Dag 307 van 2555: mijn zielige ik – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerd Voor context is het aan te raden om mijn voorgaande blog te lezen. In deze blog en de komende 3 blogs zal ik de volgende zinnen onder de loep nemen.

 

Ik wil dit nu niet doen

moet ik dit doen

waarom moet ik dit meemaken

waarom is dit hier

 

Te beginnen met “ik wil dit nu niet doen”:

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen mij te verzetten tegen iets dat ik niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verzet van binnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik frictie en strijd binnenin mijzelf maak wat alleen de ‘geest’ voorziet van energie, maar dat het verzet een stil verzet is als een uitvloeisel van het moeten van vroeger. Ik stop het verzet van binnen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen geheim verzet van binnen te voeren om zo op geheimzinnige manier te ontkomen aan de verantwoordelijkheden die ik heb aanvaard en geaccepteerd, maar daadwerkelijk met gezond verstand in zelfoprechtheid in mijzelf te kijken of het weerstand is of dat het hier echt gaat om het niet juiste moment om iets te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen voor hetgeen ik moet gaan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te reageren op het woord ‘moeten’ met weerstand, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets nu niet wil doen en ook niet wil onderzoeken waarom ik dit nu niet wil doen, ondanks dat ik afspraken met mijzelf ben aangegaan. Ik stop de weerstand en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet van mijzelf te accepteren wanneer ik niet wil onderzoeken waarom ik iets nu niet wil doen, terwijl ik het heb afgesproken met mijzelf of een ander, en het toch doe maar back chat gebruik om mij door hetgeen ik moet doen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment iets als opgelegd te ervaren en dus niet nu te willen doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets niet willen doen wanneer het lijkt dat iets mij wordt opgedragen door hetzij mijzelf of een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet iets wil doen wat opgedragen is en mij dan interne weerstanden oplevert wat mij herinnert aan vroeger, waarbij ik geen tegengas gaf als kind maar het over mij heen liet komen en alleen van binnen verzet toonde. Ik stop het gevoel van niet vrij zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het moeten van vroeger los te koppelen met het praktische moeten van nu en in het moment te beslissen of het een goed idee is om iets nu te doen of niet, ook al is het afgesproken, het kan zijn dat het beter op een ander moment plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere zaken belangrijker te vinden/maken dan datgeen dat ik nu moet doen en dus niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van hetgeen ik niet wil doen onder geschikt te maken aan andere zaken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik moet doen klein en niet belangrijk maak en de zaken die ik wel wil doen groot en belangrijk maak. Ik stop het verdraaien van de werkelijkheid in mijn hoofd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit eigenbelang een inschatting te maken wat echt gedaan moet worden en wat niet, maar te kijken in zelfoprechtheid of dit het moment is om iets dat ik met doen aan te pakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te vinden waarom ik iets nu niet hoef te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van excuses bedenken om iets niet te hoeven doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als de ‘geest’ probeer te overtuigen van mijn gelijk. Ik stop de excuses en werk alleen met de feiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te beslissen dat wat ik mij heb voorgenomen te doen is bedacht vanuit zelfoprechtheid en dus gedaan moet worden, waardoor ik alleen vanuit zelfoprechtheid kan bepalen of dit het moment is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de excuses die ik bedenk waarom ik nu niet datgeen hoef te doen wat ik mij had voorgenomen te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bedenksels voor mijn voeten te werpen om mijzelf te verblinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee alleen maar de ‘geest’ dient en niet het belang van een ieder. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verblinden met eigen belang om zo mijn ‘geest’ te voorzien van energie door emoties en gevoelens op te wekken door weerstand in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet langer het heft in handen heb wanneer ik niet meer kan bepalen of ik iets doe of niet doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat ik mijzelf niet langer aanstuur wanneer ik doe wat ik heb afgesproken te doen op dit moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het aansturen vanuit  de ‘geest’ en het fysiek mijzelf aansturen binnen de taken die ik doe met elkaar verwar. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het aansturen van mijzelf goed te begrijpen en niet te verwarren met het aangestuurd worden door gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik van mijn vrijheid wordt berooft door al die zaken die ik met doen en iet wil doen wanneer ze zich aandienen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat ik van mijn vrijheid word berooft als ik niet kan beslissen iets niet te doen om de verkeerde redenen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vrijheid interpreteer als de vrijheid om te doe wat ik wil zonder te zien of het datgene is dat het belang van een ieder dient en in zelfoprechtheid genomen is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid in de juiste proportie te zien en niet irrationele redenen als ‘ik heb er geen zin’ in de boventoon te laten voeren en het niet doen van iets als vrijheid te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit een stille strijd in mijzelf te laten wezen en voor de buitenwereld het over te laten komen alsof ik alles met plezier en toewijding doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een stille strijd voeren als de kracht in mijzelf te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta wanneer ik mij door emoties en gevoelens laat leiden. Ik stop de stille strijd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn copingmechanisme van de stille strijd die ik als kind gebruikte te begraven en los te laten, ik kan nu heel goed zelf bepalen of iets mij daadwerkelijk wordt opgelegd of niet. Dus hoeven er geen dingen meer te bestaan die ik niet wil doen, want dingen die mij daadwerkelijk worden opgelegd die hoef ik niet te accepteren en te aanvaarden wanneer die niet in het belang van een ieder zijn, waardoor ik overblijf met datgeen dat ik daadwerkelijk nu moet doen of op een later meer praktisch moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat er verandering ontstaat doordat ik iets nu niet wil doen en hierover een dialoog in mijzelf aanga waardoor ik vervolgens mij gesterkt voel om het niet te doen en dit als een overwinning op mijzelf te beleven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een overwinning op mijzelf te behalen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij op deze manier energetisch oplaat door te rebelleren. Ik stop het rebelleren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen spel te maken van de weerstanden in mijzelf die ik ervaar, maar zelfoprecht te zijn en te zien wanneer ik reacties/weerstanden ervaar en te begrijpen waarom ik die accepteer in dat moment als mijn waarheid.

Advertenties

Dag 300 van 2555: bestaat er passend onderwijs?- zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden om eerst de vorige blog te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos zijn op de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij hiermee separeer van de wet. Ik stop de boosheid en separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van de wet uit boosheid op de wet, maar te begrijpen waarom de wet de wet is in de huidige samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de uitvoerders van de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos te zijn op de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn onmacht vertaal in boosheid. Ik stop de onmacht in mij en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf door onmacht niet mijn zelfverantwoordelijkheid weg te geven met als excuus mijn boosheid op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn teleurstelling in de ander te vertalen in boosheid

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een hoop op de ander had gevestigd om dat voor elkaar te krijgen wat ik wilde. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn teleurstelling niet te verwarren met boosheid, maar te onderzoeken waar die teleurstelling nu precies vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander als de uitvoeder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik had gehoopt dat de ander mij zou steunen in mijn zoektocht naar passend onderwijs voor mijn kind. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn startpunt voor passend onderwijs niet het startpunt van de ander is voor passend onderwijs en wij dus al vanaf de start langs elkaar heen praten en verkeerde verwachtingen bij elkaar scheppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik tegelijkertijd teleurstelling in mijzelf ervaar door niet instaat te zijn dat voor elkaar te krijgen wat ik zie als de perfecte oplossing. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling als een emotie van het ego te zien, waar ik niet krijg wat ik wil en dus ook niet meer instaat ben vanuit zo’n ‘state of mind’ om nog te komen tot een oplossing te komen waar beiden een beetje krijgen wat ze willen, simpel en alleen omdat ik mij laat leiden door een emotie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door emotie te laten leiden en mij in de situatie te voelen als die emotie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de emotie tot mijn fysieke werkelijkheid te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier ‘geesteswerkelijkheid’ en de fysieke realiteit met elkaar probeer te verweven. Ik stop de verweving en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een situatie als de situatie waar te nemen en het niet te beleven door emoties en gevoelens, waardoor ik ver van de werkelijkheid af kom te staan en geen daadkracht in de werkelijkheid meer heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te gebruiken als excuus om niet meer nader tot elkaar te kunnen komen en daarmee de onderliggende emoties te negeren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid als excuus gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er gemakkelijk probeer af te komen, mij separeer en geen zelfverantwoordelijkheid neem. Ik stop de boosheid als excuus en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emotie van boosheid te voelen opkomen in mijzelf en direct te zien wat er werkelijk aan de hand is om zo weer zelfverantwoordelijkheid te kunnen nemen voor hetgeen waar ik deze heftige emoties bij voelde.

Dag 166 van 2555; OMG vrije tijd

equal money capitalismMorgen moet de auto naar de garage om wat kleine reparaties te laten, doen zodat hij op Nederlands kenteken kan, om zo verder te bekijken of wij hem verkopen of nog aanhouden. Mijn partner en ik hebben besloten om dat bij onze oude garage te doen die inmiddels een uur rijden van onze nieuwe woonplaats af is. Dit was mijn eerste garage waar ik mijn eerste auto kocht toen ik een baan kreeg en door het land moest reizen naar mijn cliënten. Tot aan mijn emigratie ben ik deze garage trouw gebleven, een familiebedrijf, simpelweg omdat zij mij ook trouw bleven en niet besodemieterden. Iets wat een tweede natuur van garages lijkt te zijn. Zelfs toen we onze KIA in Italië niet op Italiaans kenteken kregen, verkochten wij hem aan deze garage in Nederland. Er is dus een vertrouwensband gestoeld op de fysieke realiteit.

 

Dus morgen gaan we met z’n tweeën naar de garage waar we een leenauto krijgen om de dag stuk te maken om vervolgens aan het einde van de dag onze eigen auto weer op te halen. Toen rees de vraag; wat doen we die dag? Een dag uit het stramien van alle dag en mijn hoofd is blanco. Het wordt een koude dag, dus de hele dag buiten slenteren of een stad als Amsterdam bezoeken is niet echt heel erg aantrekkelijk. En wat wil ik daar? Winkels kijken? Er gaat meteen door mij heen: wat zonde van de tijd. We moeten wel even naar een colbertje kijken voor mijn partner, omdat zijn werk dat op dit moment vraagt. Dus dat is een tastbaar doel en dan? Ik ken dat wel, je even onzeker /ontworteld voelen/wanen wanneer je niet je vertrouwde dingen doet , wat vakantie b.v. voor mij ook niet altijd aantrekkelijk maakt. Mijn dagen zijn niet zo gestressed dat ik er een breakje van moet nemen. Als ik even wat anders wil doen of even wil ontspannen dan zoek ik die activiteit uit die mij dat biedt. Op vakantie heb ik al die zaken niet bij mij, die ik dan graag zou willen doen en op vakantie doe je dingen met elkaar anders had je wel in je eentje kunnen gaan.

 

Maar dat alles beantwoord mijn vraag niet. Wat zullen we morgen doen? Wat moeten we eten? We zijn nog altijd gluten/gist/suiker/koemelk/koffie/thee vrij, dus dat is niet makkelijk even een broodje bestellen. Ik weet het niet, werkelijk niet. Ik zal het wel zien en in het moment bepalen, maar dat voelt als geen zelfverantwoordelijkheid nemen, maar ja moet ik voelen serieus in overweging nemen? Want dat is wat ik zei, het voelt als… Het lijkt erop dat het een leuk idee leek een dagje vrij er tussenuit, maar naarmate het reëler wordt begin ik zo mijn twijfels te hebben of ik er behoefte aan heb. Het werd geboren uit het idee dat mijn partner vroeg of ik mee wilde met hem, aangezien hij dit met de auto op zich had genomen. Ik vond het niet leuk voor hem om een hele dag alleen stuk te maken dus zei ik ja om mee te gaan, maar realiseerde mij niet hoe ik zou reageren op een dagje vrij. Ik schoof dat voor mij uit, tot het moment dat mijn partner zei; wat zullen we morgen gaan doen? En toen werd het leeg en had ik geen idee.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrije tijd te creëren door toezeggingen te doen aan een ander vanuit het perspectief ‘dat is zielig voor de ander’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten wat ik met deze zelf gecreëerde vrije tijd aan moet die als een voortvloeisel/consequentie zich nu aan mij aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrije tijd die zich nu aandient in afscheiding van mijzelf te zien terwijl ik het als consequentie creëerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid voor deze zelf gecreëerde consequentie te willen nemen door blanco te zijn in mijn geest en niet te weten wat te doen met een dagje vrij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dagje vrij in combinatie met een bezoek aan de garage als een beperking te ervaren die ontstond toen ik een keuze maakte maar de consequentie ervan niet wilde accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lege hoofd het gevolg is van geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen en nu als een excuus door mij naar voren te worden geduwd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer mijn startpunt vanuit zelfoneerlijkheid is genomen, door het honoreren van een gevoel als ‘dat is zielig voor mijn partner’, de uitvoering of uitwerking automatisch frictie oplevert wanneer ik daarbinnen zelfoprecht wil zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verleiden tot het zijn van een meelevende en sociale partner om zo als goed te worden gezien en ervaren te worden door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gaan staan in de schoenen van mijn partner een ander startpunt had opgeleverd en ik dan had kunnen zien dat mijn partner het gezellig vindt om samen een dagje door te brengen en dus vraagt of ik met hem mee ga, waardoor er geen krampachtig pleasen in het startpunt had gezeten en ik inderdaad in het moment had kunnen zijn en beslissen wat te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn startpunt kan veranderen nu ik heb gezien dat het een zelfoneerlijke beslissing was en alleen maar frictie oplevert in mijn geest en mij gevoelens oplevert en mogelijkerwijs ook back chats wanneer ik dit proces doorloop vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn startpunt niet in ogenschouw te nemen maar mij in plaats daarvan te concentreren op de zelf gecreëerde consequenties en gevoelens te creëren van niet meer terug kunnen en angst voor gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat alles met een startpunt begint en alles een start heeft en krijgt doordat ik dat aanstuur in zelfoprechtheid of zelfoneerlijkheid ende enige manier om iets bij te sturen is het terug gaan naar het startpunt om het opnieuw te doorlopen op een manier die het beste is voor iedereen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gezichtsverlies te lijden en mij niet te realiseren dat het de angst is om gesnapt te worden met zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vrije dag in het kader van een ander te zetten en mijzelf buiten beschouwing te houden door mee te gaan met mijn partner uit medelijden en zo niet voor mijzelf te zorgen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in de optelsom hoor wanneer mijn partner en ik samen een dagje vrij besteden en het beleven van zo’n dag in separatie van mijzelf zal alleen maar frictie opleveren en een geest die vecht voor zijn recht binnen dit alles vanuit een punt van eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest denkt in ‘ik’ en dat wanneer ik vanuit zelfoneerlijkheid een onecht ‘wij’ creëer dan zal mijn geest/ego in opstand komen met gevoelens van ‘dit wil ik niet’ uit angst van mijn geest om niet langer te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik een ‘wij’ creëerde binnen het punt van vrije tijd, vanuit separatie en mijn geest even gek dacht te worden en terug vocht om het ‘ik’ te behouden waar het zo aan gehecht is.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt te veranderen binnen dit punt van een dagje vrij en weg met mijn partner, en het te veranderen in een startpunt van een moment/dag met elkaar doorbrengen en genieten van elkaars gezelschap als het verlengde van ‘ik’ wat dan automatisch ‘wij’ wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te staan en te accepteren dat mijn geest vanuit eigenbelang/egoïsme handelt en mij dit probeert aan te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijn startpunt te kijken en niet mijn zelf gecreëerde consequenties als oorzaak te zien van een geaccumuleerde situatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te scheiden van mijzelf en gevoelens niet de overhand te laten nemen waardoor ik de handdoek in de ring gooi en geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen.

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden  Weerstand is een woord dat wanneer je het sec bekijkt uit 2 woorden bestaat weer en stand, weer zou je kunnen definieerden als wederkeren/terugkeren en stand, de stand van zaken over iets of wat onze stand/houding is die ons staand houdt binnen de weerstand. Wat resulteert in een definitie die zoiets zou kunnen zijn als een wederkerende houding die stand houdt. Nu hoeft dit niet perse negatief geladen te zijn, maar ik kan mij niet heugen dat ik het woord ooit in de positieve zin gebruikt heb gezien. Met frisse weerstand begon hij aan de opdracht die zijn baas hem had opgedragen of zij had lekkere weerstand bij het eten van een zoute haring.

 

Het woordenboek zegt over weerstand:

 

-wederstand,tegenstand,verzet; het zich niet laten verplaatsen, doorboren enz.

-elke kracht (of lichaam) waardoor een andere kracht wordt tegengewerkt, opgeheven

-(elektrisch) toestel om het teveel aan elektrische energie in een stroomkring in warmte om te zetten en zo de spanning of stroomsterkte te verlagen

 

Weerstand is iets dat wij ervaren wanneer wij tegen iets opzien om te doen of om aan te gaan. Vaak halen wij allerlei denkbeelden voor de geest die als bewijsmateriaal dient waarom we beter iets niet kunnen doen. Een excuus om iets in onze fysieke wereld niet aan te hoeven gaan gebaseerd op gefabriceerde feiten door onze geest die bedacht zijn om dit specifieke doel te heiligen. Vaak voelen we deze weerstand als een daadwerkelijke barrière die ons fysieke klachten als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc. opleveren. Ons niet realiserend dat wij onszelf voor de gek houden en om de tuin leiden.

 

Een voorbeeld hiervan is het schrijven van een dagelijkse blog. Ik heb dagen dat ik denk dat ik het niet kan opbrengen om mijn blog te schrijven. Meestal gebeurd dit wanneer het schrijven ’s avonds moet gebeuren terwijl er nog meer taken pop mij wachten die ook allemaal moeten worden gedaan. Voor op de avond begin ik dan al aan mijzelf te vertellen in mijn geest wat ik allemaal nog moet doen. Hoe vaker ik de lijst opsom hoe meer het lijkt te voelen en gevoelens van zwaarheid en onhaalbaarheid beginnen op te borrelen. Dit is vaak niet doorslaggevend genoeg om de brui aan mij schrijf afspraak met mijzelf niet na te komen. Dan komt het grovere geschut. Dingen als: wat heb ik te melden? alleen goede blogs kunnen geschreven worden, niemand zit te wachten op jou blogs, waar zou ik het voor doen niemand leest het en ga zo maar door. Allemaal insinuaties die mij van mijn stuk moeten krijgen en het bijltje erbij neer doen leggen. Als dit nog niet genoeg is dan zit ik meestal al achter mijn computer en ineens gaat er een soort van angst door mij heen wat een gevoel oplevert van, maar ik heb geen onderwerp om over te schrijven en mijn geest ziet er dan als 1 lege ruimte uit van binnen. Dit is vaak de genadeslag waarbij ik lamgeslagen niets nuttigs ga doen en mij verwonder over de kracht van de weerstand die ik ervaar. Allemaal zelf geënsceneerd en ervaren als een toneelvoorstelling waar ik naar kijk als toeschouwer. En omdat de weerstand wederkerend is wordt dit een patroon dat zich keer op keer weer aandient die alleen maar gekeerd kan worden wanneer ik de houding verander die ik aanneem in dit geheel. De zelfvergevingszinnen hieronder geven meer inzicht in wat er achter de schermen zich afspeelt ten tijde van het spetterende spektakel dat weerstand heet.

 

Zoals ik weerstanden in allerlei smaken ken zo kent mijn dochter die natuurlijk ook, weerstand tegen school, weerstand  tegen dingen doen die de vrijheid beperken, weerstand tegen schrijven. Zo had zij zich voorgenomen om met de gratis Dip-Lite schrijfcursus te beginnen, maar er was elke keer iets dat maakte dat zij dat niet deed. Mijn partner wreef haar al even fijntjes onder de neus dat waarschijnlijk haar weerstanden weer opspeelden en zei toen vermakelijk, je hebt 200 weerstanden gekocht om sieraden mee te maken, maar zijn het niet gewoon 200 weerstanden om te gebruiken voor alle dingen waar je geen zin in hebt? Dat klonk wel grappig weerstanden kopen. Maar eigenlijk verkopen we die weerstanden aan onszelf, om keer op keer weer smoesjes te hebben waarom we dingen niet doen, terwijl we best weten dat we om de hete brij heen draaien. Het verkopen van een weerstand aan onszelf is als een vrijkaart/joker verkopen aan jezelf voor als het even moeilijk wordt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat weerstanden in mij, van mij zijn, gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstanden zomaar te laten opkomen als excuses en zo de origine achter de weerstanden te verhullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mee te gaan in de weerstanden dan te onderzoeken waarom ik de weerstanden accepteer en toesta in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de weerstanden bestaansrecht te geven door ze fysiek te maken als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden een eerste beveiliging zijn om niet met mijzelf geconfronteerd te worden en mij zodoende bezig te houden met mijn geestesrealiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden verbergen hoe ik echt in het leven sta ten dienste van mijn geest en zo doende wars ben van verandering op dit punt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering binnen mijn weerstanden te zien als een bedreiging wanneer ik 1 en gelijk aan de geest ben/sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheden zelfs niet met mijzelf te delen en in plaats daarvan weerstanden opbouw om niet te hoeven zien waar die onzekerheden vandaan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven staan en verandering te omarmen uit angst dat ik het niet waardig ben om te staan als het leven en zo mijzelf binnen het punt van dagelijks bloggen te saboteren om die zelftwijfel en onwaardigheid niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelftwijfel en onwaardigheid te zien als iets negatiefs en niet iets dat veranderd kan worden door te gaan staan als 1 en gelijk aan het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden als van de geest en niet fysiek echt te zien, waardoor ht geen waarde/zin heeft om mee te gaan op de illusies van de weerstanden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de weerstanden heen te drukken en mijzelf niet te laten verleiden door zelfsabotage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat het meer energie kost om mee te gaan met /in de weerstanden dan simpl te zien wat hier is en wie ik ben hier in dit moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelftwijfel te kunnen zien als een patroon dat moet verhullen dat ik iets niet zo goed zal kunnen als ik hoop en zodoende als slecht of minderwaardig op dat punt ervaren wordt door mijzelf kijkend door de ogen van de ander.

Dag 16 van 2555; laat ik mij energetisch leegzuigen of sta ik voor wie ik ben?

Dag 16 van 2555; laat ik mij energetisch leegzuigen of sta ik voor wie ik ben? Wat als iemand via een ander laten weten dat een derde partij verdrietig wordt als ik diegene niet zo vaak bel als diegene verlangt? De verlangende partij rept hier zelf niet over, diegene die het aanslingert heeft het al meerdere keren gedaan en onthoudt zichzelf van een mening in het geheel. De aanslingeraar doet voorkomen dat alleen de verlangende partij verdriet heeft, maar welke beloning zit er voor de aanslingeraar in om dit te melden op zo een manipulatieve manier met vele tussenpersonen/radartjes? Ik voel mij gemanipuleerd op zo’n moment en schiet in rebellerend gedrag en zal eerder niet bellen dan wel bellen als een soort van “boontje komt om zijn loontje” tactiek. Geen fraai gedrag van mijn kant, want wat gebeurd er nu eigenlijk van binnen als ik mij gemanipuleerd voel. Ik voel een wurggreep om mijn nek, de strop van loyaliteit en “dat doe je toch een ander niet aan”. Ik voel mij geknot in mijn vrijheid en gelimiteerd in mijn expressie. Voor mij is het okay als ik mij in het moment in communicatie kan delen met diegene waarmee ik op dat moment connectie ervaar omtrent het te delen onderwerp. Mijzelf delen in expressie, omdat als ik dat niet doe de ander verdrietig wordt en een derde dat gaat mededelen aan een vierde en ik dat op deze manier moet vernemen, is punt 1 ineffectieve communicatie en 2 onacceptabel gedrag.

 

Ik weet uit ervaring dat de verlangende partij nooit bevredigd zal zijn en wanneer ik toegeef hieraan zal blijven zuigen tot mijn energie op is. Het is een bepaalde vorm van onvrede in de verlangende partij die ik onmogelijk kan omkeren naar vrede in de verlangende partij. Ik ben bang om leeggezogen te worden als een slachtoffer van een vampier, ik ben ook bang voor de confrontatie als ik de hunkering niet beantwoord van de verlangende partij en daarnaast de aanslingeraar nog eens over mij heen krijg die ergens in het traject ook nog wat energie meezuigt en de boodschapper in een neerwaartse spiraal probeert mee te trekken zodat de boodschapper meer druk op mij zal uitoefenen.

 

Ik heb dus niet gebeld, maar heb besloten om een kort mailtje te sturen van 1 regel waarin ik met de aanslingeraar en de verlangende partij dat stukje deel wat ik graag wil delen. Ik wil niet een vinger geven en mijn gehele hand zien verdwijnen, ik kan mij niet laten opzuigen voor “the sake of” vroeger. Alle dingen wil ik beleven als nieuw en niet zoeken naar die gevoelens die mij ooit zo’n goed gevoel gaven en zodoende de dingen te herbeleven door de ogen van mijn verleden. Dat is waar ik bang voor ben met de verlangende partij nu ik dichterbij kom te wonen. Ik wil verder en dat betekent niet zonder de verlangende partij of zonder de aanslingeraar, maar verder zonder te blijven hangen in oude patronen en onacceptabel gedrag. Mij te delen in communicatie met anderen in het moment, op het ritme van mijn levensadem alsof we elkaar ontmoeten voor de eerste keer, vrij van emoties/gevoelens/angsten/verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen om van anderen te horen dat ik iemand verdrietig maak die er zelf niet over rept.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het er niet over reppen als excuus te gebruiken om er geen aandacht aan te hoeven schenken zodat mijn angst om opgezogen/leeggezogen te worden te sussen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om opgezogen/leeggezogen te worden door de verlangende partij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden als anderen mij de schuld geven van hun gevoelens en ondanks dat ik beter weet mij toch schuldig voel als eenmisbruiker van een ander levend wezen.

 

Ik realiseer mij dat ik alleen zelf verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn gevoelens/emoties/angsten in mijn eigen leven en dat reacties van anderen op mij, reacties van de anderen zijn gebaseerd op de geaccepteerde en toegestane emoties/gevoelens/angsten van de ander. Ik kan de ander niet veranderen/beïnvloeden/gevoelens laten beleven als zij dit niet eerst zelf toestaan en accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gemanipuleerd te voelen terwijl ik het toestond om mij te laten manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rebelleren naar de aanslingeraar ende verlangende partij terwijl ik rebelleer tegen mijzelf omwille van het accepteren om gemanipuleerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het tegenovergestelde gedrag te vertonen als ik wordt gemanipuleerd en mij niet te realiseren dat ik mij in een polariteit laat zuigen van inferioriteit-superioriteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als kinderachtig te bestempelen als ik het tegenovergestelde gedrag vertoon en mij zo als minder opstel ten opzichte van de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geknot te voelen in mijn vrijheid wanneer iemand mij manipuleert met mijn goedkeuring en mijniet te realiseren dat ik de mate van mijn vrijheid bepaal door vrij te zijn van mindfucks zoals mij laten manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelimiteerd te voelen in mijn expressie wanneer iemand mij manipuleert met mijn goedkeuring en mij niet te realiseren dat ik mijzelf limiteer door manipulatie te accepteren en niet te zien als misbruik van een ander levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heftig te reageren op manipulatie en mij niet te realiseren dat mij een spiegeltje wordt voorgehouden voor alle keren dat ik manipuleerde en het accepteerde als normaal en niet als misbruik van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om herinnert te worden aan mijn eigen negatieve manipulatieve trekjes die ik liever onder het tapijt veeg.

 

Ik realiseer mij dat manipulatief gedrag vanuit welk startpunt dan ook onacceptabel gedrag is en voortkomt uit de angst die wij hebben om onze realiteit niet onder controle te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om gecontroleerd te worden door anderen als een nare ervaring te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit een gevoel is wat in mijn mind ronddwaalt en niet deel hoeft uit te maken van mijn fysieke realiteit als ik sta voor wie ik ben gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om loyaliteit als iets reëels te zien en iets nobels om na te streven en mij niet te realiseren in hoeverre loyaliteit misbruik in de hand werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik wordt leeggezogen door de verlangende partij vanuit een nooit te stillen honger die in de verlangende partij is. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen voldoen aan de verlangende partij waarbij ik  mij gevoelens van niet loyaal zijn toesta. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik gefaald heb om de honger in de verlangende partij niet te stillen en ik een slecht mens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de angst om leeggezogen te worden bang te zijn om niet meer voort te bestaan als ik van leven wordt ontdaan en leeggezogen achter wordt gelaten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor de dood te hebben en de dood te beleven als een eind van leven en niet als het verder gaan van het leven in een hergeboorte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de confrontatie met de aanslingeraar en mogelijk geconfronteerd te worden met mijn eigen oneerlijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een verbaal agressieve confrontatie en niette durven staan als mijzelf als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie uit de weg te gaan uit angst voor wat in mij is en wat wellicht uit mij zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet te delen met de verlangende partij en de aanslingeraar uit angst om te verliezen wie ik ben als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om in een oud patroon met mensen te moeten oppakken nu ik je weer fysiek met deze mensen wordt geconfronteerd en mij niet te realiseren dat ik hier de regie in handen heb en ik moet bepalen of deze relatie in het voordeel van een ieder is als basis om deel te nemen aan deze relatie zoals hij zich nu voordoet.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mij te delen in communicatie met anderen in het moment, op het ritme van mijn levensadem alsof we elkaar ontmoeten voor de eerste keer, vrij van emoties/gevoelens/angsten/verlangens.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om verder te gaan zonder te blijven hangen in oude patronen en onacceptabel gedrag, als het gaat om oude relaties die weer leven worden ingeblazen nu ik ze opnieuw fysiek ga beleven en niet alleen via internet.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan dat wanneer ik manipulatief gedrag bij anderen bespeur of bij mijzelf ik even een pas op de plaats doe en zie dat ik zulk een onacceptabel gedrag niet kan toleren van mij en van de ander als mij.

 

 

dag 1 van 2555 dagen: staan als mijn woord

Dit is de eerste dag van een serie blogs die 7 jaar gaan beslaan. Dat is een lange periode in tijd waar ik mij aan verbind en waar ik dan ook volledig in absoluutheid achter moet staan, om niet ten prooi te vallen aan mijn eigen weerstanden, die niet meer dan een programma zijn. Het is dan ook gemakkelijk om verschillende achter deurtjes open te laten, om dan wanneer ik dat denk nodig te hebben, mijn woord en de verbintenis te breken en zodoende excuses te vinden om deze 7 jaar van zelfvergeving en correctie niet te kunnen/hoeven/willen volbrengen. Deze beslissingen om mij voor 7 jaar te verbinden aan het uitschrijven van mind patronen en mij te corrigeren terwijl ik deze tocht adem voor adem  loop, zal door de weerstanden heen de beslissing worden om te bepalen wie en wat ik ben.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om terwijl ik een verbintenis van 7 jaar schrijven aanga, diep verstopt van binnen een gevoel van teveel/overweldigend waar neem en dat wegduw maar tegelijkertijd een plekje in mij geef om op een later tijdstip als geldig excuse te kunnen gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen dat ik niet instaat zal zijn deze 7 jaar verbintenis te volbrengen en daarom voel ik mij al op voorhand het slachtoffer van mijn eigen gecreëerde waan realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor de weerstanden die ik zal moeten doorlopen om mij aan deze verbintenis te houden, die niet alleen mij maar ook een ieder die dit leest ten goede komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor een programma dat actief is in mij en mij zodoende minder te voelen dan dit programma van weerstand als geldig excuus als ik besluit toe te geven aan mijn weerstanden om niet te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf minder te voelen dan een programma in mijzelf. Wat inhoudt dat ik mij minder voel dan mijzelf om deze verbintenis te volbrengen en wat praktisch onmogelijk is zonder in separatie met mijzelf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in de illusie te geloven dat ik gesepareerd van mijzelf ben/leef en daardoor mijzelf moet vrezen voor wat ik mijzelf aankan doen op elk gegeven moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in uiterste alertheid te zijn voor mijzelf, niet wetende wat ik mijzelf kan aandoen in elke adem die ik neem en elke beslissing die daarmee gepaard gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om achterdeurtjes te hebben omtrent deze 7 jarige verbintenis voor het geval dat ik geldige excuses/rechtvaardigingen nodig heb om mijn acties in mijn fysieke realiteit te verantwoorden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik verantwoording schuldig ben aan anderen terwijl ik mijzelf buiten beschouwing laat, wat inhoudt dat ik accepteer en toesta dat ik mijzelf mag bedonderen/voorliegen, maar naar anderen toe niet vind dat ik dat kan maken omwille van gezichtsverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om gezichtsverlies in mijn buitenwereld als belangrijker te  achten dan de verbintenis die ik met mijzelf aanga als het leven dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een periode van 7 jaar als iets onrealistisch te zien/iets ongrijpbaars/te groot en mij zodoende ervan distantieer en het laat voor wat het is om later wel te ontdekken wat het inhoudt en te beslissen of ik mij er daadwerkelijk aan kan verbinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat ik als mens niet te vertrouwen ben als het aankomt op verbintenissen, zolang mijn woorden niet in overeenstemming zijn met mijn daden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet van mijzelf op aan te kunnen, door mijn programma van weerstand dat op de achtergrond in mijn menszijn draait, te zien als iets van mijzelf dat ik nodig heb om te kunnen overleven in de wereld waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om weerstand te voelen tegen het programma van weerstand in mijzelf, zonder mijzelf te realiseren dat ik hier start van een punt van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door mijn menszijn en niet verder durf te kijken dan mijn preprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te betreuren dat ik mijn menszijn als lichaam en mind/geest zie als een limitatie terwijl het mijn gereedschap is om een leidend levend voorbeeld zijn in gelijkheid en eenheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van het open laten van achterdeurtjes aangaande het 7 jarig process van het uitschrijven van mind patronen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het hebben van uitvals mogelijkheden ik mij niet absoluut wijd aan mijn besluit om een levend voorbeeld te zijn in gelijkheid en eenheid. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het willen hebben van achterdeurtjes los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijzelf niet vertrouwen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het ontkennen van mijn zelf leidende vermogen, ik mij afscheid van mijn zelfverantwoordelijkheid en daarmee mijzelf als mens ontken. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het geen vertrouwen hebben in mijzelf los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat ik alleen kan staan als mijn woord in absoluutheid wanneer ik geen achterdeurtjes mentaliteit meer tentoonspreid en mijzelf één en gelijk zie aan mijn process.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat wij niet instaat zijn te veranderen en zodoende er ook geen zelf verantwoordelijkheid voor hoeven te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te geloven in onze mislukking nog voor wij een actie zijn begonnen

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te handelen op onze weerstanden en niet te ervaren dat deze weerstanden ons limiteren en het tegenovergestelde opleveren als dat wat wij claimen; n.l. om in controle te zijn over ons leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onze achterdeurtjes niet te willen opgegeven uit angst om niet te overleven zonder deze achterdeurtjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onbetrouwbaar en wij niet achter/als ons woord kunnen staan en vervolgens anderen te beschuldigen van onze eigen eigenschap van onbetrouwbaarheid.

Wanneer en als wij onszelf zien participeren in het punt van onbetrouwbaarheid het . Dan stoppen we, we halen adem. Hierdoor realiseren wij ons dat door onze eigen onbetrouwbaarheid wij anderen door onze ogen van onbetrouwbaarheid zien als onbetrouwbaar. Dit maakt dat wij elkaar niet kunne/durven/willen vertrouwen en wij zodoende slecht instaat zijn om samen te werken en als een groep te functioneren. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Wij stoppen en wij halen adem en laten het niet vertrouwen van onszelf en daarmee het niet vertrouwen van anderen  los – en wij nemen deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wij realiseren ons dat zolang wij onszelf niet vertrouwen wij nooit instaat zullen zijn om echte vrijheid te beleven, doordat wij ons limiteren/verlagen tot angst voor onszelf en daarmee de medemens en niet verder komen in ons leven dan eigenbelang.