Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed  Deze foto zag ik langskomen op Facebook, waarbij de man zich zogenaamd warmt aan het vuur dat hij heeft geschilderd. We lachen om zo’n plaatje en vinden het naar alle waarschijnlijkheid grappig en zien de absurditeit ervan in. Wat we ons tegelijkertijd niet realiseren is dat wij ons bestaan in handen leggen van plaatjes en dat als de gewoonste zaak van de wereld beschouwen. Plaatjes die zich als een diashow zich de hele dag door vertonen aan onszelf binnen onze geest, die wij beschouwen als 1 en gelijk aan onze fysieke realiteit hebben grote invloed op onze beslissingsvaardigheden. Ik gebruikte vroeger deze plaatjes als een startpunt voor een verlangen om iets tot stand te laten komen. Zeg maar het plaatje als het recept voor het manifesteren van de taart. Ik deed eigenlijk niets zonder dat er een regisserend plaatje aan vooraf ging.

Als Reiki behandelaar zag ik eerst een plaatje dat mij vertelde waar ik mijn handen moest neerleggen op de client, dat ging dan de hele behandeling zo verder. Ik ‘voelde’ dat als het geleid worden door een hogere macht, maar ik werd in wezen geleid door mijn eigen geest die inmiddels vol zat met Reiki plaatjes nadat ik mij er in verdiept/gestudeerd had. Wanneer de plaatjes niet duidelijk waren dan ervoer ik dat als het af laten weten van de hogere macht en ervoer ik mijzelf als minder krachtig als Reiki behandelaar. Een totaal mijzelf voor de gek houden, maar niet bekeken vanuit het perspectief dat ik deze plaatjes in mijn geest gelijk zette aan mijn fysieke realiteit, deze plaatjes waren mijn wereld.

Dit gedrag zie ik bij velen terug en is een bestaansreden geworden los van de fysieke realiteit. We werken voor een baas om ons bestaan te kunnen bekostigen, maar los daarvan is de drijfveer om onze plaatjes bevredigt te krijgen vele malen groter. Die auto, vakantie, computer, tv, kleren en noem het maar op die allemaal als plaatjes in onze geest zijn opgeslagen en ons doel in ons leven zijn geworden. Dit noemen we geen egoïsme, hebberigheid of inhaligheid, nee dat is je dromen uit laten komen van je zuur verdiende centen.

Ik woon nu in een huurhuis, waar zeer duidelijk de plaatjes die men had vergaart in de geest over hoe trendy te wonen, bij elkaar zijn gebracht en tot leven zijn gekomen in de fysieke realiteit. Men noemt dat dan hun stijl of dat wat zij graag zien in hun huis als hun eigen identiteit, maar is dat wel zo? Is het niet zo dat wij ons laten programmeren door de plaatjes die wij zien in onze fysieke wereld? Is het niet zo dat de reclame jongens doormiddel van slimme NLP (neuro-linguistic-programming) ons doen geloven dat wij deze plaatjes in onze geest willen en tot hoger doel in ons leven stellen? Zijn wij niet gewoon een grote mierenhoop die vlijtig dat aan het manifesteren is wat er in ons geprogrammeerd is/wordt?

Ik heb mij inmiddels van heel wat plaatjes ontdaan en van de overige plaatjes zie/realiseer/begrijp ik dat het geprogrammeerd is en niet werkelijk is wie ik ben. Dat is een stuk rustiger leven, dat kan ik wel zeggen. Nu dient zich over een paar maanden de situatie aan dat ik ga verhuizen en dat huis mag ik naar wens inrichten. Waarbij ik vroeger niet had kunnen wachten, de verfstalen al klaar had liggen en een totaal interieur plan had geproduceerd, weet ik nu niet eens wat voor kleur ik op de muur zou willen hebben. Niet dat ik het gewoonweg niet weet, maar meer dat het niet uitmaakt. Er verandert significant niets aan het leven wanneer ik blauw/wit/beige/rood op de muur smeer. Het is meer een kwestie van een praktische leefomgeving maken, dan kan elke kleur een juiste kleur zijn, die past binnen dit beginsel.

Probeer maar eens zonder plaatjes beslissingen te maken, ga maar eens naar de supermarkt en stel een maaltijd samen die niet geregisseerd is door plaatjes. Koop maar eens een nieuwe jeans of ga eens naar de kapper zonder al die plaatjes in je geest en maak eens echt een keuze die in het belang van een ieder is. Als de plaatjes in onze geest echt zo krachtig en machtig waren als we onszelf doen geloven dan hadden we met plaatjes al lang alle problemen opgelost, maar de realiteit is een andere.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn voornamelijk vergeving op de periode dat ik voornamelijk leefde vanuit de plaatjes in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een wereld heb gecreëerd naast mijn fysieke realiteit die bestaat uit plaatjes en die ik als mijn realiteit beschouw boven mijn tastbare fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de plaatjes in mijn geest niet van mij zijn, maar geleend van het systeem waar ik deel van uitmaak, die ik gebruik om mij als individu te plaatsen/in eenhokje te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mijzelf plaatsen in een hokje doormiddel van de plaatjes in de geest een uiting is van niet weten wie ik ben en een naarstig zoeken buiten mijzelf naar wie ik dan wel ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het volgen van de plaatjes het uit handen geven van de regie van mijn leven is, waardoor ik nooit zal ervaren dat de kracht in mij is om mijnleven te regisseren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit zal weten wie ik ben zolang ik het buiten mijzelf zoek in algemene plaatjes die geen optelsom zijn van wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer plaatjes tot nu toe nog nooit een verschil in de wereld hebben gemaakt, plaatjes dus ook geen verschil in mijn leven kunnen maken, als zijnde een deel van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn hele leven ben geprogrammeerd door de plaatjes in mijn buitenwereld, zodat mijn geest genoeg materiaal had om mij te doen geloven dat mijn binnenwereld een veilige haven is voor mij, een plek die vertrouwd aanvoelt en te verkiezen valt boven mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die vertrouwde wereld geschapen door mijn geest met toestemming van mijn kant, een uitvalsbasis werd voor al die momenten dat ik de fysieke werkelijkheid niet dacht aan te kunnen en mij terugtrok in een plaatjeswereld om mijzelf te sussen en het negatieve gevoel dat mij beheersde te vervangen met positieve gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit niet draait om positieve en negatieve gevoelens, maar om wat daadwerkelijk hier is als mijzelf in het moment en dat ik daarmee in overeenstemming moet komen in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het geloven in een plaatjeswereld niet de manier is om de wereld te redden, maar dat plaatjes als middel wel mensen kan wakker schudden en tijdelijk kan terug plaatsen in de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes als middel in mij fysieke wereld te zien en mij te onthouden van energetische relaties aan te gaan met plaatjes binnen mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes niet als waarheid en dus als meer dan mijzelf, gelijk aan de fysieke werkelijkheid, te beschouwen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regie over mijn leven in handen te geven van plaatjes die als een programmering gedurende mijn leven zijn geïnstalleerd en mij te realiseren dat ik die plaatjes niet ben en dat die plaatjes niet mijn fysieke werkelijkheid zijn maar in het leven geroepen om te manipuleren voor het vergaren van winst in welke vorm dan ook.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beslissingen te nemen in het belang van een ieder vrij van programmering en altijd eerst een moment van bezinning te nemen om te zien wie de beslissing neemt, ik of mijn programmering.