Dag 316 van 2555: instortende gebouwen – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van, vrezen dat wat je hebt je wordt afgenomen in combinatie met financiële stabiliteit/onstabiliteit, aanpakken.

Nog even kort wat deze angst inhoud, deze angst komt voort uit het mij onstabiel voelen op verschillende terreinen over de jaren heen. Deze angst/gevoelens hebben zich opeengestapeld en zijn uiteindelijk door mijn leven heen fysiek geworden en hebben zich vertaald in het bang zijn dat daadwerkelijk mijn fysieke fundament onder mij vandaan wordt geslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik financieel weer wat opkrabbel mij dit afgenomen zal worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen over mijn financiële situatie/toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo vasthoud in een angst die mij dicteert dat alles mij afgenomen zal worden. Ik stop het wantrouwen en de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie niet te wantrouwen zodra die weer vooruit gaat, maar simpelweg te proberen deze stijgende/stabiele lijn te handhaven door het verleden als een les te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat iets buiten mijzelf op mij zit te wachten totdat ik weer wat financiële stabiliteit heb om het vervolgens te laten regenen aan rekeningen en zaken die vervangen moeten worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn buitenwereld te beschuldigen van onstabiliteit in mijn financiën, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst naar mijzelf moet kijken waar mijn aandeel is en wat gewoon ervaringen/situaties zijn die iedereen wel eens meemaakt. Ik stop   het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer zich financiële onstabiliteit aandient, omdat zaken stuk gaan en meer rekeningen in een maand betaald moeten worden dan in een andere, niet de ander/de buitenwereld hiervan te beschuldigen, maar te realiseren/begrijpen/zien dat mijn vaste uitgaven patroon soms grillig en onverwacht lijkt in tijden van financiële krapte door het meedraaien in het systeem met al zijn kosten van dien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noodlot ten alle tijden zal vallen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in het noodlot, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en mijn situatie saboteer door te denken dat het noodlot als een bliksem op een afleider mij zal vinden. Ik stop dit mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als slachtoffer in tijden van financiële krapte op te stellen, maar mijzelf te blijven aansturen en te zien/realiseren/begrijpen waar mijn ‘noodlottige’ situatie vandaan komt of waar het een gevolg van is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs als het goed met mij gaat in mijn achterhoofd te denken dat het zo weer slecht kan gaan en financiële instabiliteit zijn tol eist.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf saboteren om hier in het moment te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo emotioneel onstabiel maak, waardoor ik niet hier in het heden kan zijn zonder een naar en onbestendig gevoel te hebben. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet van het hier en nu te beroven en mijn emotionele fundament onder mijzelf weg te schoppen door het zwaard van Damocles voortdurend boven mijn hoofd te laten bungelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen geloven dat financiële stabiliteit in mijn leven zou kunnen plaatsvinden voor een langere periode.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mijzelf indekken dat het ook financieel goed kan gaan door dit niet te geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al vooruit loop op de feiten om zodoende niet zo te hoeven schrikken want het zal uiteindelijk toch wel niet financieel goed met mij gaan. Ik stop het indekken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mijzelf in te dekken, mijzelf te ontdekken in zo’n moment en te zien/realiseren/begrijpen waar deze denkbeelden/back chats vandaan komen, anders dan mijzelf te behoeden voor meer ellende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geen leven te kunnen voorstellen zonder financiële zorgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het bepalen van een toekomstbeeld voor mijzelf waarin ik mijzelf limiteer en geen ruimte laat om voortuit te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn weg vooruit blokkeer/saboteer en mijzelf geen kans gun om mijn situatie te verbeteren. Ik stop dit toekomstbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een toekomstbeeld voor ogen te hebben die in het belang van een ieder is en ten alle tijden de ruimte te laten om dit beeld bij te stellen aan de omstandigheden, zodat mijn fundament heel kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te dromen van tijden dat ik alles kan doen wat nodig is en financiële armslag heb om niet gelimiteerd te zijn door geld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dromen over de toekomst zonder mijzelf aan te sturen naar die toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door zelfaansturing en zelfbeweging alleen verder kan komen. Ik stop het dromen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en niet te vervallen in dromen van ‘wat als’, maar hier te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en te handelen in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar kan dromen van financiële stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn reële toekomst weg te nemen door te denken dat ik nooit uit mijn financiële dip zal geraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo reduceer tot een leven in de ‘geest’ met dromen die ik najaag in de ‘geest’. Ik stop het wegnemen van mijn reële toekomst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te reduceren tot een 1 dimensionale beleving van leven in de ‘geest’, maar te zien/realiseren/begrijpen dat de ‘geest’ een hulpmiddel is en het echte fysieke leven zich afspeelt in het hier en nu in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door angst te hebben dat ik geen financiële vrijheid zal kennen in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf te limiteren door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst zo omzet in werkelijkheid door mijzelf door passiviteit vanuit angst niets te laten ondernemen om mijn angst te keren. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn passiviteit door angst te stoppen en een open toekomst tegemoet te gaan waarin alles mogelijk is vanuit mijn eigen aansturing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij heb neergelegd bij het idee dat ik het nooit breed zal hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in mijn eigen onwaarheden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onwaarheden creëer om zo altijd beter uit de verf te komen omdat ik de lat zo laag leg dat ik vanuit mijn slachtofferrol zo de winnaarrol in kan stappen. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet deel te nemen aan deze polariteit van slachtoffer – winnaar waar ik altijd mijzelf indek om geaccepteerd goed uit de verf te komen ook al is het een slachtofferrol die mij zogenaamd past omdat ik zoveel ellende kan doorstaan en ik mijzelf zo ophemel tot martelaar, mij niet beseffend dat ik vastzit in de polariteit en zo niet voorbij mijn eigen geloof van gecreëerde onwaarheden kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch moeite te stoppen in het verkrijgen van financiële stabiliteit zonder alle de back chat hierover weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vooruit willen zonder zelfreflectie over het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst schoon schip moet maken en de losse eindjes moet verbinden alvorens ik verder kan zonder dezelfde valkuilen opnieuw te nemen. Ik stop de vooruitgang zonder zelfreflectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet snel vooruit te willen gaan zonder terug te kijken in zelfreflectie om te zien wat de volgende stappen zijn die ik moet nemen in het heden om het verleden niet te herhalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verder kan gaan als ik een lijk van het verleden, in de vorm van geen vertrouwen hebben in mijn financiële stabiliteit, achter mij aansleep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen vertrouwen hebben in een leven waarin financiële stabiliteit heerst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf zal moeten hebben om vervolgens vertrouwen in mijn situatie te kunnen hebben. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te vertrouwen en niet te geloven dat ik vooruit kan komen door mijzelf te wantrouwen over mijn daadkracht.

Dag 219 van 2555; een moeder doet dat – deel 1

equal money capitalismMij was gevraagd door de school van mijn kinderen om als ouder een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen. Dit was om het niveau te kunnen bepalen en te zien of mijn kinderen op hun plek op de HAVO zitten na te zijn overgestapt van het Italiaanse onderwijs in Italië naar het Nederlandse. De mentaliteit op middelbare scholen of beter de trend is het terugplaatsen van kinderen in niveau om zo zeker te zijn dat er diploma’s worden behaald en geen extra problemen te hebben. Dit betekent dat mijn dochter die van het VWO in Italië afkomt nu na HAVO 4 niet te halen, door taalachterstand en fysieke problematieken, maar haar MAVO-diploma moet gaan halen. Zo ontstaan er geen problemen op school en een diploma op de trofeeënlijst erbij. Totdat ik hen mededeelde dat het geen zekerheid zou zijn, dat een MAVO 4 diploma zomaar gehaald zou worden door flinke hiaten in de stof, en dat dit het probleem niet oploste maar het probleem in stand houdt dat nu al bestaat op de HAVO voor haar. Enfin een IQ-test zou dus zaligmakend zijn en de doorslag moeten bieden. Alhoewel mijn zoon bewezen heeft dat hij het niveau van HAVO 2 heeft, maar door achterstand in taal en lesstof het jaar over gaat doen, was ook hier een IQ-test onontbeerlijk. Ons als ouders werd gezegd dat deze test bij een psycholoog vergoed zou worden door de zorgverzekeraar. Dit bleek niet het geval, tenzij er flink gelogen zou worden, waarbij de huisarts als verwijzer ook nog eens zou moeten liegen.

 

Omdat ik niet overtuigt was van het reële nut van deze test die door ons uitbesteed moest worden aan een psycholoog en hoge kosten met zich zou meebrengen, maakte dat ik mij goed wilde beraden over hoe ik het ging aanpakken. Het werd voorjaarsvakantie en na deze vakantie verwachtte de school eigenlijk al een afspraak met de aangewezen psycholoog of misschien zelfs al een gedane test. Ik was mij nog aan het beraden en was afhankelijk van derden voor antwoorden. Ging mijn verzekering het vergoeden of niet? Wilde ik gebruik maken van de aangewezen psycholoog? Het zat mij allemaal niet lekker dat school gewoonweg kon zeggen; u als ouder hoest nu even zo’n €1000 op en wel per direct en laat die test uitvoeren. Elk telefoontje van school werd meer prangend en dwingend en men begon het gedrag van een zeurend kind dat zijn zin niet kreeg aan te nemen. Dat begon behoorlijk irritant te worden en mijn ego wilde het geheel al compleet dumpen. Ik ging toch opzoek naar een andere psycholoog en vond er 1 die mij een hèèl schappelijk financieel aanbod deed en nog eens ervaring had met ex-pats.

 

Net voor ik de laatste psycholoog vond kreeg ik nog een telefoontje van school waarin de duimschroeven nog eens aangedraaid werden en men mij met klem verzocht een IQ-test te laten doen. Gedurende dit hele proces heb ik nooit gezegd dat ik het niet zou doen, maar men was bang dat ik zou weigeren door de manier waarop gesprekken verliepen. Totdat de school zei: als moeder doe je dit, dat heb je voor je kind over. En toen sloegen mijn stoppen enigszins door, niet alleen boosheid maar ook een groot gevoel van oneerlijkheid kwam over mij heen. Dit was onacceptabel om een moeder op zo’n manier aan te spreken zonder te weten wat er zich achter die moeder aan het thuisfront afspeelt. Ik dacht niet dat ik het in me had, maar ik maakte mij lang en ging rechtop zitten met de telefoon aan mijn oor. Ik besloot te gaan staan, niet fysiek, maar opstaan in mijzelf als een moeder als alle moeders. Ik woog mijn woorden om het systeem aan de andere kant van de lijn iets duidelijk te maken maar niet tegen mij te laten keren.

 

Ik zei iets in de volgende strekking, het is onacceptabel dat u dit als moeder/mens tegen mij als moeder zegt, terwijl u geen enkel idee heeft wat voor fysieke hobbels ik te nemen heb in mijn fysieke werkelijkheid om te komen tot zo’n grote uitgave die ik in opdracht van u moet doen, terwijl u redeneert vanuit een romantisch beeld dat u heeft over het moederschap. Dit is een kwalijke zaak wanneer u ouders op deze manier manipuleert en chanteert met hun ouderschap en ik hoop dat u begrijpt dat u dit beter niet meer kunt doen met welke ouder dan ook, want u maakt meer stuk dan u lief is.

 

Deze woordvoerster van de school dacht dat zij nobel bezig was en mij alleen maar wees op het feit dat ik prioriteiten moest stellen als het ging om uitgaven, wat duidelijk maakte dat zij als twee-verdiener geen idee had van andere werkelijkheden en minder gefortuneerde situaties/gezinnen. Een moeder dwingen met het feit dat zij moeder is en alleen maar goed is als moeder wanneer zij dat doet wat de school als goed acht is een verachtelijke zaak en laat zien hoe eigenbelang/egoïsme onze drijfveren zijn en wij bereid zijn om het beeld van het moederschap om zeep te helpen door zogenaamd goed te doen.

 

Ik dacht echt niet dat ik het in me had om haar een halt toe te roepen, wat uiteindelijk lukte en onze communicatie deed opklaren. Toch was ik echt bang toen ik een mailtje in mijn inbox zag na ons telefoongesprek en ik verwachtte dat ik het allemaal erger had gemaakt door deze mevrouw op haar verantwoordelijkheden te wijzen, maar dit gebeurde niet. Ik stond op maar ik geloofde nog steeds niet dat ik het kon en dat het mij gelukt was om deze bullshit als moeder niet van een ander te pikken en op te staan voor alle andere moeders daar op school die hiermee te maken zouden krijgen.

 

 

Probleem:

 

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

 

Oplossing:

 

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

 

Beloning:

 

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

 

In mijn volgende blog/blogs zal ik doormiddel van zelfvergeving/zelfcorrigerende zinnen en verbintenissen dieper op dit punt van staan ingaan, door het ontleden van de verschillende lagen, om zo herhaling van patronen te voorkomen en zo in het hier en nu te kunnen leven en niet door het verleden geleefd te worden.

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.