Dag 290 van 2555: leven of geleefd worden – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, het is aan te raden om de vorige blog te lezen voor context.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken gemaakt met mij, als vaststaande feiten aan te nemen en mij in allerlei bochten te wringen om hier gehoor aan te kunnen geven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afspraken zien als bevelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de generaal ben die mijzelf het bevel geeft om alles te doen wat in mijn macht ligt om de afspraak door te laten gaan. Ik stop het onderdanig opvolgen van mijn bevelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren dat ik het ben die de afspraak tot een bevel maakt en ik dus de generaal die iedereen wil ‘pleasen’ moet ontslaan om een balans in mijn agenda en leven te behouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken te maken en tegelijkertijd back chat te hebben bij de manier van afspreken, wanneer ik mij ‘gedwongen’ voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gevoelens uiten middels back chat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik energie creëer op punten waar het niet nodig is en zo gewone handelingen en afspraken tot loodzware zaken maak. Ik stop de back chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om back chat niet te gebruiken als uitlaatklep wanneer ik het niet eens ben met een situatie, maar simpelweg te communiceren zonder angst te hebben dat ik een proces boycot door onwelwillendheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen wanneer iemand met mij een afspraak maakt op een dwingende niet te onderhandelen manier.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn van mijn vrijheid te worden beroofd, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef mee te gaan in die ‘dwingende’ energie van de ander en zo zelf bepaal of ik van mijn vrije tijd wordt beroofd. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik altijd de laatste beslissing heb in het wel laten afnemen van mijn vrijheid of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de afspraak zwaar te gaan vinden/voelen door de emoties die met het maken van de afspraak gepaard gingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zaken als zwaar te ervaren door de toegevoegde energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het moeilijker voor mijzelf maak dan nodig is. Ik stop met het toevoegen van energie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken wanneer ik iets als zwaar ervaar of het komt door de fysieke hoeveelheid van zaken die ik te doen heb of door de emotionele lading gekoppeld aan de fysieke zaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven zwaar te gaan vinden/voelen door een reeks van afspraken die mijn leven zwaarder doen voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel als graadmeter te laten zijn voor mijn fysieke welbevinden/werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn leven door de ‘geest’ aan het leven ben en niet daadwerkelijk in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit gevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet te generaliseren tot een zwaar leven, terwijl ik te maken heb met het zwaarder maken dan nodig is van mijn fysieke leven door energieën van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotionele ballast aan handelingen zoals afspraken te koppelen in plaats van gezond verstand en daardoor met gezond verstand te filteren om te beoordelen wanneer een dag gevuld is en wanneer er meer bij kan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emotionele ballast te koppelen aan handelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik op mijn bordje heb verzwaar waardoor ik minder effectief kan zijn. Ik stop koppelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een effectief leven in zelfeerlijkheid te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘gedwongen’ afspraken als zwaar te ervaren in plaats van mij te realiseren dat de emotionele ballast hetgeen is dat mij een zwaarte doet ervaren/voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het beestje niet bij de naam te noemen en zo zaken beschuldig die niet relevant zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier de afspraak beschuldig van zwaar zijn terwijl het de door mijzelf gecreëerde emoties en gevoelens zijn die de oorzaak van mijn niet welbevinden zijn. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te reageren op zaken die niet de oorzaak zijn van mijn ongenoegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet aan te geven dat een dergelijke afspraak mij niet uitkomt op die dag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij anders voordoen dan ik werkelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil overkomen als makkelijk in de omgang, terwijl ik makkelijk een afspraak kan verzetten zodat het iedereen uitkomt. Ik stop met het mij anders voordoen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk, helder en zelfoprecht te zijn naar de ander en mijzelf toe met het maken van afspraken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij eenmaal zwaar/’gedwongen’ voel geen time-management meer kan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van passiviteit wanneer ik mij gedwongen voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet kijken of de afspraak uitkomt en dan de afspraak maken of verzetten. Ik stop de passiviteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ongenoegen niet te uiten door passiviteit maar weer actief aan mijn eigen leven deel te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet voor mijzelf en mijn agenda op te komen zodra ik denk dat de afspraken teveel worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdanigheid aan een ander zijn/haar agenda, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet voor mijzelf opkom en dus niet mijzelf aanstuur. Ik stop het niet opkomen voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vullen van mijn agenda als een logistieke handeling te zien zonder energie labels als emoties en gevoelens

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het luisteren naar mijzelf en het opkomen voor mijzelf te onderdrukken om gezien te kunnen worden als een vrouw die flexibel en meewerkend is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het onderdrukken van mijn behoeften ten aan zien van rust en afspraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik omwille van het beeld dat ik van mijzelf wil neerzetten te ver doorschiet en het tegenovergestelde bereik. Ik stop het onderdrukkenen stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderdrukken niet als normaal te zien om een doel te behalen, maar mijzelf te leren zijn los van personages.

Advertenties

Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.

Dag 177 van 2555; vallen doet geen pijn en opstaan is de enige optie

equal money capitalismNog net voor de dooi zijn intrede had, viel ik 1 meter voor mijn voordeur op mijn plaat. Ik viel en ik stond op. Mijn partner die naast mij liep schrok en floepte eruit: “kijk dan waar je loopt met je gladde schoenen” en ik vond het eigenlijk wel komisch. Al pratende maar wel oplettend liepen we over de gladde stoep naar huis, voor ik het wist voelde ik mijn linker voet uitglijden, de rest ging vol automatisch. Ik zag dat mijn rechter voet in de lucht werd gezwengeld waardoor ik een kwart draai naar links maakte en op mijn linker zijkant van mijn bovenbeen op de ijsplaat neerknalde naar rechts rolde en eigenlijk meteen ook weer opveerde. Met mijn rechter arm brak ik de val nog een beetje. Ik verwachtte pijn, maar meer dan een flinke stoot tegen mijn linker bovenbeen was het niet. Ook mijn rechterarm voelde ik niet anders dan anders. Ik was ervan overtuigt dat ik een beste blauwe plek zou ontwikkelen op mijn bovenbeen, aangezien ik zeer makkelijk blauwe plekken krijg, tot op heden is er geen enkele blauwe plek te zien en ik ben meer dan een dag verder.

 

Al mijn overtuigingen over vallen bleken niet te kloppen met mijn fysieke ervaring over vallen. Ik had angst voor vallen en wanneer ik die val op de gladde stoep langzaam terugspoel dan zie ik dat er angst in mijn lijf zat en ik al mijn spieren aangespannen hield net voor ik viel en mij realiseerde dat ik ging vallen. Tijdens de val zelf ontspande ik mijn spieren weer wat waarschijnlijk de val makkelijker heeft gemaakt en de nasleep bijna te verwaarlozen.

 

Als ik aan fysiek vallen terug denk, dan denk ik aan die keer dat ik van een zandbak rand afviel met 8 jaar. De val deed niet echt zeer, ik kwam ongelukkig op mijn linker arm terecht en later bleek toen ik pijn in mijn pols bleef houden dat mijn pols gebroken was. Dus in mijn geest is de koppeling gemaakt dat vallen pijn doet en niet dat pijn komt als consequentie van de val in sommige gevallen. Ook viel ik eens met de fiets, terwijl ik mijn 2 jarige zoon achterop de fiets in een stoeltje had en een auto ons bijna schepte die ons niet had gezien. Niemand raakte gewond, maar ik was wel overstuur dat een auto mij niet had gezien terwijl ik erg aanwezig op de weg reed op klaar lichte dag. Ik vreesde voor mijn kind dat zich vastgeklikt in het fietsstoeltje niet zelf kon helpen. Dus ook hier maakte mijn geest de connectie met vallen, dat het een nare gebeurtenis is en het je kan overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Met schaatsen ben ik in het begin ook wel tig keer gevallen, maar ik heb mij nooit echt bezeerd, het vallen werd door mijn geest wel gekoppeld aan mislukken en het nog niet onder de knie hebben.

 

Dus mijn geest zag tot nu toe vallen als iets dat gepaard gaat met pijn, consequenties, het zelf niet onder controle hebben en mislukken. En ik accepteerde dat en stond toe dat het woord vallen zo werd geïnterpreteerd binnenin mij. Geen wonder dat ik angst had voor de val op mijn gladde stoepje en ervan overtuigt was dat er fysieke consequenties zouden zijn, ik me stom voelde dat ik viel en mijzelf niet onder controle had om mij staande te houden. Zo terugkijkend was het erg voorspelbaar hoe ik zou gaan reageren op mijn val, gezien mijn verleden, dat ik nog in ere had gehouden.

 

Wanneer ik kijk naar mijn proces dan heeft het woord vallen/falen dezelfde impact op mij. Wanneer ik nog niet de regie op een bepaald punt  als een kracht vanuit mijzelf aanstuur dan voelt het alsof ik het niet onder controle heb en dat ik daardoor zal mislukken in mijn proces, wat vervolgens met pijn gepaard gaat door het falen wat ik in mij ervaar en vrees voor de consequenties die dat met zich mee zal gaan brengen. Wat ik mij niet realiseer is dat ik zo vaak val in mijn proces wanneer ik in het proces ben van het mij eigen maken van mijn correctieve maatregelen voortvloeiend uit de realisaties gedaan in mijn zelfvergevingen. Dat doorloop ik eenvoudigweg en daar ben ik flexibel in en zie ik niet als falen/vallen maar als een proces. Het is met name het concept vallen dat angst oplevert, het fysieke vallen in de vorm van iets nog niet onder de knie hebben maar wel lerende zijn levert mij niet zozeer angst op. Ik geniet er eerder van om mijzelf stapje voor stapje verder zien te komen in het proces van mijzelf begrijpen en daardoor mijzelf te kunnen veranderen om zo mijn verleden niet te recyclen tot in den treuren. Vallen is essentieel als een graadmeter van waar ik sta en wanneer ik het flexibel neem dan doet het geen pijn en kan ik gewoonweg weer opstaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen van vallen en oude emoties vast te houden om elke keer als het concept vallen zich voordoet dit te projecteren op mijn nieuwe ervaringen om zo niet te kunnen groeien, maar mijzelf terug trek naar de limieten die ik al bewezen had als niet effectief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet los te hebben gemaakt van deze oude ervaringen/emoties en deze nog steeds te gebruiken als valide gebruiksaanwijzing bij vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om te vallen voor de consequenties die het brengt die ik vervolgens moet doorlopen en zo elke keer weer geconfronteerd hiermee wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de consequenties die ik vrees bij vallen als een nieuwe angst te etaleren voor het moeten doorlopen van nog meer consequenties dan ik al gewaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het doorlopen van nieuwe consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om consequenties als naar te ervaren, als een soort van straf voor het niet juist gehandeld hebben te ervaren en dus het op de blaren moeten zitten te willen omzeilen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘short cuts’ te willen bedenken om geen consequenties te hoeven doorlopen waar geen eind aan lijkt te komen en mij niet te realiseren dat ik deze consequenties creëer en dus ook kan stoppen of verminderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als falen te interpreteren als concept in mijn geest wat maakt dat er altijd eerst een drempel te nemen is voordat ik overweg kan met vallen en het niet als falen te zien door fysiek bewijs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een proces te willen doorlopen zonder vallen en opstaan om zo van pijn en vernedering door mijzelf gespaard te blijven en mij niet te realiseren dat ik dit gedrag van mijzelf om mijzelf omlaag te praten kan ombuigen door het te begrijpen en niet meer te gebruiken wanneer ik zie dat het geen nut heeft en alleen maar een overlevingsmechanisme van mijn geest is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat mijn geest dit omlaag praten gebruikt om frictie in mij te creëren, om zo energie los te maken die mij in angst doet wegkruipen in de geest en mij laat denken dat ik de geest op deze symbiotische wijze nodig heb om te overleven als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als pijnlijk te zien en mij niet te realiseren dat het het mijn ego is dat vreest voor pijn en vernedering en zolang ik mij één en gelijk aan het ego en de geest stel, zal het vallen in mijn proces pijnlijk zijn n een bedreiging van mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als een gebrek aan controle te ervaren terwijl controle van de geest is en mijzelf aansturen van uit mijn eigen kracht gelijk staat aan leven, leven hoeft niet te worden gecontroleerd, leven leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten limiteren door het gebruiken van ervaringen/opinies/overtuigen vanuit het verleden over vallen en mij niet te realiseren dat het laten vallen van deze limitatie mij zal bevrijden van het rondcirkelen inmijn verleden en verandering te omarmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te moeten lachen om mijn eigen val als reactie en zelfbekritisering en dus wel te zien hoe de vork in de steel zat maar niet de stap nam om direct korte metten met dit verleden te maken.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor vallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn geest definitie van vallen leef en dat zoiets consequenties zal hebben. Dus ik stop met het uitleven van de geestversie van vallen, haal diep adem en vervang dit geest vallen met de fysieke versie die al aanwezig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven in het hier en nu en alleen fysieke ervaringen zonder emoties/gevoelens/angsten te leven om zo de afhankelijkheid van de geest te minimaliseren en dus de geest als hulpmiddel te zien en te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oude concept in de geest van vallen te signaleren  en stap voor stap, keer na keer te vervangen door mijn nieuwe fysieke definitie van vallen totdat het geautomatiseerd is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op de geest als enige bron, maar het altijd met mijn fysieke realiteit te toetsen, om zo onnodige geestvallen te ontspringen.

Dag 29 van 2555; kom niet aan mijn realiteit!

Dag 29 van 2555; kom niet aan mijn realiteit! De verhuisdozen waren aangekomen en ik was samen met de kinderen dan eindelijk begonnen met inpakken. Het was een erge krappe planning, want in 2 weken moest ik het hele huis inpakken en klaar hebben voor een verhuizing van Italië naar Nederland die we zelf doen. Ik had alles gepland en het leek erop dat het zou moeten gaan lukken, totdat mijn partner meldde dat de sleuteloverdracht van het nieuwe huis niet eind mei maar 15 juni gaat plaatsvinden. Ik viel stil, ik merkte dat ik het moeilijk had met deze mededeling. Dat wat ik zorgvuldig had gepland en uitgezet in gezond verstand kon ik nu uitspreiden over 5 weken, geen gestress en zoals mijn zoon zei: “mooi toch!”, maar ik vond het niet mooi. Het was alsof iemand mijn werkelijkheid expres in duigen gooide. Ik had de stap gezet om terug te gaan en nu wilde ik ook terug en dat wilde ik mij niet laten afpakken. Dus ik reageerde vel en had onbegrip voor het feit dat de makelaar mijn partner had verzekerd dat wij zeker eind mei in het huis konden. Ik was boos waarom mensen geen gezond verstand gebruiken en dingen zeggen die eigenlijk niet gezegd kunnen worden.

 

Maar zoals altijd helpt het om even gas terug te nemen en naar binnen te kijken om te zien wat er nu eigenlijk aan de hand was en tot de conclusie te komen dat 3 weken extra een geschenk voor mijn fysieke lijf is en dat 3 weken op een leven, het leven niet kunnen breken of maken. En ja hoe eerder wij in Nederland zijn des te eerder kunnen we naar scholen kijken, ons inschrijven en verzekeren en een medisch traject met onze dochter verder doorzetten, maar er wordt niemand daadwerkelijk benadeeld als de verhuizing 3 weken later plaatsvindt. Sterker nog alle partijen hebben er baat bij, dus zou je het een actie kunnen noemen in het voordeel van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als dingen niet zo gaan als ik ze gepland heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik mijn regie over mijn leven kwijt ben wanneer dingen niet gebeuren zoals ik ze gepland heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben in het moment van aangekondigde verandering en dat voor een moment als levensbedreigend te labelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen voor het in duigen gooien van mijn plannen/planning en het als “met opzet” te labelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn planning/ plannen als een bezit te beschouwen en mijn ego dit met hand en tand te laten beschermen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn plannen/planning als mijzelf te beschouwen en een verandering door anderen in deze te zien als een persoonlijke aanval, terwijl mijn planning/plannen niet meer en niet minder zijn dan praktische hulpmiddelen om tot effectief handelen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om separatie tussen mij, mijn plannen/planning en de rest van de wereld te creëren om mij het recht te verschaffen om boos te zijn op de wereld wanneer ik niet flexibel kan/wil zijn in mijn plannen/planning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stug/star te zijn als het gaat om verandering in iets van mij als mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld te willen wegduwen als dingen niet zo gaan als ik ze wens en mij met mijzelf in gevoelens van oneerlijkheid te vereenzelvigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment het fijn te vinden om mijzelf als het slachtoffer te ervaren en zodoende mijzelf een vrijbrief geef om boos te mogen zijn op anderen en niet op mijzelf voor niet flexibel gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden dat ik mij moet aanpassen terwijl anderen te pas en te onpas dingen kunnen veranderen in mijn realiteit en ik zodoende de grip op mijn leven denk kwijt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voordelen niet te willen zien als ik mij in een staat van aangevallen en als oneerlijk behandeld bevind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij in verschillende realiteiten langs elkaar heen leven en angstvallig vasthouden aan onze realiteit, uit angst dat onze realiteit wordt afgenomen of gedwarsboomd door de ander en elkaar zo als vijanden te ervaren tot het punt dat wij vrezen voor ons eigen leven en wij bereid zijn onze realiteit met ons leven te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar flexibiliteit één kant op buigen betekent, de kant die ons wat oplevert en de rest kan stikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij in bubbels van realiteit langs elkaar heen zweven en hopen niet tegen elkaar aan te botsen zodat onze zeepbel barst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons separeren van de enige fysieke realiteit die er is, door allemaal onze eigen mind realiteit erop na te houden en niet instaat zijn ons te verenigen en te zien dat wij deel uitmaken van het geheel en niet zonder elkaar kunnen als zijnde het geheel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn realiteit niet als “meer” te zien en boven de fysieke realiteit te stellen, maar mij in het moment adem na adem zal aanpassen aan de informatie/werkelijkheid die zich aandient, om zo te handelen dat het in het voordeel van een ieder is.

Dag 22 van 2555; ik ben geen stugheid, ik ben leven

Dag 22 van 2555; ik ben geen stugheid, ik ben levenTerwijl mijn dochter veel thuis is en we inmiddels al heel wat ziekenhuizen in en uit zijn gegaan, bleef er een  vraag rondzingen in mijn hoofd. Als Hypermobiliteit waarschijnlijk genetisch is en beide families waar mijn dochter genetisch uit bestaat ontkennen dat het iets uit hun familie is, waar komt het dan vandaan? Het was mij een raadsel en mijn familie grapte al dat zoiets toch echt niet van “onze” kant kon komen. Dit kwam op mij over als we moeten natuurlijk wel onze familienaam hoog houden en niet laten bezoedelen door genetische afwijkingen.

 

Dus er zat niets anders op dan eens diep in mijzelf te kijken en geen enkele vorm van ruis, storing op de lijn te laten geven. De ruis die in feite angst is om de schuld te krijgen voor het ellendige leven van een ander. Die ruis is groot en die haalt het positieve plaatje onderuit dat ik zorgvuldig heb opgebouwd in al die jaren leven. Vanaf het begin dat ik samen met mijn dochter heb onderzocht wat hypermobiliteit inhoudt heb ik het ervaren als het tegenovergestelde van wat/wie ik ben. Of liever gezegd van wat ik geloof wat/wie ik ben. Bij het woord extreem flexibel denk ik aan het tegenovergestelde van mijzelf als ik het eerst op het fysieke vlak beschouw. Ik voel mijzelf in mijn lijf als stram/stijf/stug en heb wel gehunkerd naar flexibiliteit. Ik realiseer mij nu dat ik gewoonweg mijn hele leven in een polariteit van stug – flexibel heb gezeten en mijn hele zijn hieromtrent heb gebouwd. Ik was stug, één met stugheid en kon niet zien hoe flexibel ik eigenlijk vaak was. Hoe stugger ik was hoe meer ik flexibel wilde zijn. En uiteindelijk werd ik stug, stug in al mijn cellen van mijn zijn, wat doorsijpelde in mijn persoonlijkheid die ik hiermee heb ontwikkeld. Ik ben vaak niet medewerkzaam geweest en heb vanuit stugheid/koppigheid mijn kont tegen de krib gegooid. Eigenlijk niet snappend waarom, meer als iets dat mij overkwam, iets dat er was en daarom moest dat wel “ik” zijn. Mijn sterrenbeeld is ram en staat voor koppigheid en ondanks dat het geen positief label is heb ik dat woord koppigheid altijd omarmd en ik verafgode het.

 

Ik heb over heel wat fysieke symptomen heengekeken van af mijn tiener jaren tot aan nu, ik nam het als gewoon en kon er altijd wel een passende reden voor vinden. Ik zeg op dit moment niet dat ik hypermobiel ben, maar dat er iets gaande is fysiek met mij dat veel linken hier naartoe heeft dat is mij inmiddels wel duidelijk.

 

Dat alles nu zo aan het intensiveren is, qua fysieke gesteldheid, zie ik als onderdeel van mijn proces om zo geconfronteerd te worden met deze persoonlijkheid en zodoende de gelegenheid aan mijzelf geef om daar korte metten mee te maken. Om te begrijpen dat ik niet stug of flexibel ben, ik ben gewoonweg. En soms betekent dat stug zijn uit angst om controle te verliezen en soms betekent dat flexibel zijn uit angst om beoordeeld/veroordeeld te worden en niet te durven staan voor wie ik ben. Toch ben ik zeer flexibel door mijn leven gelopen, dat constante verandering van mij vroeg door vele verhuizingen en constant mij nieuwe dingen eigen te maken en nieuwe relaties met nieuwe mensen aan te gaan. Ik heb de gereedschappen om door het leven te gaan, ik heb alleen teveel in mijn mind gewoond en zodoende mijzelf ervaren als het tegenovergestelde van wie ik ben door niet te zien in de realiteit wie ik daadwerkelijk was/ben en mij stug bleef vastklampen aan de koppige persoonlijkheid die haar hakken in het zand zet uit angst om alle controle te verliezen. Daarnaast is mijn dochter een spiegel voor mij om te zien hoe mijn fysieke gesteldheid nu echt in elkaar steekt. Mijn fysieke gesteldheid wat ik tot op heden had afgedaan met zo is het nu eenmaal en mij niet realiseerde dat zoiets misbruik van je eigen lijf is. Het steekt mij wel dat er zulke brute middelen nodig zijn om mij tot inzien te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vervelend te ervaren dat mijn familie niet de schuld wil krijgen van een genetische ziekte in mijn dochter en wellicht in mij, terwijl er geen sprake is van schuld, maar simpelweg werken met wat hier is en zo goed mogelijk zorgen voor mijn lijf nu ik snap hoe ik het heb doodgezwegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op mijn beurt mijzelf schuldig te voelen voor wat ik waarschijnlijk genetisch heb doorgegeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om mij schuldig te voelen, het positieve beeld van mijzelf onderuit te laten halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij stram/stijf/stug in mijn lijf te voelen terwijl ik hunker naar flexibiliteit en mij niet realiseerde dat die flexibiliteit er was maar dat ik het ontkende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een flexibel lijf en zo geen controle te hebben over mijn lijf en niet in te kunnen staan voor mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven te bouwen op mijn opinie dat ik stug/koppig ben en als zodanig moet functioneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verworden tot stugheid en daardoor geen uitweg meer zag dan dit pad te volgen als mijn pad gelijk aan mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik gelijk aan mijn denkbeeld van stugheid ben, dat er zomaar was in mijn mind zonder verklaarbare reden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stugheid/koppigheid te gebruiken om mijzelf te limiteren en als excuus te gebruiken voor wie ik nu eenmaal ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om koppigheid als een deugd te zien en mij af te zetten tegen en niet meegaan in als positieve karaktertrekjes te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als en in stugheid met elkaar omgaan uit angst voor elkaar en onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar regels en wetten stugheid in de samenleving brengen, doordat wij te stug zijn om geen regels nodig te hebben en niet verder willen kijken dan onze eigen belangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij stugheid en koppigheid zien als staan voor wie we zijn, terwijl we onszelf niet kennen en dus staan voor een illusie die alleen maar consequenties en daardoor limitaties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar stugheid ons uit elkaar drijft in plaats van dichter bij elkaar brengt om samen te zoeken naar oplossingen in het voordeel van een ieder om zo een betere wereld achter te laten voor de generatie die nog komen moet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat stug is en tegenwerkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat ik als vijand ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat zich tegen mij keert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om niet te willen worden geconfronteerd met de tekortkomingen van mijn lijf en daarmee de tekortkomingen van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lijf mijn reden van bestaan op aarde is en dat niet goed zorgen voor mijn lijf exit betekent voor mijn bestaan op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij ons lijf niet als tempel zien en ermee omgaan zoals wij met ons Zelf omgaan op een mishandelende wijze waar leven niet centraal staat en onderschikt is aan onze verlangens en wensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we met onze wereld net zo omgaan als met ons lijf en het misbruiken totdat het crashed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zo ver te laten komen dat mijn lijf mij met brute middelen moet wakker schudden om de status quo te die ik heb veroorzaakt te accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar brute tekenen van de tijd ons vertellen dat het niet goed gaat met planeet aarde en dat alleen groot geldverlies en het verlies van een fatsoenlijk bestaan ons wakker schud om het niet meer van onszelf te pikken.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mijn lijf niet meer als vanzelfsprekend te zien maar als een mechanisme dat aandacht en zorg nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om fysieke symptomen niet af te doen als normaal en niets  om naar te kijken, uit angst voor wat het kan zijn en uit angst om naar binnen te moeten kijken, maar elk symptoom als een aanwijzing te nemen om zo het raadsel van mij op te lossen en te snappen wie ik ben door wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.