loeren en ik er alles aan doe om daar niet te geraken.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf misselijk te voelen als een verrader van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te blijven saboteren ook wanneer ik zie dat ik niet goed bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afwezig en zweverig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn werkelijkheid te ontvluchten door in de geest te verblijven en zo mijn zelfsabotage niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in uiterste fysieke paraatheid te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een overlevingsangst te leven binnen mijn relatie met de ander.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaringen van verbitterdheid/zuurheid mee te nemen in andere nieuwe relaties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na de eerste relatie in verbitterdheid nooit meer echt een andere relatie beleefd/geleefd te hebben door elke nieuwe relatie te bekijken door de ogen van de eerste relatie in verbitterdheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn verbitterdheid te gaan geloven dat ik het niet waard ben om een relatie met iemand aan te gaan in gelijkheid en eenheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relaties meer aan te willen gaan uit angst dat ik niet nummer 1 kan zijn en niet teleurgesteld wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het woord relatie het woord teleurstelling te koppelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op deze manier geen relaties meer aan kan gaan zonder al op voorhand de teleurstelling te visualiseren en uit te spelen in mijn geest.

wordt vervolgd…

Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.

Dag 218 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga, mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over mijn uiterlijk en dan specifiek mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat angst mij in mijn geest trekt waar angst opeenstapelt en ik alleen verandering in dit patroon kan aanbrengen door in mijn fysieke werkelijkheid te blijven en mijzelf te accepteren zoals ik fysiek ben met alles erop en eraan. Ik stop het patroon van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voortkomende uit het hebben van flaporen niet als een excuus te gebruiken om mijzelf af te scheiden van mijn realiteit en te zien dat ik op dit punt nog niet 1 en gelijk sta aan het leven en dus is het een aandachtspunt waar ik mee zal blijven werken totdat ik er 1 en gelijk aan kan staan.

 

wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een negatief zelfbeeld met als aanleiding mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik een negatief zelfbeeld heb door het ideaalbeeld van mijzelf in mijn geest dat frictie geeft met mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop met mijzelf als negatief te zien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat ik mijn zelfbeeld niet laat bepalen door geest werkelijkheden en mij beperkt tot het hier en nu en mijzelf niet af te meten aan ideaal plaatjes en te denken dat het leve anders en beter was geweest met perfecte oren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien zonder flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik door participatie in dit fantaseren mijzelf afscheid van de werkelijkheid en mijzelf met de nodige gevolgen die ik niet kan overzien. Ik stop de fantasie over wat had kunnen zijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien en mij zo van mijn werkelijkheid af te scheiden en af te leiden en niet te kunnen waarnemen en onderscheiden wat er werkelijk toe doet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in backchat om mijzelf onderuit te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het met mijzelf moet doen en alleen op mijzelf kan vertrouwen wat bemoeilijkt wordt wanneer ik mijzelf tegen mijzelf keer en gevolgen creëer die ik niet kan overzien. Ik stop de backchat over mijn flaporen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een maatje/buddy voor mijzelf te zijn waar ik op kan vertrouwen en niet 1 die zichzelf onderuit haalt door backchat, om zo sterk te worden en te kunnen staan als en voor het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf ontevreden zie zijn over mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dat teleurstelling betekent dat ik aan iets had moeten voldoen waar ik niet aan voldoe, omdat het beeld waar ik aan moet voldoen gemaakt/geschapen is in de geest om frictie/strijd te veroorzaken in mij. Ik stop de ontevredenheid en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik teleurgesteld ben omdat ik niet gekregen heb wat ik dacht te krijgen als een verwent kind. Ik stop de teleurstelling en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat schamen een dekmantel voor ontevredenheid en achtergesteldheid is die ik als rechtgeaarde consument 1 op 1 doorzet als het gaat om mijn uiterlijk. Ik stop de schaamte, haal diep adem en zie dat het hebzucht is naar alles te willen hebben wat mij wordt voorgehouden dat ik zou moeten hebben om succesvol te kunnen zijn.

 

Wanner en als ik mijzelf boos zie worden over het slachtoffer zijn van flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik boos ben om niet dat te zijn wat mij is ingeprent dat ik kan zijn en daardoor mijn kansen op succes verspeel en het slachtoffer van isolatie en uitstoting kan zijn. Ik stop de angst om uitgestoten te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer teleurgesteld te zijn in mijn flaporen en mijn beeld van de fysieke werkelijkheid bij te stellen om zo in rust en eenheid met mijzelf door het leven te kunnen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer ontevreden met mijn fysieke uiterlijk te zijn en eens echt te kijken naar wat ik heb en ben zonder vooroordelen en opinies gekoppeld aan plaatjes in mijn geest van de perfecte oren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te schamen voor mijn flaporen en te zien dat dit een soort van consumentistische honger is naar meer en perfecter die niet reëel is in mijn fysieke werkelijkheid waardoor ik de dingen die niet voldoen aan dit consumentistische beeld niet kan en mag waarderen.

 

Wanneer en als ik schaamte over mijn uiterlijk fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf wil separeren om de emotionele pijn die mij door de geest wordt aangepraat niet te voelen. Ik stop de schaamte en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij geen emotionele pijn aan te praten door te geloven in mijn geest en te varen op de geest die mij altijd in de problemen brengt.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn flaporen als de vijand zie bestempelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij gesepareerd heb van mijzelf en daardoor mijzelf als vijand beschouw wat uiteindelijk het einde van mijzelf zou betekenen. Ik stop om mijzelf als vijand van mijzelf te beschouwen en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf omlaag haal door mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn eigen vriend ben en echte vrienden halen elkaar niet naar beneden voor energetische zucht. Ik stop het neerhalen van mijzelf en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn oneffenheden zie uitvergroten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf op deze manier saboteer en zo niet 1 en gelijk aan en als het leven kan staan. Ik stop het uitvergroten en hou mij bij de fysieke werkelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als de vijand te zien en vrede te sluiten om zo mij te richten op dat wat er wel toe doet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer onderuit te halen en te zien dat ik het met mijzelf moet rooien wat betekent dat ik een band van vertrouwen met mijzelf zal moeten opbouwen om zo stabiel te zijn en het leven aan te kunnen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen dingen uit te vergroten die geen extra aandacht nodig hebben maar gewoon zijn en in gelijkheid kunnen bestaan aan alles wat is, ook dat wat ik beschouw als onwaardig door de ogen van de geest en ik zal alles weer terug brengen in proportie en zo mijn oren niet als een punt van succes of overleven te zien maar als instrumenten om het levende woord mee te horen.

Dag 2 van 2555 dagen; persoonlijkheid elimineren

Vandaag heb ik een 4 uur durende autorit gemaakt van Le Marché naar Umbrië om op een medische afspraak terecht te komen in Toscane aan het Trasimeno meer. Recentelijk schreef ik een blog over mijn verhouding met autorijden en schreef in mijn correctieve statements dat wanneer ik mij zou voorbereiden voor een autorit, met kaart en routebeschrijving en mij niet zou laten opjagen door angsten dat ik de verkeerde afslagen zou nemen, puur en alleen omdat ik mij niet had voorbereid door gezond verstand te gebruiken, ik een betere kans van slagen had om zonder stress op mijn bestemming aan te komen. Dit geschreven hebbende besloot ik het dan ook vandaag werkelijkheid te laten worden.

Dus met een uitdraai van een route beschrijving een kaart en mijn dochter als bijrijder gingen we vandaag op pad. Iedere keer wanneer er onzekerheid/onduidelijkheid was hoe te rijden, stopte ik de auto daar waar het kon om op de kaart te bekijken wat de beste richting was om te nemen. pas op de terugweg en door vermoeidheid moest ik keren om een gemiste kans/afslag te corrigeren. Ik heb nagenoeg geen stress ervaren of angsten gehad dat ik zou verdwalen en verkeerde wegen zou nemen. Ik zeg nagenoeg, omdat ik op sommige punten merkte dat ik heel kort even mijn adem inhield en zag bij verder onderzoek dat ik dat deed wanneer het even spannend was of er een angst voorbij flitste door mijn hoofd.

De vermoeidheid kwam pas een half uur voordat we thuis kwamen en dat is echt een verbetering met wat het was. Autorijden had een grote impact op mij, ik voelde mij altijd energetisch leeggezogen en had het binnen 2 uur wel gehad. Wat was er nu aan de hand, ik nam alles om mij heen in detail in mij op. Wanneer ik langs bomen voorbij flitste, dan zag ik alle blaadjes, alles zag ik in detail. Het mag duidelijk zijn dat dit een enorme mindfuck was en ik heb mij vaak afgevraagd waarom ik dat deed. Vandaag in de auto kwam ik tot de conclusie dat het een persoonlijkheid van mij was. Ik ging er namelijk prat op dat ik werd gezien of gezien zou worden als iemand die oog voor detail heeft, iemand die precies is, iemand die altijd dat terugvond wat anderen waren verloren en niet meer terug zagen. Ik werd geprezen als kind om deze kwaliteit totdat ik volwassen was. Ik definieerde mijzelf als de vrouw die oog heeft voor detail en alles in detail ziet. En dat heeft zo zijn keerzijde of liever gezegd consequenties. Het is absoluut niet leuk om alles altijd in detail te moeten waarnemen om te voldoen aan het beeld/persoonlijkheid die ik voor mijzelf had gesteld, zeer vermoeiend. Het was alsof er veel te veel prikkels binnen kwamen die ik niet kon filteren en door al op verschillende manieren naar dit punt te hebben gekeken en zelfvergeving erop te hebben gedaan kom ik nu steeds een stapje dichter bij het punt van niets omtrent dit patroon.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om voor korte momenten mijn adem in te houden wanneer het auto rijden te spannend wordt, in plaats van te zien dat ik niet de verantwoordelijkheid wil nemen voor deze angsten door mij op te sluiten in mijn mind voor die seconde dat ik mijn adem vasthoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om uit mijn fysieke realiteit te stappen wanneer ik geloof dat het mij teveel wordt en voor een luttel moment niet adem en weiger leven te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te scheiden van het leven, dus van mijzelf, door mijn adem vast te houden in situaties die spannend zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om situaties als spannend te labelen die voortkomen uit angsten en gefabriceerd zijn door de mind en geaccepteerd zijn door mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te participeren in angsten om de weg kwijt te raken, wetende dat wanneer ik niet in mijn mind ga zitten en alles klakkeloos accepteer en geloof, er niets aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het vasthouden van mijn adem als een machtig middel te zien om mijn deelname aan het fysieke te stoppen ook al is het voor enkele seconden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om deelname aan het leven te weigeren en daarmee al het leven te weigeren in die ene gemiste adem die ik niet nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te zien als iemand die oog voor detail heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om oog voor detail te hebben en niet te realiseren dat het leven niet begint met detail en ik zodoende met zeven mijlslaarzen door mijn creatie stamp en hiermee afsnijd routes in het leven roep waarvan ik de consequenties niet kan overzien, omdat ik niet hier ben, maar in mijn mind om te participeren in mijn persoonlijkheid van detail.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken en enkel en alleen mij te willen verliezen in de details.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken, omdat ik het geheel vrees, de vrees om opgenomen te worden in het geheel en niet meer gespot te worden als een detail in het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn persoonlijkheid van detail niet te willen opgegeven om zo mij niet meer te kunnen vergelijken en mij meer te voelen dan het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de strijd aan te gaan met het geheel en mij niet durf toe te voegen aan het geheel en te zijn als het geheel zonder franjes zoals details, omdat zijn voldoende is en geen opsmuk behoeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gedetailleerd af te scheiden van het geheel en mij niet te realiseren hoe moeilijk het is om zulke gedetailleerde oneerlijkheid te herstellen en alle interconnecties terug te lopen om deze persoonlijkheid te kunnen elimineren.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van participatie in de persoonlijkheid van detail. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie en het geloof in mij als een persoon met oog voor detail, ik mij afscheid van het geheel in mijn mind en mijn akties/handelingen hierop afstem. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in de persoonlijkheid van detail los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn adem inhouden om mijn realiteit te ontsnappen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het vasthouden/inhouden van mijn adem ik een kans op leven door mijn vingers laat glippen in dat moment. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het inhouden/vasthouden van mijn adem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat persoonlijkheden mij alleen maar verder afbrengen van leven, als geheel in eenheid en gelijkheid, als een dwaalspoor om verward achter te blijven en niet te snappen dat ik leven ben en ik mij fysiek niet van mijzelf kan afbrengen.

Ik realiseer mij dat het zinloos is om mijn eigen creatie te ontvluchten aangezien ik de hoofdrol heb in mijn creatie als mens en mensheid in één.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat oog hebben voor detail een goede eigenschap is en de maatschappij ten goede komt, in plaats van te zien dat oog voor detail voort komt vanuit een punt van competitie en gezien te willen worden als meer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te hebben verzaakt om te streven naar eenheid en te functioneren als een geheel, als mensheid en in plaats daarvan als ego’s tegen elkaar op te bieden en te laten zien in detail hoeveel wij meer waard zijn dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te staan voor individualiteit en te spugen op eenheid en gelijkheid, vrezende dat wij opgaan in een massa als gedomineerde slaven, terwijl wij niet zien dat hetgeen wij vrezen onze realiteit is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te vechten voor het behoud van ons ego, in plaats van te vechten voor al het leven in het voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te handelen vanuit opwellingen in plaats van te handelen vanuit gezond verstand door onszelf voor te bereiden op situaties waarin vooruit plannen vereist is zonder dat dit een projectie in de toekomst is in de vorm van verlangens.

Wanneer en als ik mijzelf als deel van de mensheid zie participeren in het punt van ons te separeren van onszelf als mensheid en al het leven op deze aarde, als geheel. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij, als deel van de mensheid, dat wij niet bestaan los van elkaar maar een geheel zijn waar we onszelf van besluiten af te scheiden of bij aan te sluiten, maar het geheel was ons start punt van zijn hier op aarde. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het verlangen om ons te separeren van het geheel los – en ik neem, als deel van de mensheid, deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij, als deel van de mensheid, dat wij een geheel zijn en afscheiden daarvan fysiek onmogelijk is. Alleen in de mind is dit mogelijk en alleen mind participatie kan ons doen geloven dat wij ons moeten afscheiden om iemand te zijn, terwijl we al waren.