Dag 335 van 2555: reactief zijn in mijzelf op het gedrag van de ander en dit niet los willen laten

Dip-Lite cursusDit is een punt dat mij nog niet gelukt is om los te laten, het is niet gelukt omdat het nog teveel ‘lekkere’ energie oplevert. Met andere woorden ik wil het nog niet los laten, maar zie wel dat ik het zal moeten los laten om verder te kunnen en vooruit te komen. Dit reactief zijn wordt gestart wanneer de polariteit inferioriteit versus superioriteit is geactiveerd. Ik zie mijzelf in de polariteit gaan en voor ik het weet volgt de ene reactieve zin na de andere en zit ik in een vicieuze cirkel waar ik erover blijf praten of het elke keer weer oprakel om de energie stroom gaande te houden. Die energiestroom voelt lekker in het moment, maar een paar seconden later voel ik mij vies en viert spijt hoogtij. Het is dus tijd om korte metten hiermee te maken en het gedrag van de ander waar te nemen zonder emoties of gevoelens en daar waar nodig is het geheel te sturen of aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van de ander uit te vergroten om een gevoel van inferioriteit ten opzichte van de ander te compenseren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf omhoog duwen ten koste van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit polariteit handel en niet vanuit expressie van wie ik ben. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn denken en handelen niet aan te laten sturen door emoties en gevoelens veroorzaakt door polariteit en dus te denken dat ik mijn gevoel van inferioriteit moet bevechten door te laten zien aan mijzelf dat ik superieur ben aan de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer onbevooroordeeld naar de ander te kunnen kijken en elk gedrag van de ander onder de noemer van de polariteit inferioriteit versus superioriteit weg te schuiven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kijken door de ogen van polariteitsemoties naar de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de ander zie maar mijn eigen emoties beleef omwille van de energie. Ik stop dit kijken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mijn fysieke ogen te kijken naar wat hier is, naar wat de ander overbrengt, zonder hier verdere emoties aan te verbinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eventuele fouten van de ander als grove fouten en nalatigheid te beschouwen, zodat ik mijzelf het recht verschaf om hier veel in mijn ‘geest’ over te kunnen denken, om mijn energie motor gaande te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf recht te verschaffen om extensief met de ander in mijn ‘geest’ bezig te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op het randje van bezetenheid sta, waarbij het geen keuze meer is of ik over de ander denk, de ander plopt gewoonweg op in mijn ‘geest, te pas en te onpas. Ik stop het verschaffen van dit recht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen excuses te bedenken om extensief over een ander te denken en te spreken vanuit een inferioriteit issue, zonder de gevolgen te willen aanvaarden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vliegwiel van gedachten over de ander niet stop te kunnen zetten, zodra mijn geest een aanknopingspunt heeft gevonden om mij naar de superieure pool te begeven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gedachtenstroom niet stop te kunnen zetten over de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik maar 1 adem nodig heb om te besluiten dat ik niet meega in deze gedachtenstroom. Ik stop de gedachtenstroom en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet kleiner te voelen dan de gedachtenstroom en te zien dat ik de gedachten kan stoppen zodra ik besluit mijzelf aan te sturen zonder te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf kleiner te maken dan mijn gedachtenstroom om zo niets te hoeven doen vanuit een mindere positie.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf kleiner te maken om te kunnen doen wat ik wil zonder het geheel in ogenschouw te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid manipuleer vanuit het gezichtspunt van de ‘geest’. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn werkelijkheid niet langer zo te manipuleren dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen voor het stoppen van een ‘geest’ bezetenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het reactieve in mij als energetische opgeladenheid zo lekker te vinden  dat ik er geen afstand van wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afhankelijkheid van energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit als elke andere verslaving moet aanpakken. Ik stop de afhankelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer afhankelijk te zijn van de energetische opgeladenheid door te gaan staan in mijn adem en elke keer opnieuw ‘colt turkey’ te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze afhankelijkheid zo prettig vind om niet te hoeven kijken wat die ander nu werkelijk in mij los maakt dat ik het gevoel heb te moeten participeren in de polariteit van inferioriteit versus superioriteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf niet onder ogen te willen komen en mij dus op de ander fixeer in plaats van te onderzoeken in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf voor de gek houd en daar geen problemen mee lijk te hebben. Ik stop het fixeren op de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te begrijpen/realiseren/zien waarom ik mij zo fixeer op de ander, wat de echte reden hiervoor is, zodat ik gemakkelijker kan zien waarom en wanneer ik verval in dit energetische reactieve gedrag in mijzelf op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de ander dat te zien wat ik absoluut niet in mijzelf wil terug zien en bang te zijn om net als de ander te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat ik wordt als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst heb door de polariteit waarin ik mij bevind  en dus bang ben om wanneer ik superieur aan de ander zou zijn ik ook zo zou worden. Ik stop de ansgt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat wat ik verafschuw in de ander, ik zelf niet hoef te verworden en ik dus ook niet de ander als een soort van vampier van mij af hoef te slaan met knoflook en kruizen, door energetisch reactief te reageren in mijn ‘geest’ of in woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik de ander zie als schrikbeeld aan mijzelf voor te houden waardoor de energetische lading daar al begint en ik mij door mijn ‘geest’ in de polariteit inferioriteit versus superioriteit laat leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het vechten tegen het worden van iets dat ik als schrikbeeld zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vergeet dat ik het ben die besluit hoe en wie ik ben in elke adem en dat een angst daar niets aan kan/hoeft te  veranderen. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik het ben die mijzelf aanstuurt en dat hetgeen dat ik niet als opbouwend zie in de ander niet iets is om bang voor te zijn om als het ware mee ‘besmet’ te raken, maar een keuze is die ik maak op basis van zelfoprechtheid of ik zo word of besluit niet zo te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geestelijk vies te voelen na de energetische gedachtengolven en dit niet te koppelen aan mijn handelen/denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geestelijk vies voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heel goed weet waar ik mee bezig ben, maar dit niet onder ogen wil zien, om zo mijzelf niet onder ogen hoef te zien. Ik stop het vies voelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vies voelen als schuld of spijt te zien, wat een realisatie van ‘te laat zijn met mijzelf corrigeren’ bij mijzelf oproept, waardoor ik het gelaten ervaar en het daarbij laat omdat ik toch al te laat ben. Dus ga ik de verbintenis met mijzelf aan om deze schuld of spijt niet als excuus te gebruiken, maar als herinnering dat ik voor de energie ben gegaan en niet voor leven, waardoor ik mijzelf een nieuwe kans geef om mijzelf te corrigeren en deze hele gedachten rollercoaster een volgende keer te kunnen stoppen daar waar het begint.

 

Dag 296 van 2555: kwetsen – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is dan ook aan te raden de vorige blog eerst te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik bang ben om een ander te kwetsen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de ander te kwetsen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier vanuit ego/’geest’ reageer en niet met gezond verstand in zelfoprechtheid besta. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat de angst om te kwetsen in weze de angst om gekwetst te worden is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gekwetst te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om gekwetst te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de woorden van de ander persoonlijk neem omdat ik mij bevindt in een realiteit van angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ego niet in mijn interactie met anderen te mengen, maar hier te zijn in zelfoprechtheid en te zien dat ik de reactie die mijn woorden bij de ander oproepen gebruik om zelf een reactie op te hebben om zo als ‘een slachtoffer uit de strijd’ te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gekwetst worden van mijn ego in de schoenen van de ander te duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beschuldigen wanneer ik ‘kwetsende’ woorden van een ander persoonlijk neem als ‘kwetsend’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de verantwoordelijkheid voor mijn woorden wil dragen wanneer ik dingen zeg die niet gezegd hadden hoeven worden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verantwoordelijkheid te dragen voor de woorden die ik spreek en voor de woorden die ik wil spreken maar niet uitspreek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ander wanneer ik de ander mogelijkerwijs kwets.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de ander als angst voor mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bang ben voor de ander maar voor mijzelf als ongeleid projectiel die toch dingen zou kunnen zeggen waarvan ik bang ben dat die de ander zou kwetsen en daarmee mijzelf. Ik stop de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik de aanstichter ben van een kettingreactie die kan ontstaan wanneer ik dingen zeg die de ander kwetsen, spreek ik in zelfoprechtheid dan spreek ik de woorden in het belang van een ieder en mocht de ander dan toch zichzelf gekwetst voelen dan is de reactie van de ander niet langer mijn verantwoordelijkheid maar de reflectie van de ander in mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gekrenkt te worden en daarmee verbrijzeld te worden door de woorden of handelingen van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het geloven van mijn ego, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik mijn ego geloof dan geloof ik dat het mogelijk is dat ik als ego verbrijzeld kan worden door woorden. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten van het ego niet als echte fysieke angsten van mijzelf als levend wezen in mijn fysieke werkelijkheid te duiden, maar te zien als onderdeel van mijn energetische fantasie wereld in de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bepaalde woorden niet te gebruiken uit voorzorg voor het niet krenken/kwetsen van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van controle behouden door de woorden die ik spreek, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn communicatie niet inzet in het belang van een ieder, maar mijn communicatie inzet om mijn eigen hachje te denken te redden. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn communicatie niet in te zetten om controle te behouden over mijn werkelijkheid, maar in plaats daarvan mijn woorden aan te sturen in zelfoprechtheid en zo in mijn kracht te gaan staan en mijn woorden en fysieke werkelijkheid aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het boemerang effect en daar geen verantwoordelijkheid voor denken te kunnen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de gevolgen van mijn woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen zelfverantwoordelijkheid kan nemen wanneer ik begrijp/realiseer dat wanneer ik spreek ik moet kunnen staan als mijn woorden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf en mijn wereld beter te begrijpen om zo te zien wat gecommuniceerd dient te worden en wat niet, en op voorhand te kunnen ‘voorspellen’ wat de uitkomst zal zijn van bepaalde communicatie, zonder te fantaseren over wat er zal gaan gebeuren wanneer ik bepaalde woorden spreek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet krenken/kwetsen te gebruiken als controle over mijn werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van controle willen behouden over mijn werkelijkheid door communicatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit niet werkt als een soort van éénrichtingsverkeer. Ik stop de drang naar controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen doormiddel van communicatie met mijn buitenwereld vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slachtoffer te voelen van het boemerang-effect.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het slachtoffer zijn van het kwets-boemerang-effect, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de bal kaatste en dus moet terug verwachten of dat ik sprak vanuit zelfoprechtheid maar de ander zijn woorden/reactie persoonlijk nam. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nog te spreken zonder zelfoprechtheid en niet langer de ander zijn reactie persoonlijk te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niemand kan kwetsen wanneer ik zelfoprecht ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van communicatie en zelfoprechtheid niet te verbinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit niet verbind zodra ik spreek vanuit energie/ego. Ik stop de communicatie vanuit energie/ego en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn communicatie vrij van energie/ego te laten zijn.

Dag 286 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 4: de valkuil – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, voor context is het aan te raden eerst de voorgaande blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet aan te kunnen zien wanneer mijn dochter geen initiatief neemt om zaken in haar leven te leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet tegen apathie/initiatiefloosheid van de ander te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier wordt geconfronteerd met het tegenovergestelde van mijn eigen aard en ik de vrees heb om ook te belanden in deze apathische staat van zijn wanneer ik niet snel handel en het uit de weg ruim. Ik stop het overnemen van de regie van een ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer angstig te zijn om meegezogen te worden in de apathie van de dierbaren om mij heen, maar mijzelf als een losstaande entiteit te zien die de ander wel kan ondersteunen en helpen maar niet kan opgaan in de ander en zodoende het leven van de ander te gaan leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onbedwingbare drang te voelen, na eerst te hebben gewacht, om de dingen op te pakken die mijn dochter laat liggen aangaande haar leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het handelen op drang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dan handel vanuit een startpunt van energie en niet vanuit het startpunt van gelijkheid. Ik stop de drang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze drang om het voor de ander te regelen te zien als de energie die mij overeind houdt en mij betekenis/waarde geeft en mij zo in een ongelijke rol plaatst waar geen ruimte voor de ander meer bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf teleurgesteld te voelen wanneer ik de dingen oppak in mijn dochter haar leven, teleurgesteld in haar en in mijzelf tegelijkertijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n situatie de teleurstelling zelf word en de ander nog meer als zielig te zien en nog meer teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het voortbrengen van teleurstelling. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling te zien als dekmantel om door te kunnen gaan met waar ik mee bezig ben en dat het mij een legitieme reden geeft om door te gaan en dus mijn drang naar controle en alles op rolletjes te laten lopen niet hoef op te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben om als moeder niet geslaagd te zijn met het zelfstandig maken van mijn dochter.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mislukt voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel zo snel mogelijk wil afschudden en zodoende zelf succes aanbreng door mijn dochter teveel te ondersteunen. Ik stop dit gevoel en ondersteun alleen nog daar waar het nodig is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gevoel van mislukt zijn/gefaald te hebben niet als excuus/motivatie te gebruiken om mijn dochter meer te ondersteunen dan nodig zou moeten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de drang om dingen op te lossen door de jaren heen als een energie te ervaren die het uiteindelijk overneemt van het gezond verstand.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vallen voor energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet langer mijzelf aanstuur als ik in de ban van energie handel en dus kan ik ook geen weloverwogen beslissingen nemen op basis van gezond verstand. Ik stop de energie ervaring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer op drang/energie te handelen en vanuit de ‘geest’ mijzelf en de ander aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen beter weten in zaken in mijn dochter haar leven op te vangen en haar nog steeds te zien als het hulpeloze kindje, een personage dat wij samen instant hielden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet doorbreken van zienswijzen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het beeld van het zielige kindje dat geholpen moest worden instant te houden ik een niet meer weg te denken vangnet voor ons beiden werd. Ik stop deze zienswijze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van het zielige kindje niet langer meer instant te houden en mijn dochter op waarde te schatten in elk moment en elke adem opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het beeld van het hulpeloze kind vast te houden, vanuit gewenning en niet beter meer weten, zodat er geen verandering kon plaats vinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verandering in de weg staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gewenning mijzelf en mijn dochter blokkeerde in een situatie die niet langer onder de loep gehouden werd om te zien of er verandering nodig was. Ik stop de gewenning en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd verandering een kans te geven en altijd te bekijken of een situatie nog wel in het belang vaneen ieder is ook al is de gewenning een gemakkelijk gevoel om in te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door middel van excuses het vangnet voor mijn dochter te blijven zijn om de rol die ik als reddende engel en moeder had ingenomen instant te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door excuses mijn rol als redder instant te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zozeer de redder wilde zijn om als goed te worden gezien maar meer de redder wilde zijn om controle op mijn leven te blijven houden. Ik stop mijn rol als redder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te doen wat gedaan moet worden en daar is geen redder voor nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik verandering wil in deze situatie ik moet opboksen tegen een ‘geest’ die daar geen zin in heeft om mijn monopolie uit handen te geven, waardoor ik vrees voelde voor hetgeen ik gecreëerd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in de ‘geest’ en dus geloven dat verandering niet mogelijk/nodig is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de vrees en een naar onderbuik gevoel deel van het proces van loslaten zijn, waarbij ik vanuit de ‘geest’ niet zomaar zal loslaten, terwijl ikzelf allang kan zien dat dit het beste voor een ieder is. Ik stop het geloof in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van loslaten ook in de geest te lopen en mij zodoende los te maken va de emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat wanneer mijn dochter zelf beslissingen gaat nemen deze misschien in tegenspraak zullen zijn met mijn perspectief/opvattingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn controle/zeggenschap over mijn dochter te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet degene ben die haar leven leid en dus ook niet degene ben die haar beslissingen neemt. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het loslaten van de totale controle niet te vrezen of te zien als het loslaten van iets van mijzelf, maar te zien als en stap vooruit voor mijn dochter in haar zelfstandigheid, wat haar zelfvertrouwen zal sterken en zij zo beter instaat is haar leven op eigen benen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten van mijn kind en de band, die in eerste instantie noodgedwongen zo intensief was, als het verliezen van mijn bestaansrecht te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van mijn bestaansrecht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook zal bestaan wanneer ik mijn dochter ondersteun in plaats van haar leven leiden. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien en realiseren dat de adem mijn bestaansrecht is, waardoor ik alleen mijn eigen adem kan ademen en geen dubbelleven kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten als het verliezen van een deel van mijzelf te ervaren/voelen door de verschillende emoties en gevoelens, terwijl ik met gezond verstand kan zien dat dit niet zo is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies te ervaren door de ogen van de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik afstand moet nemen door los te laten, maar dat ik niets van mijzelf kan verliezen wat in de eerste plaats al niet van mij was. Ik stop de angst voor het verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de symbiose die ik aanging met mijn kind los te maken en haar niet langer meer als deel van mijzelf te zien, maar als een wezen met eigen leermomenten die zal moeten vallen en opstaan om zo sterk te worden in het leven.

Dag 211 van 2555; hou je mond als je de woorden die je spreekt niet kunt leven

equal money capitalismWie kent het niet dat wanneer je enthousiast bent en iets wilt beginnen of iets wil gaan doen en alvorens het te doen heb je het erover met je vrienden, familie of collega’s. Als het iets is dat tot de verbeelding spreekt van anderen of wanneer anderen vinden dat het echt iets voor jou is om te doen dan zul je positieve bevestiging krijgen van de ander. Dit voelt goed deze bevestiging, het is alsof je al hebt gedaan wat je wilde gaan doen. Zo’n voornemen om iets te gaan ondernemen/doen kan dan verschillende kanten opgaan, of je begint eraan en zodra de positieve bevestiging van de ander wegebt stopt ook jouw motivatie, of je begint er niet eens aan want na de eerste positieve oppepper van de ander keert de andere zijde van de polariteit zich naar je toe en wordt het een enorme drempel om nog overheen te gaan. In beide gevallen doe je uiteindelijk niet wat je jezelf hebt voorgenomen, omdat je hypothetisch sprak en het vervolgens al had geleefd in je geest wat de fysieke werkelijkheid alleen maar tot iets lastigs maakt dat niet in lijn is met wat je al had beleefd in de geest.

Ik ben zelf op zo’n punt aangekomen waar ik dit soort voornemens niet meer deel, totdat ik gelijk aan het voornemen kan staan en mijn woorden kan leven. Ik heb in het verleden vaak genoeg mijn hoofd gestoten op deze manier en mooie zaken laten liggen door dingen ingewikkelder te maken dan ze zijn en uit een soort van angst om te falen mijn plannen niet uit te voeren. Dit is zelfsabotage en kan dan ook niet geaccepteerd worden. Doelen stel je voor jezelf of met een groep als jezelf en het verbaal delen als een soort van verbale diaree is niet nodig, dat is streling van het ego. Het doel en de woorden die je voor jezelf hebt geformuleerd om het doel tot leven te laten komen zul je moeten leven en alleen als levend voorbeeld kan je met succes dit doel met anderen communiceren en uitleggen aan diegenen die erin geïnteresseerd zijn.

Probleem:

Prematuur je doelen delen met anderen op zoek naar positieve bevestiging, waardoor het verkrijgen van de positieve bevestiging een doel op zich wordt en verheven boven het startdoel.

Oplossing:

Geen doelen delen met anderen zolang je niet kunt staan als de woorden van je doel en je positieve bevestiging nodig hebt van buiten jezelf om aangespoord te worden.

Beloning:

De woorden leven die je spreekt en daardoor jezelf bewust zijn van de interconnectie die je hebt met anderen in je wereld waardoor je een levend voorbeeld kunt zijn door de woorden die je spreekt en leeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn doelen niet deel met anderen ik geen positieve bevestiging krijg en daardoor niets heb om op te gaan/starten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de positieve bevestiging vanuit mijzelf moet komen, zodat ik mijn eigen motivator ben en mijzelf zo aanstuur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo enthousiast te zijn over een doel dat ik het met iedereen wil delen ook al weet ik dat ik nog niet kan staan als de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie die wordt gegenereerd door het prematuur delen van doelen te gebruiken om een eigen variant ervan in de geest te creëren waardoor mijn fysieke werkelijkheid ondergeschikt raakt aan mijn binnenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verkneukelen aan iets dat er niet is in de fysieke werkelijkheid en alleen als energie bestaat in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer de energie opraakt ook mijn motivatie voor het verwezenlijken van mijn doelen opraakt en mij niet te realiseren dat ik niet mijn woorden leef maar mijn energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn doel als een premature ejaculatie in het niets te laten verdwijnen en mij op mijn rug te rollen om in slaap te vallen en niet meer aan mijn doel te denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra de energie op is, ik met de werkelijkheid geconfronteerd word en zonder energie zie ik niet mijzelf mijn doelen verwezenlijken, maar eerder drempels opwerpen om niet aan mijn doel te kunnen voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om drempels op te werpen en niet aan mijn doel te kunnen voldoen als een soort van achterdeurtje om niet geconfronteerd te worden met mijn angst om te falen en niet mijn woorden te kunnen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de fysieke werkelijkheid van mijn doelen, terwijl ik mijn doelen die in de geest gecreëerd waren toejuichte, terwijl ik werd aangespoord door positieve bevestiging van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met zevenmijlslaarzen door mijn leven te willen stappen en ongeduldig te zijn met het verwezenlijken van mijn doelen en mij niet te realiseren dat ik eerst moet kunnen staan als mijn woorden om ze vervolgens te kunnen leven als mijzelf en dat vereist tijd en oefening.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met de snelheid van de geest door mijn fysieke leven te gaan en mij niet te realiseren dat ik in de geest niet alles kan overzien, aangezien de geest niet handelt in het belang van een ieder, maar geheel en alleen in eigenbelang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een daad van eigenbelang is wanneer ik doelen verwezenlijk op basis van energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles wat ik weet door eigen ervaring, in de wind te slaan en te gaan voor een doel gebaseerd op energie als positieve bevestiging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik positieve bevestiging nodig heb voor het behalen van mijn doelen en mij niet te realiseren dat daadkracht in mij is en ik alleen maar die daadkracht hoef te leven net als de woorden van mijn doelen om zo een voorbeeld te zijn en niet een schreeuwend reclame bord langs de weg voor mijn doelen die energie nodig heeft om de neonverlichting te laten branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in het moment en mijn doel leef in de toekomst en het verleden als een ding en niet als een deel van mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf een doel door energie te leven in plaats van mijn woorden te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de gevolgen van het gaan op energie als motivatie een valkuil is waar emoties als angst, falen en minderwaardigheid op de loer liggen. Ik stop de energie afhankelijkheid en haal adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen wanneer ik een doel stel in mijn leven en te zien hoe ik mijn woorden kan leven of wat er nog nodig is om mijn woorden te kunnen gaan leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn doelen niet als verbale diaree rond te spuiten, maar mijn doelen te ventileren als een levend voorbeeld door te doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen extra drempels op te werpen bij het realiseren van mijn doelen door energie als mijn motivator te gebruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energetische afhankelijkheid bij het stellen van doelen direct kort te sluiten.

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 3

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 3  Dit is een vervolg op mijn blog van eergisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

 “In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afleiding nodig te hebben om te kunnen leven in mijn fysieke realiteit door te participeren in veelvoudige denkprocessen en vrije associaties die in het moment geen waarde hebben en niets toevoegen aan het moment en daardoor alleen maar geestesvoer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te voeren met het generen van energie om zo de fysieke realiteit te ontvluchten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als ‘niet erg’ te bestempelen dat ik steeds een momentje mij terug trek in mijn geest door associatieve denkpatronen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het veelvuldig associatief denken erbij hoort en geen kwaad kan en mij niet te realiseren dat ik mijzelf hiermee steeds uit de fysieke realiteit trek en zo niet hier aanwezig te zijn en te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit associatief denken niet te stoppen of te doorbreken is, omdat ik het zie als mijzelf of een deel van mijzelf, waarbij ik dan mijzelf zou moeten stoppen als geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest voor mij te laten denken en te doen geloven dat ik mijn participatie in de geest niet kan stoppen zonder het leven te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het leven niets meer aan is zonder associatief denken en de lol in mijn leven dan verdwijnt, zonder mij te realiseren dat ik slaaf ben van dit denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken te associëren met vrijheid en keuzes maken, terwijl ik het doe als slaaf van de geest die de keuze van energie generen voor mij maakt met mijn acceptatie en goedkeuring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid van denken en keuzes maken te koppelen aan vrijheid en mij niet te realiseren dat dit beperkingen zijn die ik door 1 met de geest te zijn zie als vrijheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om denken als ‘mijzelf’ te zien en veel denken als ‘meer van mijzelf’ te zien wat als een bevestiging werkt van mijn geest en het moeilijker maakt om deze symbiotische band los te zien door niet te participeren in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afhankelijk te maken van de geest door te genieten van mijn associatieve denkprocessen en mij niet te realiseren dat de enigen die genoten mijn geest/ego zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze denkprocessen kan stoppen wanneer ik de regie in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat het werkte toen ik de geest stopte in het moment van denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust deze denkprocessen moet stoppen, totdat ik kan staan en besef dat ik de energie niet meer nodig heb die deze denkprocessen met zich meebrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als het zeurende kind in mij te stoppen en mijzelf alternatieven aan te bieden over hoe in het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als saai te bestempelen om niet meer zo veelvuldig zonder een echte reden associatief te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gevecht met de geest aan te willen gaan en mij niet te realiseren dat ik in constant gevecht met mijzelf als het leven ben en mijzelf eerder zal compromitteren dan de geest door te participeren in deze denkprocessen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest op nummer 1 te zetten, door te participeren in de geest en mij niet te realiseren dat ik mijzelf als leven te kort doe en de geest zal moeten erkennen maar niet de regie over mijn leven moet laten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest niet uit zijn directeurs rol te ontslaan, uit angst dat ik het niet zelf aankan het leven en mij niet realiseer dat ik bang ben om te stoppen te bestaan zonder geest, maar zonder geest betekent zonder participatie in de geesten en niet de fysieke verwijdering van de geest, wat onmogelijk en dodelijk is.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om associatief denken daar in te zetten waar het zijn nut bewijst en in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn symbiotische relatie met de geest te breken omdat het niets anders dan consequenties oplevert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angsten die ik nog onbewust heb omtrent het associatief denken en het los maken van de geest, dat voor mij nog sterk gekoppeld is aan wie ik denk te zijn, in kaart breng en aanpak op het moment dat het overduidelijk speelt in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid niet meer te zoeken in participatie in de geest , maar te zien/realiseren/begrijpen dat het denken om inzicht te brengen zonder lading, vrijheid is. en dat denken dan zien/realiseren/begrijpen wordt en geen processen aangestuurd door de geest.

Dag 150 van 2555; #YOLO

Dag 150 van 2555; #YOLO  You Only Live Once is 1 van de meest populairste hastags op dit moment. Je leeft maar 1 keer lijkt in ons een golf van eigenbelang teweeg te brengen om alles te doen wat je altijd al had willen doen en dat te hebben wat je altijd al had willen hebben. Dus met andere woorden wij nemen deze zin,  je leeft maar 1 keer, als een angst om iets te missen. Graaien wat je nog graaien kan, want je leeft maar 1 keer. Yolo accentueert dus eigenlijk heel goed het tijdperk waarin wij ons bevinden, waarin wij leven.

 

Nu op de rand van 2012 en bijna met twee benen in 2013 denk ik niet dat er veel verandering in het yolo gevoel gaat komen. Het onderliggende gevoel aan yolo is dus hebzucht en hoe krapper de economie ook gaat worden, we zullen altijd bang zijn het onderste niet uit de kan te hebben gehaald, want dat is onze aard als mens. Terwijl het yolo mes aan twee kanten kan snijden. Wanneer je maar 1 keer leeft zou je ook kunnen zeggen, dat je niets zou moeten uitstellen en dat niets hoeft niet alleen over onszelf te gaan, dat kan ook iets zijn dat het gemeenschappelijk doel dient. Waarom zouden we in dit leven niet streven naar een wereld waar we allen riant kunnen leven, of levert dat niet genoeg spanning/opwinding op? Yolo op dit moment gaat over grensverleggend gedrag dat zoveel mogelijk een energie stoot geeft en de adrenaline door je lijf doet stromen.

 

Wanneer je snapt dat wij als energie machines zijn ontworpen dan is het niet zo gek dat wij constant opzoek zijn naar het verleggen van onze grenzen op zoek naar betere en snellere energie. Kijk maar naar ons leven hoe wij omgaan met sex en met geld, het is de kick die telt en niet wat die daad veroorzaakt als een rimpel effect in onze fysieke realiteit. Nee, ik zie ons in 2013 niet zomaar afkicken van onze energie verslaving en ineens bedenken dat yolo ook kan betekenen dat je verandering brengt ten bate van een ieder in onze fysieke realiteit, zodat wanneer jouw leven eindigt, je tenminste het bedje hebt gespreid voor de generaties die na je komen.

 

Wanneer ik nu om mij heen kijk en zie hoe wij als werkende klasse de gepensioneerden onderhouden, omdat de kas van het pensioen inmiddels leeg gegraaid is, dan is de volgende vraag natuurlijk wie gaat ons pensioen betalen? Is er nog pensioen als wij eraan toe zijn? Wat moet ik mijn kinderen vertellen over de wereld die ik hen achterlaat als ik niet als de sodemieter mijn yolo moment pak en verandering wil en voortbreng in onze huidige maatschappij? Er is geen ruimte in 2013 voor egoïsme en graaien, we moeten gaan begrijpen dat ons yolo moment dat moment is waarin wij snappen dat wij verantwoordelijk zijn voor wat is en wat gaat komen. Dit alles is gecreëerd door onze acceptatie en toestemming. Dit, de wereld waarin wij leven is een reflectie van wie wij zijn net op de drempel van 2013. En dat is geen mooi plaatje en niet iets om trots over te zijn en in de geschiedenis boekjes te plaatsen als groteske momenten in de geschiedenis.

 

Ons yolo moment is hier en als we hem niet met beide handen aanpakken door nu eens niet te handelen op hebzuchtige drang en lusten, dan zou het nog eens een fatsoenlijk 2013 kunnen worden. Wie wil er niet vrij zijn van het juk waar we inzitten, wie wil er niet over inzitten hoe de toekomst eruit gaat zien en wie wil er niet bang zijn voor de ander en uiteindelijk zichzelf? Want wanneer wij dit yolo moment niet pakken uit angst voor verandering, die nu eens niet gepaard gaat met adrenaline veroorzaakt door een egocentrische kick, dan missen we ons yolo moment en dat komt niet meer terug. Opgestaan is plaatsvergaan zal ik maar zeggen.

 

Over een uur knallen wij onszelf het nieuwe jaar in, een daad uit puur eigen belang en vrijwel overbodig, want elk moment kan een overgang zijn van oud naar nieuw. Daar hebben wij geen kalender voor nodig, yolo is hier en wacht erop om geleefd te gaan worden. Wie durft en wie doet ermee? Ik geef mijn yolo moment aan het realiseren van een EMC, Equal Money Capitalism, zodat na mij mijn kinderen ook nog instaat zijn een yolo moment te hebben, waarbij graaien en hebzucht een overbodigheid zijn geworden.

 

Een fatsoenlijk 2013, #YOLO

Dag 76 van 2555; het “ik hou van” personage

Dag 76 van 2555; het "ik hou van" personage  Wanneer het moment aanbreekt dat je begrijpt dat liefde zoals, wij dat kennen en beleven op aarde, enkel en alleen een dekmantel is voor angst. Dat moment is een keerpunt en maakt veel duidelijk. Vul maar eens angst in wanneer mensen liefde gebruiken. Een moeder die tegen haar kind zegt: ik hou van je, maar eigelijk bedoeld ik ben bang je te verliezen. Ik hou van mijn werk, maar eigenlijk bedoel je, ik ben bang om mijn baan te verliezen. Ik hou van mijn vrouw/man, maar eigenlijk ben je bang hem/haar aan een ander te verliezen. Ik hou van uitslapen, maar eigenlijk ben je bang tekort slaap te krijgen. Ik hou van het dragen van een zonnebril, maar eigenlijk vrees je dat de zon je ogen zal beschadigen. Ik wil alleen maar liefde in de wereld brengen, maar eigelijk ben je bang voor de duistere kant van jezelf en waar die toe instaat is. Ik hou van junkfood, maar eigenlijk ben je bang voor wat je jouw lijf aandoet en zul je onverschillig gedrag hieromtrent vertonen wat aangeeft dat je bang bent om zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik hou van mijn ouders, maar eigenlijk ben je bang dat ze zullen sterven en je er (financieel) alleen voorstaat. Ik hou van die koekjes met chocolade, maar eigenlijk vrees je aan te komen als je er meer van eet dan nodig. De lijst is oneindig en de lijst toont aan in hoeveel angst wij van minuut tot minuut leven, ook los van het principe liefde, angsten vliegen de hele dag door je hoofd en wij merken ze niet op omdat het zo gewoon is en wij ze niet zien als terreur in ons hoofd maar als een natuurlijke ruis 24/7.

 

Jaren terug toen ik in mijn auto op de snelweg zat, voelde ik de plotselinge behoefte om liefde uit te delen. Ik wist niet goed hoe, ik voelde dat ik overstroomde van de energie en ik wilde het delen deze liefde die ik in mij voelde, delen met iedereen. Om dit gevoel meer handen en voeten te geven visualiseerde ik duizenden hartjes en schoot die links en rechts de wereld in. Ik zou het verschil gaan maken, dit ging men voelen.Toen ik uit deze roes was en van een high naar een low ging, zag ik geen verschil in de wereld direct om mij heen. Ik voelde hoe teleurgesteld ik was in het leven en hoe ik het vreesde en niet kon geloven dat het leven mij goedgezind zou kunnen zijn. Ik was bang, maar ik voelde de liefde om de pijn te verzachten als het kusje wat een ouder op een wondje geeft om het gauw te vergeten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de denken dat ik liefde voel terwijl het angst is dat aan mij knaagt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met opzet angst met liefde te verwarren om zo de pijn van het bestaan niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen realiseren dat ik uit angsten ben opgebouwd en verwekt ben door de liefde wat mij een start in het leven gaf van angst, angst van generatie op generatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en er liever voor koos om ze onder de noemer van liefde onder het tapijt te vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel zoals liefde en vol zitten van energie als echt te ervaren en te denken dat ik die liefde kon uitdelen als eten voor de armen, met het verschil dat voedsel fysiek te zien is en liefde een mind energie is en alleen door mijn mind wordt waargenomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat liefde tastbaar is en mij in een goed persoon doet veranderen als ik er veel van geef en mij niet te realiseren dat het willen geloven een spastische beweging is om niet te hoeven ervaren dat ik naast goed ook slecht ben en dat niet aankan zonder de mantel van liefde erover heen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat liefde gevisualiseerd in hartjes een verschil in de wereld gaat maken en iedereen kan zien dat ik die duizenden hartjes de wereld in schiet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als normaal te ervaren dat ik van een high vol van liefde naar een low vol van angst doorschiet, zodra de energie op is en er geen mind energie meer over is om nog liefdes hartjes te schieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor het leven te moeten inpakken in liefde om de pijn niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat met liefde alles wel goed komt terwijl ik nooit de liefde wereldproblemen heb zien oplossen, sterker nog de mensen die met liefde de wereld proberen beter te maken zijn zo verstrengeld in hun mind dat zij geen verschil kunnen uitmaken in de wereld omdat zij niet instaat zijn met gezond verstand naar ons bestaan te kijken en oplossingen aan te dragen die in het belang van een ieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liefde niet te willen zien als egoïsme, omdat mijn beeld van mijzelf als een goed mens direct als een kaartenhuis instort als ik mij realiseer dat liefde egoïsme is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen toegeven dat ik de liefde van anderen nooit gevoeld heb, maar die liefde verzon om zo niet teleurgesteld te zijn en mijzelf een fantasie wereld schiep waar mijn liefde met de liefde van anderen werd beantwoord.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten boven tafel te krijgen die ik afdek met de mantel van liefde om zo te snappen wie ik ben en wat en wie ik kan zijn in relatie tot alle anderen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angsten in de wereld bloot te leggen om zo anderen te laten zien waar wij massaal bang voor zijn en wat ons zodoende tegenhoudt verder te komen met gezond verstand.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet te vrezen maar het te zien voor wat het is om het zo te kunnen opruimen.

 

Dag 71 van 2555; het “ik ben spiritualiteit” personage

Dag 71 van 2555; het "ik ben spiritualiteit" personageWaarbij ik eerst spiritualiteit nog vreesde en als meer dan mijzelf zag sloeg ik geleidelijk door naar de andere pool van de polariteit en zag ik mijzelf niet alleen spiritualiteit in de vorm van Reiki beoefenen, ik werd het, ik werd spiritualiteit en het werd een bezetenheid waarin ik eindelijk de grote persoonlijkheid/de redder kon zijn die ik verlangde te zijn. Spiritualiteit bevredigde mijn verlangens voor zolang de high van de energie het toeliet en alvorens ik uit de polariteit stapte. Ook dit personage loop in in verhouding tot mijn schoonmoeder en zal meer dan 1 blog beslaan om het overzichtelijk te houden en alles dieper te kunnen blootleggen.

 

De herinnering die nu opkomt is die van het hebben onderzocht wat Reiki inhield. Ik kwam erachter dat Reiki in de eerste plaats zelfhulp was en in een later stadium een middel om anderen te behandelen. Wat mij meteen deed twijfelen aan mijn schoonmoeder en mijn beeld van mij over haar dat meer was dan het beeld dat ik van mijzelf had. Het ging zover dat ik medelijden voelde voor de staat waar mijn schoonmoeder klaarblijkelijk in verkeerde dat ze dit nodig had. Ik voelde een soort van victorie dat ik geen zelfhulp nodig had. Ik zag Reiki als een kans om mijn kinderen te helpen en allerlei mensen in mijn directe omgeving. Ik zag mijn kans schoon om het helende orakel te worden en zo betekenis aan mijn bestaan te kunnen geven.

 

Inwijdingen in de Reiki waren duur en er werden al gauw een paar honderd euro voor gevraagd, die ik daar niet aan wilde opofferen. Ik besloot mijn schoonmoeder te vragen of zij de inwijding wilde doen, omdat zij een master in de Reiki was. Mijn schoonmoeder had veel weerstanden maar vond uiteindelijk dat zij het toch moest doen.

 

Ik zat op een stoel in de keuken en mijn schoonmoeder begon een ceremonie van tekens en geblaas in mijn gezicht en ik vond het raar. Ik wilde dit zo graag dat ik door mijn verlangen heen niet meer nuchter kon/wilde nadenken en nam het als in een roes en een energie high waar. Ik was duizelig na de sessie en was enigszins teleurgesteld toen ik niets voelde nadat ik mijn handen op mijn schoonmoeder mocht leggen. Het behoefte wat meer ervaring werd mij gezegd en nu zie ik dat het inderdaad ervaring kost om te leren je mind zo je fysieke te laten manipuleren dat je denkt dat alles mogelijk is. Reiki beoefenen is je mind beoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder binnen het beoefenen van Reiki als superieur aan mijzelf te zien en na te hebben begrepen wat Reiki was voelde ik mij superieur aan haar uit medelijden voor het zielige bestaan dat zij volgens mij had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als zielig te zien door het feit dat ik vond dat ik geen zelfhulp in wat voor vorm dan ook nodig dacht te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik zelfhulp nodig had en dat vanuit een punt van ego ik dat niet ging toegeven, ik zag zelfhulp als iets voor losers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om absoluut niet als een loser gezien te willen worden, want dat was een vorm van zwakte die ik verachte, de zwakte die in mijn mind mijn einde zou betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatief geladen begrip “zwakte” vanuit andere herinneringen op deze gebeurtenis te projecteren om zo angsten te ontwikkelen die mij in deze situatie  beperkten en mij niet helder deed beslissen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden om als zwakkere naast mijn schoonmoeder te moeten leven en mij in allerlei bochten te moeten wringen om mij nog enigszins goed te voelen in de situatie waarin ik mijzelf en mij als de relatie met mijn schoonmoeder compromitteerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik participeerde in een polarisatie waarin ik van energetisch goed voelen naar energetisch slecht voelen zwiepte en aan die gevoelens waarde hechte en beslissingen op nam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het zielig vinden van een ander eigelijk veel over mijzelf zegt aangezien het een reactie is die in mij als mij bestaat en mij aangeeft dat ik mijzelf zielig vind en medelijden met mijzelf heb voor het manoeuvreren van mijzelf in de positie van inferieure persoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik afgaf op mijn schoonmoeder als mijzelf en met mijzelf te doen had terwijl ik in staat van ontkenning was en mijzelf wijsmaakte dat ik alles voor elkaar had en mijn schoonmoeder niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat zelfhulp behelsde en ik door de ogen van de angst om zwak te zijn niet open voor anderen nog voor mijzelf stond om in gezond verstand te kunnen zien dat vooruitgang alleen plaatsvindt als ik zelfverantwoordelijkheid neem en zelfoprecht ben en zodoende de regie over mijn eigen leven in handen neem om niet langer in polariteit te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op het woord zelfhulp en direct aan dit woord  het woord loser te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld boven het belang van een ieder te stellen bij de keuze van waar een Reiki inwijding te doen en mijn schoonmoeder in een situatie te pushen waardoor ikzelf goedkoper uit was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet stil te staan bij mijn schoonmoeder en hoe zij in deze situatie stond en alleen voor mijn doel te gaan om kosteloos een Reiki inwijding te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen te kiezen voor het vervullen van mijn wensen/verlangens en te vinden dat ik dar recht op heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn schoonmoeder niet moest zeuren en gewoon die Reiki inwijding moest doen om zichzelf zo over haar weerstanden heen te zetten en mij niet te realiseren dat ik mijn eigenbelang aan het pushen ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de Reiki inwijdingsceremonie als raar te ervaren en mij ongemakkelijk te voelen bij de handelingen die ik niet beoordeel als waardevol.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ceremonie te bestempelen als een toneelstukje waar ik even doorheen moet om daarna het geen waarna ik zo verlangde in handen te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als een actrice te zien die interessant wil doen maar deze gedachte totaal in de wind sla om zo mijn verlangen vast te kunnen houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dingen en gevoelens in te beelden om zo de ceremonie echt te laten lijken voor mijzelf en mijzelf te doen geloven dat ik met deze energetische middelen ik mij kan verlossen van mijn inferieure gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nu met deze inwijding alles aankan op energetisch gebied en dat de wereld van spiritualiteit aan mijn voeten lag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn wanneer mijn handen niet direct het gewenste resultaat geven en ik ga daardoor twijfelen aan de ceremonie die ik toch al als raar/belachelijk had bestempeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijn schoonmoeder te zijn dat zij niet heeft kunnen waar maken wat zij pretendeerde nu ik mijn handen nog niet echt kan gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om belazerd te worden met deze ceremonie en niet dat te krijgen wat ik wilde hebben, krachtige energetische handen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een kind mij te voelen dat iets wil hebben en het al in gedachten in handen heeft en het nu probeert fysiek te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer met energiewerk bezig te houden nu ik mij realiseer/begrijp/zie dat energiewerk niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties ten opzichte van mijn schoonmoeder terug te brengen naar Zelf om zo geen opinies en geloven te creëren die mij later in mijn leven blijven beperken en niet doen verder komen in het leven maar die mij omlaag halen en in angst in de mind doen leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren/begrijpen/zien dat ik niet een “act”/personage nodig heb zoals energiewerk om waardig in het leven en waardig als het leven te zijn.