Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismWetende hoe moeilijk het vaak is voor mij en de meeste mensen in het algemeen, om volledig in het hier en nu te leven zonder gedachten in de geest die leiden naar emoties/gevoelens/angsten/herinneringen, zal ik een omschrijving geven van een ritje op mijn fiets naar de winkel. Op deze manier zal ik proberen inzicht te krijgen in mijn ‘probleem’, om in een volgende blog de oplossing te vinden en in een daarop volgende blog mijn beloning te bepalen, wanneer ik de oplossing implementeer in mijn fysieke bestaan. Het geheel zal dan worden afgesloten met een blog die zal bestaan uit zelfvergeving en verbintenissen die ik met mijzelf zal aangaan.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. Ik sla linksaf en rij over een hobbelige straatklinkerweg, ik merk dat dit fysieke gehobbel op de fiets mij enigszins uit mijn gedachten houd. Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan eenaantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. Ik rijd verder als het stoplicht op groen springt, ik merk dat ik het vervelend vind om te stoppen met de fiets bij de kruising om vervolgens weer helemaal op snelheid te komen, dit maakt het fysiek zwaar. Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. Ik ben aangekomen bij de winkel.

 

Zoals je zult begrijpen na het lezen van mijn rit naar de winkel, ben ik bijna geheel niet in het hier en nu geweest tijdens mijn rit. Of gevoelens/emoties spelen een rol of herinneringen aan voorgaande ervaringen herbeleef ik door fysieke triggers wat het niet mogelijk maakt om in het hier en nu te zijn. Het probleem is dus het constant mijzelf weg trekken in de geest tijdens zo’n fietsritje en niet instaat zijn om mijzelf te laten genieten van de wind die om mij heen waait, het wisselend decor dat langs mij heen gaat, de geuren die mij bereiken en ga zo maar door.

 

In mijn volgende blog zal ik de fietsrit stukje voor stukje uit elkaar trekken om te zien waar de oplossing ligt om mijn leven niet door de ogen van de geest te zien maar het hier en nu te ervaren in al zijn intensiteit.

Advertenties

Dag 121 van 2555; jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd

Dag 121 van 2555;  jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd  Vandaag op school de laatste stap gezet voor mijn dochter A. die van profiel gaat veranderen. Na veel getreuzel en veel opinies van het onderwijzend personeel, heeft A. vorige week aangegeven dat zij wil veranderen van profiel, omdat de aansluiting van haar huidige profiel en haar in Italië genoten onderwijs niet compatibel zijn. Vandaag mocht ik op gesprek komen om aan te geven dat wij als ouders achter de keuze van ons kind staan en werd het officieel gemaakt als blijkt na een testje dat zij voldoende aansluiting met het HAVO 4 Frans heeft. In ieder geval is er heel wat druk van de ketel voor mijn dochter A. en automatisch ook voor mij. Ik zag mijn kind eronder gebukt gaan en frustraties opbouwen, die we wel doorspraken, maar de impact is daar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand nog voor het gesprek het gevoel te hebben dat ik moest knokken/verdedigen/controle uitoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een naar gevoel over mij heen te hebben na de afspraak te hebben gemaakt, een gevoel dat niet echt tastbaar is maar onheilspellend als slecht nieuws.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet die uitkomst krijg die ik wil, los van het feit of het een keuze is in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de eventuele consequenties van het gesprek en niet te krijgen wat ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te voelen draaien op volle toeren zoekend naar oplossingen om de ander te overtuigen en zo nog voor het gesprek een mindgesprek te hebben met mijzelf als een soort van rollenspel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de winnaar  te zijn in dit gesprek en de ander overtuigd te hebben van datgene wat ik wil en mij zodoende goed te voelen na aanleiding van dit mind/fantasie gesprek en mij hiermee oppep voor het gesprek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om totaal niet meer in mijn fysieke realiteit te zijn en mij totaal te verliezen in de angst om niet dat te krijgen wat ik wil en uit man en macht probeer te bedenken hoe ik de situatie onder controle kan krijgen die alleen maar bestaat in mijn mind/hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle te gebruiken om mijn angst voor het niet krijgen wat ik wil te onderdrukken/bevredigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle als een echt middel te ervaren binnen mijn mind realiteit en mij niet te realiseren dat de angst die de zucht naar controle aanstuurt een dekmantel is voor mijn eigenbelang van dat gedaan te krijgen van de ander wat ik wil en mij niet te realiseren dat het om mind realiteit gaat en mijn fysieke realiteit met mijn snode plannetjes geen millimeter verandert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het de adem is waar ik op kan vertrouwen en het de adem is die mij de regie over de situatie geeft door een stapje terug te nemen en te zien/begrijpen/realiseren dat wat er is hetgeen is waar ik mee kan werken, al het andere is ruis en niet meer dan afleiding om angst voor het verlies van controle te verbergen.

 

Op een bepaald moment realiseerde ik mij waar ik mee bezig was en zag de waanzin van dit voorgesprek waar ik als winnaar uit tevoorschijn kwam. Ik ben mij gaan concentreren op mijn ademhaling terwijl ik fietste. Ik voelde de warme adem langs mijn kin wegwaaien, wat op zich een hele fysieke vorm van ademen was waarbij ik mijzelf in het hier en nu hielt. Op school aangekomen was ik leeg en voelde ik niets, er was geen emotionele beweging in mij. Ik ben het gesprek ingegaan en heb het gesprek gevoerd door aanwezig te zijn in het hier en nu en te horen wat er werd gezegd zonder binnen praatjes die meedoen en ruis veroorzaken. We gingen tevreden uit elkaar en we gaan spijkers met koppen slaan binnen dit schoolsysteem, wat ook eens leuk is voor de verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vooraf vast te stellen wat ik wil vanuit een punt van controle gevoed door angst voortkomend uit eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gedegen voorbereid naar een gesprek te gaan, maar tijdens het gesprek, het gesprek in het hier en nu te laten verlopen en open te staan voor andere wegen/opties en mij niet blind te staren op dat wat ik wil en daarmee al het andere aan keuzes geen kans te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg altijd echt met iemand in gesprek te gaan zonder agenda en samen te komen tot de best mogelijke oplossing voor dat wat we willen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met innerlijke rust door ademhaling en het in het hier en nu blijven als het gaat om belangrijke gesprekken waar daadwerkelijk veel vanaf hangt.

Dag 99 van 2555; samen fietsen met mind navigatie

Dag 99 van 2555; samen fietsen met mind navigatie  Samen fietsen, naast elkaar fietsen, het lijkt eenvoudig, maar dat bleek het niet te zijn. De eerste weken in Nederland in onze nieuwe woonplaats heb ik veel gefietst met de kinderen en op zondag met z’n allen. Meer recent fietsten wij naast elkaar in een stadse setting. Alles ging goed zolang we hier in het fysieke waren, absoluut geen probleem. Echter eenmaal in de mind/hoofd, was het een ramp. Wanneer wij fietsten met een route in ons hoofd denkende dat die ander dat weet of toegang heeft tot ons hoofd, ontstonden de eerste ongelukjes.

 

Zo fietste ik met mijn dochter naar het ziekenhuis om haar gebroken neus recht te laten zetten. Voor de deur hadden wij afgesproken hoe globaal te fietsen. Eenmaal op de verschillende afslagen aangekomen, bleken we toch te rijden vanuit de mind Tom Tom en reden mijn dochter en ik op elkaar in. Zij bleef aan mijn fietstas met haar fiets zitten en onze sturen raakten in de knoop, met een vinger van mij er tussen. We kregen onszelf niet 1, 2, 3 uit de knoop en mijn vinger deed erg pijn en zat hopeloos klem. Het probleem van op de mind navigator rijden was in 1 keer opgelost, want de pijn hield mij in het hier en nu. Na dit voorval hebben wij samen afgesproken dat wij ook onderweg blijven checken of we nog dezelfde route gaan rijden en dat werkt perfect.

 

Dus nu was ik instaat om al fietsende in het hier en nu te blijven om adequaat met plotselinge situaties om te kunnen gaan en geen onnodige risico’s te nemen. Dit keer gingen mijn partner en ik met z’n 2-en naast elkaar fietsen. Ik had met mijn dochter een werkbaar platform gerealiseerd en paste dat ook op het fietsen met mijn partner toe. Aangezien ik niet wist hoe te rijden, was het mijn partner die zou zeggen hoe we moesten fietsen. Direct bij het station was mijn partner om zich heen aan het kijken waar heen te gaan en zag hij totaal niet dat hij inreed op een inhalende fietser die zo’n beetje een rolberoerte kreeg. Niemand viel en niemand raakte bewond, ppff. Vervolgens nam mijnpartner afslagen zonder dit te communiceren en was het eenonmogelijkheid om nog samen te fietsen. Hij ging er vanuit dat ik wel snapte dat we rechts/linksaf moesten. Maar ja onze mind Tom Tom’s waren niet gesynchroniseerd… Totdat hij zich bijna voor een auto fietste zijn we gestopt en heb ik aangegeven dat het zo niet werkt. Mijn partner was nog steeds in de mind/hoofd en kon niet snappen dat ik niet kon volgen en dat het allemaal zo moeilijk verliep. Ik legde uit hoe ik dat met onze dochter doe en zo zijn we naar huis gefietst om thuis nog eens uit te bespreken wat de consequenties zijn van deelnemen aan het verkeer als je in de mind zit en veronderstellingen doet over een ander waar je mee samen fietst. Nog een beetje oefenen en dan komen we er wel, het is een kwestie van communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter te dicht naast mij zou fietsen en tegen mij aan zou botsen, wat zich uiteindelijk manifesteerde door te geloven in deze angst en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen om te zoeken naar manieren om veilig naast elkaar te kunnen fietsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij elke schommeling van het stuur van mijn dochter de angst door mij heen te voelen om maar niet te zullen botsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat de manier die mijn dochter en ik hadden gevonden om veilig naast elkaar te fietsen ook 1 op 1 overgezet kon worden op mijn partner en mij zonder dit eerst te communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te voelen dat ik wel prettig met mijn dochter kan fietsen en het een jungle tocht met mijn partner was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn partner de andere fietser zou aanrijden en schade zou berokkenen aan de ander en hemzelf en ik geen zin had in zulke rompslomp, omdat ik het acht als onnodig gevaarlijk gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn/belazerd/boos te voelen dat mijn partner inrijdt op een rijdende auto om vervolgens te zeggen dat hij het allemaal in de gaten had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van hopeloosheid te voelen dat ik nooit prettig zal samen fietsen met mijn partner wanneer hij niet van zijn mind Tom Tom af wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als eigenwijs te bestempelen van mijn partner dat hij niet de beproefde manier van mijn dochter en mij wil proberen, maar in plaats daarvan in de mind te blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de terug weg niet mijn partner te volgen op het laatste stukje maar inplaats daarvan rechtsaf te slaan waar ik en de kinderen dat altijd doen om hem een lesje te leren met zijn, in mijn ogen gevaarlijke en eigenwijze fiets rijgedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner als eigenwijs te zien wanneer hij niet communiceert in plaats van geen emoties daar omtrent te hebben en gewoon het levende voorbeeld te zijn en wel met hem te communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom mijn partner zo onwillend is om een andere aanpak uit te proberen en daarin mijzelf als meer te ervaren terwijl ik hem beoordeel als zich in de mindere rol manoeuvrerend.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn partner als minder zie door de meerdere rol aan te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet vanuit een startpunt als meerdere te willen voelen, maar het wel lekker vind voelen nu ik mij eenmaal daarin heb gemanoeuvreerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze fietssituatie niet benader vanuit gelijkheid en dus ook ongelijkheid terug krijg in mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te fietsen met mijn mind Tom Tom aan, maar in het hier en nu te blijven om zo veiligheid in acht te kunnen nemen en te kunnen genieten van het buiten zijn op de fiets.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om samen fietsen niet te benaderen vanuit separatie en daarmee een onmogelijkheid in het leven te roepen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen emoties/gevoelens te voeden tijdens het samen fietsen wanneer 1 van beiden niet instaat is in het hier en nu te blijven maar in plaats daarvan de ander te ondersteunen en en te assisteren om in het hier en nu te blijven.