Dag 347 van 2555: hoe iets je meer aangrijpt dan je zou willen – deel 2 – zelfvergeving & correctieve zinnen

DIP lite cursusDeze blog post is een vervolg op de vorige post, het is aan te raden om de vorige post te lezen voor context. In deze blog post zal ik mij richten op het  ‘meer aangrijpen dan ik zou willen’ en de confrontatie met mijn eigen eindigheid door het fysieke leed van een ander van dichtbij mee te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar sterk kan zijn en door kan gaan voor de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van doorgaan en nergens aan denken of voelen om sterk te zijn voor de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik aan mijzelf voorbij ga in het moment en het sterk zijn voor de ander niet benut om ook te groeien in het sterk zijn voor mijzelf. Ik stop het wegdrukken van wie ik ben in het moment om sterk te kunnen zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien wie ik ben in het moment van sterk zijn voor de ander, om zo te snappen waar ik mijzelf moet ondersteunen, binnen een proces waar emoties en gevoelens oplopen, vanwege de aard en heftigheid van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat door sterk te willen zijn ik participeer in een polariteit en dus zwakte zal ontmoeten in een andere hoedanigheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van participatie binnen de polariteit sterk-zwak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk hier sterk uit te komen terwijl mijn fysieke werkelijkheid de zwakke kant laat zien door bevangen van stress zich te uiten in hyperventilatie. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op mijn ‘geest’ wanneer ik mijzelf wijs maak dat sterkte niet samen komt met zwakte en ik mijzelf dus laat overrompelen door het moment van zwakte, terwijl ik de sterkte kant omarm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren hoe ik een moment van zwakte kan beleven terwijl ik zo mijn best doe om sterk te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet begrijpen van mijn zelfgeschapen fysieke werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een stapje terug moet doen en bewust één moet worden met mijn adem om te zien wat er aan de hand is. Ik stop mijn onbegrip en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat onbegrip over mijn fysieke werkelijkheid voort komt uit niet stilstaan bij al die elementen die ik in het leven roep die vervolgens mijn realiteit vormen. Dus zal ik eerst de puzzel moeten maken om te zien wat het geheel van de som is en waar ik over iets heen heb gekeken waardoor er onbalans ontstond.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door naar de zwakte van het zieke lijf van de ander te worden geconfronteerd met mijn eigen zwakte/fysieke zwakte die ik vrees en mij doet voelen dat ik eindig ben als creatie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor mijn eigen eindigheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn eigen eindigheid niet geheel kan bevatten en dus angst creëer voor het onbekende. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn eigen eindigheid te hebben maar te begrijpen en te onderzoeken wat ik mis aan informatie om het concept eindigheid wel te kunnen bevatten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep van binnen paniek te voelen voor die eindigheid die ook ik bezit, maar er niet aan wil dat het ook voor mij eens over zal zijn hier in de fysieke werkelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de dood, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb over het feit of ik alles wat ik in het fysieke had willen doen wel kan doen voordat ik overga. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mij te focussen op wat ik niet meer kan doen of wanneer ik wellicht zal sterven, mij te focussen op het hier en nu en dat te doen wat in mijn macht en mogelijkheden ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die paniek over mijn eindigheid ook de paniek is of ik wel hard genoeg werk aan mijzelf en goed genoeg mijn leven leid om niet met lege handen aan gene zijde te komen staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfels over mijn proces, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een alles of niets mentaliteit nastreef en dus in periodes alles doe tot ik erbij neerval en perioden creëer waarbij ik geen pap meer kan zeggen en dus weinig doe en mij schuldig voel over het weinig doen. Ik stop de twijfels en doe wat ik moet doen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer die polariteit van alles of niets na te streven en meer te streven naar geleidelijkheid, waardoor ik dingen beter kan behappen enzo mijn energie niet meer aanspreek dan nodig en niet verval in sterkte-zwakte polariteiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik sterk wil zijn mijn gevoelens niet op te potten/uit te schakelen, zodat deze als een bom tot uitdrukking komen op een moment dat ik dit er niet bij kan hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een deel van mijzelf negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een geheel ben en het negeren van een deel van mij zorgt voor onbalans die ik alleen dan kan oplossen als ik mijzelf weer als geheel ga beschouwen. Ik stop het negeren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als geheel te zien en als geheel te behandelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn emoties en gevoelens niet aankan in bepaalde situaties waar ik sterk wil zijn en dus deze emoties en gevoelens wegdruk zonder over de consequenties na te denken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn ‘geest’ te geloven dat emoties en gevoelens teveel kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik emoties en gevoelens toe kan laten om te identificeren wat er in mijzelf omgaat en wat er met mij gebeurd zonder de achtbaan van de emoties en gevoelens te nemen. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens en emoties als indicatoren voor mijzelf te gebruiken, zonder er in mee te gaan en mij erdoor te laten overdonderen en mee te laten sleuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor mijn eindigheid te gebruiken als beperking/moment om te blokkeren en niet verder te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te stoppen en mijn leven even on hold te zetten door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gewoon kan doorademen en doorleven ook wanneer ik angst ervaar, om zo mijzelf er doorheen te duwen. Ik stop het stop zetten van mijn leven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sterk te zijn voor mijzelf door mijzelf te ondersteunen en te helpen en hulp te vragen daar waar het nodig is om dan pas een punt van sterkte voor de ander te kunnen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sterk te zijn voor de ander en mijn eindigheid als iets te beschouwen wat mij overkomt en geen keuze is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen keuze hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik geen keuze heb in sterk zijn voor de ander als het vanuit polariteit voortkomt en ik denk geen keuze te hebben in eindigheid terwijl geboren worden het begin van de polariteit was. Ik stop mijn opinie over keuze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat leven in deze fysieke werkelijkheid het leven van polariteit en is waarin ik de keuze heb om hierin te participeren of niet. Sterk zijn vanuit polariteit is zwak zijn en bestaan vanuit polariteit is sterven tijdens mijn leven. Ik ga dus de verbintenis aan om sterk te zijn omdat ik het woord sterk kan zijn en kan leven. En ik ga de verbintenis aan om mijn eindigheid te erkennen zonder het als beperking of stop in mijn leven een rol te laten spelen, ik ben geboren dus zal ik ook sterven, dat is niet iets om emotioneel over te zijn maar een feit. dus zal ik elke dag leven als mijn laatste dag om zo sterk voor mijzelf te zijn en alles uit het leven te halen wat erin zit.

Advertenties

Dag 346 van 2555: hoe iets je meer aangrijpt dan je zou willen

DIP lite cursusHet hele verhaal van de ziekte van Lyme, Q-koorts en mijn dochter zijn mij niet in de koude kleren gaan zitten. Op een bepaald moment had mijn dochter een paniekaanval, wat zei zelf benoemd als angstaanval, wat eigenlijk heel goed weergeeft wat een paniekaanval eigenlijk is. Mijn partner en ik zaten in een online vergadering, ik beneden en mijn partner boven. Plotseling hoor ik gegil door mijn koptelefoon en van boven komen. Mijn dochter klampte mijn partner vast op zo’n manier dat ze niet van plan was los te laten. Mijn partner ondersteunde mijn dochter om terug naar haar adem en het hier en nu te komen. Ik hoorde het aan en moest mij bedwingen om niet door mijn moedergevoelens gedreven mijzelf los te maken van mijn computer en naar boven te snellen. Ik ademde en besloot dat mijn partner dit ook goed kan oplossen. En zo vergaderden we, nadat onze dochter weer kalm was, verder.

Later sprak ik er over met mijn dochter om te begrijpen wat er aan de hand was. Alle informatie en een goed bedoeld mailtje van haar mentor hadden haar angst voor de dood tot een soort van hoogtepunt gebracht wat eindigde met de angstaanval. Dit resulteerde dat mijn dochter niet meer alleen thuis durfde te zijn en ik haar mee nam als ik langer van huis weg was dan een boodschapje doen. Of mijn partner werkte thuis als ik ergens in den lande voor werk moest zijn. Ik handelde maar stond niet stil bij wat het met mij deed, omdat ik net zo bang was voor de confrontatie met mijn eigen eindigheid net zoals mijn dochter dat had ervaren.

Op een bepaald moment was ik aan het lunchen en schoot er een kruimeltje in mijn keel, waardoor ik in een hyperventilatie aanval belandde, wat net zoveel is als een angstaanval. Door de 4 -tellen ademhaling had ik mijzelf weer redelijk snel in de hand en kreeg ik mijn ademhaling weer normaal. Ik kreeg toen de vraag of dit iets was dat fysiek werd veroorzaakt of dat het iets van mijn ‘geest’ was. Ik antwoordde: beiden. En dat was ook zo. Daar waar ik maar door was gegaan en niet had gekeken wie ik was in het geheel, wat ik meemaakte in het geheel, liet mijn fysieke lichaam zien wat het met mij deed. Ik werd gedwongen door mijn fysieke werkelijkheid om een pas op de plaats te doen en te verwerken van wat er gaande was.

Vervolgens had school mijn dochter als langdurig ziek gemeld en kreeg mijn dochter een e-mail met als titel ‘bewijsstukken’. Dit is een woord wat ik ga herdefiniëren in een volgende blog. Ik ging af als een vuurpijl op dit woord in deze context. Hoezo bewijzen ging er door mij heen. De vraag was of wij bewijsstukken aan bureau leerplicht wilden overhandigen om aan te tonen dat mijn dochter ziek is en niet school verzuimt. Bureau leerplicht is al sinds 2012 op de hoogte van het ziek zijn van mijn dochter en het meer niet op school kunnen komen dan wel. Dit hele punt beheerste mij volkomen en ik schreef een mail en schrapte vervolgens alle back chats alvorens de mail te versturen. Gelukkig maar want de mail ging één op één door naar een hele groep mensen. Ineens hadden we weer een zorgteam om ons heen, waar we nu juist sinds december vorig jaar eindelijk vanaf waren. Allerlei wilde aannames gingen over tafel in deze mailgroep, maar niemand nam verantwoordelijkheid. Ik moest steeds mijzelf behoeden voor het reageren op al deze wilde aannames, voordat er een gesprek zou plaatsvinden. Vanmorgen heb ik dan ook vriendelijk verzocht of iemand het geheel wil aansturen, knopen wil doorhakken en een afspraak te honoreren die ik vorige week al op verzoek van de anderen had gepland. En toen kon alles ineens wel snel geregeld worden.

Het goede nieuws waar iemand mij op attent maakte is dat er door minister Schippers geld vrijgemaakt gaat worden om een Lyme poli te openen voor chronische Lyme patiënten die nu buiten de boot vielen voor hulp. De poli wordt waarschijnlijk in het Radboud in Nijmegen gehuisvest, zij hebben al aardig wat expertise. Het is niet zo dat er genezen gaat worden, want men heeft nog steeds geen idee. Het is een punt waar mensen hun verhaal kwijt kunnen en waar gegevens van meer mensen verzameld kunnen worden. Het is een stukje erkenning van de ziekte, die voor velen te laat komt omdat zij zich al van het leven hebben berooft.

Dus ja het gehele gebeuren met al zijn uitvloeisels houden mij zodanig bezig dat ik wel afstand moet nemen en mij niet meer moet laten opfokken door onbegrip, prutsgedrag en angst. Er is de laatste tijd niet veel van schrijven gekomen en heb ik meer zelfvergevingen gesproken. In mijn volgende blog zal ik een compilatie maken van zelfvergevingen die ik al gesproken heb en van wat ik verder nog zie als relevant om toe te voegen. daarnaast zal ik het woord ‘bewijsstukken’ herdefiniëren in een opvolgende blog.