Dag 387: de fundering ben je altijd zelf

Boerderij_Arpisson_(2327m.)_boven_Gimillan_in_Cogne_Valley_(Italië)._Beklemmende_leegte_boven_de_boerderij_aan_het_eind_van_het_dal_02De afgelopen tijd vertoefde ik in het dal van mijn gedachten, ik daalde af naar de plek waar gedachten echt lijken, waarvan ik wist dat het daar niet goed toeven is. Toch kun je soms dingen weten, maar niet altijd op het juiste moment toepassen. Daarnaast kunnen we met onze ‘geest’ dingen zo voorspiegelen dat we echt even pas op de plaats moeten maken, ons zelf vertragen om vervolgens te zien dat we niet met de realiteit te maken hebben.

De gedachten die ik geloofde waren van een dwingende aard, ik had het ‘gevoel’ dat ik ergens in gedwongen werd. Nu weet ik dat wanneer ik ‘het gevoel heb dat’, er toeters en bellen af horen te gaan. Maar het was stil in het dal der gedachten. Het werd een gevecht met mijzelf in het dal der gedachten. Nu weet ik dat niemand mij kan dwingen of bewegen om iets te doen, de uiteindelijke keuze/beslissing om ergens in mee te gaan ligt altijd bij mijzelf. Ik maak de afwegingen, ook al lijkt de keuzemogelijkheid soms zeer beperkt en moeten we soms kiezen tussen twee kwaden. Toch is het altijd een keuze en ligt die altijd bij onszelf. Zo ook nu, waar er al heel lang iets aangeprezen werd en waar ik niet op inging, omdat het niets voor mij was op dat moment in mijn leven. De aanbiedingen werden steeds dwingender en men ging  over tot het aanpraten van een schuldgevoel. Dit was het moment waarop mijn ‘geest’ mij mededeelde dat er geen keuze meer was, het was mijzelf overgeven of…Of wat? Daar kreeg ik geen antwoord op wat er dan voor gevolgen zouden volgen. Ik vroeg het ook niet, ik was in de ban van de angst dat een ander mijn keuzes ging maken en ik geen vrije wil meer zou hebben. Dit vond allemaal plaats in het dal der gedachten, het was niet echt, ik beleefde het als echt.

Als tegenreactie op de mogelijkheid dat ik geen keuzevrijheid meer zou hebben, moest ik mijn hakken in het zand zetten en het aanbod minder maken dan mijzelf, aldus mijn ‘geest’. Dezelfde ‘geest’ die mij al mijn hele leven bijstaat en mijn beste adviseur is geworden, aldus mijn ‘geest’. Samen vechten we voor vrijheid, aldus mijn ‘geest’. Hoe kon iemand op zo’n nare manier iets aanbieden, ging er nog door mij heen, straks smeren ze het mij aan en wat dan? Dan zit ik in een situatie die ik niet wens.

Tijdens mijn verblijf in het dal der gedachten kwam het nooit in mij op dat ik het aanbod ook kon afslaan, omdat ik mijn eigen keuzes mag maken, onder welke invloeden ik dit dan ook doe. Ik kan zeggen, nu even niet, en daar hoef ik het aanbod niet minder dan mijzelf voor te maken. Het aanbod blijft het aanbod, en is het nu niets voor mij, dan kan het op een ander tijdstip wel iets voor mij zijn of het zal het nooit mijn keuze worden. Dit hangt allemaal samen met de mate van zelfoprechtheid die ik hierin heb in het moment van keuze. Laat ik mij beïnvloeden of kan ik de keuze maken omdat ik mijzelf vertrouw?

En die wetenschap werd mijn vitale verbindingslijn om het dal der gedachten te verlaten, de wetenschap dat ik eerst op mijzelf moet vertrouwen om een keuze te maken en dat dit niets te maken heeft met de keuze die mij wordt geboden door een ander. Ik hoef de ander niet te vertrouwen, ik moet mijzelf vertrouwen zodat ik weet dat ik heb gecheckt of wat de ander aanbied recht door zee is en mij niet in de problemen brengt. Het vertrouwen ligt geheel aan mijn zijde en dus als een gevolg daarvan ook de keuze.

Inmiddels sta ik weer met beide benen in mijn eigen kracht en heb ik het dal der gedachten verlaten. Wel heb ik een wijze les geleerd, waarvan ik de inhoud al kende maar niet altijd consequent doorvoerde in mijn leven. Ik ben degene op wie ik moet kunnen bouwen, niet een ander en niet de ‘geest’ die mij op dwaalsporen zet voor eigen gewin. Ik sla het aanbod nu af en wie weet wat de toekomst zal brengen.

De fundering dat ben ik zelf en als de fundering scheurtjes vertoont dan kan ik dat repareren, ook kan ik preventief al kijken of er sprake is van betonrot of een slechte deklaag om zo nare gevolgen te voorkomen. Als ik als een huis sta, dan kan ik niet alleen op mijzelf bouwen, maar de mensen in mijn omgeving kunnen dan ook op mij bouwen. Het is geen leuk idee om te weten dat men op je bouwt wanneer je zelf weet dat jouw fundering een verzameling is van reactieve gedachten. Dat wil ik voorkomen, geen dal der gedachten voorlopig voor mij en mocht ik er toch terecht komen dan vertrouw ik op mijzelf dat ik daar ook weer wijzer uitkom.

Advertenties

Dag 318 van 2555: instortende gebouwen – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik wat verder ingaan op het mechanisme van, vrezen iets niet meer te hebben wat ik dacht te hebben, dit slaat dan weer terug op stabiliteit en het gevoel dat de fundering onder mij vandaan getrokken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik stabiliteit bereikt heb, zonder dit keer op keer te testen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets bereiken in het hoofd/de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denkbeeldig iets kan bereiken door de weg erheen te bedenken, wat niets zegt over de fysieke uitvoering daarvan. Ik stop het denkbeeldig bereiken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen half werk te verrichten en al op te houden bij het bedenken van iets zonder dat in mijn fysieke werkelijkheid uit te voeren en te testen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bewustwording van wat stabiliteit in mij inhoud aan te nemen als zijnde mijn stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het denkbeeld over iets dat ik mij meester maak als fysieke daad te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in mijn ‘geest’ alle opties die voorbij kwamen wel getest kan hebben, maar een denkbeeld heet niet voor niets een denkbeeld, het zit in de denk fase en niet in de doe fase. Ik stop een denkbeeld tot fysieke daad te bestempelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een denkbeeld een beeld van het denken te laten zijn en pas als ik het test in mijn fysieke werkelijkheid dan pas kan ik zien/ervaren of ik het mij meester kan maken/heb gemaakt en daar zal ik dan vervolgens stabiliteit in moeten vinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het denkbeeld over stabiliteit als fysieke stabiliteit te gebruiken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van’ geest’ realiteit met fysieke werkelijkheid verwarren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets in de ‘geest’ zo gedaan kan hebben, maar in mijn fysieke werkelijkheid kost dat tijd en inspanning. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen verwarring te zaaien en onrealistische doelen/eisen te stellen aan mijzelf door tegen mijzelf te zeggen dat ik het al kan (in de ‘geest) terwijl ik nog nooit geoefend heb binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf rijker te prijzen dan ik ben en dingen en handelingen denk te hebben, terwijl ik nog in het proces ben om dit te verkrijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets al te denken te hebben terwijl dat pas de volgende stap is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij dus rijker prijs dan ik in werkelijkheid ben. Ik stop de gretigheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen gretigheid te hebben ten aanzien van dingen realiseren en meester worden in mijn fysieke wereld, maar tevreden te zijn met hoever ik ben om zo stap je voor stapje verder te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer iets niet gebeurd of in duigen valt wat ik al dacht te hebben overwonnen/overmeesterd te hebben als een verlies te bestempelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies ervaren van iets dat ik nog niet heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan rouwen om iets dat er nog niet was. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te rouwen om iets dat er in de eerste plaats nog niet was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een verlies te ervaren van iets dat nog niet van mij was/in mijn kunnen lag en daardoor mijn fundering weg te laten slaan onder mijn voeten vandaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gevoel te hebben dat mijn fundering weg is door het verlies van iets dat er nog niet was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet realistisch bezig ben en ver weg ben van stabiliteit, omdat mijn fundering niet door een denkbeeldig verlies weggenomen kan worden als het er in de eerste plaats al fysiek was. Ik stop de ontreddering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet ontredderd te voelen als de fundering onder mij weg lijkt te zijn die er nog niet was in fysieke vaste vorm ,maar in plaats daarvan mij te richten op wat ik wel heb eb waar ik nog aan moet werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fundering te denken te hebben die onder mij weg wordt geslagen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat een denkbeeldige fundering onder mij vandaan wordt geslagen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een schijnwerkelijkheid leef waar daadwerkelijk zomaar iets kan instorten en onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. Ik stop de angst voor het niets en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor het niets, waar ik in terecht kom als mijn denkbeeldige fundering onder mij vandaan geslagen wordt, zich overmeestert over mij van mij af te schudden, want het denkbeeld over het niets is slechts eendenkbeeld en kan ik pas bevatten al sik het niets bevat en omarm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de start van de angst om mijn denkbeeldige fundering die ik niet heb, te verliezen, mij in te houden en niet durf te laten meevoeren om te zien waar het mij voert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor wat er in de angst is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij totaal laat opnemen door de angst en mij niet meer realiseer dat ik de schepper van de angst ben in de eerste plaats, ik weet wat die angst is, ik weet wat er in die angst is en ik weet wat er na die angst is, maar zie het niet door de separatie die ik tussen mijzelf en de angst heb geschapen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik de schepper van mijnangst ben en ik dus ook weet dat die angst mijn fundering niet kan wegnemen als mijn fundering in de eerste plaats echt is, dus wanneer ik het kan scheppen kan ik het ook weghalen.

Dag 244 van 2555; we hebben de sleutel!

equal money capitalismEven een wat luchtiger blog tussendoor, na een hele serie diep graafwerk. Vandaag was het dan zover we hebben de sleutel van ons nieuwe huis gekregen en getekend bij de notaris. Het drong de eerste uren nog niet helemaal tot mij door dat we nu eindelijk een stekje voor onszelf hebben, en bezig zijn een weg te banen naar stabiliteit in ons leven. We hebben 2 maanden zwaar klussen voor de boeg, voordat we overgaan naar het nieuwe huis.

 

Ik wilde pas geloven dat het huis van ons is, nadat er betaald was, getekend en ik de sleutels in handen had. En in zekere zin is dat natuurlijk ook zo, je kunt dingen niet bezitten wanneer ze niet van jouw zijn, wanneer het meer een wens is dat het straks misschien van jou wordt. Dat is de fysieke werkelijkheid, alleen als het hier is en ik in mijn huis kan gaan wanneer ik dat wil, dan is het huis van mij. Ik heb heel wat huizen in mijn geest gehad en ik ging er in mijn geest naar binnen wanneer ik wilde wegdromen. En dat is het verschil met fysiek bezitten of geestelijk bezeten zijn van.

 

Dat is de sleutel die ik mijzelf heb gegeven, om te leren dan pas met iets bezig te gaan als echt, wanneer het fysiek hier is en mogelijk is. Alle fantasieën erom heen zijn franjes van het ego en leiden tot niets dan overblijven met lege handen. Dat moet je een paar keer mee maken voordat het kwartje valt.

 

Op dit moment is het een pak van mijn hart dat we een stap in de goede richting hebben gezet om een stevige fundering te bouwen die ons stabiliteit in roerige tijden kan bieden. Een dak boven je hoofd en eten op tafel lijken zo vanzelfsprekend, totdat je in een situatie komt dat deze zekerheden ineens niet zo vanzelfsprekend meer zijn. Dus zodra mijn zekerheden op orde zijn heb ik de kracht, om voor anderen hun recht op een dak en voedsel op te komen die dat zelf niet kunnen. Dit zou een vanzelfsprekendheid en een fundament voor iedereen op de wereld moeten zijn, maar dat is het helaas niet, en daarom zou het zo mooi zijn als wij ons in de schoenen van een ander konden plaatsen om te zien dat ons wereldwijde systeem een make-over nodig heeft. We zullen aan de klus moeten, de handen uit de mouwen moeten steken om een ieder een dak boven het hoofd, voedsel in huis, medische hulp, scholing en transport te garanderen. Een EMC heeft al een blauwprint van hoe een wereld in het belang van een ieder eruit zou moeten zien, help ons mee aan het bouwen van eenwereld in gelijkheid en eenheid en steun het EMC met jouw stem.