Dag 259 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – gebonden

basisinkomengarantieZoals in mijn vorige blog aangekondigd zal ik in deze blog het woord gebonden onder de loep nemen.

 

Gebonden (bijv.naamw.) volgens het woordenboek (woorden.org):

1. (van soepen,sauzen) dikvloeibaar

voorbeeld: gebonden tomatensoep

antoniem: helder

2. als je een vaste partner hebt

voorbeeld: ik vind je erg aardig, maar ik ben helaas gebonden

antoniem: ongebonden

3. gebonden zijn (beperkt zijn in je vrijheid door)

voorbeeld: internet bedrijven zijn gebonden aan de regels op het gebied van privacy en aan consumentenbescherming

synoniem: vastzitten aan

De energetische lading die ik wil gaan loskoppelen van het woord ‘gebonden’ in relatie tot de regels van het systeem/maatschappij, heeft te maken met ‘gebonden zijn’ zoals in betekenis 3 van het woordenboek. Ik merkte dat ik de polariteit van het woord gebonden gebruikte om het woord energetisch te laden en dus niet meer te zien voor wat het is. Het interessante is dat ik mij dit tot voor kort niet besefte, ik hield alleen de positieve uitleg die ik eraan gaf hoog in mijn vaandel, maar ondergronds speelde de tegenpool zich in alle hevigheid uit. Zo zie je maar neem niets zomaar aan, ook niet van jezelf, zolang je het niet onderzocht hebt.

Zoals het synoniem ook zegt “vastzitten aan” zo ervaar ik de regels van het systeem ook, ik zit eraan vast en kan daar niets aan doen dan rebelleren en stampij maken. Dat is wat ik deed als peuter wanneer ik mee naar huis moest, want de regel was dat je op een bepaalde tijd naar huis ging met je moeder die dan het eten ging klaarmaken om met je vader en moeder van de maaltijd te genieten. Maar ik had het naar mijn zin en dat eten kon mij niet zo boeien en ik snapte dan ook niet dat ik mee moest en bruut gestoord werd in mijn spel met mijn buurmeisjes. Met als gevolg dat ik thuisgekomen op de grond ging liggen krijsen om te laten zien dat ik het er niet mee eens was en dat mijn zin/mening gehonoreerd moest worden. En daar kwam het systeem om de hoek kijken, mijn jonge ouders wisten niet hoe zij om moesten gaan met deze ‘woede aanvallen’ en gingen te rade bij de huisarts en daar stapte het systeem voor mij op een bewuste manier in mijn leven. Het systeem zei afkoelen onder de koude kraan, gewoon het hoofd eronder. Dus mijn ouders als onderdeel van het systeem volgden dit advies op. Ik schrok mij rot de eerste keer en dacht dat ik dood ging met mijn hoofd onder het koude water. Mijn wil werd gebroken door het systeem en ik liet het na een aantal keren onder de kraan te zijn geplaatst wel uit mijn hoofd om tegen te stribbelen. Ik ben dan ook een voorbeeldig kind geweest en heb nooit gepuberd, dat kwam pas later toen ik het systeem als een keurslijf voelde en ervoer hoe ik er letterlijk aan vast zat, omdat ik deel uitmaak van het systeem. Ik ben altijd op mijn hoede en verwacht altijd een onverwachte ‘rechtse’ van het systeem die mij knock out doet gaan en mijn mond laat houden. Het systeem is dus als een soort van ouder voor mij, één waarbij ik wel puber en het niet fair vind wat het allemaal opdraagt en wat het veroorzaakt aan neveneffecten. Het neveneffect van het mijn wil breken met het hoofd onder de kraan was een watervrees die vele jaren heeft geduurd en die mij deed baby zwemmen met mijn eigen kinderen om ze direct vertrouwt te maken met water. Waarbij ik kon ervaren hoe epi-genetica werkt en mijn angst dus één op één was overgedragen op mijn dochter, die zodra zij zich met 3-4 jaar ervan bewust werd watervrees ontwikkelde.

Nu weer terug naar het woord ‘ gebonden’, wil ik geen nare gevolgen ervaren dan zal ik mij moeten voegen naar het systeem om erger te voorkomen. Dat is de lading die erachter zit. Ik moet doen wat mij wordt opgedragen terwijl wij veroordeelt zijn tot elkaar. Zo dat klinkt best zwaar en ja zo voelt het dus ook, ik loop op eieren om het systeem niet te verontrusten of te alarmeren en bedenk allerlei wegen om toch mijn weg te kunnen volgen binnen de wir war van lukrake regels bedacht door ambtenaren. Het heeft wel iets weg van dat gevoel wat ik wel had op de middelbare school wanneer ik me onzichtbaar probeerde te maken terwijl de leraar leerlingen aanwees om antwoorden te geven. En dan de triomf als dat gelukt was ik ik het (school)systeem te slim af was geweest, dat YES! in power gevoel van het ego. Een soort van ‘pay back time’. Dus ik weet dat ik gebonden ben aan regels, maar als ik het ‘gevoel’ kan hebben dat ik het systeem te slim af ben dan is daar die energetische lading dat ik ermee weg heb kunnen komen. Want zoals ik gebonden ben aan de regels van het systeem ben ik ook gebonden door mijn ego aan mijn eigen regels/opinies/overtuigingen. Dit is die polariteit die nu het woord gebonden dus met zich meedraagt voor mij. Daar moet ik mij van los maken, ont-binden zoals iemand onlangs zei.

Wanneer ik het woord in stukje hak en hussel dan krijg ik:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Inderdaad ik heb geen band opgebouwd met het systeem als mijzelf, ik heb het altijd als iets dat werd opgelegd gezien. De regels van het systeem zijn verre van ideaal, maar zonder regels waren we al lang verloren geweest. Dus dit is iets dat ik zal moeten herzien en een band die ik zal moeten opbouwen door wederzijds begrip. In de volgende blog zal ik zelfvergevingen hierop doen en dan zal ik zoeken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

Advertenties

Dag 230 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 3

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik mijn angst voor een vaginale infectie verder onderzocht/bloot gelegd door het doen van zelfvergevingen en in deze blog neem ik het nog een stapje verder in mijn correctieve zinnen en verbintenissen.

 

 

Waneer en als ik in angst schiet om een vaginale infectie te ontwikkelen door candida, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst angst gebruik, alvorens enige vorm van gezond verstand, om mij mee te laten zuigen in mijn geest en de infectie al op voorhand te beleven. Ik stop de angst die mij uit het hier en nu haalt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet angst maar gezond verstand als leidraad en aansturing te gebruiken wanneer ik symptomen van een vaginale infectie, veroorzaakt door candida, zich zie aandienen.

 

Waneer en als ik mijzelf pijn zie vrezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze vrees voortkomt uit opinie over pijn en de emoties/gevoelens die ik rond pijn heb verzamelt. Ik stop het vrezen van pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de opinies over hoe erg pijn is verder te onderzoeken en los te koppelen van het woord pijn, om zo alleen nog maar pijn in het fysieke te ervaren los van de geest ervaring eromheen en mij te realiseren dat pijn een signaal van mijn lijf is dat ik aandacht moet besteden aan mijn fysieke lichaam omdat het uit balans is door een aaneenschakeling van gedachten in de geest over een lange periode heen.

 

Waneer en als ik mijzelf kleiner zie maken dan de candida albican, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de candida niet meer dan mij is en geen controle over mij heeft als ik 1 en gelijk aan deze aandoening kan gaan staan. Ik stop het mij klein maken en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen om 1 en gelijk te leren staan aan candida albican en het zo niet te vrezen als iets dat mij iets zal aandoen buiten mijn daadkracht om.

 

Waneer en als ik mijzelf angst voor de dood zie hebben door te denken dat de candida uiteindelijk mijn leven kost, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze angst voor de dood alleen dan geoorloofd lijkt te zijn wanneer ik mij laat aansturen door de geest vanuit angst en angst gedachten. Ik stop de angst voor de dood en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te vrezen als het einde maar te zien als het einde van mijn fysieke bestaan op aarde en lichamelijke onbalans niet meteen te labelen als mijn mogelijke doodsoorzaak.

 

Waneer en als ik mijn partner beschuldig van het mij infecteren met candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit voortkomt uit mijn eigen angst om hem te infecteren met candida en mij daarmee slecht voel. Ik stop met het beschuldigen van mijn partner om van mijn eigen schuldgevoel af te komen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het erg vind om als slecht/de schuldige te worden aangewezen als het gaat om het doorgeven van de candida en liever een ander zwart maak dan op mijzelf de spot lights te zetten. Ik verbind mij dan ook aan het mijzelf houden aan de fysieke feiten en te handelen op deze fysieke feiten om zo gevolgen te voorkomen en zo geen rekenschap te hoeven afleggen voor dingen die ik doe vanuit het afschuiven van schuld/schuldgevoel.

 

Waneer en als ik mijzelf jeuk zie labelen als verschrikkelijk dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit woord jeuk geladen is met alle nare ervaringen omtrent jeuk en ik eerst het woord jeuk moet bevrijden van zijn balast om verder te kunnen. Ik stop met het laden van het woord jeuk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord jeuk los te koppelen van zijn energetische lading en her te definiëren.

 

Waneer en als ik apathisch ben door de angst voor de candida en ik het genezen van de candida als teveel ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever in de angst voor de candida als minder dan de candida wil doorgaan dan op te staan en gelijk en 1 aan de candida korte metten ermee te maken. Ik stop de apathie en het niet willen loslaten van de angst energie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik nog steeds vasthoud aan de energie van de angst voor candida en zolang ik die niet loslaat zal ik als in een roes in de geest mijn fysieke werkelijkheid en mijn fysieke genezing als teveel zien en als gehannes/gedoe.

 

Waneer en als ik strakke broeken de schuld van mijn candida geef dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever een voorwerp als een broek de schuld geef van mijn candida dan dat ik binnenin mijzelf kijk om te zien dat ik zelf deze ziekte heb gecreëerd door niet te staan als en in het leven gelijk aan de candida.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om alles en iedereen de schuld te geven van mijn candida en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dus kan stoppen met het scheppen van deze aandoening/ziekte door 1 en gelijk te gaan staan aan en in het leven.

 

Waneer en als ik mijzelf de candida in al haar stadia te zien doorlopen in mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik aan het scheppen/manifesteren ben en de gevolgen van mijn daden niet kan overzien zonder de origine van de candida te begrijpen. Ik stop het verbeelden van de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te achterhalen waar de candida precies voor staat als ziekte /aandoening om verdere lagen te kunnen openen.

 

Waneer en als ik zie dat ik mij vastbijt in mijn dieet dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit een andere vorm van angst voor de candida is en het mijzelf kleiner maken dan de candida. Ik stop de angst voor de candida en participeer 1 en gelijk in en aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om welke vorm van angst dan ook omtrent de candida te stoppen door mijzelf aan te sturen 1 en gelijk in en aan het leven en zelfverantwoordelijkheid te nemen in zelfoprechtheid over deze angsten.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn lijf beschuldig van ziek worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ziek worden een samenspel tussen geest en fysiek lichaam is door waarde aan gedachten te geven. Ik stop om mijn lijf te beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf niet als een entiteit buiten mijzelf waar te nemen, maar als mijn voertuig dat nodig is om hier op aarde in de fysieke werkelijkheid te zijn/leven.

 

Waneer en als ik mijzelf in paniek zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de angst fysiek maak als een reactie en ik mijzelf stabiliteit ontneem door te participeren in de geest. Ik stop de paniek en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om paniek niet langer als interventie/preventie te gebruiken, maar om te zien/realiseren/begrijpen dat het voelen van paniek afleiding is van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en het aansturen van mijzelf in een fysiek lichaam.

 

Waneer en als ik mijzelf in teleurstelling zie verdwijnen over mijn fysieke lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de teleurstelling een veel diepere teleurstelling overschaduwd, namelijk de teleurstelling in mijzelf als geheel voor het niet 100% staan in en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de teleurstelling in mijzelf om te zetten in het appreciëren van mijzelf als leven en niet vanuit reactie en polariteit op de teleurstelling maar vanuit een echte waardering voor het leven als mijzelf door dankbaar te zijn voor wat ik heb en doorloop als aanwijzingen en hulpmiddelen om mijzelf te verbeteren en te kunnen handelen in het belang van een ieder.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn ademhaling inzet om mijn angst te bevestigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik bezig ben mijn angst fysiek te maken en dat te manifesteren wat ik het meest vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ademhaling te gebruiken om mijzelf te stabiliseren en niet om mijzelf te bevestigen in angst.

 

Waneer en als ik mijzelf bezeten zie zijn ten opzichte van de candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat het mij makkelijker afgaat om in angst te verkeren dan om te zien/proberen om vrij van angst de candida onder ogen te zien. Ik stop de bezetenheid omtrent de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te behoeden voor bezetenheid rond candida en zal preventief mijzelf niet engageren met gedachten over candida, maar mij sec houden aan de fysieke realiteit en de feiten die daaruit voortvloeien.

 

 

Het wegnemen van de energetische lading in pijn en jeuk:

 

Pijn–> mijn–> mijn pijn–>mijn energetische lading omtrent pijn waar ik geen afstand van wil doen, wordt pijn–> prikkel mijn zijn–> een fysieke manier om mij wakker te schudden dat er onbalans en discrepantie heerst in mij en dat ik niet meer 1 en gelijk in en als het leven kan staan.

 

Jeuk–> uiting van irritatie die niet weg gaat wanneer ik de bron van de jeuk niet weghaal.

Dag 106 van 2555; Hey, come no

Dag 106 van 2555; Hey, come noSommige woorden hebben meer fysieke reactie of impact op ons dan andere woorden. Na van de week korte metten te hebben gemaakt met het Engelse woord “Hey”, moest ik denken aan het Italiaanse woord “come no” dat net zo’n lading had en ook voor een heftige reactie in mij zorgde.

 

“Hey” als gesproken woord gaf geen reacties, maar geschreven als aanhef deed het mij even mijn adem inhouden. Er vlogen dan allerlei gedachten door mijn hoofd die met deze persoon die mij dit schreef te maken hadden. De basis van al deze gedachten was altijd, heb ik iets fout gedaan. Dit “Hey” kwam mij dan ook heel agressief over en ik probeerde er niet te lang naar te kijken, zodat het de boodschap aan mij niet zou verpesten of voor ruis zou zorgen, wat het overigens natuurlijk wel deed. Naarmate dat dit woord zich vaker voordeed kreeg ik al gevoelens van angst bij het zien van het woord en werd er energetisch heel wat beroerd in mij, dit door de overtuiging die ik mij had aangeleerd dat “Hey” een agressieve manier van communiceren was. Tot het moment dat ik besloot dat het nu maar eens over moest zijn met dit gedoe en ik het woord simpelweg opzocht in een woordenboek. Nergens maar dan ook nergens was er ook maar 1 betekenis te vinden die gestoeld was op agressiviteit, het was niet meer dan een begroeting/aanhef, het was dus echt iets in mijn hoofd/mind vanaf het begin geweest. Voor zover ik het kan terug halen was de eerste keer dat het werd gebruikt richting mij in een mail, iets waar ik mij onzeker over voelde en dus ging ik twijfelen aan mijzelf en om de “pijn” te verzachten besloot ik dat de ander dus agressief richting mij was en dat een aanhef als deze niet veel goeds aankondigde.

 

Het woord “come no” werd in mijn eerste jaar in Italië veelvuldig op een kortaffe, snauwerige en agressieve manier verbaal aan mij overgebracht. De dames die dit deden waren over de hele linie wat grof en simpel in hun taalgebruik, iets wat ik toen taalkundig nog niet kon onderscheiden. Elke keer als ik vroeg of iets kon/mocht/okey was dan werd er steevast “come no” naar mij gesnauwd, waarbij ik als het ware in elkaar dook en het als een schok door mijn fysieke lijf ging. Wat heb ik misdaan ging er dan door mij heen, omdat dit woord op een vragende toon werd uitgesproken kwam het mij over alsof ik een wedervraag kreeg om aan te geven dat ik niet goed bezig was. Ook bij dit woord speelde onzekerheid en niet altijd alles goed kunnen begrijpen een grote rol en nam ik deze toon direct persoonlijk. Het moment dat ik ook bij dit woord in het woordenboek dook om de betekenissen te achterhalen, bleek het alleen maar iets te betekenen als natuurlijk of hoezo niet?. Niks van wat ik had ervaren bleef staan toen ik de betekenis zag. Het had zich afgespeeld in mijn hoofd/mind en alleen toen ik het tastbaar maakte en naar mijn moedertaal vertaalde kon ik zien dat er geen reden was om het persoonlijk te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch beroerd te worden door woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woorden als een entiteit te benaderen en de woorden zodoende bepaalde kwaliteiten/eigenschappen toe te kennen en mij niet te realiseren dat ik zo mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen geef om te kunnen zeggen, die woorden hebben het gedaan/mij aangedaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de ervaring die ik bij het zien/horen van deze woorden ervoer om zo de vinger naar de woorden en de zender van de woorden te kunnen wijzen en zo de regie en zelfverantwoordelijkheid over mijn leven uit handen te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord “Hey” mijn adem te laten stokken en zo in dat moment niet aanwezig te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en daarmee angst toe te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het woord “Hey” en mij niet te realiseren dat het woord een angst/onzekerheid in mij spiegelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening te vormen over het woord “Hey” op basis van onzekerheden en angsten en het te laten escaleren tot een angst, allemaal veroorzaakt door participatie in de mind/het hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “Hey” als trigger point te gebruiken om een bepaalde angst/onzekerheid op te roepen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheid/angst om iets fout te doen af te schuiven op het woord “Hey”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct in mijn mind/hoofd te gaan zitten als het woord “Hey” zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te verkiezen als plek om het woord “Hey” tot mij te nemen en mij niet te realiseren dat ik door het zijn in het hier en nu met gezond verstand kan kijken naar de betekenis van dit woord zonder mij door angsten/fantasieën/speculaties te laten aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord “come no” in een te krimpen en zo in dat moment niet aanwezig te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en daarmee angst toe te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand angst te hebben voor het woord “come no” en mij niet te realiseren dat het woord een angst/onzekerheid in mij spiegelt die ik niet aan wil gaan in dit moment en daardoor af doe als agressief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening te vormen over het woord “come no” op basis van onzekerheden en angsten en het te laten escaleren tot een angst, allemaal veroorzaakt door participatie in de mind/het hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheid/angst om iets fout te doen af te schuiven op het woord “come no”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct in mijn mind/hoofd te gaan zitten als het woord “come no” zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te verkiezen als plek om het woord “come no” tot mij te nemen en mij niet te realiseren dat ik door het zijn in het hier en nu met gezond verstand kan kijken naar de betekenis van dit woord zonder mij door angsten/fantasieën/speculaties te laten aansturen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik een woord in een andere taal niet begrijp dit op te zoeken en het niet een eigen leven/betekenis te laten krijgen met alle consequenties van dien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat woorden , woorden zijn en alleen in mijn handen/oren/ogen een energetische positieve of negatieve lading krijgen als ik dat accepteer en toesta.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om direct als ik een angst zie ontstaan bij een woord, dit te onderzoeken en niet verder te laten escaleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren en te begrijpen dat woorden die 1 en gelijk zijn aan mijn woorden, woorden zijn die ik kan spreken zonder lading en dus kan gebruiken om mijn boodschap over te brengen zonder emoties/gevoelens/angsten in het belang van een ieder.

Dag 83 van 2555; gevangen in een lijf, kijkend door de ogen van ons masker

Dag 83 van 2555; gevangen in een lijf, kijkend door de ogen van ons masker  Het “ik ben geen robot” personage

 

Deze macro foto van een oog zag ik op Facebook vandaag en ik had daar best een heftige reactie op. Op de foto zie je een close-up van een oog met het zwarte gat van de pupil. Het is een zeer plastische afbeelding en ineens zag ik dat de pupil een gat is. Ik wist dat eigenlijk wel, maar nu triggerde het een gevoel van, shit onze ogen zijn gewoon gaten en ons gezicht is als een masker waar we doorheen kijken naar de buitenwereld. Tegelijkertijd moest ik denken aan de Desteni HOM serie (history of mankind) hoe wij in ons lijf als voertuig gelokt zijn en gevangen /veroordeeld zijn tot ons lijf wat ons tegelijkertijd het bestaansrecht geeft op aarde in het fysieke. Dus de afhankelijkheid van het lijf aan ons en wij aan het lijf als een soort van symbiotische relatie en de enige weg om tot gelijkheid te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het feit dat de pupil een gat is en mij eens te meer doet inzien hoe wij organische robotten zijn en onszelf mens noemen en mij niet te realiseren in het moment dat de schrik de fysieke consequentie was van het ontkennen van het zijn van een organische robot.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zijn van een organische robot te zien als minderwaardig en iets dat minder speciaal is dan het zijn van een mens, terwijl de mens een organische robot is, dus is het een kwestie van het ontkennen van wie/wat ik eigenlijk ben ontstaan uit de teleurstelling van een gebrek aan bijzonder zijn en zodoende niet energetisch geladen te worden door de ervaring van bijzonder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren als het iets dat door de zwarte gaten van mijn ogen naar buiten kijkt, als door een masker, in de veiligheid van mijn mind om als waarnemer deel te kunnen nemen aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ogen met de zwarte gaten als een deel van het geheel van het gezicht te beschouwen, als een masker en mij niet te realiseren dat deze opvatting mij een vrijbrief geeft voor de ontwikkeling en instandhouding van de verschillende personages/maskers waaruit ik besta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te gast te voelen in mijn lijf en mij op mijn plek te wanen in mijn mind en mij niet te realiseren dat ik mij op mijn plek voel in mijn mind vanuit een onecht gevoel van veiligheid, terwijl het de mind is die door middel van angsten/gevoelens/emoties met mijn toestemming mijn leven tot een ritje in de achtbaan maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals mijn lijf, mijn verschillende ledematen, mijn mind, als aparte delen te beschouwen en zodoende in separatie leef met mijn eigen lichaam en mind en dus sneller schrik of verwonderd ben zodra er iets met één van de delen aan de hand is, gevoed door angst voor het onbekende over een deel van mij dat wel van mij is maar wat ik niet ken/erkennen wil als van zijnde van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het lijf als niet van mij te beschouwen, maar als een soort van bruikleen, waar ik door onverschilligheid, om angsten te verbloemen niet altijd goed voor zorg en het dan makkelijk kan afschuiven als het is niet van mij en het is de schuld van de eigenaar/maker dus ik hoef daar niets mee, ik hoef daar geen verantwoordelijkheid voor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te claimen voor mijn eigen lijf en maar hoop dat het lijf mij goed gezind zal zijn tijdens mijn tocht door het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van een lijf in mij op te nemen als informatie en het niet te leven in mijn realiteit als zijnde mijn lijf, dat mij bestaansrecht geeft voor het leven hier op aarde in de fysieke realiteit en ik bij elke ademhaling een bevestiging heb dat ik leef en dat ik er dus niet het beste van moet maken, maar juist dat te doen wat in het belang van een ieder is en met volle teugen te genieten van het feit dat ik besta in het fysieke en dus de regie heb over het fysieke om dat te doen wat gedaan moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken bij het zien van de gaten/pupillen en mij te realiseren wie ik ben maar mij niet wil realiseren wie ik ben om zodoende mijn ogen te kunnen sluiten voor het feit dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen, dus ik schrik terug voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid en zak liever terug in mijn angsten dan op te staan en verder te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gevangen te voelen in mijn lijf, terwijl ik kijk door de gaten van mijn masker als door de tralies van mijn cel, terwijl dit illusie is en afleiding van mijn mind, want zonder mijn lijf besta ik niet hier op aarde en heb ik niet de kans om mijzelf te ervaren/realiseren in het fysieke om zo mijn bagage te kunnen verwerken om de zonden van de voorvaderen niet meer te hoeven doorzetten op mijn kinderen en in mijn geheel als de eenheid van lijf en mind te staan voor len als het even en niet langer te participeren in de manipulatieve aard van de mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen van zelfverantwoordelijkheid te zien als gevangenschap en mij niet te realiseren dat zelfverantwoordelijkheid het mijzelf de mogelijkheid geven betekent, om als eenheid van lijf en mind mijn leven te regisseren in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te schrikken voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid terwijl ik deze angst aankleed met verschillende jasjes om mijzelf om de tuin te leiden en niet direct te doen inzien dat het steeds weer hetzelfde is waar ik mij van distantieer/separeer en voortaan zelfverantwoordelijkheid als een mogelijkheid te zien en niet als een beperking.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik een organische robot ben, zonder dat te labelen en te categoriseren met een energetische lading die weer allerlei angsten doet ontwaken om zo af te wijken van het feit van wat ik eigenlijk ben en niet hoef in te zien wie ik eigenlijk ben en mij zodoende beperk om te worden wat ik eigenlijk zou moeten zijn, één en gelijk met en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor wie en wat ik ben mij niet te laten ontmoedigen om mij te verbeteren in wat en wie ik kan zijn in het voordeel van een ieder, als de adem, één en gelijk aan/als het leven.