Dag 342 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid – deel 1

DIP lite cursusIn deze blog post zal ik doormiddel van zelfvergeving en correctieve zinnen mijn onderliggende motivaties ontrafelen die hebben geleid tot het inpikken van een ander zijn parkeerplek en het schade aanbrengen aan de huurauto, om vervolgens mijzelf te verbinden met de oplossingen die ik zie, om herhaling van patronen in de toekomst te voorkomen. Het is aan te bevelen om eerst blog 341 te lezen voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in het zoeken naar parkeeralternatieven waar ik wel vrij kan parkeren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen zin hebben om een constructieve oplossing te vinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn probleem en vanuit opportunisme hoop dat alles wel op zijn pootjes terecht komt. Ik stop de separatie en het opportunisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van mijn door opportunisme zelf gecreëerde problemen en zo oogkleppen voor te hebben om te zoeken naar een constructief alternatief.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn auto op een plek te parkeren waarvan ik weet dat dit verboden is, maar ik geen zin en tijd heb in het bedenken van alternatieven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het erop aan laten komen en te parkeren daar waar het is verboden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment niet hier ben, maar in mijn ‘geest’, en dus de gevolgen niet wil onderkennen in dat moment. Ik stop deze nonchalante houding en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nonchalance plaats te laten maken voor zelfverantwoordelijkheid, waarin ik zie dat het parkeren op een verboden plek gevolgen zal gaan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een eerdere succesvolle ervaring waar ik ook op dat plekje stond, deze handeling van parkeren nogmaals te herhalen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ervaring boven de realiteit en het hier en nu stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij dermate gesepareerd heb dat ik ervan overtuigt ben dat er geen gevolgen zijn verbonden aan het parkeren op een verboden plek. Ik stop het geloof in de ervaring als blauwdruk en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ervaringen niet te gebruiken om op de automatische piloot te handelen in het hier en nu en dus niet opnieuw afweeg of het een goed idee is om op dat plekje te parkeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mij niet zal overkomen dat de eigenaar van het parkeerplekje terug zal komen alvorens ik weg ben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeloof dat mij iets zal overkomen wanneer ik op een verkeerde plek parkeer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij als een onaantastbare voel in mijn eigen universum en dus geen rekening houd met eventuele gevolgen. Ik stop het ongeloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat het een ander wel zou kunnen overkomen, maar dat het mij echt niet zal overkomen en zo weer te landen op twee benen in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen/willen verplaatsen in de ander die als hij/zij terugkomt niet de auto op zijn/haar plekje kan parkeren en ook geen alternatief heeft dichtbij huis.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egoïsme waar het mij niet uitmaakt hoe het met de ander vergaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen met mijzelf bezig ben om mijn ding te kunnen doen en mij de vrijheid te verschaffen van het mijn ding kunnen doen. Ik stop het egoïsme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf altijd te verplaatsen in de ander alvorens ik situaties creëer waarin in de nader zonder zijn/haar medeweten betrek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet meer terug kan en verder moet in het stramien wat ik heb uitgezet door fout te parkeren, nu ik op dit plekje ben gaan staan en klem ben gezet door de eigenaar van het plekje.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf van mijn vrijheid berooft voel door het klemzetten van mij door de andere auto, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vrijheid bevecht en daardoor denk dat ik niet meer terug kan en verder moet in het stramien dat ik heb uitgezet. Ik stop mijn drang naar vrijheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te kunnen zien dat ik een situatie kan veranderen in het belang van een ieder en dus ook mijn handelen ten alle tijden kan veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit na te denken hoe ik mijn vege lijf uit de situatie kan redden zonder zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen gezichtsverlies willen lijden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor een confrontatie en uitgemaakt zal worden voor iemand die moedwillig fout handelt. Ik stop de angst voor gezichtsverlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de situatie en het belang van een ieder op de eerste plaats te zetten en niet eerst mijn fouten recht te breien, zodat het niet zo erg lijkt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de eigenaar van het plekje niet aan te willen gaan uit angst dat de ander zal gaan schreeuwen en emotioneel zal reageren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de reactie van de ander op mijn foute gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om gewezen te worden op mijn foute gedrag dat ik zelf ook wel zie maar niet wil zien om een gevoel van vrijheid te beleven. Ik stop de angst voor emotionele reactie van de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken wat deze situatie nodig heeft om in het belang van een ieder terug geleid te worden naar een win-win situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kick te krijgen uit het in staat zijn van het leenautootje uit een zeer krap plekje te halen op een manier die onmogelijk leek.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel van vrijheid te halen uit handelingen die niet voor de hand liggen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een energetische achtbaan zit waar ik inmiddels zover ben opgeladen dat ik de eigenaar van het plekje een koekje van eigen deeg wil geven. Ik stop de wraak en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet aan te sturen door wraakgevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een energetische ontlading als prettig te ervaren wanneer ik uit het krappe plekje ben gedraaid en mij de kras op de bumper in dat moment niets kan schelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een energetische roes mijn werkelijkheid te laten kleuren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat leiden door de energetische roes en zo separeer van mijn fysieke werkelijkheid waarbij niets dan mijn gevoel er nog toe doet. Ik stop de energetische roes en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te blijven ademen en hier te zijn ook als ik iets doe wat spannend is en gevolgen kan hebben die minder leuk zijn, dan nog blijft mijn zelfverantwoordelijkheid staan in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik naar de kras kijk teruggezogen word in mijn fysieke werkelijkheid en ineens bang ben voor de gevolgen van mijn handelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst door mijn handelen vanuit een energetische roes, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid nu omzet in angst als een excuus voor mijn handelen en de gevolgen daarvan. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet als excuus te gebruiken voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid, maar gewoonweg mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen, hoe dan ook.

Advertenties

Dag 279 van 2555: woorden – dimensie – universeel – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog. Het is aan te raden de gehele blog serie te lezen voor de context.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te gebruiken in situaties waar we suggereren dat we alles in ogenschouw hebben genomen, maar reëel gezien alleen maar een deel van het geheel aantippen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van overmoedigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie als mensheid dat ik denk dat ik alles overzie, maar dat ik i n feite in een heel klein wereldje van mijn ‘geest’ leef. Ik stop de overmoedigheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om moedig te zijn maar niet overmoedig te zijn om zo de moed te hebben om in zelfeerlijkheid alle informatie en alle dimensies in ogenschouw te nemen om de problemen die voor ons liggen aan te pakken en daadwerkelijk op te lossen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord dimensie merendeel van de tijd het over één dimensie te hebben, terwijl het woord dimensie al alle dimensies in zich draagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie dat ik het woord dimensie niet gebruikt zoals het bedoeld is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid probeer te vormen naar mijn eigen wensen zonder te denken aan het belang van een ieder. Ik stop het oneigenlijk gebruik van het woord ‘dimensie’ en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ correct te gebruiken om zo geen deurtjes open te zetten voor mijn ‘geest’ om misbruik te maken van het woord en het voor mijn eigen belang te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om maar één dimensie te willen zien en mij af te sluiten als mensheid voor alle andere dimensies en als te overdonderend te beschouwen en daardoor te zien als iets dat geblokt moet worden uit onze realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van het blokken/verbannen van een definitie van het woord ‘dimensie’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het te overweldigend is. Ik stop het blokken/verbannen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om geen enkel woord dat een levend woord kan zijn te blokken/verbannen uit mijn realiteit als mensheid, maar het simpelweg te leven zonder weerstanden.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden als er maar één dimensie over een onderwerp aan mij wordt gecommuniceerd, zodat ik geen keuzes hoef te maken en geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van geen keuzes willen maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor geen zelfverantwoordelijkheid voor mijzelf als mensheid wil nemen. Ik stop de angst om keuzes te moeten maken en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om niet langer mij te verschuilen achter het geen keuzes willen maken, maar voortaan te staan als het woord ‘dimensie’ in al zijn dimensies.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omwille van het mij verschuilen in mijn comfort zone ik niet alle dimensies van een probleem wil weten/zien en daardoor dus ook niet met echte oplossingen hoef te komen, maar mij heerlijk kan omwentelen in meer problemen waar ik mij zo vertrouwt bij voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie koesteren met meer problemen in plaats van oplossingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een ‘loop’ ben terecht gekomen waar ik uit zal moeten om vooruit te komen. Ik stop het koesteren van problemen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het mij koesteren met problemen vertrouwt voelt, maar daardoor nog niet het beste is om te doen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het woord ‘dimensie’ niet in zijn totaliteit te omarmen nooit tot oplossingen zal komen en dus nooit vooruit zal komen vanuit een inherente neiging tot het mij aangenaam voelen binnen mijn eigen gecreëerde misère.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van niet dimensionaal de dingen te benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vooruitgang limiteer en mij daar plaats waar ik geen stem heb en niet kan opstaan door dat te leven wat mij bekend is. Ik stop de ééndimensionale benadering van het leven en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij niet langer te limiteren door het incorrecte gebruik van het woord “dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld te minimaliseren tot mijn misère, mijn realiteit waar geen ruimte is voor dat van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon waar er alleen plek voor mij is en niet voor de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit angst voor het verlies van mijn misère. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijn misere niet langer als dé misère te zien en daadoor in vergelijking te treden met de ander en op te bieden qua misère, maar mij te richten op het oplossen van problemen op een duurzame wijze die het belang van een ieder bedient.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te misbruiken en om te dopen als/tot een veelomvattende term die, door ons startpunt van egoïsme, wordt geminimaliseerd tot een 1 dimensionale werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid mijzelf zie reduceren tot een 1 dimensionale werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn startpunt egoïsme is en nooit kan leiden tot het belang van een ieder. Ik stop en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om egoïsme niet mijn startpunt te laten zijn bij het gebruik van het woord ‘dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mens niet meer te zien binnen de dimensie van ons bestaan, maar al ons leed uit te smeren als een dikke laag pek die als een alomvattende vervuilde plek moeder aarde bedekt en alles en iedereen verstikt zonder dat we het door hebben zittende, in onze dimensie van onze werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie afsluiten van de fysieke dimensie waar ik deel vanuit maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de mens in dimensie niet meer kan zien door mijn zelf gecreëerde problematische afspiegeling van de werkelijkheid. Ik stop het afsluiten voor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijzelf niet af te sluiten van mijn fysieke dimensie door mijn leed en al het leed van ieder ander om zo mijn verantwoordelijkheid om te leven en mijn zijn hier te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de dimensie uit dimensie te halen en ons achter te laten met het gevoel/verlangen naar egoïsme waarbij éénrichtingsverkeer binnen onze communicatie en individualiteit binnen ons zijn, onszelf doen terugwerpen op de geest van overleven zonder te beseffen dat die mens nog steeds in de di-mens-ie zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon om de mens uit de optelsom te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en de ander als mijzelf niet kan reduceren tot de ‘geest’. Ik stop het wegvagen van de menselijke factor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik van vlees en bloed ben en het hier in het fysieke moet doen met alle dimensies die voorhanden zijn om zo van oplossingen niet meer problemen te maken.

Dag 219 van 2555; een moeder doet dat – deel 1

equal money capitalismMij was gevraagd door de school van mijn kinderen om als ouder een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen. Dit was om het niveau te kunnen bepalen en te zien of mijn kinderen op hun plek op de HAVO zitten na te zijn overgestapt van het Italiaanse onderwijs in Italië naar het Nederlandse. De mentaliteit op middelbare scholen of beter de trend is het terugplaatsen van kinderen in niveau om zo zeker te zijn dat er diploma’s worden behaald en geen extra problemen te hebben. Dit betekent dat mijn dochter die van het VWO in Italië afkomt nu na HAVO 4 niet te halen, door taalachterstand en fysieke problematieken, maar haar MAVO-diploma moet gaan halen. Zo ontstaan er geen problemen op school en een diploma op de trofeeënlijst erbij. Totdat ik hen mededeelde dat het geen zekerheid zou zijn, dat een MAVO 4 diploma zomaar gehaald zou worden door flinke hiaten in de stof, en dat dit het probleem niet oploste maar het probleem in stand houdt dat nu al bestaat op de HAVO voor haar. Enfin een IQ-test zou dus zaligmakend zijn en de doorslag moeten bieden. Alhoewel mijn zoon bewezen heeft dat hij het niveau van HAVO 2 heeft, maar door achterstand in taal en lesstof het jaar over gaat doen, was ook hier een IQ-test onontbeerlijk. Ons als ouders werd gezegd dat deze test bij een psycholoog vergoed zou worden door de zorgverzekeraar. Dit bleek niet het geval, tenzij er flink gelogen zou worden, waarbij de huisarts als verwijzer ook nog eens zou moeten liegen.

 

Omdat ik niet overtuigt was van het reële nut van deze test die door ons uitbesteed moest worden aan een psycholoog en hoge kosten met zich zou meebrengen, maakte dat ik mij goed wilde beraden over hoe ik het ging aanpakken. Het werd voorjaarsvakantie en na deze vakantie verwachtte de school eigenlijk al een afspraak met de aangewezen psycholoog of misschien zelfs al een gedane test. Ik was mij nog aan het beraden en was afhankelijk van derden voor antwoorden. Ging mijn verzekering het vergoeden of niet? Wilde ik gebruik maken van de aangewezen psycholoog? Het zat mij allemaal niet lekker dat school gewoonweg kon zeggen; u als ouder hoest nu even zo’n €1000 op en wel per direct en laat die test uitvoeren. Elk telefoontje van school werd meer prangend en dwingend en men begon het gedrag van een zeurend kind dat zijn zin niet kreeg aan te nemen. Dat begon behoorlijk irritant te worden en mijn ego wilde het geheel al compleet dumpen. Ik ging toch opzoek naar een andere psycholoog en vond er 1 die mij een hèèl schappelijk financieel aanbod deed en nog eens ervaring had met ex-pats.

 

Net voor ik de laatste psycholoog vond kreeg ik nog een telefoontje van school waarin de duimschroeven nog eens aangedraaid werden en men mij met klem verzocht een IQ-test te laten doen. Gedurende dit hele proces heb ik nooit gezegd dat ik het niet zou doen, maar men was bang dat ik zou weigeren door de manier waarop gesprekken verliepen. Totdat de school zei: als moeder doe je dit, dat heb je voor je kind over. En toen sloegen mijn stoppen enigszins door, niet alleen boosheid maar ook een groot gevoel van oneerlijkheid kwam over mij heen. Dit was onacceptabel om een moeder op zo’n manier aan te spreken zonder te weten wat er zich achter die moeder aan het thuisfront afspeelt. Ik dacht niet dat ik het in me had, maar ik maakte mij lang en ging rechtop zitten met de telefoon aan mijn oor. Ik besloot te gaan staan, niet fysiek, maar opstaan in mijzelf als een moeder als alle moeders. Ik woog mijn woorden om het systeem aan de andere kant van de lijn iets duidelijk te maken maar niet tegen mij te laten keren.

 

Ik zei iets in de volgende strekking, het is onacceptabel dat u dit als moeder/mens tegen mij als moeder zegt, terwijl u geen enkel idee heeft wat voor fysieke hobbels ik te nemen heb in mijn fysieke werkelijkheid om te komen tot zo’n grote uitgave die ik in opdracht van u moet doen, terwijl u redeneert vanuit een romantisch beeld dat u heeft over het moederschap. Dit is een kwalijke zaak wanneer u ouders op deze manier manipuleert en chanteert met hun ouderschap en ik hoop dat u begrijpt dat u dit beter niet meer kunt doen met welke ouder dan ook, want u maakt meer stuk dan u lief is.

 

Deze woordvoerster van de school dacht dat zij nobel bezig was en mij alleen maar wees op het feit dat ik prioriteiten moest stellen als het ging om uitgaven, wat duidelijk maakte dat zij als twee-verdiener geen idee had van andere werkelijkheden en minder gefortuneerde situaties/gezinnen. Een moeder dwingen met het feit dat zij moeder is en alleen maar goed is als moeder wanneer zij dat doet wat de school als goed acht is een verachtelijke zaak en laat zien hoe eigenbelang/egoïsme onze drijfveren zijn en wij bereid zijn om het beeld van het moederschap om zeep te helpen door zogenaamd goed te doen.

 

Ik dacht echt niet dat ik het in me had om haar een halt toe te roepen, wat uiteindelijk lukte en onze communicatie deed opklaren. Toch was ik echt bang toen ik een mailtje in mijn inbox zag na ons telefoongesprek en ik verwachtte dat ik het allemaal erger had gemaakt door deze mevrouw op haar verantwoordelijkheden te wijzen, maar dit gebeurde niet. Ik stond op maar ik geloofde nog steeds niet dat ik het kon en dat het mij gelukt was om deze bullshit als moeder niet van een ander te pikken en op te staan voor alle andere moeders daar op school die hiermee te maken zouden krijgen.

 

 

Probleem:

 

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

 

Oplossing:

 

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

 

Beloning:

 

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

 

In mijn volgende blog/blogs zal ik doormiddel van zelfvergeving/zelfcorrigerende zinnen en verbintenissen dieper op dit punt van staan ingaan, door het ontleden van de verschillende lagen, om zo herhaling van patronen te voorkomen en zo in het hier en nu te kunnen leven en niet door het verleden geleefd te worden.

Dag 167 van 2555; van ik naar wij naar jij, moedersdeformatie

equal money capitalismIk werd geboren als een IK, nog voor ik begreep wie ik was of hoe ik genoemd werd was ik een IK. Dat voelde, die IK, als iets dat diep van binnen zat en waar ik als fysiek lichaam als een jasje omheen zat. IK wilde van alles en IK wilde de wereld verkennen en IK dacht dat het de wereld was die aan mijn voeten lag en klaar was om mij te bedienen. Zodra ik IK zei en wees dan kwam het tot mij en IK regeerde als een God over mijn fysieke werkelijkheid. Denken over mijzelf ging altijd in de eerste persoon IK, ik dacht nooit over mijzelf met de naam die mijn ouders mij gaven. IK was het centrum van mijn denken, IK was het centrum van mijn wereld. Er werd erg veel om IK gelachen en IK  kreeg dan ook veel voor elkaar. Totdat IK duidelijk werd gemaakt dat er veel meer andere IK’s in de wereld waren en dat het socialer was om met elkaar op goede voet te leven, maar IK zag hoe alle andere IK’s helemaal niet geïnteresseerd waren in elkaar. Het was de race van de IK’s waar je het beste als winnaar uit de bus kon komen. Dus IK leerde om als groep te functioneren, maar mijn eigen identiteit niet te verliezen, want dat zou de ondergang van IK zijn geweest.

 

Toen werd IK verliefd en wilde samen met HIJ een WIJ  vormen, maar ook hier kon IK mijn identiteit niet opgeven en bleven we twee IK’s die samen doelen gingen verwezenlijken. Op een dag besloot IK dat het tijd was om samen met HIJ een kind te krijgen, de ultieme vorm van verder te leven in een andere IK door een andere ik. IK realiseerde mij niet dat voor het wensen van een kind iets fundamenteels moest veranderen. IK kon dit verbond met een kind van mijzelf niet aangaan door IK  te blijven, zoals dat IK altijd was gelukt. IK was tot nu toe altijd de belangrijkste geweest en IK voelde de bui al wel hangen dat een kind altijd op de eerste plaats zou moeten komen. Toch wilde IK een kind en zag mijzelf als een IK samensmelten met mijn kind tot een WIJ. Niet altijd lukte het WIJ om als een geheel intact te blijven, IK was altijd op de achtergrond aanwezig om daar waar het kon klagen te klagen en duidelijk te maken dat IK er ook nog was en het niet altijd eerlijk was van WIJ  om alle aandacht en energie op te eisen. Naarmate de jaren verstreken werd WIJ erg goed als een team en begon IK te veranderen in WIJ.

 

Het kind kwam altijd eerst, het belang van het kind kwam altijd eerst en binnen dat WIJ werd IK niet meer herkent als zodanig, IK was niet meer belangrijk zolang WIJ  het maar goed hadden. Totdat IK zover weggedrukt was door het aangeleerde trucje van het WIJ-zijn dat WIJ  overging in JIJ. Het was nu niet meer belangrijk of WIJ  het goed hadden, ineens werd iedereen belangrijker dan IK en werd ik als JIJ een slaaf van de ander die daar niet om vroeg. JIJ was geen WIJ en geen IK, JIJ stond in dienst van iedereen op kosten van IK. JIJ was een tegenreactie van IK die als WIJ niet meer IK kon zijn. IK vond dat vervelend wanneer ik mijn moeder dit JIJ-gedrag zag vertonen maar nu deed ik hetzelfde, ik ben een JIJ geworden, een niemand die zich wegcijfert voor de ander om te compenseren dat IK  niet langer IK kan zijn omdat IK een kind wilde en WIJ wilde spelen.

 

Ik wil niet perse IK terug en dat is wat IK natuurlijk wel wil. Ik zou graag als mijzelf door het leven gaan en iedereen gelijk behandelen en niet als een doorgeslagen IK de wereld vrezen. Ik zou graag gelijk zijn aan alles en daarvoor zal ik mijzelf moeten gelijk stellen aan alles, aan het leven en mijzelf als net zo belangrijk zien en ervaren als al het andere, wetende dat mijn kinderen mijn nummer 1 verantwoordelijkheid zijn zonder mij te separeren of tekort te doen. IK is een illusie die leeft in de geest en ik weet dat IK geen schijn van kans maak in het leven als ik mij niet realiseer dat ik JOU en JOU en JOU nodig heb om deel te kunnen nemen aan mijn fysieke realiteit, waar we allemaal het zelfde bouwsteentje zijn om een wereld te bouwen die goed voor ons allen is, de WEreld die naar JOU uitreIKt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het centrum van mijn fysieke bestaan te hebben geplaatst na aanmoediging vanuit mijn ouders en familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ontwikkelen als een ego dat geen ruimte zag voor anderen binnen mijn belevingswereld en anderen ervoer als een bedreiging van het voortbestaan van mijzelf als het ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te ervaren in het proces van het veranderen van IK naar WIJ en te vrezen om tekort gedaan te worden door mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijzelf te verliezen in een WIJ scenario en te zuchten en steunen zodra mijn ‘vrijheid’ in het gedrang komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet eerlijk te beschouwen wanneer mijn IK in het gedrang komt doordat WIJ, wat ik zo graag wilde zijn, alle aandacht opeist.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenbelang als levensbelang te zien en zodra dat in het gedrang komt mij aangevallen te voelen en mijn leven bedreigd te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen identiteit meer te hebben binnen WIJ en mij zodoende niet meer met mijzelf te kunnen identificeren en mijzelf kwijt denk te raken en mij niet te realiseren dat het mijn ego is dat op de achtergrond raakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo goed te hebben geleerd om WIJ te zijn dat ik mijzelf over het hoofd zie en niet meer meeneem in de optelsom van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buiten het WIJ-zijn om als een soort van beroepsdeformatie ook in het contact met anderen mijzelf eerst weg te cijferen om het belang van het WIJ-zijn te behartigen en mij niet te realiseren dat ik zo in separatie met mijn fysieke wereld leef en nooit 1 kan zijn met alles wat is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen voorop te stellen en zo nooit gelijk aan hen kan zijn en samen te lopen door het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet meer te kunnen zien, omdat ik zoek naar het IK en zo niet mijzelf zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als tegenreactie op het niet meer IK te kunnen zijn, mijzelf wegcijfer en hierdoor veel frictie te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit wegcijferen van mijn moeder zo erg te vinden en het nu mijzelf zie doen uit een daad van genetische programmering en mijzelf denk niet te kunnen helpen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom mijn moeder zichzelf wegcijferde en mij niet te realiseren dat zij dat uit dezelfde tegenreactie deed als ik die nu doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik de zonden van de voorvaderen hier kan doorbreken en ermee kan afrekenen om het zo niet  door te geven aan mijn dochter en de cirkel hier te stoppen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf gelijk aan alles dat leeft te zien en te behandelen en zo het ego niet te volgen door egoïsme na te jagen of juist overdreven altruïsme toe te passen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het ego/de geest met mij speelt als ik dat toesta en accepteer en mij laat denken dat ik niet kan bestaan zonder ego en tegelijkertijd verzwijgt dat ik enkel en alleen niet hoef te participeren met het ego om te handelen in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de cirkel van de zonden van de voorvaderen te doorbreken en niet langer mijzelf opgeef/opoffer uit een tegenreactie op het ego dat zich gepasseerd voelt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen op de eerste plaats te zetten zonder dit als aanval op het ego te ervaren/zien en te denken dat ik mijzelf niet kan opgeven om alleen nog maar moeder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wie ik ben om zo een voorbeeld voor mijn kind te zijn en niet een moeder die zich schuldig voelt over het feit dat zij denkt dat zij zichzelf als ego moet opgeven om een goede moeder te kunnen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit onderwerp op een later stadium nog eens uit te diepen om alle patronen en mechanismen die hier schuil gaan te kunnen zien/begrijpen.

Dag 17 van 2555; als limitaties verdwijnen en de werkelijkheid wordt toegelaten

Dag 17 van 2555; als limitaties verdwijnen en de werkelijkheid wordt toegelaten Tot voor kort hadden mijn partner en ik naar huurhuizen gezocht in de plaats waar mijn partner een baan heeft gevonden. Dit leek ons praktisch met het oog op hoge brandstofkosten en te lange reistijden van en naar het werk. Wij hadden er nooit bij stil gestaan dat sommige gemeenten een beleid hebben waarbij je daar makkelijk kunt gaan wonen en andere gemeenten hebben een strenger beleid waarbij men haast niet binnen deze gemeenten komt. Ik had dat niet bedacht aangezien mijn startpunt er één was van dat komt voort uit landelijke regelgeving, terwijl dat allemaal heel lokaal wordt geregeld.

 

Sinds afgelopen zondag hebben we dan ook onze zoektocht daadwerkelijk verbreed naar steden eromheen die ook goede voorzieningen hebben of dichtbij grotere steden zijn gesitueerd. De kinderen doen nu de middelbare school, maar ook weer met het oog op kosten is het handig als ze bij verder studeren dat vanuit thuis kunnen doen en niet op kamers hoeven.

 

Het was eigenlijk een hele grappige ervaring om te zien hoeveel huizen er werden aangeboden in een iets wat grotere straal, die qua huurprijs en oppervlakte nog met elkaar correspondeerden. Uit iets van 20 huizen maakte mijn partner een selectie van 4 huizen die ons het meest aanstonden. We waren benieuwd hoe snel deze website bericht aan de makelaars/verhuurders zou sturen en hoe snel we antwoord zouden krijgen. Inmiddels hebben we 3 reacties terug en twee afspraken voor bezichtiging. Waar tussen ook het huis dat ons het meest aanstond.

 

Dit geeft maar weer eens aan dat wanneer ik mij één maak aan mijn eigen limitaties ik die limitatie wordt en leef. Dat is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd en het is een lastige om te bespeuren. Vaak zit er een degelijke redenering achter die mij dan doet geloven dat ik alles in ogenschouw heb genomen en daarmee mijn startpunt okay was. In dit geval had ik het verlangen om in de plaats te gaan wonen waar mijn partner zijn baan heeft, dus verlangen was mijn startpunt. Verlangen is een uiting van het ego en komt voort uit egoïsme. Dus ik kon in dit geval niet alles in ogenschouw nemen in het voordeel van een ieder, want het startpunt was ik en ik alleen. Achteraf kan ik het zien en ik ervoer al eerder frictie waarbij ik de situatie beschuldigde voor het vastzitten in een impasse, maar in het moment laat ik mij nog steeds een loer draaien door mijn ego om mijn verlangens te kunnen vervullen die niets anders dienen dan limitatie van mij en mijn situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om limitatie in mijn werkelijkheid te accepteren wanneer ik het daar zelf plaats vanuit een punt van niet verder durven kijken en mij te focussen op het verlangen dat ik vervult wil zien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om limitatie te zien als iets dat bij het leven hoort, terwijl ik deze limitaties zelf creëer en opzettelijk daar plaats om mijzelf te limiteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer te voelen wanneer ik totaal vast zit in mijn eigen gecreëerde limitaties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een heerlijk gevoel te vinden wanneer ik mijzelf baad in de energieën van  mijn eigen limitaties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te willen kijken dan mijn limitaties. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te durven kijken dan mijn limitaties en bang te zijn dat ik zal verliezen wat ik nog niet heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door limitaties te worden mijn wereldje zo klein te maken dat er maar 1 gedachte in mijn hoofd past en ik er totaal door geconsumeerd word.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten consumeren door mijn eigen gecreëerde limitaties en niet te realiseren dat ik mij in een totale mind realiteit begeef en niet meer met 2 voeten op de aarde sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deel te nemen aan een wereld waarin limitaties als normaal worden gevonden en ik niet verder durf te kijken hoe ik uit die impasse kan komen en verandering kan aanbrengen in mijn wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens te hebben die mij leiden naar limitatie en mij niet te realiseren dat zo’n daad tot niets leidt en aleen maar meer consequenties genereert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens als iets natuurlijks te zien en mij niet te realiseren dat verlangens komen van een punt van egoïsme en bijna nooit in het voordeel van eenieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens als vervanging te zien van daadwerkelijk handelen in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangen en het weg te dromen in mijn mind te zien als echt leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vleugels niet uit te willen slaan en daarbij de hulpmiddelen van verlangen en limitatie in de strijd gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de nieuw te ontstane situatie om weer terug te keren naar Nederland en in een regio te gaan wonen waar ik onbekend mee ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlangen te hebben om te verhuizen, maar op het zelfde moment mij te limiteren en mijzelf vast te houden in deze staat van verlangen.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijzelf te bevrijden van deze verlangens en limitaties om weer echt te kunnen leven en mijn angsten, die door het bewandelen van mijn pad op mijn pad komen, onder de ogen te zien en mee af te rekenen.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mijn echte werkelijkheid te zien en niet door de ogen van mijn mind in de vorm van limitatie.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om verlangens niet te zien als een nobel streven in het voordeel van een ieder wanneer mijn startpunt één van egoïsme is.