Dag 270 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het consequentieaspect

basisinkomengarantieVandaag gleed er een envelop door de brievenbus, waarop geen afzender stond alleen de naam van mijn dochter en ons adres. Ik voelde dat er iets in zat dat in zacht verpakkingsmateriaal was verpakt. Ik maakte de envelop open terwijl ik bij mijn dochter op haar kamer was, uit de envelop kwam een andere envelop. De tweede envelop bevatte twee pipetten gevuld met goudkleurige vloeistof, dit was de wietolie (THC) en de golyoli (CBD) waar we op gewacht hadden. Post NL is nu dus onze drugskoerier, want compleet legaal is dit helaas niet. Het is natuurlijk van de gekke dat in een land als Nederland ik een pipetje medicinale marihuana op geheimzinnige wijze over de post krijg terwijl wij internationaal als het walhalla van de drugs worden gezien.

 

Vanavond gaat mijn dochter de golyoli uitproberen als een slaapmiddel, wat de arts van mediwiet ons ook aanraadde. De bevindingen zullen volgen.

 

Consequentieaspect ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het verbinden van emoties en gevoelens aan het woord antidepressiva mijn toekomst uit te stippelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door emoties en gevoelens mijn toekomst te laten bepalen waardoor ik mijzelf en mijn omgeving niet de kans geef om in het moment te bekijken welk pad ik moet inslaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het geloof in de verhalen over antidepressiva mijn mening heirover op voorhand klaar te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening al te vormen alvorens ik onderzoek heb gedaan los van het feit dat uit het onderzoek dezelfde informatie kan komen die mijn eerdere mening vormde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva niet te kunnen zien voor wat het is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hersenspoeling niet te doorzien in het moment en pas achteraf als het ware achter mijzelf aan te hollen en te moeten zien dat ik in de valkuil van de ‘mening’ ben gevallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moedersysteem te laten afgaan door een woord als antidepressiva en de bijbehorende emoties en gevoelens. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit een automatisme/moedersysteem en dat te beoordelen als goed en in het belang van het kind, terwijl in vele gevallen ik mijzelf en mijn kind hierdoor juist limiteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in zelfeerlijkheid te kunnen kijken naar de situatie omtrent de antidepressiva en gedreven door angst naar alternatieven zoek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst mijn leidraad te laten zijn en mij in het moment niet te beseffen dat ik op die manier niet kan handelen in het belang van een ieder.

 

Wordt vervolgd.

Dag 269 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het fysieke gedragsaspect

basisinkomengarantieDit is een vervolg op de voorgaande blogs in deze serie.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wordt vervolgd.

Dag 268 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het reactieaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik het reactieaspect onder de loep nemen en zelfvergevingen hierop doen,ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verdrietig te voelen over het feit dat het zo slecht met mijn dochter gaat dat mijn huisarts vindt dat antidepressiva haar vrolijker zullen maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij tijdelijk door gevoelens van verdriet mee te laten sleuren en zo niet meer duidelijk voor ogen te hebben wat belangrijk is.

 

Wordt vervolgd

Dag 257 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – angstaspect

baisinkomengarantieWaar ik gisteren op de volgende probleem/oplossing/beloning uit kwam zal ik vandaag het angstaspect hierin uitschrijven.

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

 

We hebben de officiële afwijzing voor vrijstelling van de leerplicht om een LOI cursus te gaan doen op de deurmat gehad. We mogen dus in geen geval ons uitschrijven van een school en geen thuisstudie oppakken in plaats van school. Ook werd er vermeld in de brief dat mijn dochter zo vaak mogelijk op school moet verschijnen, binnen haar kunnen. Wat nu juist het probleem aangeeft, ze kan het niet. De laatste weken van het schooljaar ging mijn dochter 2x een uur naar school per week en dat haalde ze soms niet eens. Ik blijf mij verbazen over de apathie van het systeem die niet WIL inzien/beseffen dat een leerling met zo weinig schoolgang gedoemd is om het schooljaar opnieuw niet te halen en er niet verder gedacht kan worden dan de neus lang is. Het wordt tijd dat chronisch zieken serieus genomen gaan worden en dàt plekje in de maatschappij krijgen waar ze recht op hebben, door het simpele feit dat zij deel uitmaken van het systeem.

 

Angstaspect:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om van het systeem niet dat te mogen doen dat in mijn ogen de meest optimale oplossing is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfsturende macht uit handen te geven aan het systeem door aan te nemen dat ik bepaalde dingen niet MAG van het systeem en mij niet te beseffen dat ik zelf altijd de eindverantwoording blijf behouden over mijn eigen handelen wat ik afstem op wat het beste is voor een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter haar middelbare schoolopleiding door haar neus geboord wordt door starheid van het systeem en starheid van de handhavers van de regels van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de regels/wetten van het systeem vanuit een punt van slachtofferschap dat ik daar toch niets aan kan veranderen en dus wel mijn eigen weg moet zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter jaren moet doen over de laatste 2 jaar van de HAVO terwijl zij als begaafd getest is en zo zal wegkwijnen binnen het schoolsysteem waar niemand een boodschap aan haar heeft en dan ook geen helpende hand uitsteekt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gek te laten maken door horror scenario’s en mij zodoende ten einde raad voel als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn eigen weg volg die in het belang van een ieder is, ik toch teruggefloten zal worden door het systeem omdat ik niet volgens de regels van het systeem heb gehandeld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hoop te zoeken in mijn geest door te denken over hoe ik het systeem de baas kan zijn en zijn regels te omzeilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het systeem mij de baas zal zijn en ik dus uit alle macht mij in een polariserende relatie met het systeem werp om als winnaar uit de bus te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te strijden, de strijd aan te gaan met het systeem, wetende dat ik deel uitmaak van het systeem en dus indirect de strijd met mijzelf aanga in plaats van met de stroom mee te gaan en dat te nemen/gebruiken dat goed voor mijn situatie is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter te zwak zal zijn om welke vorm van onderwijs dan ook maar te kunnen doen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren hoe zwak of sterk mijn dochter in de toekomst zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik wordt gedwongen in bepaalde regelgeving zoals het ZAT-team (gemeentelijk zorgteam voor langdurig zieke kinderen) waardoor ik aan veel verschillende mensen toestemming moet vragen om dingen te doen die ik als mijn recht als ouder zie en waar ik geen toestemming voor nodig heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de handlangers van het systeem en ik hun handelingen persoonlijk neem, waardoor vertrouwen in mijn optiek geschonden wordt en de verzuring zijn hoogtij viert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik als slechte ouder wordt afgeschilderd die haar chronisch zieke kind niet naar school wil sturen op de condities die worden gesteld zonder die aan de werkelijkheid te toetsen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het systeem compassie heeft met mijn situatie en er voor mij zal zijn wanneer ik het nodig heb en niet in te zien dat het systeem zichzelf in stand wil houden in ongelijkheid en meer neemt dan geeft als een weerspiegeling van ons eigen innerlijke leven.

Dag 220 van 2555; een moeder doet dat – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn blog van gisteren waar ik eindigde met het probleem, de oplossing en de beloning. Vandaag zal ik met de zelfvergevingen verder gaan.

 

Probleem:

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

Oplossing:

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

Beloning:

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet in mijzelf op te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn kop boven het maaiveld steek als moeder ik de gevolgen daarvan zal bezuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik in de geest wel denk te kunnen staan, maar in mijn fysieke werkelijkheid het niet kan opbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander als mij zal terugslaan wanneer ik sta in mijzelf als leven en mij niet realiseer dat wanneer ik echt 1 en gelijk aan het leven sta, er geen ruimte voor angst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om mij te strekken in mijzelf om zo door mijn weerstanden te breken en naar buiten te komen als een kuiken uit een ei en niet te snappen waar ik in terecht ben gekomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de gevolgen als ik opsta in mijzelf als de ander en mij niet realiseer dat ik alleen maar kan gaan staan wanneer ik de gevolgen kan overzien en er rekening mee kan houden om zo in het belang van alles te handelen.

 

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien wegkruipen in mijzelf en te hopen dat een ander opstaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als niet capabel om te staan als mijzelf laat staan 1 en gelijk als een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest juist heroïsche daden te zien verrichten die in werkelijkheid nooit tot uitdrukking komen en mij niet te realiseren dat ik in polarisatie leef met het mijzelf zien wegkruipen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest eerst te willen zien opstaan om het vervolgens in mijn fysieke realiteit ook echt te kunnen doen en mij niet te realiseren dat ik geen plaatjes en aanmoedigingen van de geest nodig heb om op te staan in mijzelf, maar dat het iets is dat gebeurd in een adem e niet iets dat door emoties en gevoelens moet worden gevoed en voorgewerkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te houden om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen om te staan voor wie ik ben 1 en gelijk aan het leven.

 

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een begeestert spreker iedereen zie toespreken daar waar ik onrecht bespeur en mij niet realiseer dat dit een geest realiteit is maar dat is wat in mijn verbeelding zich afspeelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het onmogelijke te zien doen wat ik eigenlijk niet voor mogelijk hou en dan ook niet geloof wanneer ik daadwerkelijk opsta in mijzelf als de ander, maar het zie als een verbeelding die ik al zo vaak in verschillende versies heb gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik het niet was die opstond in haarzelf als de ander om zo misschien de gevolgen te kunnen ontspringen.

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ wat heb ik nu gedaan/gezegd’ in mij te laten bestaan en zo aan mijzelf te twijfelen en niet 100% te zijn opgestaan in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik kan zo niet praten tegen de ander’ in mij te laten bestaan en zo de angst te voelen dat ze het op mij zullen munten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ze nu gemeen tegen mij worden’ in mij te laten bestaan om te denken dat men zich tegen mij keert net zoals ik mij tegen mijzelf keer wanneer ik niet opsta in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zo ik laat niet over mij heen lopen’ in mij te laten bestaan en zo toch mijn ego even uit de fles te laten komen door mij stiekem toch goed te voelen.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf blij te voelen dat ik ben opgestaan en ben gaan staan voor datgene dat misbruik in de hand werkt en moeders op het gevoel speelt en manipuleert tot zaken waar ze met gezond verstand normaal gesproken niet voor gevallen waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij opgelucht te voelen dat ik dit niet oppotte zoals gewoonlijk maar daar ingreep waar het nodig was, waarbij ik door deze opluchting zag dat ik toch even had gedacht dat ik niet zou staan en ik dus niet 100% op mijzelf aan kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid in mijzelf te voelen nadat mij gezegd was dat ik als moeder zoiets zou doen en mij realiseerde dat ik dit persoonlijk nam en twijfelde voor een seconde of ik wel een goede moeder was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrecht in mijzelf te voelen wat mij tot staan bracht omdat ik zag hoe ook anderen hieronder konden lijden en zichzelf zouden zien als slechte moeders en mij niet te realiseren dat onrecht bestrijden vanuit het ego/de geest als een gevoel komt en dus geen zuivere beweegreden om op te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeloof te voelen dat wat tegen mij gezegd was misschien niet zo bedoeld was terwijl de woorden ‘dat zou een moeder toch doen voor haar kind’ luid en duidelijk waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen zodat ik snel moet handelen en niet langer kan wachten.

 

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn handen te voelen samen ballen waarbij mijn nagels iets in mijn handpalmen drukken wat tot uitdrukking brengt dat ik twijfelde of ik zou handelen op de boosheid en het gevoel van onrecht dat in mij was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het puntje van mijn stoel te gaan zitten en mijn fysieke lichaam in uiterste paraatheid te brengen om zo op te kunnen springen als ik het niet zou vertrouwen en ik voor de vijand moet vluchten om de gevolgen te ontlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem even te laten stokken toen mij werd verteld dat een moeder zoiets wel zou doen en mij zo voor een momet uit mijn fysieke werkelijkheid te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet gemakkelijk in mijn lichaam te zitten nu ik weet dat ik zal staan voor en als mijzelf als de ander.

 

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat nu ik opgestaan ben in mijzelf als de ander mijn kinderen de negatieve gevolgen daarvan zullen plukken op school.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik zie dat ik nog niet 100% in zelfoprechtheid ben opgestaan ik dat misschien een volgende keer ook niet kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit maar enkele keren in mijn leven zal gebeuren dit staan als wie ik ben en dus kan zien dat ik niet geloof dat ik sta uit eigen beweging en het niet iets is dat toevallig aan komt waaien of op mijn pad komt waarbij geen enkele vorm van zelfverantwoordelijkheid komt kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat staan in mijzelf niet moeilijk is, maar te geloven dat dit te doen zonder emoties en gevoelens bijna niet kan.

 

 

 

In mijn volgende blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden.

Dag 202 van 2555; is wantrouwen te overbruggen?

equal money capitalismVerder bordurend op het wantrouwen dat ik in mijn blog van gisteren aansneed en een documentaire die ik keek, rees de vraag wanneer en hoe wantrouwen te overbruggen is. Een logisch antwoord is het vertrouwen in jezelf te vinden waardoor het vertrouwen in de ander wordt hersteld. Kijkend naar deze specifieke situatie dan kan ik terugkijkend zien dat er nooit echt vertrouwen is geweest in de eerste plaats, het was meer een aftasten of er vertrouwen kon zijn. Simultaan daarmee is er het feit dat ik nooit 100% vertrouwen in mijzelf heb gekend. Dus wat heb ik hier? Het kip en het ei verhaal?

Ik wilde bij de familie horen, omdat ik bij mijn partner wilde horen, maar dat geeft geen vertrouwen in zichzelf. Dat is meer de angst om te verliezen en meer te accepteren en toestaan dan dat ik zonder die angst had gedaan. Dus vanuit angst zocht ik naar vertrouwen in de familie als vertrouwen in mijzelf, zodat ik dat behield wat ik wilde hebben en verder ging dan ik mij had voorgesteld. En daar zit het stukje wantrouwen, mijzelf wantrouwen als de ander dat ik verder zal gaan met zaken te accepteren en toestaan die niet in het belang van een ieder zijn. En elke keer wanneer zich zo’n situatie voordeed over de afgelopen 17 jaren, dan had ik heftige reacties, alsof ik een stukje van mijzelf hierdoor verloor. Waarmee de angst voor de dood als uiteindelijke angst op mij lag te wachten, nadat ik beetje bij beetje van mijzelf verloor door te handelen vanuit angst. En dat kenschetst mijn verhouding/relatie met de familie, als iets dat mijn dood wordt, waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word of mee in aanraking kom. Het is een angst die mij door de loop der jaren heeft doen hyperventileren, buikpijn deed krijgen en zelfs misselijk heeft gemaakt. Ik heb dus uiteindelijk te maken met de angst voor de dood door gebrek aan zelfvertrouwen waardoor ik door de bril van angst kijk en de dingen niet meer in perspectief kan zien.

Het is goed om te snappen dat dit mijn aandeel in het geheel is en het deel dat ik kan veranderen, ik kan niet veranderen dat ik word gezien als het punt waar al het kwade vandaan komt en dus buiten de gratie ben gevallen. Voor mij rest het herstellen van mijn zelfvertrouwen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Probleem:

Het wantrouwen in mijzelf als het wantrouwen in de ander, waardoor ik handel vanuit angst.

Oplossing:

Het vertrouwen in mijzelf herstellen waardoor ik niet meer door de bril van angst en verlies kijk en als levend voorbeeld de brug naar de ander kan zijn om het wantrouwen te herstellen.

Beloning:

Met elkaar om kunnen gaan zonder angst en wantrouwen en communicatie in het moment met elkaar te hebben waar zelfoprechtheid normaal is en eerlijkheid afgewogen moet worden in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit echt vertrouwd te hebben en daarmee de ander als mij wantrouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de familie te willen horen door het feit dat mijn partner deel uit maakt van de familie en ik hem niet wilde verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn partner te verliezen wanneer ik geen deel zou kunnen uitmaken van de familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in te passen in de familie en mij niet te beseffen dat ik daarmee zaken accepteerde en toestond waar ik niet achter kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst te zoeken naar vertrouwen in de familie en daarmee in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner niet te willen opgeven en mij niet te realiseren dat dit niet aan de orde was en ik hem daardoor als bezit behandelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen voor mijn handelen vanuit de angst van verlies en uiteindelijk de angst om mijzelf te verliezen als de angst voor de dood.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben stukje bij beetje mijzelf te verliezen in zelfoneerlijkheid en dit te ervaren als de weg naar de dood en mij niet te realiseren dat het de weg van mijn ego naar de dood was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn relatie met de familie als een langzame dood te zien en ervaren waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word en mij het liefst ervan afscheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst voor de dood zo te internaliseren dat het fysiek werd en mij hyperventilatie, buikpijn en misselijkheid opleverden wat duidt op angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet meer in perspectief kan zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen te herstellen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor de dood als iets van het ego te zien en niet iets dat mij beperkt om zonder angst te vertrouwen in mijzelf als de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd alles terug te brengen naar mijzelf waardoor mijn zelfvertrouwen toeneemt om te zien hoe ik iets dat misschien onmogelijk lijkt kan overbruggen.

Dag 180 van 2555; de dood en al haar facetten

equal money capitalismHet moment dat wij geboren worden sluiten wij als het ware een soort van pact waarmee wij voor onze dood tekenen, want geboorte en dood zijn onlosmakelijke polariteiten van elkaar. Het gekke is dat wij zodra we het fysieke leven betreden en enige vorm van bewustzijn zich ontwikkeld angst voor de dood. Wij hadden geen angst voor de geboorte het leven, maar wel angst voor de dood. De vraag is dan hoe authentiek deze gedachtengang, deze angst voor de dood is? We hebben allemaal deze angst, van gelovige tot atheïst, dus deze vraag staat los van geloof en overtuiging. Ook al beweer je geen angst voor de dood te hebben, waar komt dan die onzekerheid van het niet weten over een leven na de dood vandaan? De angst voor het onbekende en de angst om niet meer te zijn, wat uiteindelijk gelijk staat aan de dood.

Elke keer wanneer er iemand sterft in onze nabije fysieke werkelijkheid dan sterft er een stukje in ons. Elke keer als er iemand sterft worden wij geconfronteerd met het feit dat na de geboorte uiteindelijk de dood volgt. Elke dood van de ander is opnieuw een confrontatie met onze eigen dood die in de maak is maar nog geen dead line heeft. Elk rouwen om de ander is het rouwen om onszelf en het onder controle houden van de angst voor het onvermijdelijke pact dat in werking zal gaan.

Niemand van ons wil een nare ziekte op het einde van zijn leven, iedereen wil vredig heen gaan, zodat we niet hoeven te merken dat we dood zijn gegaan. Vaak wordt ook wel gezegd dat de dood niet zozeer angst geeft maar het lijden is hetgeen dat ons angst in boezemt. We willen niet onnodig lijden, we willen geen pijn, toch wordt iemand die gestreden heeft op zijn sterfbed geprezen voor de strijd die hij/zij heeft geleverd. We accepteren dus dat pijn en dood bij elkaar horen, maar willen het niet zelf ervaren. Dat is niet veel anders tijdens ons leven, we accepteren tegenspoed in ons leven, maar hebben het doel om alleen maar voorspoed te ervaren en voelen het als een straf van God of substituut daarvoor, wanneer ons leven niet loopt zoals wij ons dat hadden voorgesteld.

Zo wordt de dood ook mooier voorgesteld dan de angst die we er omtrent hebben, denk maar aan bijna dood ervaringen. Allemaal zien ze tunnels, licht ,mooie muziek en ervaren ze ware liefde. De authenticiteit van deze ervaring wordt gelegd in het feit dat al deze mensen met deze bijna dood ervaringen hetzelfde meemaken en dus moet het wel echt zijn. Het zou zomaar kunnen zijn dat dit een programma is dat draait bij de juiste omstandigheden. Onze geest is een conglomeraat van programma’s die de hele dag door draaien, wat maakt dat wanneer wij allemaal hetzelfde ervaren het dus wel waar moet zijn. Met de juiste hormonen worden we verliefd en dat loopt altijd volgens hetzelfde basis programma, wat mooi laat zien hoe wij als mensen voorgeprogrammeerd zijn, maar nee het geeft volgens velen juist aan hoe echt onze gevoelens en emoties zijn. Als we gedumpt worden door onze geliefde dan hebben we liefdesverdriet en niet ineens angst voor hoogten. De dood is de stop van de programma’s en het fysieke lijf dat niet meer kan, zoals we in ons lijf glijden bij onze geboorte zo glijden wij er ook weer uit als we sterven.

Uit de aarde zijn wij ontstaan en als aarde zullen wij wederkeren. Dat wat wij zijn geworden als fysieke manifestatie dat zullen wij zijn als wezen in het hiernamaals. Dat klinkt mooi, maar dat is het punt waar ik zou zeggen dat ik pas angst voor heb, want wat ben ik geworden? Wat heb ik allemaal geaccepteerd en toegestaan om te worden wie ik ben? Kan ik staan als het leven voor wie ik ben? Als ik nu zou sterven blijft er dan nog iets anders over dan de aarde en al het vergankelijke dat ik niet met mij mee kan nemen? Wanneer ik mijzelf niet ken of leer kennen op aarde in de fysieke werkelijkheid dan kan ik nooit zeggen wie ik geworden ben door acceptatie en toestaan, dan kan ik nooit mijzelf aansturen om dat te worden wat in het belang van al het leven is. Ik zal dus eerst mijzelf moeten leren kennen alvorens ik kan sterven om niet als een hoopje aarde aan de aarde toegevoegd te worden als een leuke trip waar helaas maar waar een einde aan kwam. Mijn bezittingen laat ik achter, ook al mijn emoties/gevoelens/angsten want die hebben mij bezeten als de geest gedurende mijn leven dus laat ik het achter en blijft alleen dat over wat ik echt geleefd heb en dat wat ik echt geworden ben. Ja, dat is pas angstig om na je dood poef te doen en niet meer te zijn en ook dat is voorgeprogrammeerd, want dat is de geest die vreest om zijn bestaan in de vorm van ons ego. Het ego wil onsterfelijkheid en het behoud van het hele palet aan emoties/gevoelens/angsten, want dat is zijn levenselixer en zonder dat is er geen bestaansrecht voor de geest. Onze geest weet dat wanneer het fysieke lijf niet meer is, hij ook niet meer is, maar zal tot het laatste doorvechten om het onderste uit de kan te halen. Het wordt tijd dat we een pact met de geest sloten en elkaar van dienst te zijn zolang we het met elkaar moeten doen hier in de fysieke werkelijkheid, om met behulp van de geest onszelf weg te pellen als een ui, om tot niets uit te komen bij de kern, de kern van ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dood en mij niet te realiseren dat deze angst van de geest is en de overleveningsdrang van de geest is en niet van mijzelf als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar mijn dood te kijken door de ogen van mijn geliefden en verdriet te voelen over mijn dood ergens in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens mijn leven mij bezig te houden met mijn dood en mij niet te realiseren dat ik zo het stuk van leven oversla en van geboorte in de dood overga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest het concept dood te laten begrijpen, terwijl ikzelf weet/realiseer/begrijp dat ik als aarde terug zal keren en alleen nog ben wanneer ik mijzelf gerealiseerd heb en niet binnen de limitaties van de geest ben blijven steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in pijn te willen sterven en mij niet te realiseren dat ik ook al in pijn geleefd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood voor mij uit te schuiven en te onderdrukken om normaal te kunnen leven en mij niet te realiseren dat dit onderdrukken ervoor zorgt dat mijn leven zodoende gelardeerd is van de angst voor de dood omdat deze angst als water is dat altijd een uitweg vindt om verder te stromen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geboorte elk jaar te herdenken en feestelijk mijzelf mee bezig houd, maar bij de gedachte aan mijn dood voel ik zwaarte en verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat leven en dood een polariteit is en dus het 1 niet zonder het ander kan bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al mijn angsten te baseren op de angst voor de dood en zo dagelijks met mijn dood bezig te zijn wat inhoud dat ik niet in het moment kan zijn als en in de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dood onomkeerbaar is, zelfs zijn letters zijn onomkeerbaar, het gebeurd of ik nu besluit te leven of te overleven binnen het netwerk van mijn angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op het moment van mijn dood niet klaar ben met het proces om mijzelf te kennen en in het niets zal verdwijnen en mij niet te realiseren dat dit de geest is die in voorgeprogrammeerdheid tegen mij spreekt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet geleefd te hebben en als spijt mijn dood in ga, wat ik vervolgens tot in den eeuwigheid zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven als de geest en volledig aan mijzelf voorbij te gaan waar de angst uit voortvloeit dat ik mijzelf niet zal kennen en dus het leven niet zal kennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben op voorhand dat ik niet echt geleefd heb wanneer de dood zich aandient.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat ik tot slaaf van de geest ben, wat mij doet beseffen dat ik spijt heb om als slaaf van de geest als gedachten te zijn en niet mijzelf aan te sturen in onvoorwaardelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijn leven in het hier en nu te leven om zo geen spijt te hebben van elke gemiste adem in angst voor de dood.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn bezittingen materieel en immaterieel niet hetgeen zijn waar het leven om draait en ik mijzelf zal moeten focussen op dat wat echt is en de tand des tijds kan doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten te zien/begrijpen als stuiptrekkingen van mijn geest en de poging van mijn geest om mij als slaaf te behouden en in plaats van erin mee te gaan ze te bestuderen en te begrijpen om mijzelf zo verder dan deze limitatie te helpen en mij als leven kan realiseren.

Dag 159 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn blog van gisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

“Ik heb het dus altijd met mij meegedragen dit aangedragen feit dat ik een beelddenker zou zijn en voerde het in het begin nog weleens op als excuus, maar dat ebde weg. Tot ik vandaag in een, voor mijn gevoel, nutteloze discussie verzeilde met mijn partner en ineens zag dat wij een patroon voor de zoveelste keer aan het herhalen waren, waarbij mijn partner strakke kaken krijgt en op één of andere manier zijn gelijk lijkt te moeten halen. Kromme tenen krijg ik daarvan en ik snap niet wat hij nu eigenlijk van mij wil op zo’n moment. Wat hier gebeurd is het volgende, ik ben overwegend beelddenker en mijn partner overwegend woorddenker/lineair denker. Mijn denkprocessen gaan van A naar D naar F, terwijl mijn partner zijn denkprocessen gaan van van A naar B naar C. Ik ben dan al op F terwijl hij op C zit en waarschijnlijk helemaal ook niet uitkomt op F, omdat hij dat als niet relevant zal afstrepen. We denken dat we het nog over hetzelfde hebben, maar eigenlijk praten we langs elkaar heen en raak ik gefrustreerd doordat hij niet kan zien wat ik bedoel en mijn partner raakt gefrustreerd over het feit dat ik er dingen bij haal die er volgens hem niet toe doen. Wanneer ik het geduld heb om hem door mijn denkprocessen heen te praten, dan komen we vaak ergens in het midden uit en hebben we het ‘gevoel’ dat we niet langs mekaar heen praten, maar eigenlijk praten we 2 verschillende talen tegen elkaar, die we allebei niet spreken of begrijpen van elkaar. Wat ik veelal doe is even aankondigen dat ik van het conventionele pad afga, maar ook dat komt na een aantal keren herhalen niet aan bij een lineair denker. Het beste is mij te realiseren dat de wereld niet gebaseerd is op associatief/creatief denken en ik die behoefte om dat te delen zal moeten onderzoeken als, wat is die behoefte nu eigenlijk in mij? Associatieve denkprocessen die niet denken om het denken zijn, hoeven niet perse gestopt te worden, de energie vreters die moeten buitenspel worden gezet. Dan zal een gesprek ook effectiever verlopen en de lineair denker zich niet aangevallen doen voelen met voor zijn/haar gevoel irrelevante argumenten. Wanneer conclusies door associatief denken verkregen zijn, er toe doen, en niet op energie gebaseerd zijn dan moeten ze overdraagbaar zijn en minder in een ‘overtuigen van’ sfeer terecht komen. Wanneer ik mij kan focussen om specifiek te zijn/blijven en zo dicht mogelijk bij het onderwerp te blijven terwijl ik praat met anderen, dan ben ik nog te volgen en zal dat minder botsingen/frustraties opleveren. Want ook frustraties zijn energievreters en onnodig om effectief te communiceren. Wanneer ik kan zien waar mijn gesprekspartner zich bevindt in het proces, dan moet ik instaat zijn om in de schoenen van die ander te gaan staan om te zien/begrijpen/realiseren waar ik moet insteken om mijzelf duidelijk te maken.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communiceren in de gevoelssfeer te trekken en mij niet te realiseren dat communiceren in mijn fysieke realiteit met 2 voeten op de grond is en niets te maken heeft met gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoel mijn communicatie te laten beïnvloeden en zodoende naast de fysieke realiteit communicatie die gaande is er een schaduw communicatie naast te laten draaien die wordt gevoed door gevoelens/emoties/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie te hebben met anderen met een startpunt van energie verkrijgen/opwekken om zo deze communicatie draaiende te houden als een aggregaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie en denken om de denkprocessen om energie te generen met elkaar te verwarren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik communiceer, terwijl wanneer ik in zelfoprechtheid zie, dan kan ik zien dat mijn startpunt niet zuiver is wanneer ik associeer om het associëren en denk om het denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik communiceren en voelen in 1 adem uitspreek, ik mijzelf voor de gek houd en niet met daadwerkelijke communicatie bezig ben die vrij is van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets vrijwilligs te zien en als van mijzelf, terwijl ik kan ervaren dat het bijna onmogelijk is om het uit te zetten zonder een vastberaden standpunt in te nemen die energie generen niet toestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat associatief denken van de geest is en alleen van mijzelf kan zijn wanneer ik het zelf aan en uit kan zetten in het belang van een ieder zonder gevoelens en emoties eraan vast te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat denken altijd van de geest is en zien en realiseren van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in hoeverre ik verslaafd ben aan mijn manier van denken, omdat ik geloof dat ik dat ben en dat ik dus niet anders kan, terwijl het zelfde type denken los van emoties en gevoelens alleen dan wanneer het nodig is en waar ik de regie over heb niet iets is om mij van af te keren als iets kwaadaardigs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de slaaf te zijn van mijn geadopteerde associatief denken en niet altijd de manier te kunnen zien om mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij als slaaf van het denken kan bevrijden door te staan als wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegenwerking te ervaren als associatief denker in een wereld waar lineair denken wordt beloond en mij niet te realiseren dat dit gebaseerd is op een gevoel van niet geaccepteerd te worden omdat ik anders doe dan de geaccepteerde norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om anders te denken dan de geaccepteerde norm en zo een gevecht met het systeem aan te kunnen gaan en de illusie op te wekken dat ik de strijd aan ga met het systeem, terwijl ik mij niet realiseer dat dit gevecht in mijn geest zich afspeelt en ik in werkelijkheid het systeem niet bevecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als denkactivist te zien en mij niet te realiseren dat mijn activisme maar een hoofd groot is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij goed te voelen bij het afzetten van de norm binnen de veilige omgeving van mijn geest en mij niet te realiseren dat dit een andere vorm van denken en energie generen is die net als al de andere vormen niets oplevert voor het leven dan consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustraties toe te staan binnen mijn communicatie met anderen onder het mom van niet begrepen te worden, zonder te kijken of mijn manier van communiceren voortkomend uit mijn manier van denken, wel aansluiting heeft bij mijn gesprekspartner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet specifiek te zijn in mijn communicatie en voor buitenstaanders van mijn geest over kom als een van de hak op de tak prater, terwijl er wel een verhaallijn in mijn praten zit maar dat behoeft de nodige illustraties om duidelijk te zijn en over te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als ego gekrenkt te voelen als anderen mijn denken af doen als het mij verliezen in details en niet kunnen zien in dat moment dat het wel ter zake doend is, maar mijlen ver vooruit is op hetgeen er dan besproken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn communicatie te dwarsbomen door associatief te denken en praten met mensen die lineair denken en praten, waarbij er geen communicatie plaatsvindt, maar Babylonische spraakverwarring en het principe van communiceren totaal om zeep helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat echte communicatie frustratie vrij is en simpelweg overdracht van informatie om samen tot daden over te kunnen gaan en de samen gevormde informatie te leven en ervaren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie niet te misbruiken voor energie opwekking en daarom er geen emoties/gevoelens aan te koppelen, waardoor het niet uitmaakt of ik beelddenk of woorddenk,  zolang er maar communicatie plaatsvindt die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om specifiek te zijn in mijn communicatie om zo geen ruis te accepteren die de communicatie kan verstoren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij in de schoenen van mijn gesprekspartner te verplaatsen en te zien op welk niveau wij samen kunnen komen om effectieve communicatie te hebben zonder frustraties en onbegrepen te worden waar onnodige back chat door ontstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie met het ego niet te accepteren en toe te staan, omdat dat afbreuk aan jezelf en de ander als jezelf doet en in tegenspraak met het principe van het leven is om in gelijkheid en eenheid ons tot elkaar te verhouden.

Dag 137 van 2555; een andere laptop

Dag 137 van 2555; een andere laptop  Het moment is daar, de laptop van mijn partner wordt doorgeschoven naar mij en mijn partner gebruikt de lap top van zijn werk met externe harde schijf voor zijn prive dingen. Ik heb er best wel naar uitgekeken dat ik een laptop zou krijgen die minder traag is en meer kan. Er is alleen 1 stap die ik niet echt in overweging heb willen nemen en dat is het feit dat alles van de ene op de andere computer over gezet moet worden. Ik heb nooit systeempjes bedacht om snel en soepel mijn computer inhoud over te kunnen zetten op een andere. Eerlijk gezegd had ik gedacht dat ik mijn laptop zou houden totdat hij overleed. Ik merk dat al die veranderingen en al dat gedoe/moeite die erin gestopt moet worden om over te kunnen stappen op de snellere laptop mij de nodige weerstanden oplevert omtrent deze verandering. Daar waar ik bewust probeer te veranderen in mijn proces, zie ik dat ik hier in een praktische toepassing binnen mijn fysieke leven, toch moeite heb met verandering. En dan met name het veranderen van een gesettelde comfy situatie naar iets nieuws wat klaarblijkelijk meer structuur van mij vraagt dan ik nu tentoonspreid op mijn huidige laptop.

Is zo het leven niet voor de meerderheid van ons? We leven een gesetteld leventje, we weten min of meer wat er kan/gaat gebeuren, we weten wat we hebben en waar we nog naar uitkijken. Allemaal erg safe en vertrouwd en niet iets dat je in de waagschaal gooit om te verliezen. Dus verandering/veranderingsprocessen worden door ons als mensen vaak niet zo goed opgepakt en levert allerlei reële en irreële angsten op. Natuurlijk heb je de avontuur zoekers die het roer omgooien en zich op hun beurt verschuilen achter een avontuurlijk leven. Toch de meerderheid van ons verschuilt zich achter een gesetteld leven en is niet vooruit te branden als het gaat om verander en zelfs niet als het gaat om verandering waarbij een ieder profijt heeft. Nee dan worden we argwanend en zien we allerlei mogelijke conspiracies, best grappig eigenlijk, dat wanneer we niet met egoïsme bejegend worden dan vertrouwen we het niet. Dat geeft maar aan hoe wij in het leven staan en hoe wij het leven zien als een soort van graaibestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een gedoe te vinden wanner ik van de ene laptop naar de andere verhuis en erachter kom dat ik mijn zaakjes minder op orde heb dan ik had gehoopt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat de overgang van de ene laptop naar de andere een te verwaarlozen proces zou zijn of zelfs een gat in de tijdslijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke verantwoordelijkheid niet onder ogen te willen komen en daardoor in mijn geest een gat te creëren op de tijdslijn, zodat ik er volgens mijn geestrealiteit geen aandacht aan hoef te besteden, want het bestaat gewoonweg niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geestrealiteit als enige waarheid aan te nemen om zo het ‘gedoe’ niet aan te hoeven gaan en omzeilt kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen van alle nieuwe meer geüpdatete en recentere versies van mijn programma’s onder de knie te moeten krijgen en daar de nodige energie in te moeten steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de nieuwere programma’s, waar ik niet geleidelijk aan gewend raakte door steeds weer een update en een nieuwe werkwijze aan te leren, waarvan ik denk dat ik ze nooit onder de knie krijg en ik een sterk gevoel in mij waarneem dat ik het oude weer terug wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het oude te verlangen terwijl het nieuwe nog niet geïmplementeerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen meemaken wat erbij komt kijken om alles over te zetten, maar in plaats daarvan in 1 keer over wil zonder ‘gedoe’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid niet te willen nemen en een gevoel te ervaren van ‘ik ren hiervandaan’ en dat als verbijsterend echt te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik al dat technische ‘gedoe’ niet kan/niet onder de knie krijg en zo maanden in een overgangssituatie te zitten als consequentie voor het beeld dat ik van mijzelf heb neergezet en waarin ik wil geloven uit gemakzucht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf zo moeilijk te maken, terwijl ik gewoon kan doorademen en langzaam alles op  orde kan maken, totdat ik er klaar voor ben om over te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze angst voor verandering te zien als een drempel die ik opwerp om als hulpeloos slachtoffer geen verandering in mijn laptop situatie aan te brengen, en de angst daardoor zal labelen als niet ter zake doend en naar sprookjesland toe verhuizen, om weer mijn leven in eigen hand te kunnen nemen en dat te doen wat gedaan moet worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering niet mee te laten spelen in mijn besluitvorming en daaruit voortvloeiend handelen, om zo te voorkomen dat ik blijf hangen in een proces waarmee niemand geholpen is

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen en in de mogelijke tijd die er is mijn laptop over te zetten zonder daaraan gevoelens en emoties te koppelen, vooruitgang komt niet zonder het in beweging zetten van de massa, waarbij ik hier de massa ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de vooruitgang van een nieuwere en snellere laptop niet door zware gevoelens tot een last ‘gedoe’ te labelen om zo het slachtoffer te worden van mijn eigen vooruitgang, wat in zichzelf al een onmogelijke is, wanneer ik de vooruitgang aanstuur.

Dag 134 van 2555; de verarming van Nederland

Dag 134 van 2555; de verarming van Nederland  Waar ik gisteren aanliep tegen het feit dat mijn communicatie in de supermarkt niet goed uitpakte toen ik sprak over €20 stuk maken in losgeld, stond ik vandaag met mijn dochter bij de bushalte te wachten op de enige bus die op dat tijdstip langskomt. Mijn dochter stond klaar om in te stappen met haar krukken, de bus was te vroeg, en ging niet in het busvak staan wat daarvoor bedoeld is en de buschauffeuse zwaaide met haar armen van “wat wil je nou”. Wij stonden verbouwereerd te kijken naar de gebaren die ze maakte en waren verrast door het niet direct stoppen van de bus in het busvak. Toen de deuren opengingen en mijn dochter instapte, begon de buschauffeuse tegen mij geïrriteerd te praten. Waarom we niet gezwaaid hadden of ons hand hadden opgestoken? Geen idee dacht ik. We doen deze busroutine nu een week vanwege een geblesseerde knie van mijn dochter en niemand heeft haar gevraagd te zwaaien tot dusver en niemand is langs haar gereden wanneer ze op de blinden/slechtzienden plek stond om in te stappen. Klaarblijkelijk hadden wij een grote verantwoordelijkheid over het hoofd gezien door niet aan te geven dat wij mee wilden. Wat we wel niet dachten zei de buschauffeuse, ze kon niet voor iedereen maar gaan stoppen. En ik dacht dat we duidelijk duidelijk waren geweest. Er stopt rond die tijd geen enkele andere bus, er wachten nooit mensen die een bus later of een andere bus moeten hebben, omdat de tijden redelijk uit elkaar liggen, wij waren de enige personen die op de aangegeven plek klaar stonden om de bus in te stappen, maar we waren vergeten te zwaaien.

Twee weken terug stond ik in de biologische winkel waar een man van in de 70 tegen de cassiere zei: “ik zal je maar geloven op je blauwe ogen”, waarbij de cassiere vroeg wat hij zei en bij herhaling meldde ze dat ze hem niet begreep. Nederland is aan het verarmen over de hele linie, van financieel tot taal tot voedsel tot hoe men met elkaar omgaat. Na 6 jaar Italië valt dit mij na terugkomst echt op. Maar goed, ik zal het moeten doen met wat er van de maatschappij geworden is. Ik weet inmiddels wat het is om buiten het systeem te staan, oftewel aan de zijlijn van het systeem/maatschappij. Dat is niet hetgeen waarop ik mij richt, ik zal als deel van de maatschappij deel nemen aan de maatschappij, ik heb alleen een inburgeringscursus nodig in het verarmd Nederlands, waar ik met de taal die ik vanuit mijn opvoeding en opleiding spreek vaak niet begrepen wordt en waar ik zelf de maatschappij niet altijd begrijp, wat het van mij wil. Irritatie en frustratie hebben heeft geen zin ik zal een brug moeten slaan tussen mijzelf en de andere delen van het systeem om zo het mij bewegen in het systeem niet te bemoeilijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het niet altijd snappen van anderen, nerveus te worden, alsof er heel veel vanaf hangt en dat ik hetgeen ik niet snap zelf oplos moet oplossen om zo de weegschaal van dom en slim weer naar slim te krijgen en mij goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat anderen mij niet altijd snappen, terwijl het in mijn geest zo duidelijk allemaal lijkt wat ik communiceer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet altijd te kunnen verplaatsen in de schoenen van eenander en dat wat duidelijk is voor mij ook duidelijk acht voor een ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn logica de logica van een ieder is of dat ik op z’n minst begrepen zal worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren vanuit ego dat een ander mij zal begrijpen, omdat ik het zelf begrijp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit mijn ego boos te worden binnenin mij wanneer ik niet begrepen wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om Nederland als anders te ervaren door een gat van 6 jaar, terwijl dit proces van verarming al lang in gang was gezet en ik een soort van jetlag van 6 jaar doormaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een triest gevoel over mij heen te voelen als ik merk dat de taal zoveel armer is en enkel nog bestaat uit eenvoudige sms-taal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik aansluiting mis bij deze maatschappij en mij niet te realiseren dat het eengevoel is en ik in mijn dagelijkse contact met de maatschappij gewoon mijn dingen kan doen en af en toe een extra brug moet slaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door het systeem te worden uitgespuugd als ik mij niet aanpas aan de algemeen geldende arme normen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn omgeving te staan en te vragen zonder vooroordelen wanneer ik het niet snap en nogmaals op een andere manier uit te leggen wanneer een ander mij niet snapt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een taal te leren spreken die niet op mijn programmering is gebaseerd, maar op dat wat de communicatie met anderen in het moment ondersteunt en er zo, los van waarde oordelen toch communicatie is zonder onnodige frustraties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Nederland te nemen zoals het nu is, en niet vanuit nostalgie terug te kijkend op hoe het was, en zo effectief te kunnen zijn in een maatschappij die verarmd is geraakt door de input van een ieder, en daardoor het produkt is van ons allen en dus een deel is van ons allen.