Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.

Advertenties

Dag 219 van 2555; een moeder doet dat – deel 1

equal money capitalismMij was gevraagd door de school van mijn kinderen om als ouder een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen. Dit was om het niveau te kunnen bepalen en te zien of mijn kinderen op hun plek op de HAVO zitten na te zijn overgestapt van het Italiaanse onderwijs in Italië naar het Nederlandse. De mentaliteit op middelbare scholen of beter de trend is het terugplaatsen van kinderen in niveau om zo zeker te zijn dat er diploma’s worden behaald en geen extra problemen te hebben. Dit betekent dat mijn dochter die van het VWO in Italië afkomt nu na HAVO 4 niet te halen, door taalachterstand en fysieke problematieken, maar haar MAVO-diploma moet gaan halen. Zo ontstaan er geen problemen op school en een diploma op de trofeeënlijst erbij. Totdat ik hen mededeelde dat het geen zekerheid zou zijn, dat een MAVO 4 diploma zomaar gehaald zou worden door flinke hiaten in de stof, en dat dit het probleem niet oploste maar het probleem in stand houdt dat nu al bestaat op de HAVO voor haar. Enfin een IQ-test zou dus zaligmakend zijn en de doorslag moeten bieden. Alhoewel mijn zoon bewezen heeft dat hij het niveau van HAVO 2 heeft, maar door achterstand in taal en lesstof het jaar over gaat doen, was ook hier een IQ-test onontbeerlijk. Ons als ouders werd gezegd dat deze test bij een psycholoog vergoed zou worden door de zorgverzekeraar. Dit bleek niet het geval, tenzij er flink gelogen zou worden, waarbij de huisarts als verwijzer ook nog eens zou moeten liegen.

 

Omdat ik niet overtuigt was van het reële nut van deze test die door ons uitbesteed moest worden aan een psycholoog en hoge kosten met zich zou meebrengen, maakte dat ik mij goed wilde beraden over hoe ik het ging aanpakken. Het werd voorjaarsvakantie en na deze vakantie verwachtte de school eigenlijk al een afspraak met de aangewezen psycholoog of misschien zelfs al een gedane test. Ik was mij nog aan het beraden en was afhankelijk van derden voor antwoorden. Ging mijn verzekering het vergoeden of niet? Wilde ik gebruik maken van de aangewezen psycholoog? Het zat mij allemaal niet lekker dat school gewoonweg kon zeggen; u als ouder hoest nu even zo’n €1000 op en wel per direct en laat die test uitvoeren. Elk telefoontje van school werd meer prangend en dwingend en men begon het gedrag van een zeurend kind dat zijn zin niet kreeg aan te nemen. Dat begon behoorlijk irritant te worden en mijn ego wilde het geheel al compleet dumpen. Ik ging toch opzoek naar een andere psycholoog en vond er 1 die mij een hèèl schappelijk financieel aanbod deed en nog eens ervaring had met ex-pats.

 

Net voor ik de laatste psycholoog vond kreeg ik nog een telefoontje van school waarin de duimschroeven nog eens aangedraaid werden en men mij met klem verzocht een IQ-test te laten doen. Gedurende dit hele proces heb ik nooit gezegd dat ik het niet zou doen, maar men was bang dat ik zou weigeren door de manier waarop gesprekken verliepen. Totdat de school zei: als moeder doe je dit, dat heb je voor je kind over. En toen sloegen mijn stoppen enigszins door, niet alleen boosheid maar ook een groot gevoel van oneerlijkheid kwam over mij heen. Dit was onacceptabel om een moeder op zo’n manier aan te spreken zonder te weten wat er zich achter die moeder aan het thuisfront afspeelt. Ik dacht niet dat ik het in me had, maar ik maakte mij lang en ging rechtop zitten met de telefoon aan mijn oor. Ik besloot te gaan staan, niet fysiek, maar opstaan in mijzelf als een moeder als alle moeders. Ik woog mijn woorden om het systeem aan de andere kant van de lijn iets duidelijk te maken maar niet tegen mij te laten keren.

 

Ik zei iets in de volgende strekking, het is onacceptabel dat u dit als moeder/mens tegen mij als moeder zegt, terwijl u geen enkel idee heeft wat voor fysieke hobbels ik te nemen heb in mijn fysieke werkelijkheid om te komen tot zo’n grote uitgave die ik in opdracht van u moet doen, terwijl u redeneert vanuit een romantisch beeld dat u heeft over het moederschap. Dit is een kwalijke zaak wanneer u ouders op deze manier manipuleert en chanteert met hun ouderschap en ik hoop dat u begrijpt dat u dit beter niet meer kunt doen met welke ouder dan ook, want u maakt meer stuk dan u lief is.

 

Deze woordvoerster van de school dacht dat zij nobel bezig was en mij alleen maar wees op het feit dat ik prioriteiten moest stellen als het ging om uitgaven, wat duidelijk maakte dat zij als twee-verdiener geen idee had van andere werkelijkheden en minder gefortuneerde situaties/gezinnen. Een moeder dwingen met het feit dat zij moeder is en alleen maar goed is als moeder wanneer zij dat doet wat de school als goed acht is een verachtelijke zaak en laat zien hoe eigenbelang/egoïsme onze drijfveren zijn en wij bereid zijn om het beeld van het moederschap om zeep te helpen door zogenaamd goed te doen.

 

Ik dacht echt niet dat ik het in me had om haar een halt toe te roepen, wat uiteindelijk lukte en onze communicatie deed opklaren. Toch was ik echt bang toen ik een mailtje in mijn inbox zag na ons telefoongesprek en ik verwachtte dat ik het allemaal erger had gemaakt door deze mevrouw op haar verantwoordelijkheden te wijzen, maar dit gebeurde niet. Ik stond op maar ik geloofde nog steeds niet dat ik het kon en dat het mij gelukt was om deze bullshit als moeder niet van een ander te pikken en op te staan voor alle andere moeders daar op school die hiermee te maken zouden krijgen.

 

 

Probleem:

 

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

 

Oplossing:

 

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

 

Beloning:

 

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

 

In mijn volgende blog/blogs zal ik doormiddel van zelfvergeving/zelfcorrigerende zinnen en verbintenissen dieper op dit punt van staan ingaan, door het ontleden van de verschillende lagen, om zo herhaling van patronen te voorkomen en zo in het hier en nu te kunnen leven en niet door het verleden geleefd te worden.

Dag 63 van 2555; het “gestructureerde” personage versus het “chaotische” personage

Dag 63 van 2555; het "gestructureerde" personage versus het "chaotische" personage  Het gestructureerde personage als mij, heeft alles onder controle en laat de zaken op rolletjes lopen zodat de dag zo effectief verlopen kan. Terwijl het chaotische personage als mij dingen vergeet en schema’s en tijdschema’s totaal in de soep kan laten lopen. In principe is mijn gestructureerde personage de dominante van de twee en het chaotische meer de consequentie van het niet aannemen van het gestructureerde personage. Beide personages maken deel uit van een polariteit waarbij ik als een magneet naar de gestructureerde kant gezogen wordt omdat ik die positief heb geladen. Er valt meer positieve energie te halen uit het gestructureerde personage dan het chaotische, het chaotische personage geeft negatieve energieën af als machteloosheid, falen, niet goed kunnen functioneren.

 

Vandaag moest ik 2 keer naar dezelfde winkel om boodschappen te doen, simpel en alleen omdat ik warrig en chaotisch was en niet in het hier en nu. Dat was dus duidelijk mijn chaotische personage. Onmiddellijk voelde ik mij niet op mijn plek, onwennig, nog niet overweg kunnend met mijn nieuwe woonsituatie, als heerlijke excuses om te zijn wie ik was in dat moment. Een interesante vraag is natuurlijk waarom ik in dit chaotische personage verval wanneer ik claim dat ik mij als een vis in het water voel binnen mijn gestructureerde personage? Eigenlijk heel simpel gezien binnen een polariteit. Ik ben gestructureerd omdat ik bang ben dat anders alles een janboel wordt als mijn ware aard aan het licht komt. Dus ik geloof dat ik in werkelijkheid chaotisch ben, maar aangezien beide personage niet zijn wie ik werkelijk ben heb ik niet altijd de energie en kracht om deze maskers op te houden, en zal zolang ik meedoe in deze polariteit, 1 van de 2 personages het roer overnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vereenzelvigen met en als personages zoals het gestructureerde en het chaotische personage alsof ik dat werkelijk ben wetende dat mijn echte zelf niet bestaat uit verschillende personage die allemaal hun eigen energetische agenda hebben, wat zou inhouden dat ik zou bestaan in en als eigenbelang en niet in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te identificeren met en als het gestructureerde personage, terwijl dat geen expressie is van mij als mijn echte zelf, maar een personage dat handelt uit angst om zo zijn dekmantel niet te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gestructureerd zijn te labelen als positief en als een waardig streven te zien in het leven, mij niet realiserend dat dit een krampachtige wijze is om mij en mijzelf als mijn leven onder controle te houden en niet compleet gek te worden van mijzelf en de wereld als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chaotisch te labelen als negatief en het erg te vinden om zo gezien te worden of mijzelf zo te ervaren, en mij niet te  realiseren dat de chaos een weerspiegeling is van mijn innerlijke wereld, de mind, en een reflectie van de wereld om mij heen waar wij geaccepteerde chaos ons als kippen zonder kop doet voortbewegen. Pas wanneer ik als een kompas voor mijzelf ben en begrijp welke richting ik uit moet kan ik richting geven aan mijzelf als andere deeltjes die net als mij in complete chaos leefde/leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deel te nemen aan deze polarisatie van gestructureerd versus chaotisch terwijl ik kan zien en kan ervaren hoe ik van pool naar pool getrokken word en ik kan zien dat mijn deelname niets anders dan consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie te halen uit personages en mij zo een beter persoon te voelen, terwijl dit voelen alleen maar in mijn hoofd zich afspeelt en dus niet echt kan zijn als er geen daadwerkelijke verbetering in mij als mens plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever gezien te willen worden als gestructureerd en iemand die haar zaakjes op orde heeft en voor het gemak vergeet dat het een chaos in mijn hoofd is met back chat, angsten en vergelijkingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het leven te gaan als een gestructureerde stapel ongestructureerde blaadjes en mij te ervaren als stabiel en de dirigent van mijn leven, terwijl binnen de structuur chaos heerst en ik vrees voor het niet in stand houden van de structuur en deze chaos zal doorbreken en woekeren als onkruid dat nooit vergaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik personages als de gestructureerde nodig heb om mijzelf aan te sturen en staande te houden in het leven dat ik voor mijzelf creëerde. Waarin ik mij niet realiseerde dat ik mijn eigen richtlijn in het leven ben en niets anders dan dat nodig heb om richting aan mijn leven te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van het gestructureerde en het chaotische personage als zijnde 1 en hetzelfde in de kern, omdat ik het niet nodig heb om mijn eigen richtlijn in het leven te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer in een beter daglicht te stellen door aangemeten personages, zonder echt te hebben gewerkt aan het verbeteren van mijzelf in en als mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij van personages te ontdekken wie ik ben en vrij van angst door het ontdoen van personages om zo verandering in en als mij te omarmen.

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onderaan trap ligt

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onder aan trap ligt Vanmorgen voordat ik wakker werd lag ik te dromen en eerst dacht ik, wat een rare droom, maar later zag ik dat het een uitvergroting was van wat wij als mensheid accepteren en toestaan ten opzichte van elkaar in egoïsme.

Ik stond in een enorme hal met een enorme trap, zo’n trappenhuis als vroeger in de serie Dallas, en mijn zoon viel naar beneden van de bovenste trap. Ik zag hem in slow motion naar beneden komen, zijn lichaam stuiterend op de leuningen en als een hoopje ellende voor mijn voeten neerstorten. Ik had zo’n gevoel van oooohhh neee! Toen hij daar zo lag, vroeg ik hem of hij pijn had en zei hem dat ik eerst even mijn pizza verder ging eten en dat ik hem later naar het ziekenhuis zou brengen. Na het eten van mijn pizza ging ik weer de hal in, waar mijn zoon niet meer lag, er stond een sinaasappelkistje met twee katten erin. Van de 2 katten had 1 een enorme snee over zijn lijf waar geen bloed uit kwam, maar zijn organen hingen eruit. Er waren meerdere mensen in de hal en we stonden allemaal om het kistje heen ons te verbazen over wat ze zagen. De kat miauwde zonder geluid maar was duidelijk in intense pijn terwijl hij mij aankeek. Ik herinner mij dat ik dacht, ik moet deze kat naar de dierenarts brengen. Op dat moment werd ik wakker met een schuldgevoel, dat ik tot 2 keer toe niets had gedaan en alleen mijn eigen belang voorop had gesteld.

De dag ervoor had ik samen met mijn zoon een lamp van het plafond gehaald bovenaan de trap in het trappen huis, waarbij ik het best eng vond of mijn zoon zijn evenwicht hield bovenop een hoge ladder. Die middag had ik mijn dochter naar een vriendinnetje gebracht waar ze een nestje kittens hadden, waar de meisjes mee speelden. Dus dit waren de ingrediënten waar mijn mind mee aan de slag ging.

Het is een perfecte metafoor voor de mentaliteit die wij hebben als mensen in een wereld waar eigen belang voorop staat. We kijken tv met een bord op schoot en zien de nodige ellende in de wereld voorbij komen. Dit is een veilige situatie waarin wij wel zien wat er aan de hand is maar waar wij volgens onszelf niets aan hoeven te doen. Het is te groots, we kunnen er niets mee en het geeft alleen maar kortsluiting in de hersenpan als wij worden blootgesteld aan de echte realiteit. We voelen ons dan nietig en niet instaat om er iets aan te kunnen doen.

Nu kunnen wij ook niet elk individueel geval redden. Daar waar consequenties gemanifesteerd zijn in het fysieke zullen ze gelopen moeten worden, maar de herhaling van elke keer weer honger, armoede, misbruik etc. dat is niet nodig. We hoeven niet rond te zingen, we kunnen het stoppen door te beginnen bij onszelf, zodat het niet meer in ons bestaat en zodoende ook niet meer buiten ons zal bestaan. Een Geljkheids Geld Systeem lost de honger, armoede en het misbruik van nu niet op, maar hoe sneller het kan worden geïmplementeerd des te eerder kunnen wij een halt toe roepen aan de misere in de wereld die niet nodig is, wanneer wij instaat zijn om dat te doen voor een ander wat wij zelf ook graag zouden willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen belang voorop te stellen ook als anderen mij nodig hebben als medemens en niet als redder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ellende te kunnen zien en vervolgens tot de orde van de dag te kunnen overgaan omdat ik niet gek wil worden door alle ellende binnen te laten. In plaats van te zien dat ik niet hoef te worden geabsorbeerd door de ellende maar er bewust van moet zijn en daardoor weet/snap waarom de wereld moet veranderen met mijn hulp en de hulp van alle anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het normaal te vinden dat ik mijzelf altijd voorop stel en niet gelijk zie aan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om murw te zijn geworden door jarenlang ellende te hebben gezien op tv en mijzelf denk te kunnen beschermen door niet meer te voelen/ervaren wat die ellende betekent voor de ander  en mij af te sluiten voor de ellende van de ander uit zelfbehoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te sluiten van de minder gelukkige in het leven uit zelfbehoud om mij zo niet schuldig te hoeven voelen voor het leven dat ik leid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als waarnemers zien wat er loos is in de wereld maar niets doen omdat het ons eigenbelang zou kunnen dwarsbomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onszelf uitschakelen als het gaat om de ellende waar anderen en de wereld zich in verkeerd, omdat we weten dat we iets moeten doen, maar onszelf doen geloven dat wij te klein en te nietig zijn om een verschil te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de ander kunnen laten creperen uit angst om zelf iets te moeten ondernemen en te bemerken dat wanneer we onze krachten bundelen we echt een verschil kunnen maken, te beginnen bij onszelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn eigen belang als leidraad in mijn leven te gebruiken maar dat wat in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen duidelijk te maken dat wanneer we samen sterk staan we een verschil kunnen maken en kunnen stoppen met het zijn van alleen een waarnemer maar in plaats daarvan een gelijkwaardige participant.

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf “Gehoorzaamheid is een reactie, terwijl scheppen zuivere keuze is, onopgelegd, niet vereist.” Neale Donald Walsch

 

Jaren geleden las ik het boek “Een ongewoon gesprek met God” van Neale Donald Walsch en ik was geraakt. Ik had het gevoel dat dingen op z’n plaats vielen en ik was blij met het horen van woorden die met mijn zijn resoneerden en mij leken te begrijpen. Ik hoefde niets te doen dan lezen, te begrijpen en het te omarmen deze kennis die door God via Neale aan mij werd gepresenteerd. Nu wist ik hoe het zat en kon ik weer verder met mijn leven gaan. En ja daar zit het addertje onder het gras, ik hield mij voor dat ik mijzelf verrijkt had met deze informatie/kennis, maar wat ik had gedaan was het tot mij nemen en dat te horen wat ik wilde horen dat mij bevestigde in mijn zijn door hoe ik mijn zijn interpreteerde. Ik stond zo ver van mijn echte zijn en hoe het leven werkt af dat het niet eens in mij opkwam om te bedenken dat ik in zelf oprechtheid zelf verantwoordelijkheid moest nemen voor wat ik zelf had geschapen in onwetendheid.

 

Woorden kunnen heel mooi klinken en resoneren met het positief willen zijn, maar dat neemt niet weg dat we kritisch moeten blijven kijken naar dat wat ons wordt gepresenteerd. Het bovenstaande citaat b.v. doet vermoeden dat wanneer wij scheppen, dat niet vanuit reactie is en dat gehoorzaamheid wel een reactie is. Is dat zo?

 

Gehoorzaamheid is een overlevingsstrategie en daardoor aangepast gedrag wat op dit moment in de wereld de redding is voor de wereldleiders om de meute onder de duim te houden, een eigenschap die ons thuis al wordt aangeleerd om vervolgens voort te zetten in het systeem als volwassenen. Gehoorzaamheid is dus het gevolg/consequentie van de reactie op de angst om niet te overleven.

 

Scheppen doen we te pas en te onpas, soms neemt het jaren en soms is het in een poep en een scheet gemanifesteerd. Scheppen zou een zuivere keuze kunnen zijn, maar dat kunnen wij niet en hebben wij nooit gekund, omdat we te veel bezig zijn met gehoorzamen door het feit dat we constant in stress leven of we wel of niet zullen overleven in de huidige maatschappij. Scheppen nu, is opgelegd en wel door onszelf, door ons eigen verleden niet te corrigeren in het heden zullen we het blijven herleven in de toekomst. Als scheppen niet vereist is en we dus vandaag nog zouden stoppen met scheppen, dan zullen we in een soort van vacuum verkeren waarin wij leven in het al door ons geschapene. Dat moet een constante hel zijn om niet uit je terug kerend gedrag te geraken en je geen zelf verantwoordelijkheid kan nemen om de regie over je leven terug te nemen, want dat zou scheppen beteken in het belang van een ieder.

 

Scheppen kan alleen dan een zuivere keus worden, wanneer wij onze zelf verantwoordelijkheid nemen en in zelf oprechtheid onszelf daar corrigeren waar wij niet in het belang van een ieder handelen. Pas als wij oude patronen hebben opgeruimd en er geen nieuwe voor in de plaats hebben gebracht kunnen we gaan beginnen aan daadwerkelijk scheppen vanuit een zelf oprechte keuze. Het zou heel wat leed voorkomen als we al zover waren, maar dat is helaas nog niet het geval en het bewijs daarvan is te zien in ons dagelijkse leven hier op aarde. Wij gehoorzamen iedereen uit overlevingsangst behalve onszelf, wij zouden trouw aan onszelf moeten zijn om zo te snappen wat de ander nodig heeft precies zoals wij het nodig hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehoorzaam te zijn vanuit een start punt van angst om anders niet te overleven in een systeem van competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit gehoorzaamheid de informatie die ik tot mij neem uit het systeem niet bekritiseer of in twijfel trek uit angst om niet te overleven in het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij klein te maken aan het systeem om zo gehoorzaam te zijn en niet meedogenloos  bestraft te zullen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategie te verwarren met gehoorzaamheid  en het niet in twijfel trek wanneer God zegt dat het een reactie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategieën als normaal te beschouwen en niet mijzelf de vrijheid gun om te bedenken dat leven ook anders kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer scheppen en vrije keus gecombineerd worden  we niet over het heden spreken maar over iets dat nog kan gaan komen wanner ik bereid ben te veranderen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen te ervaren los van zelf verantwoordelijkheid en het als een recht te zien inplaats van een dienst aan het geheel wanneer gedaan in zelf verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij scheppen aan nieuw te denken en niet te willen worden geconfronteerd met het opruimen van het oude als vereiste voor het scheppen van het nieuwe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf alleen als schepper te willen zien wanneer het positief uit pakt en net doe of ik het niet was wanneer het negatief uitpakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen als het verlengde van eigen belang te zien en mijn scheppen en mijn geschapen wereldje los te willen zien van het geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij scheppen als een hoger doel zien maar ons niet realiseren dat wij bij elke adem die we nemen scheppen en de kans om te scheppen in het belang van een ieder keer op keer laten schieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij mooie woorden verkiezen boven het nemen van zelf verantwoordelijkheid, omdat mooie woorden een goed gevoel opleveren en onszelf onder ogen komen ons al op voorhand angst inboezemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij op een bericht van God wachten en vergeten te zien dat de God die we zoeken in ons is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar overlevingsstrategieën onze agenda bepalen waar ons scheppingsvermogen afhangt van angst en wij gehoorzaam ons leven uit leven zonder ooit na te hebben gedacht over het feit dat het ook anders had gekund.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in vol bewustzijn te scheppen om zo een wereld te laten ontstaan die leefbaar is voor al het leven en er geen angst voor tekorten meer nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gehoorzaam/trouw te zijn aan mijzelf en angst niet mijn motivator te laten zijn om mij zo te laten limiteren en nooit verder te komen dan mijn eigen belang terwijl er een wereld open ligt aan mogelijkheden om allemaal een goed leven te hebben.

Dag 38 van 2555; ik wil , ik wil, ik wil een ijsje mama

Dag 38 van 2555; ik wil , ik wil, ik wil een ijsje mama Sinds ik zelf gestopt ben met zoveel te willen, begon het mij op te vallen hoeveel anderen nog steeds willen. Ik wil zo’n auto, ik wil een huisje in Frankrijk, ik wil een leven zoals jij, ik wil alle luxe die mij toekomt etc. etc. Waar komt al dat willen toch vandaan? Dat willen begon al heel vroeg, nadat wij ons duidelijk konden maken als dreumesen door enkele woorden te gebruiken.Wij merkten al snel op dat “ik wil” voor dat enkele woord te zetten, grote impact op onze ouders had. Als een soort van magie begonnen je ouders te rennen voor je, een echte vorstelijke behandeling zullen we maar zeggen. Al snel na wat groter groeien werd dit gedrag ineens niet meer getolereerd, want ja kindjes die vragen worden overgeslagen. Dat is balen als kind, je hebt eindelijk je tactieken verfijnt om dat te krijgen wat je wilt, je werd toegejuicht voor dit gedrag en nu mag het niet meer. Het mag duidelijk zijn dat dit gedrag dus ondergronds gaat want het ego “wil” nu éénmaal en gaat over lijken als het gaat om zijn beloning te innen. Dus worden we subtieler en manipulatiever, we vragen niet meer wat we willen we nemen dat wat we willen. Ouders reageren daar vaak heel verbolgen over, maar het heeft maar een klein beetje zelf oprechtheid nodig om te zien dat jouw klokje als volwassene niet anders tikt. Je wil vrije dagen van je baas, je wil je zelf kunnen verwennen bij de kapper, je wil leuke dingen voor jezelf blijven kopen, je wil dat kunnen doen wanneer je het wil doen. Het is egoïstisch gedrag wat we door beloning van onze buitenwereld hebben aangeleerd en verfijnd door te kijken naar hen die ons voorgingen.

 

Het moment dat ik mijn “willen” onder de loep nam, zag ik dat dit willen inderdaad gebaseerd was op eigen belang en altijd en alleen eigen belang was. Een ander kwam niet eens voor in het plaatje, dan het zijn van figurant of kruiwagen om het “gewilde” resultaat te verwezenlijken. Daarnaast zag ik dat mijn “willen” altijd een vorm van verlangen was, altijd iets dat net te ver afstond van het zijn van een gewone handeling, er moest altijd eerst geknutseld en gekonkeld worden om het voor elkaar te krijgen. Ik heb het hier niet over “ik wil een glas water”, dat is misschien een ongelukkige woordkeuze en laat zien hoe iemand nog altijd vast zit in zijn “verwende kind syndroom”. Bij een glas water  kan je ook zeggen dat je dorst hebt en een glas water gaat drinken, daar heb je al op vrij vroege leeftijd geen hulp meer bij nodig en dat kan een zelf aangestuurde handeling zijn. Ik heb het hier over zaken waar mijn wereld ineens alleen maar uit mij bestond en daardoor konden mijn “willen” en “verlangens” immers ook niemand schaden, want ik was toch alleen op de wereld. Het moment dat je bereidt bent om rekenschap te houden met anderen omdat je hen behandeld zoals jij zelf behandeld zou willen worden, dan zie je dat veel van je “willen” ethisch gezien niet meer kan. Wanneer ik een huisje in Frankrijk wil dan sluit ik met die keuze anderen uit, want niet iedereen kan een huisje in Frankrijk hebben, daar is Frankrijk niet groot genoeg voor. Als ik veel geld wil, dan zullen anderen als gevolg op een houtje moeten bijten. Ik zag in dat ik me wel kon separeren van het geheel als een mind activiteit, maar dat maakte nog niet dat ik ook daadwerkelijk niet meer deel uit maakte van het geheel en dat mijn handelen consequenties vrij was.

 

Dus waar stop je zoiets als “willen” en het “verwende kind syndroom”? Dat mag duidelijk zijn, dat kan al op vroege leeftijd gestopt worden binnen het gezin. En dat stoppen zit hem niet alleen in de opvoeding die je aan je kinderen geeft, het stoppen zit hem in jou als ouder. Wanneer wij als ouders stoppen te “willen” en in plaats daarvan te handelen in het belang van een ieder dan geven wij aan onze kinderen geen dubbele boodschap meer af, door onze woorden en daden op elkaar af te stemmen. Wie gunt het zijn/haar kind nu niet om een evenwichtig mens te worden die zijn weg door het leven niet hoeft te manipuleren om dat wat het “wil” te manifesteren, maar simpelweg een mens dat tevreden kan zijn met zichzelf en dat vraagt wat het nodig heeft en een wereld creëert waarin meer dan wat nodig is voor een ieder is weggelegd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” te zien als iets dat mij toekomt ook als anderen daardoor benadeeld worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom ik eerst wel alles mocht “willen” en niet veel later een stout kind was voor hetzelfde gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen te “willen” die ontspruiten aan de mind en niet op één lijn zitten met de werkelijkheid en de bijbehorende consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn “willen” om te zetten in “niet willen” als tegenpool voor het onbevredigd zijn van mijn geboycotte “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel dingen “niet te willen” en mijzelf daarmee een identiteit te verschaffen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het “niet willen” voortkwam uit vrije wil en mij niet te realiseren dat het de tegenpool van “willen” is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door te “willen” of “niette willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen te “willen” die niet reëel zijn en mij niets extra’s geven in het leven dan het benadelen van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te “willen” mijn ego de vrije hand te geven in mijn leven en zeer heftig reageer als mijn willen wordt geboycot en het zie als een levensbedreigende zaak en het daardoor ook zo beschouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn leven in eigen regie te hebben maar mijn autonomie uit handen te geven aan het ego door te “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” gelijk te zien aan eten/slapen/poepen en daarom wanneer ik gedwarsboomd word mijzelf bedreigd voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” als een recht te beschouwen en mij niet te realiseren dat een recht iets fysieks is en “willen” van de mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatief gedrag te ontwikkelen om mijn “wil” erdoor te kunnen drukken en mij dan een moment goed te voelen als een winnaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” tot een win en verlies spel te maken, waarbij ik mij niet realiseer dat er altijd een verliezer moet zijn als er een winnaar is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” als iets van mijzelf te zien en mij niet te realiseren dat het aangeleerd gedrag is en ik zo de zonden van de voorvaderen doorzet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “willen” te worden/beleven om mij zo af te scheiden van mijn fysieke realiteit en denk niet geconfronteerd te hoeven worden met de consequenties van mijn “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” een toekomst projectie te laten zijn en zodoende niet in het hier en nu ben om alle consequenties van dit “willen” te kunnen overzien om te bepalen of het in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we “willen” voorop stellen en “leven” erbij in laten schieten, niet realiserende dat “willen” alleen kan ontstaan als we leven en daarom “willen” alleen kan worden gecorrigeerd als we leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze individuele “willen” najagen en niet stil staan bij het collectief “willen”, zodat er een situatie kan ontstaan waar “willen” niet meer nodig is omdat wij het leven in al zijn omvang omarmen en dat hebben wat ons meer dan een fatsoenlijk leven biedt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij niet verder kunnen kijken dan onze eigen zielige verlangens en er met groot gemak overheen stappen dat het merendeel van de mensheid niets te “willen” heeft omdat zij het recht van bestaan is ontnomen door al het “willen” van de onwetenden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te “willen”, maar mijn energie/handelen in plaats daarvan te wijden aan het tot stand brengen van een wereld waar “willen” overbodig is omdat iedereen heeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen er attent op te maken wat het “willen” teweeg brengt en hoe wij gevangen zitten in de kooi van het ego en ons niet realiseren dat die kooi een mind projectie is en de vrijheid in zelf eerlijkheid en zelf verantwoordelijkheid ligt.