Dag 211 van 2555; hou je mond als je de woorden die je spreekt niet kunt leven

equal money capitalismWie kent het niet dat wanneer je enthousiast bent en iets wilt beginnen of iets wil gaan doen en alvorens het te doen heb je het erover met je vrienden, familie of collega’s. Als het iets is dat tot de verbeelding spreekt van anderen of wanneer anderen vinden dat het echt iets voor jou is om te doen dan zul je positieve bevestiging krijgen van de ander. Dit voelt goed deze bevestiging, het is alsof je al hebt gedaan wat je wilde gaan doen. Zo’n voornemen om iets te gaan ondernemen/doen kan dan verschillende kanten opgaan, of je begint eraan en zodra de positieve bevestiging van de ander wegebt stopt ook jouw motivatie, of je begint er niet eens aan want na de eerste positieve oppepper van de ander keert de andere zijde van de polariteit zich naar je toe en wordt het een enorme drempel om nog overheen te gaan. In beide gevallen doe je uiteindelijk niet wat je jezelf hebt voorgenomen, omdat je hypothetisch sprak en het vervolgens al had geleefd in je geest wat de fysieke werkelijkheid alleen maar tot iets lastigs maakt dat niet in lijn is met wat je al had beleefd in de geest.

Ik ben zelf op zo’n punt aangekomen waar ik dit soort voornemens niet meer deel, totdat ik gelijk aan het voornemen kan staan en mijn woorden kan leven. Ik heb in het verleden vaak genoeg mijn hoofd gestoten op deze manier en mooie zaken laten liggen door dingen ingewikkelder te maken dan ze zijn en uit een soort van angst om te falen mijn plannen niet uit te voeren. Dit is zelfsabotage en kan dan ook niet geaccepteerd worden. Doelen stel je voor jezelf of met een groep als jezelf en het verbaal delen als een soort van verbale diaree is niet nodig, dat is streling van het ego. Het doel en de woorden die je voor jezelf hebt geformuleerd om het doel tot leven te laten komen zul je moeten leven en alleen als levend voorbeeld kan je met succes dit doel met anderen communiceren en uitleggen aan diegenen die erin geïnteresseerd zijn.

Probleem:

Prematuur je doelen delen met anderen op zoek naar positieve bevestiging, waardoor het verkrijgen van de positieve bevestiging een doel op zich wordt en verheven boven het startdoel.

Oplossing:

Geen doelen delen met anderen zolang je niet kunt staan als de woorden van je doel en je positieve bevestiging nodig hebt van buiten jezelf om aangespoord te worden.

Beloning:

De woorden leven die je spreekt en daardoor jezelf bewust zijn van de interconnectie die je hebt met anderen in je wereld waardoor je een levend voorbeeld kunt zijn door de woorden die je spreekt en leeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn doelen niet deel met anderen ik geen positieve bevestiging krijg en daardoor niets heb om op te gaan/starten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de positieve bevestiging vanuit mijzelf moet komen, zodat ik mijn eigen motivator ben en mijzelf zo aanstuur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo enthousiast te zijn over een doel dat ik het met iedereen wil delen ook al weet ik dat ik nog niet kan staan als de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie die wordt gegenereerd door het prematuur delen van doelen te gebruiken om een eigen variant ervan in de geest te creëren waardoor mijn fysieke werkelijkheid ondergeschikt raakt aan mijn binnenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verkneukelen aan iets dat er niet is in de fysieke werkelijkheid en alleen als energie bestaat in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer de energie opraakt ook mijn motivatie voor het verwezenlijken van mijn doelen opraakt en mij niet te realiseren dat ik niet mijn woorden leef maar mijn energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn doel als een premature ejaculatie in het niets te laten verdwijnen en mij op mijn rug te rollen om in slaap te vallen en niet meer aan mijn doel te denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra de energie op is, ik met de werkelijkheid geconfronteerd word en zonder energie zie ik niet mijzelf mijn doelen verwezenlijken, maar eerder drempels opwerpen om niet aan mijn doel te kunnen voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om drempels op te werpen en niet aan mijn doel te kunnen voldoen als een soort van achterdeurtje om niet geconfronteerd te worden met mijn angst om te falen en niet mijn woorden te kunnen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de fysieke werkelijkheid van mijn doelen, terwijl ik mijn doelen die in de geest gecreëerd waren toejuichte, terwijl ik werd aangespoord door positieve bevestiging van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met zevenmijlslaarzen door mijn leven te willen stappen en ongeduldig te zijn met het verwezenlijken van mijn doelen en mij niet te realiseren dat ik eerst moet kunnen staan als mijn woorden om ze vervolgens te kunnen leven als mijzelf en dat vereist tijd en oefening.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met de snelheid van de geest door mijn fysieke leven te gaan en mij niet te realiseren dat ik in de geest niet alles kan overzien, aangezien de geest niet handelt in het belang van een ieder, maar geheel en alleen in eigenbelang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een daad van eigenbelang is wanneer ik doelen verwezenlijk op basis van energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles wat ik weet door eigen ervaring, in de wind te slaan en te gaan voor een doel gebaseerd op energie als positieve bevestiging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik positieve bevestiging nodig heb voor het behalen van mijn doelen en mij niet te realiseren dat daadkracht in mij is en ik alleen maar die daadkracht hoef te leven net als de woorden van mijn doelen om zo een voorbeeld te zijn en niet een schreeuwend reclame bord langs de weg voor mijn doelen die energie nodig heeft om de neonverlichting te laten branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in het moment en mijn doel leef in de toekomst en het verleden als een ding en niet als een deel van mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf een doel door energie te leven in plaats van mijn woorden te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de gevolgen van het gaan op energie als motivatie een valkuil is waar emoties als angst, falen en minderwaardigheid op de loer liggen. Ik stop de energie afhankelijkheid en haal adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen wanneer ik een doel stel in mijn leven en te zien hoe ik mijn woorden kan leven of wat er nog nodig is om mijn woorden te kunnen gaan leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn doelen niet als verbale diaree rond te spuiten, maar mijn doelen te ventileren als een levend voorbeeld door te doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen extra drempels op te werpen bij het realiseren van mijn doelen door energie als mijn motivator te gebruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energetische afhankelijkheid bij het stellen van doelen direct kort te sluiten.

Advertenties

Dag 207 van 2555; sleur of humeur

equal money capitalismHet is tijd om eens naar het woord sleur te kijken, het is een woord dat negatief geladen is voor mijzelf. Sleur is iets wat je moet voorkomen, want anders wordt het saai. Ik doe er aan de ene kant dan ook alles aan om sleur te voorkomen, maar aan de andere kant breng ik sleur in mijn leven vanuit het oogpunt van gemak. Ik breng een zekere mate van sleur in mijn leven, om zo het reilen en zeilen van mijn dagelijkse leven te vergemakkelijken. Dus wat is nu wel sleur en wat is niet sleur? Het heeft te maken met de mindset waar ik in ben en welke emoties/gevoelens een rol spelen in dat moment. Wat je haast humeur zo kunnen noemen, wanneer mijn muts ernaar staat dan is sleur okay en wanneer ik het zie als beperkend dan is het ineens niet meer okay. Vaak wanneer anderen erbij betrokken zijn dan slaat sleur sneller om naar negatief dan wanneer ik alleen met mijzelf te maken heb. Steeds hetzelfde doen met dezelfde mensen wordt een verplichting en een beperking maar elke week vaste gerechten in het menu is een geautomatiseerde gemakkelijkheid waar ik niet bij na hoef te denken wat ik dan als prettig ervaar. Het lijkt dat sleur veroorzaakt vanuit mijn eigen beweging, iets prettigs is en sleur veroorzaakt in samenhang met anderen is onprettig en een verplichting. Heet dat niet met 2 maten meten?

 

Betekent dit, dat wanneer een ander frequent in mijn leven is en herhalende zaken met mij beleeft mij in een sleur brengt? Nee zo eenvoudig ligt het niet, het is niet zo dat alle bemoeienis van buitenaf op frequente basis als sleur door mij wordt gelabeld. Ook kan ik plots zelf iets stoppen te doen omdat ik dat als beperkend en als sleur zie, dus wat maakt het tot sleur, wat is het triggerpoint dat mij de mindset van sleur doet laten binnengaan? Wanneer het niet voldoet aan mijn verwachtingen, ik schiet het dan liever af als sleur en maak het zo legitiem om te stoppen, dan te wachten tot het escaleert en ik mij als falend voel in de bezigheid die ik als te beperkend/herhalend beschouw. Dus sleur is een beschermingsmechanisme van mijn ego. Het is een vrijbrief om eruit te stappen alvorens ik/mijn ego gezichtsverlies gaat lijden. Ook de maatschappij ziet sleur als iets ongewenst/negatiefs, wat maakt dat niemand zal zeggen: hoe kun je die sleur nu opgeven, had nog even gewacht.

 

Sleur = S leur = S. is met zichzelf aan het leuren. Het dralen met mijzelf om te zien waar ik de sleur kan afkappen om zo uit een situatie/bezigheid te kunnen stappen op legitieme basis, zodat ik mijn gezicht niet verlies. Ik zou sleur ook kunnen zien als een sierlijke draai, een sleur geven aan mijn leven, zodat alles geautomatiseerd en vergemakkelijkt is en alles aan bod komt dat moet gedaan worden op een dag. Wanneer ik een sleur aan mijn dag geef en daar emoties/gevoelens aan koppel, ja dan wordt het een ander verhaal, dan wordt het onvoorspelbaar en eerder de polariteit van sleur zoals ik dat nu ervaar.

 

Probleem:

 

Ik heb het woord sleur als negatief gelabeld door ervaringen en programmering en koppel er vervolgens emoties/gevoelens aan wat een bezigheid/situatie op het ene moment positief maakt en op het andere moment negatief.

 

Oplossing:

 

Het woord sleur losmaken van emoties/gevoelens evenals de eraan gekoppelde bezigheden/situaties.

 

Beloning:

 

Het woord sleur zien/ervaren los van emoties/gevoelens, dus beleven in het hier en nu, waardoor ik in het moment kan zien of de sleur in het belang van alle participanten is of dat het beperkend is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur als negatief te zien en daarmee de ervaring meteen zwaar te maken, waardoor het moeilijk wordt om van deze zwaarte los te komen en daadwerkelijk te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur door humeur/mindset te laten bepalen en zo door de bril van mijn eigen emoties/gevoelens van mijn verleden heen te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur als excuus te gebruiken om gezichtsverlies te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat sleur iets is dat je moet voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen eerder de schuld te geven van een ontstane sleur dan wanneer ik sleur in mijzelf constateer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur aan de ene kant makkelijk te vinden en aan de andere kant vervelend en mij niet te realiseren dat de vervelende sleur altijd een sleur is die met interactie met anderen te maken heeft en zodoende een situatie is waar gezichtsverlies geleden kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten aansturen door mijn ego en daadwerkelijk te geloven in gezichtsverlies en mij niet te realiseren dat de emoties/gevoelens vanuit mijn verleden ervoor zorgen dat ik een gevoel van falen zou kunnen oplopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties/handelingen te stoppen omdat het niet voldoet aan mijn verwachtingen en mij niet te realiseren dat deze verwachtingen surreëel zijn wat in mijn geest ontwikkeld is en niet aan de fysieke werkelijkheid getoetst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik faal wanneer ik niet voldoe aan mijn verwachtingen gebaseerd op fictie gemaakt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn falen door niet te voldoen aan mijn fictieve verwachtingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit falen als de sleur te willen stoppen uit angst voor nog meer falen en gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook een sleur aan mijn leven kan geven als een sierlijke draai die het mij mogelijk maakt om gemakkelijk mijn dagelijkse leven te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tot op heden het woord sleur alleen vanuit een negatief perspectief heb bekeken en mij moeilijk kan voorstellen dat het ook iets positiefs kan zijn door jarenlange uitvoering van voorgeprogrammeerd zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik aan het woord sleur emoties/gevoelens koppel ik dan te maken krijg met de polariteit van sleur, onvoorspelbaarheid wat alle stabiliteit om zeep helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van voorspelbaarheid en onvoorspelbaarheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze sleur oftewel systematisch zaken op herhalende wijze doen iets is dat naadloos aansluit met de manier van doen van mijn geest, waardoor er samengewerkt kan worden.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties/gevoelens van mijn verleden los te maken van het woord sleur.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties/gevoelens van mijn verleden los te maken van de ervaring sleur.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik mijn herhalende taken en situaties beleef om zo niet te vallen voor de verwachtingen die door de geest geschapen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sleur als een sleur aan het leven geven als een sierlijke draai te ervaren en zo in het moment te bepalen waar herhaling en voorspelbaarheid wenselijk zijn en waar niet om dat het niet in het belang van een ieder is.

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 195 van 2555; de geest als mijn voorbeeld voor zelf-discipline

equal money systemProbleem:

Vandaag zag ik dat ik een reactie op mijn dochter had, die het moeilijk vindt om gedisciplineerd te zijn en consequent. Nu zorgt haar fysieke toestand er vaak voor dat zij gehinderd wordt en tegelijkertijd zie ik dan dat een zekere regelmaat die dan was opgebouwd weer volkomen op z’n gat ligt. Het is dan een grote drempel om het weer op te pakken. Nu zag ik dat ik reageerde op het stukje van niet gedisciplineerd zijn. In eerste instantie zag ik die ongedisciplineerdheid als zonde dat ze die kans laat liggen, maar dat was natuurlijk de rollen omdraaien. Wanneer ik een reactie heb dan gaat het over mij en als ik dan nadenk over de ongedisciplineerdheid van een ander dan verberg ik dus iets voor mijzelf.

Dus keek ik er nogmaals naar, maar nu vanuit mijzelf als het uitgangspunt. Ik leg normaal gesproken mijzelf discipline op om zo effectief te kunnen leven en wanneer ik niet consistent ben dan ervaar ik dat als een falen, en zo zie ik dat ook van mijn kind, het falen in het leven. Dus dat is één dimensie en een andere is dat ik zie dat ik b.v. heel gedisciplineerd kan zijn als het gaat om gedachten, het volgen van de gedachten van de geest, het participeren in gedachten van de geest, het participeren in herinneringen, emoties en gevoelens. Wanneer ik hierin gedisciplineerd deelneem dan zie ik dat als falen. Dus het woord discipline heeft op deze manier een negatieve lading, het is slecht als ik het niet heb en het is slecht wanneer ik het in combinatie met de geest gebruik. Grappig want dit zijn juist de twee manieren waarop ik discipline gebruik, ik gebruik het om mijzelf af te zeiken en aan te tonen dat ik het niet kan op de manier zoals ik het voor ogen heb. En die manier is als iemand die het allemaal al onder de knie heeft, waar ik dus nooit aan kan tippen. Mijn probleem hier is dan ook dat ik mijn persoonlijke lat te hoog leg en die tegelijkertijd gebruik voor de mensen in mijn omgeving.

Oplossing:

Mijn oplossing is mijn lat zo neerleggen dat iets realistisch is/wordt om te veranderen/behalen/beheersen, zodat ik het kan bereiken binnen een mensenleven. Wanneer mijn lat te hoog ligt zal ik altijd falen en altijd een teleurstelling voor mijzelf zijn en de ander als mij op deze zelfde manier afrekenen en zo teleurgesteld zijn in hen als mijzelf.

Daarnaast zal ik het woord discipline moeten ontdoen van zijn negatieve lading om zo met de daadwerkelijke essentie van het woord verder te kunnen.

Beloning:

De beloning bij het toepassen van deze oplossing zal zijn dat ik stapsgewijs mijzelf vooruitgang zie maken, en door de lading weg te nemen van het woord discipline, zal ik wanneer iets niet meteen lukt mijzelf niet omlaag halen maar gewoon doorgaan totdat het mij wel lukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als falend te beoordelen wanneer ik niet slaag in het toepassen van discipline in mijn leven op een specifiek punt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij als falend zie/beschouw ik niet verder kom maar in deze emotie blijf hangen enzo angsten ontwikkel om nog verder te gaan uit angst dat ik opnieuw zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een ‘loop’ te brengen van falen en vervolgens in de angst voor falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord discipline als negatief te labelen door de ervaringen die ik ermee heb opgebouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het falen in mijn leven als onoverkoombaar te ervaren en niet te zien als een voortgaand proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de discipline waarmee ik deelnaam aan de geest als slecht en negatief te labelen en niet als feit te constateren en iets dat veranderd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om participatie in de geest een negatieve lading te geven en daarmee deze discipline niet meer als een aanwezig middel te zien, maar het af te schrijven als een besmet negatief iets.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn totale zijn als negatief te zien wanneer ik participeer in de vorm van discipline die ik negatief geladen heb als woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door discipline in mijn leven toe te passen mijn zijn veranderd in de lading van het woord discipline en mij niet realiseer dat ik participeer in energie, omdat mijn totale zijn kan veranderen door de rol/personage van een gedisciplineerd iemand aan te nemen op basis van mijn definitie gevormd door herinneringen en daaraan gekoppelde emoties/gevoelens/angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te zien/realiseren/begrijpen wat discipline inhoudt vanuit een gelijk en één uitgangspunt/principe en het daardoor in oneerlijkheid en zelfverwijt, in afscheiding van mijzelf, toe te passen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te scheiden van mijzelf door discipline te gebruiken als een zelfverwijt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid te zijn met mijzelf, door discipline dat een hulpmiddel is, als separatiemiddel te gebruiken als zelfverwijt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van het woord discipline weg te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als eerste reactie naar beneden te halen wanneer ik niet altijd slaag in mijn toepassing van discipline, maar mij te realiseren dat het een voortgaand proces is als werk in uitvoering.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord discipline in een andere blog te herdefinieerden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lat in het leven zo neer te leggen dat het realistisch blijft en ik mij stap voor stap kan verbeteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van een woord niet langer mijn zijn te laten bepalen.

Dag 178 van 2555; een constante muur van kindergehuil

equal money capitalismVanmorgen huilde ons buurjongetje van 2 nagenoeg de hele morgen bijna aaneengesloten door, ik kwam tot de conclusie dat het mij toch wel stoort wanneer ik geconcentreerd achter de computer zit te werken. Het is geen huilen van pijn of verdriet zozeer, het klinkt heel boos, maar dat is mijn interpretatie als moeder van 2 tieners en inmiddels heel wat buurtkinderen die veel huilden.

 

Met de kerst had mijn buurman een briefje in zijn kerstkaart gedaan over zijn hobby, hij speelt de jamboree en oefent dit thuis op tijden die hij zelf gesteld heeft. Hij wilde weten of wij daar last van hebben en zo ja om erover te praten. De huizen waar wij in wonen stammen uit begin 1900 en hebben een enkelsteense muur tussen de verschillende huizen. Het is vaak alsof ik de buren op visite heb en dat zal ook voor de buren gelden wanneer wij lawaai maken. Bij de vraag die mijn buurman stelde over het feit of wij last hebben van zijn getrommel, ging er door mij heen, eigenlijk heb ik daar niet echt last van. Waar ik wel last van heb is het eeuwige gejank aan de andere kant van de muur alsof het in mijn eigen huis is. In de weekenden valt het wel mee en als opa en oma oppassen door de week ook, maar de rest van de week is het veel lawaai.

 

Dus vind ik dat het tijd wordt om eens naar binnen te kijken wat mij na zo’n half jaar te zijn blootgesteld aan constant boos gehuil nu zo stoort. Ten eerste heb ik de neiging om bij de buren aan te bellen en te vragen of het wel goed met hun zoontje gaat, maar dat doe ik niet want ik wil mijn neus niet in andermans opvoedingszaken stoppen en ik heb geen vermoedens dat het kind direct fysiek mishandeld wordt. Ik heb de neiging om in mijn geest oplossingen te bedenken voor mijn buurvrouw wat ze kan doen om het kind te laten stoppen met een overdaad aan decibellen te laten produceren. Van massage tot een andere aanpak in opvoeding bedenk ik, maar ik ga, mijn buurvrouw die ik eigenlijk niet of nauwelijks ken, niet met dit soort dingen lastig vallen. Opvoeding en opmerkingen over de opvoeding die je aan ouders geeft, liggen al snel gevoelig. Ik maak ook niet echt een praatje met haar op straat, want ik zie haar nauwelijks tot niet, anders zou ik al pratende eens iets kunnen laten vallen hoe dingen ook anders kunnen. Ik weet ook helemaal niet of zij iets fout doet, het enige wat ik van haar heb gezien en gehoord is dat ze constant nee roepend achter haar 2 jarige aanloopt. En ja daar zou hij op den duur eens flink pissig van kunnen worden.

 

Dit gehuil stoort mij, het gaat diep naar binnen en werkt in op mijn moedergevoel en triggert emoties en gevoelens van vroeger. Mijn dochter toen zij ongeveer 3 was ontpopte zichzelf als een echte janker, er was altijd wel een aanleiding om te huilen. Ik voelde mij als moeder daar erg gefaald onder, wat deed ik fout, dat mijn kind altijd maar huilde. Ook op school huilde zij constant en eigenlijk pas met een jaar of 14 is dat minder geworden en nu met nagenoeg 16 gaat het goed. Zij zegt nu ook zelf dat ze niet meer zoveel hoeft te huilen, ze ziet er  geen aanleiding meer voor. Ik vond dat moeilijk als moeder om je kind altijd zo ongelukkig te zien en als eerste copingsmechanisme haar te zien gaan huilen. Dus falen en onmacht waren wel de grootste emoties die het huilen van mijn kind bij mij teweeg bracht. Daarnaast het gevoel dat ik nooit meer vrij van gehuil zou zijn, altijd maar weer en in het begin dag en nacht. Of ze kon niet slapen of ze had een boze droom, ik probeerde van alles om haar leven naar de zin te maken, maar het leek niet te lukken. Als ik eens ’s avonds weg ging om te werken dan hing ze aan mijn been huilend dat ik niet weg mocht en dan vertrok ik met een rotgevoel. Huilen vankinderen wekt bij mij hele intense moedergevoelens op, waarbij ik volgens mijn eigen richtlijnen niet goed uit de bus kom.

 

En dat zijn gevoelens die ik weg had gestopt, maar nu dagelijks een beetje naar boven worden gehaald terwijl ik probeer te functioneren in mijn eigen huis. Dat is waarom ik oplossingen wil zoeken om het te laten stoppen, alsof ik het opvoeden over wil doen met mijn nieuwe inzichten en om het gepluk en geprik in deze emoties te laten stoppen. De beste remedie is natuurlijk om het te bekijken en te vergeven, zodat ik die gevoelens een plekje kan geven en zo buiten spel kan zetten omdat ze eenvoudigweg niet meer nodig zijn in mijn huidige leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storen/irriteren aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, zonder te onderzoeken wat dat in mij los maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen storen aan het kind aan de andere kant van de muur om zo geen ruimte over te hebben om naar binnen te kijken wat mij echt beroerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zorgen te maken over het kind aan de andere kant van de muur en te willen snappen wat er aan de hand is en of ik het kan oplossen om zo de redder in mijn eigen verhaal te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen voelen dat er verdriet in mij is bij het horen van het verdriet aan de andere kant van de muur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het verdriet van de ander het verdriet in mij los maakt en mij de kans geeft elke dag weer opnieuw om uiteindelijk te gaan zitten en dit verdriet een plaatsje te geven om verder te kunnen zonder het verdriet dat als een onderdrukte emotie ergens in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het verdriet in mij als falende moeder die haar kind niet kan laten stoppen met huilen heen te stappen en niet in de ogen wil zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als falende moeder te willen zien, maar mij wel als falende moeder te voelen met een kind dat zich ongelukkig gedraagt en constant huilt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat het huilen alsjeblieft ooit over zal gaan net zoals ik het nu wens bij mijn buurjongetje maar niets onderneem en het passief onderga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het huilen als indicator voor mijn falen te nemen en het huilen persoonlijk te nemen van mijn kind en nu ook weer van de buurjongen wat ik mij duidelijk aantrek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer er geen reden gevonden kan worden voor het huilen van mijn kind ik dan maar mijzelf de schuld geef en mij als slechte moeder bestempel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag naar andere kinderen te kijken en in mijn geest te bedenken hoe een situatie van een andere ouder beter had gekund om zo in te halen wat mij volgens mijn gevoel en herinneringen niet is gelukt bij mijn eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen bij het huilen van mijn kind en mijzelf aansprakelijk stel voor het kunnen laten stoppen van het huilen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te voldoen aan het perfecte plaatje van een moeder wat ik in mij mee draag en zo frictie voel tussen geest en fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overtuigt te zijn dat alleen een goede moeder haar kind kan laten stoppen met huilen en het tot een vrolijk kind kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het constante gehuil van een kind een prikkel van falen te ervaren en machteloosheid tegelijkertijd en mij alleen denk te kunnen laten berusten in het storen aan het geluid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het geluid van het huilen ik terug getrokken word in de tijd zonder dit te realiseren en mijzelf zo limiteer om verder te komen dan storen en irriteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huilen als trigger punt te hebben voor het oprakelen van gevoelens die ik niet wil herkennen en dus als ongedefinieerde energie voel en waarneem maar niet kan plaatsen en het dan maar storen of irriteren te noemen, terwijl het een verdriet is van onmacht en falen ten opzichte van mij als het plaatje in mijn geest van de perfecte moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kind gelukkig had moeten maken en mij niet te realiseren dat het kind zichzelf gelukkig kon maken in de setting waarin ze opgroeide.

 

Wanneer en als ik mij stoor aan gehuil van een kind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit storen een dekmantel is om niet te hoeven voelen dat ik faalde en onmachtig was als moeder, gerelateerd aan het beeld dat ik had van het zijn van een perfecte moeder, en dus niet zag hoe ik het ongelukkig zijn va mijn kind persoonlijk nam. Dus ik stop en haal adem en realiseer mij dat ik een ander niet gelukkig kan maken en dat alleen de ander die beslissing kan nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te storen aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, maar mij te realiseren dat ik kan stoppen met het verdriet in mij, omdat het persoonlijk nemen van het verdriet van een ander de ander niet helpt en mijzelf alleen maar verlamd emoties van falen en onmacht.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om diep adem te halen wanneer het gehuil weer begint en mij niet op de ander te concentreren maar op mijzelf en mijn eigen proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn beeld van moeder aan te passen en te toetsen aan mijn fysieke realiteit om te zien of het haalbaar is en realistisch.

Dag 177 van 2555; vallen doet geen pijn en opstaan is de enige optie

equal money capitalismNog net voor de dooi zijn intrede had, viel ik 1 meter voor mijn voordeur op mijn plaat. Ik viel en ik stond op. Mijn partner die naast mij liep schrok en floepte eruit: “kijk dan waar je loopt met je gladde schoenen” en ik vond het eigenlijk wel komisch. Al pratende maar wel oplettend liepen we over de gladde stoep naar huis, voor ik het wist voelde ik mijn linker voet uitglijden, de rest ging vol automatisch. Ik zag dat mijn rechter voet in de lucht werd gezwengeld waardoor ik een kwart draai naar links maakte en op mijn linker zijkant van mijn bovenbeen op de ijsplaat neerknalde naar rechts rolde en eigenlijk meteen ook weer opveerde. Met mijn rechter arm brak ik de val nog een beetje. Ik verwachtte pijn, maar meer dan een flinke stoot tegen mijn linker bovenbeen was het niet. Ook mijn rechterarm voelde ik niet anders dan anders. Ik was ervan overtuigt dat ik een beste blauwe plek zou ontwikkelen op mijn bovenbeen, aangezien ik zeer makkelijk blauwe plekken krijg, tot op heden is er geen enkele blauwe plek te zien en ik ben meer dan een dag verder.

 

Al mijn overtuigingen over vallen bleken niet te kloppen met mijn fysieke ervaring over vallen. Ik had angst voor vallen en wanneer ik die val op de gladde stoep langzaam terugspoel dan zie ik dat er angst in mijn lijf zat en ik al mijn spieren aangespannen hield net voor ik viel en mij realiseerde dat ik ging vallen. Tijdens de val zelf ontspande ik mijn spieren weer wat waarschijnlijk de val makkelijker heeft gemaakt en de nasleep bijna te verwaarlozen.

 

Als ik aan fysiek vallen terug denk, dan denk ik aan die keer dat ik van een zandbak rand afviel met 8 jaar. De val deed niet echt zeer, ik kwam ongelukkig op mijn linker arm terecht en later bleek toen ik pijn in mijn pols bleef houden dat mijn pols gebroken was. Dus in mijn geest is de koppeling gemaakt dat vallen pijn doet en niet dat pijn komt als consequentie van de val in sommige gevallen. Ook viel ik eens met de fiets, terwijl ik mijn 2 jarige zoon achterop de fiets in een stoeltje had en een auto ons bijna schepte die ons niet had gezien. Niemand raakte gewond, maar ik was wel overstuur dat een auto mij niet had gezien terwijl ik erg aanwezig op de weg reed op klaar lichte dag. Ik vreesde voor mijn kind dat zich vastgeklikt in het fietsstoeltje niet zelf kon helpen. Dus ook hier maakte mijn geest de connectie met vallen, dat het een nare gebeurtenis is en het je kan overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Met schaatsen ben ik in het begin ook wel tig keer gevallen, maar ik heb mij nooit echt bezeerd, het vallen werd door mijn geest wel gekoppeld aan mislukken en het nog niet onder de knie hebben.

 

Dus mijn geest zag tot nu toe vallen als iets dat gepaard gaat met pijn, consequenties, het zelf niet onder controle hebben en mislukken. En ik accepteerde dat en stond toe dat het woord vallen zo werd geïnterpreteerd binnenin mij. Geen wonder dat ik angst had voor de val op mijn gladde stoepje en ervan overtuigt was dat er fysieke consequenties zouden zijn, ik me stom voelde dat ik viel en mijzelf niet onder controle had om mij staande te houden. Zo terugkijkend was het erg voorspelbaar hoe ik zou gaan reageren op mijn val, gezien mijn verleden, dat ik nog in ere had gehouden.

 

Wanneer ik kijk naar mijn proces dan heeft het woord vallen/falen dezelfde impact op mij. Wanneer ik nog niet de regie op een bepaald punt  als een kracht vanuit mijzelf aanstuur dan voelt het alsof ik het niet onder controle heb en dat ik daardoor zal mislukken in mijn proces, wat vervolgens met pijn gepaard gaat door het falen wat ik in mij ervaar en vrees voor de consequenties die dat met zich mee zal gaan brengen. Wat ik mij niet realiseer is dat ik zo vaak val in mijn proces wanneer ik in het proces ben van het mij eigen maken van mijn correctieve maatregelen voortvloeiend uit de realisaties gedaan in mijn zelfvergevingen. Dat doorloop ik eenvoudigweg en daar ben ik flexibel in en zie ik niet als falen/vallen maar als een proces. Het is met name het concept vallen dat angst oplevert, het fysieke vallen in de vorm van iets nog niet onder de knie hebben maar wel lerende zijn levert mij niet zozeer angst op. Ik geniet er eerder van om mijzelf stapje voor stapje verder zien te komen in het proces van mijzelf begrijpen en daardoor mijzelf te kunnen veranderen om zo mijn verleden niet te recyclen tot in den treuren. Vallen is essentieel als een graadmeter van waar ik sta en wanneer ik het flexibel neem dan doet het geen pijn en kan ik gewoonweg weer opstaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen van vallen en oude emoties vast te houden om elke keer als het concept vallen zich voordoet dit te projecteren op mijn nieuwe ervaringen om zo niet te kunnen groeien, maar mijzelf terug trek naar de limieten die ik al bewezen had als niet effectief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet los te hebben gemaakt van deze oude ervaringen/emoties en deze nog steeds te gebruiken als valide gebruiksaanwijzing bij vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om te vallen voor de consequenties die het brengt die ik vervolgens moet doorlopen en zo elke keer weer geconfronteerd hiermee wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de consequenties die ik vrees bij vallen als een nieuwe angst te etaleren voor het moeten doorlopen van nog meer consequenties dan ik al gewaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het doorlopen van nieuwe consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om consequenties als naar te ervaren, als een soort van straf voor het niet juist gehandeld hebben te ervaren en dus het op de blaren moeten zitten te willen omzeilen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘short cuts’ te willen bedenken om geen consequenties te hoeven doorlopen waar geen eind aan lijkt te komen en mij niet te realiseren dat ik deze consequenties creëer en dus ook kan stoppen of verminderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als falen te interpreteren als concept in mijn geest wat maakt dat er altijd eerst een drempel te nemen is voordat ik overweg kan met vallen en het niet als falen te zien door fysiek bewijs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een proces te willen doorlopen zonder vallen en opstaan om zo van pijn en vernedering door mijzelf gespaard te blijven en mij niet te realiseren dat ik dit gedrag van mijzelf om mijzelf omlaag te praten kan ombuigen door het te begrijpen en niet meer te gebruiken wanneer ik zie dat het geen nut heeft en alleen maar een overlevingsmechanisme van mijn geest is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat mijn geest dit omlaag praten gebruikt om frictie in mij te creëren, om zo energie los te maken die mij in angst doet wegkruipen in de geest en mij laat denken dat ik de geest op deze symbiotische wijze nodig heb om te overleven als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als pijnlijk te zien en mij niet te realiseren dat het het mijn ego is dat vreest voor pijn en vernedering en zolang ik mij één en gelijk aan het ego en de geest stel, zal het vallen in mijn proces pijnlijk zijn n een bedreiging van mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als een gebrek aan controle te ervaren terwijl controle van de geest is en mijzelf aansturen van uit mijn eigen kracht gelijk staat aan leven, leven hoeft niet te worden gecontroleerd, leven leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten limiteren door het gebruiken van ervaringen/opinies/overtuigen vanuit het verleden over vallen en mij niet te realiseren dat het laten vallen van deze limitatie mij zal bevrijden van het rondcirkelen inmijn verleden en verandering te omarmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te moeten lachen om mijn eigen val als reactie en zelfbekritisering en dus wel te zien hoe de vork in de steel zat maar niet de stap nam om direct korte metten met dit verleden te maken.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor vallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn geest definitie van vallen leef en dat zoiets consequenties zal hebben. Dus ik stop met het uitleven van de geestversie van vallen, haal diep adem en vervang dit geest vallen met de fysieke versie die al aanwezig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven in het hier en nu en alleen fysieke ervaringen zonder emoties/gevoelens/angsten te leven om zo de afhankelijkheid van de geest te minimaliseren en dus de geest als hulpmiddel te zien en te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oude concept in de geest van vallen te signaleren  en stap voor stap, keer na keer te vervangen door mijn nieuwe fysieke definitie van vallen totdat het geautomatiseerd is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op de geest als enige bron, maar het altijd met mijn fysieke realiteit te toetsen, om zo onnodige geestvallen te ontspringen.

Dag 64 van 2555; het “falende” personage

Dag 64 van 2555; het "falende" personage  Wanneer ik terug kijk naar mijzelf als falend persoon, het punt waarop ik mijzelf zag als iemand die faalde, dan was dat zo rond de leeftijd van 6-7 jaar oud. Voor die leeftijd was het niet zozeer falen of falend hoe ik mij ervoer, maar meer als een slecht kind waarop haar ouders boos moesten worden als ik dingen deed die niet werden gewaardeerd of verwacht door mijn ouders. Dat heet opvoeden, maar in de realiteit betekent dit dat jij jouw kind de puzzelstukjes aanreikt om zich te realiseren dat het gefaald heeft. De communicatie die ouders met hun kind hebben is er 1 van dat heb je goed gedaan en dit slecht. En dit gevoel neemt het kind mee op zijn reis door het leven. Waarbij het eerst alleen een gevoel was en het niet waarmaken van de verwachtingen van de volwassenen, wordt het later het teleurstellen van onszelf wanneer wij niet voldoen aan de verwachtingen en verlangens die wij in ons hoofd hebben. Wie we ook teleurstellen we nemen het als een algehele teleurstelling van onszelf, wij als persoon hebben gefaald. In plaats van te zien dat het gaat om een specifieke taak die we niet konden volbrengen. En hier blijft het niet bij, in ons hoofd worden al onze falende ervaringen verzameld en zodra we iets moeten doen dan plopt er een herinnering van falen op en hebben wij als het ware al gefaald voordat wij aan de nieuwe taak konden beginnen. we gaven onszelf geen faire kans om elke taak te ervaren als een nieuwe taak zonder herinneringen van falen, zonder ons als minder te ervaren en niet instaat om dingen te doen waar wij geen positieve ervaringen op hebben verzameld.

1 van mijn vroegste herinneringen op het gebied van falen is het niet kunnen meekomen op school met de rekenlessen, slechte cijfers te halen en vervolgens in een speciaal groepje te worden gestopt om beter te leren rekenen. Ik had gefaald als persoon en voelde mij er beroerd onder. Mijn vader besloot mij te helpen door thuis oefeningen met mij te doen. Mijn startpunt bij het ontvangen van zijn hulp was falen. Ik begreep niets van wat hij uitlegde, want ik stond stijf van angst om ook hierin te falen en niets aan gezond verstand kwam nog binnen. Dit frustreerde mijn vader mateloos dat hij het mij niet kon uitleggen en dat ik het niet begreep. Wat aan mij weer een boodschap afgaf dat ik hem had teleurgesteld en dus slecht moest zijn en falend in mijn leven als totaliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf nu ik in een groepje ben gezet met kinderen die ook niet goed kunnen rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn door in een groepje te zijn gezet met kinderen die nergens goed in zijn terwijl ik alleen slecht ben in rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met de andere kinderen om zo beter over mijzelf te denken en het falen in het rekenen te kunnen verzachten voor mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom ik slecht ben in rekenen en daarin niet te snappen waarom ik slecht ben en tegeloven dat ik iets misdaan heb om dit te verdienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij naar te voelen over het feit dat ik zo slecht ben in rekenen dat ik extra hulp nodig heb, terwijl ik mij niet realiseer dat mij extra hulp wordt geboden om mijzelf te kunnen verbeteren en niet als een straf voor het slecht/falend zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn dat ik ook met de extra hulp het rekenen niet zal begrijpen en mij niet te realiseren dat ik mijn angst in de toekomst projecteer en zo mijn toekomst manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buikpijn te ontwikkelen bij het idee aan rekenen en het zullen gaan falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als een mislukkeling te voelen nu mijn vader extra bijlessen zal geven om mij het rekenen bij te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als falend te zien alvorens mijn vader mij bijlessen gaat geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  niet open te staan voor de hulp die mijn vader mij biedt, maar het als een straf te zien en als tijdsverspilling omdat ik mijzelf zie als falend in rekenen en falend in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frustratie die mijn vader ervaart bij het lesgeven in rekenen aan mij als persoonlijk te nemen en mijzelf te labelen als een slecht kind dat haar vader doet irriteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rekenen te labelen als iets negatiefs en iets dat ik nooit onder de knie zal krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om later in mijn leven rekenen uit de weg te gaan daar waar het kon om mij niet als falend te hoeven ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zeer angstig te zijn met de wetenschap dat ik een baan ga vervullen waarbij ik geld moet teruggeven aan klanten en ik niet vetrouw op mijn rekenkwaliteiten omdat ik mijzelf zie als falend op rekengebied.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen in het leven te maken op basis van ervaringen die mij mijzelf hebben doen ervaren als falend,

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet begrijpen van rekenen niet te hebben aangegrepen om mijzelf te ontwikkelen en te verbeteren in rekenen, in plaats daarvan ben ik het slachtoffer van mijn eigen opinie/geloof gebleven en bestond ik als falen in mijn totaliteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn vroegste ervaringen met falen niet als startpunt te gebruiken voor al de nieuwe dingen die ik onderneem/aanpak in mijn leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke nieuwe uitdaging te ervaren als neutraal en niet als een negatieve ervaring uit het verleden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn falen op een specifiek onderdeel niet als een aanval op mij persoonlijk te nemen, maar als iets wat ik nog niet onder de knie heb en waar ik nog wat oefening op nodig heb.