Dag 166 van 2555; OMG vrije tijd

equal money capitalismMorgen moet de auto naar de garage om wat kleine reparaties te laten, doen zodat hij op Nederlands kenteken kan, om zo verder te bekijken of wij hem verkopen of nog aanhouden. Mijn partner en ik hebben besloten om dat bij onze oude garage te doen die inmiddels een uur rijden van onze nieuwe woonplaats af is. Dit was mijn eerste garage waar ik mijn eerste auto kocht toen ik een baan kreeg en door het land moest reizen naar mijn cliënten. Tot aan mijn emigratie ben ik deze garage trouw gebleven, een familiebedrijf, simpelweg omdat zij mij ook trouw bleven en niet besodemieterden. Iets wat een tweede natuur van garages lijkt te zijn. Zelfs toen we onze KIA in Italië niet op Italiaans kenteken kregen, verkochten wij hem aan deze garage in Nederland. Er is dus een vertrouwensband gestoeld op de fysieke realiteit.

 

Dus morgen gaan we met z’n tweeën naar de garage waar we een leenauto krijgen om de dag stuk te maken om vervolgens aan het einde van de dag onze eigen auto weer op te halen. Toen rees de vraag; wat doen we die dag? Een dag uit het stramien van alle dag en mijn hoofd is blanco. Het wordt een koude dag, dus de hele dag buiten slenteren of een stad als Amsterdam bezoeken is niet echt heel erg aantrekkelijk. En wat wil ik daar? Winkels kijken? Er gaat meteen door mij heen: wat zonde van de tijd. We moeten wel even naar een colbertje kijken voor mijn partner, omdat zijn werk dat op dit moment vraagt. Dus dat is een tastbaar doel en dan? Ik ken dat wel, je even onzeker /ontworteld voelen/wanen wanneer je niet je vertrouwde dingen doet , wat vakantie b.v. voor mij ook niet altijd aantrekkelijk maakt. Mijn dagen zijn niet zo gestressed dat ik er een breakje van moet nemen. Als ik even wat anders wil doen of even wil ontspannen dan zoek ik die activiteit uit die mij dat biedt. Op vakantie heb ik al die zaken niet bij mij, die ik dan graag zou willen doen en op vakantie doe je dingen met elkaar anders had je wel in je eentje kunnen gaan.

 

Maar dat alles beantwoord mijn vraag niet. Wat zullen we morgen doen? Wat moeten we eten? We zijn nog altijd gluten/gist/suiker/koemelk/koffie/thee vrij, dus dat is niet makkelijk even een broodje bestellen. Ik weet het niet, werkelijk niet. Ik zal het wel zien en in het moment bepalen, maar dat voelt als geen zelfverantwoordelijkheid nemen, maar ja moet ik voelen serieus in overweging nemen? Want dat is wat ik zei, het voelt als… Het lijkt erop dat het een leuk idee leek een dagje vrij er tussenuit, maar naarmate het reëler wordt begin ik zo mijn twijfels te hebben of ik er behoefte aan heb. Het werd geboren uit het idee dat mijn partner vroeg of ik mee wilde met hem, aangezien hij dit met de auto op zich had genomen. Ik vond het niet leuk voor hem om een hele dag alleen stuk te maken dus zei ik ja om mee te gaan, maar realiseerde mij niet hoe ik zou reageren op een dagje vrij. Ik schoof dat voor mij uit, tot het moment dat mijn partner zei; wat zullen we morgen gaan doen? En toen werd het leeg en had ik geen idee.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrije tijd te creëren door toezeggingen te doen aan een ander vanuit het perspectief ‘dat is zielig voor de ander’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten wat ik met deze zelf gecreëerde vrije tijd aan moet die als een voortvloeisel/consequentie zich nu aan mij aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrije tijd die zich nu aandient in afscheiding van mijzelf te zien terwijl ik het als consequentie creëerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid voor deze zelf gecreëerde consequentie te willen nemen door blanco te zijn in mijn geest en niet te weten wat te doen met een dagje vrij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dagje vrij in combinatie met een bezoek aan de garage als een beperking te ervaren die ontstond toen ik een keuze maakte maar de consequentie ervan niet wilde accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lege hoofd het gevolg is van geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen en nu als een excuus door mij naar voren te worden geduwd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer mijn startpunt vanuit zelfoneerlijkheid is genomen, door het honoreren van een gevoel als ‘dat is zielig voor mijn partner’, de uitvoering of uitwerking automatisch frictie oplevert wanneer ik daarbinnen zelfoprecht wil zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verleiden tot het zijn van een meelevende en sociale partner om zo als goed te worden gezien en ervaren te worden door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gaan staan in de schoenen van mijn partner een ander startpunt had opgeleverd en ik dan had kunnen zien dat mijn partner het gezellig vindt om samen een dagje door te brengen en dus vraagt of ik met hem mee ga, waardoor er geen krampachtig pleasen in het startpunt had gezeten en ik inderdaad in het moment had kunnen zijn en beslissen wat te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn startpunt kan veranderen nu ik heb gezien dat het een zelfoneerlijke beslissing was en alleen maar frictie oplevert in mijn geest en mij gevoelens oplevert en mogelijkerwijs ook back chats wanneer ik dit proces doorloop vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn startpunt niet in ogenschouw te nemen maar mij in plaats daarvan te concentreren op de zelf gecreëerde consequenties en gevoelens te creëren van niet meer terug kunnen en angst voor gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat alles met een startpunt begint en alles een start heeft en krijgt doordat ik dat aanstuur in zelfoprechtheid of zelfoneerlijkheid ende enige manier om iets bij te sturen is het terug gaan naar het startpunt om het opnieuw te doorlopen op een manier die het beste is voor iedereen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gezichtsverlies te lijden en mij niet te realiseren dat het de angst is om gesnapt te worden met zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vrije dag in het kader van een ander te zetten en mijzelf buiten beschouwing te houden door mee te gaan met mijn partner uit medelijden en zo niet voor mijzelf te zorgen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in de optelsom hoor wanneer mijn partner en ik samen een dagje vrij besteden en het beleven van zo’n dag in separatie van mijzelf zal alleen maar frictie opleveren en een geest die vecht voor zijn recht binnen dit alles vanuit een punt van eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest denkt in ‘ik’ en dat wanneer ik vanuit zelfoneerlijkheid een onecht ‘wij’ creëer dan zal mijn geest/ego in opstand komen met gevoelens van ‘dit wil ik niet’ uit angst van mijn geest om niet langer te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik een ‘wij’ creëerde binnen het punt van vrije tijd, vanuit separatie en mijn geest even gek dacht te worden en terug vocht om het ‘ik’ te behouden waar het zo aan gehecht is.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt te veranderen binnen dit punt van een dagje vrij en weg met mijn partner, en het te veranderen in een startpunt van een moment/dag met elkaar doorbrengen en genieten van elkaars gezelschap als het verlengde van ‘ik’ wat dan automatisch ‘wij’ wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te staan en te accepteren dat mijn geest vanuit eigenbelang/egoïsme handelt en mij dit probeert aan te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijn startpunt te kijken en niet mijn zelf gecreëerde consequenties als oorzaak te zien van een geaccumuleerde situatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te scheiden van mijzelf en gevoelens niet de overhand te laten nemen waardoor ik de handdoek in de ring gooi en geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen.

Dag 126 van 2555; die gezellige december maand

Dag 126 van 2555; die gezellige decembermaand

mini world

Het is december, de maand waarin de kortste dag van het jaar zit en de lichtjes in huis al rond een uur of 4 aan moeten. We steken kaarsjes aan en verkneukelen onszelf en zeggen, “wat is het gezellig”. Het is ook de maand waarin maar liefst 3 verschillende feesten gevierd worden. Eerst Sinterklaas een nogal racistisch feestje dat door de commercie op de voet gevolgd wordt door Kerst. Waarbij Sinterklaas het overduidelijk voorliegen van onze jongere generaties is, ligt dat met Kerst wat subtieler. Hier hebben we aan de ene kant te maken met de ‘die hards’ die willens en wetens willen voorgelogen worden, bekeken vanuit het perspectief van ‘geloof’/religie, en aan de andere kant de ‘shop-o-holics’ die het consumentisme in stand houden rond Kerst met extravagante aankopen voor hun geliefden. Waardoor men zich willens en wetens een lapje voor de ogen houdt en liefde met geld uitgeven verward. Dan is er natuurlijk nog de knaller, de hekken sluiter van het jaar; Oud en Nieuw. Waar niet minder gelogen wordt dan bij de andere festiviteiten. Met Oudjaar doen wij van allerlei voornemens die wij vervolgens bewust weer schenden zodra het nieuwe jaar aanbreekt. Dus ja het is me wel een gezellig maandje, roodstand op menige bankrekeningen, de schone schijn proberen op te houden binnen de families en spreken over vrede op aarde.

 

Mijn herinneringen aan de maand december toen de kinderen nog klein waren, zijn herinneringen aan het inkopen doen voor kleine Sinterklaascadeautjes, de gordijnen vroeg dicht doen wat een gevoel van geborgenheid gaf, winkelstraten met kerstverlichting, de oliebollen kraam in de stad, mijzelf uitsloven met kerstdineetjes en dan uitgeput en geradbraakt het nieuwe jaar instrompelen in de hoop wat rust te krijgen.

 

Met onze emigratie naar het platteland van Midden Italië verdween er veel van wat ik de december gezelligheid noemde. Sinterklaas schaften we af om in gelijke tred met de Italiaanse kinderen te lopen. Kerst en Oud en Nieuw zijn daar voornamelijk een religieus feest en familie aangelegenheden. In plaats van oliebollen eet men varkensworst met linzen en worden er overal levende kerstallen geplaatst. Het was een andere manier van gezelligheid en niet te vergelijken met dat waarmee ik was opgegroeid. Dus dit plaatje met de herinnering eraan gekoppeld van de december gezelligheid werd in mijn mind/hoofd als het ware in de koelkast gestopt nadat ik geen mogelijkheid zag om de Nederlandse december gezelligheid om te wisselen voor de Italiaanse gezelligheid.

 

Nu weer terug in Nederland met tiener kinderen ontmoet ik de Nederlandse gezelligheid opnieuw na jarenbuitenland. Dat was het moment waarop ik werd terug gezogen en vastgelockt in mijn oude herinneringen. Maar alles wat ik daarvoor had beleeft met een zekere vorm van waarde eraan, had over de jaren heen zijn waarde verloren waardoor ik bleef zitten met plaatjes van weleer en gevoelens die niet stroken met mijn leven nu. Zo bekeek ik reclame folders van de drogisterijen om te zien of er nog leuke cadeautjes voor de kinderen instaan, ondanks dat we niet meer aan december cadeautjes doen en de kinderen niet meer blij worden van kleine kinderen speelgoed. In dat moment waar mijn mind realiteit en fysieke realiteit zich kruisten zag ik mij genoodzaakt om mijn plaatjes en gevoelens bij te stellen. Naast een pensioengat na jaren buitenland heb ik ook een decembergat, ik probeerde mijn oude Nederlandse leven aan mijn nieuwe Nederlandse leven naadloos aan te laten sluiten, maar ik moest eerst het gat erkennen alvorens het te kunnen dichten.

 

Uit principe vier ik geen cadeautjes feesten zoals Sinterklaas of Kerst, omdat ik zie dat het consumentisme hierin hoogtij viert, er maar een paar partijen echt rijk van worden en het geven van dit soort cadeaus het ‘pleasen’ van de ander is om weer een jaar in een goed blaadje bij de ander te staan. Ik ben er niet meer op uit om de ene dag als specialer dan de andere dag te maken/ervaren en samenzijn met anderen kan het hele jaar rond. Wat er dus overblijft is het vroege donker worden en eerder het licht aan, wat ik nu niet meer als een gevoel van gezelligheid ervaar, maar een consequentie van de korter wordende dagen. Vroeger zou ik hebben gezegd, de lol is er vanaf. Nu zie ik het als mijn fysieke realiteit die wat opgeschoond is en los van normen/waarden/gevoelens/emoties en ik kan zeggen dat dit echt een relaxte december maand oplevert.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gevoelens van gezelligheid in de decembermaand en mij niet te realiseren dat deze feesten de afleiding verschaffen die ik nodig heb om te geloven in mijn eigen goedheid om zo niet te hoeven kijken naar mijzelf, naar wie ik ben in die momenten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor een moment te willen terugpakken naar die oude gevoelens van gezelligheid en saamhorigheid zonder mij te realiseren dat ik een oude herinnering wakker maakte om die als het ware opnieuw te herleven en weer niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen tussen mijn oude december-personage en mijn nieuwe december-zijn en mij niet te realiseren dat het niet aan elkaar geschoven hoeft te worden als een tijdslijn waar een hapje uit is. Het leven is een proces dat ik loop in tijd en elk stukje heeft zijn specificiteit en waarde in mijn proces, de enige aaneenschakeling is tijd en niet de compatibiliteit van gebeurtenissen/gevoelens/emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij leeg te voelen met al die ‘gezelligheid’ op straat en mij niet te realiseren dat dit geen leegte is zolang ik mijn oude gevoelens van gezelligheid niet zie als volwaardigheid, maar deze ‘leegte’ als gemis omzet als ZIJN waar gevoelens mij niet bewegen/beroeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de december feesten als echte feestelijkheden te zien en mij niet te realiseren dat achter deze feesten veel misbruik en verdriet verscholen gaat, die ik instant houd zolang ik mijn gevoel van gezelligheid in stand wil houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik als ‘ongezellig’ wordt ervaren door mijn buitenwereld nu ik weer terug ben in Nederland en niet meer dezelfde ben binnen het punt van december gezelligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik doorschiet in het niet meer vieren van de december feestelijkheden en ik zodoende niet meer kan ZIJN in het moment maar in plaats daarvan mij afzet tegen en frictie veroorzaak waar dat niet nodig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een verader/overloper te zien wanneer ik toch met kerst met familie afspreek en slinkse omwegen bedenk om het net op een andere dag te laten vallen, zodat ik kan zeggen dat het een gewoon samenzijn is en geen kerstviering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om tegen mijzelf en de ander te liegen om zo mijn gezicht te redden en niet ter verantwoording wordt geroepen en geen conflict initieer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik eerder was binnen het punt van de december vieringen te veroordelen en mij niet te realiseren dat er eens een punt komt van omslag en dat het anders erin staan nodig was om tot deze manier van staan als en gelijk aan het leven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind/hoofd al uit te stippelen dat mijn december gat onmiddellijk gedicht moet worden en naadloos moet aansluiten aan elkaar ook al kom ik vanuit een totaal ander startpunt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude gebeurtenissen/belevenissen als iets dat geweest is te beschouwen en alle opvolgende gelijkende gebeurtenissen keer op keer te beschouwen als nieuwe gebeurtenissen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gat tussen mijn Nederlandse december herinneringen niet als een gat te ervaren maar simpelweg als een gebeurtenis op de tijdlijn van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen goed of fout te koppelen aan mij herinneringen/ervaringen maar simpelweg te zien/begrijpen/realiseren wie ik ben in het moment toen die gebeurtenissen plaatsvonden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen genieten als mijzelf van mijzelf in het samenzijn met anderen in de december feest maand zonder daar waarde oordelen aan te hangen maar simpelweg te zien wat ik door mijn participatie wel wil ondersteunen en wat niet.