Dag 163 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 4

equal money capitalismDe afgelopen 3 blogs die ik in het kader van het associatief denken heb geschreven wil ik uitbreiden met de volgende vraag:

 

Waarom kies ik voor associatief denken, in het moment wanneer ik eigenlijk in het hier en nu zou moeten zijn en niet in de geest?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bekritiseren voor het feit dat ik nooit echt de tijd heb genomen om naar binnen te kijken en oprecht te voelen welke gevoelens/emoties mij weerhouden van participatie aan mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik associatief denk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets heerlijks te beschouwen om mijn geest afleiding te geven van dat wat mij echt bezig houdt of in de greep houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naar binnen kijken op dit punt van associatief denken zo weg te hebben gedrukt dat het niet in mij opkwam dat er iets loos was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk niet te willen herbeleven of her-voelen wat het nu is dat mij doet vluchten in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik bang ben om hier te zijn en te leven in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te associëren om zo grip te houden op die werkelijkheid die mij in weze zo beangstigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de realiteit in mijn geest aankan ik ook de fysieke realiteit aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het associatief denken te gebruiken om mij groter te voelen en niet mijzelf te ervaren in mijn fysieke realiteit waar ik mij eerst minder voel en daarna mogelijkerwijs dat beeld aanpas.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn nu ik weet wat dat de angst voor het leven de oorzaak van het niet willen zijn in het hier en nu is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit verdrietig zijn als dekmantel te gebruiken voor de spijt die ik voel dat ik niet geleefd heb in het moment toen het daar was, een gemiste kans die niet meer terugkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik niet besefte dat ik niet wist wat leven was in het moment dat ik angst ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen laten doordringen tot mijzelf dat ik angstig ben, maar als een polariteit het tegenover gestelde heb geleefd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wegduiken in de geest de eerste reactie van een organische robot is en dat het aan mij is om daar verandering in aan te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ondersteunend is om nu oprecht en vol aanwezigheid te kunnen ervaren en te realiseren dat het angst was dat mij in de geest deed weg kruipen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet achter gevoelens/emoties zoals verdriet en spijt te verschuilen, maar de realisatie beet te pakken en te gebruiken om verandering in gang te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit rode vlag moment van wegkruipen in de geest door associatief denken te gebruiken om een gemiste kans van leven te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het participeren in de geest te zien voor wat het is en mijzelf niet langer voor de gek te houden en te denken dat het een zaligheid is om weg te duiken in mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor het leven en om te leven te hebben, maar te durven zien welke angst mijn geest mij voor de voeten gooit en mij te realiseren dat ik die angst kan terug brengen naar wat het is, om te zien dat het een grotere uitdaging is om te overleven in de geest dan te leven van adem naar adem in ieder moment.

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties  Deze blog is een verzameling van zelfvergevingen op het onderwerp relatie, in de ruimste zin van het woord, om zo op een later tijdsstip te zien waar verdere verdieping nodig is of waar zich punten openen die verder uitgewerkt dienen te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik relaties nodig heb om een relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties los van mijzelf te zien als een middel om de relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie van mijn relaties toch de behoefte heb gecreëerd om een relatie met iets/iemand als iets van mij te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een bezit te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord relatie in te wisselen voor het woord connectie als het gaat om waar ik wel en waar kijk geen relatie mee wil hebben/aangaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie die een connectie is die ik ‘voel’ met iets/iemand als leidraad te nemen voor het aangaan van die relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook al ‘voel’ ik geen connectie met iets/iemand ik toch in relatie sta tot dit iets/iemand door mee te gaan in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit is opgebouwd uit multi-interconnecties en ik er meer en meer bijmaak door mijzelf te verliezen in gedachten/gevoelens/emoties, terwijl ik in separatie met een groot deel van die relaties leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het opgaan en afhankelijk zijn van relaties mijzelf limiteert, maar ook het in separatie zijn met mijn fysiek aanwezige relatie met alles dat is, beperkt mij om in volledige gelijkheid te zijn met water er is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relatie aan te gaan met dat waar ik van walg/verafschuw en mijn niet realiseer dat ik al in relatie sta met deze relaties door te participeren in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties te zien als rel-atie, waar ellende van komt en kan eindigen in een rel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huiverig te zijn om relaties aan te gaan uit angst ze te moeten verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om relaties niet te zien als een reflectie van mijzelf en zodoende altijd verrast te zijn als een relatie met iets/iemand mijzelf verrast door de weerspiegeling van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties met iets/iemand macht over mij te laten hebben door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen door de angst van verlies of confrontatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel relaties/interconnecties te zien wat maakt dat ik er afstand van neem en het liever op een afstandje observeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als een blok aan mijn been te voelen als mijn aantrekkingskracht ernaar toe over is en mij niet te realiseren dat dit het type relatie is dat ik met iets aanga dat voortkomt uit energie, dus een energetische relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties/interconnecties te gebruiken binnen mijn fysieke realiteit om te komen tot mijn gewenste resultaat waarbij ik niet uitga van het belang van een ieder, maar ga voor een doel dat ik voor ogen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat ik ten aller tijden een relatie met mijzelf aan moet gaan alvorens naar buiten te treden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als bevestiging te zien van hoe ik het doe in mijn eigen leven volgens mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarde te hechten aan relaties als een manier om te kunnen voelen dat ik leef/besta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om slechte relaties als iets los te zien van goede relaties en mij niette realiseren dat het meer van hetzelfde is en goede relaties niet bestaan zonder slechte relaties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord relatie te definiëren of herdefiniëren, zodat ik een leidraad heb om mijn relaties in mijn fysieke realiteit te kunnen aangaan of verantwoordelijkheid voor kan nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties los te zien van het mij bewegen binnen mijn fysieke realiteit in beperking, maar mij te realiseren dat de fysieke wereld is opgebouwd uit interconnecties en multi relaties, waar ik mij niet van hoef af te scheiden maar mij bewust van moet zijn zonder aan de relaties emoties/gevoelens te plakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen aantrekking of afstoting nodig te hebben om relaties te zien en waar te nemen voor wat ze zijn, maar mij te realiseren dat ik in beide gevallen een relatie aanga langs de ene of de andere kant.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als een punt van verlies te naar voren te schuiven en zo op voorhand al gevoelens van verlies ontwikkel alvorens de relatie aan te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als neutraal te bezien en ook neutraal in relaties te staan, zodat ik altijd instaat ben om binnen deze relaties die ik aanga mijn zelfverantwoordelijkheid te behouden en de regie in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet gelijk te zetten aan bezit waardoor er automatisch angsten van verlies opspelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relaties in mijn leven met het leven om te zetten in een agreement met het leven als mijzelf.

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed  Deze foto zag ik langskomen op Facebook, waarbij de man zich zogenaamd warmt aan het vuur dat hij heeft geschilderd. We lachen om zo’n plaatje en vinden het naar alle waarschijnlijkheid grappig en zien de absurditeit ervan in. Wat we ons tegelijkertijd niet realiseren is dat wij ons bestaan in handen leggen van plaatjes en dat als de gewoonste zaak van de wereld beschouwen. Plaatjes die zich als een diashow zich de hele dag door vertonen aan onszelf binnen onze geest, die wij beschouwen als 1 en gelijk aan onze fysieke realiteit hebben grote invloed op onze beslissingsvaardigheden. Ik gebruikte vroeger deze plaatjes als een startpunt voor een verlangen om iets tot stand te laten komen. Zeg maar het plaatje als het recept voor het manifesteren van de taart. Ik deed eigenlijk niets zonder dat er een regisserend plaatje aan vooraf ging.

Als Reiki behandelaar zag ik eerst een plaatje dat mij vertelde waar ik mijn handen moest neerleggen op de client, dat ging dan de hele behandeling zo verder. Ik ‘voelde’ dat als het geleid worden door een hogere macht, maar ik werd in wezen geleid door mijn eigen geest die inmiddels vol zat met Reiki plaatjes nadat ik mij er in verdiept/gestudeerd had. Wanneer de plaatjes niet duidelijk waren dan ervoer ik dat als het af laten weten van de hogere macht en ervoer ik mijzelf als minder krachtig als Reiki behandelaar. Een totaal mijzelf voor de gek houden, maar niet bekeken vanuit het perspectief dat ik deze plaatjes in mijn geest gelijk zette aan mijn fysieke realiteit, deze plaatjes waren mijn wereld.

Dit gedrag zie ik bij velen terug en is een bestaansreden geworden los van de fysieke realiteit. We werken voor een baas om ons bestaan te kunnen bekostigen, maar los daarvan is de drijfveer om onze plaatjes bevredigt te krijgen vele malen groter. Die auto, vakantie, computer, tv, kleren en noem het maar op die allemaal als plaatjes in onze geest zijn opgeslagen en ons doel in ons leven zijn geworden. Dit noemen we geen egoïsme, hebberigheid of inhaligheid, nee dat is je dromen uit laten komen van je zuur verdiende centen.

Ik woon nu in een huurhuis, waar zeer duidelijk de plaatjes die men had vergaart in de geest over hoe trendy te wonen, bij elkaar zijn gebracht en tot leven zijn gekomen in de fysieke realiteit. Men noemt dat dan hun stijl of dat wat zij graag zien in hun huis als hun eigen identiteit, maar is dat wel zo? Is het niet zo dat wij ons laten programmeren door de plaatjes die wij zien in onze fysieke wereld? Is het niet zo dat de reclame jongens doormiddel van slimme NLP (neuro-linguistic-programming) ons doen geloven dat wij deze plaatjes in onze geest willen en tot hoger doel in ons leven stellen? Zijn wij niet gewoon een grote mierenhoop die vlijtig dat aan het manifesteren is wat er in ons geprogrammeerd is/wordt?

Ik heb mij inmiddels van heel wat plaatjes ontdaan en van de overige plaatjes zie/realiseer/begrijp ik dat het geprogrammeerd is en niet werkelijk is wie ik ben. Dat is een stuk rustiger leven, dat kan ik wel zeggen. Nu dient zich over een paar maanden de situatie aan dat ik ga verhuizen en dat huis mag ik naar wens inrichten. Waarbij ik vroeger niet had kunnen wachten, de verfstalen al klaar had liggen en een totaal interieur plan had geproduceerd, weet ik nu niet eens wat voor kleur ik op de muur zou willen hebben. Niet dat ik het gewoonweg niet weet, maar meer dat het niet uitmaakt. Er verandert significant niets aan het leven wanneer ik blauw/wit/beige/rood op de muur smeer. Het is meer een kwestie van een praktische leefomgeving maken, dan kan elke kleur een juiste kleur zijn, die past binnen dit beginsel.

Probeer maar eens zonder plaatjes beslissingen te maken, ga maar eens naar de supermarkt en stel een maaltijd samen die niet geregisseerd is door plaatjes. Koop maar eens een nieuwe jeans of ga eens naar de kapper zonder al die plaatjes in je geest en maak eens echt een keuze die in het belang van een ieder is. Als de plaatjes in onze geest echt zo krachtig en machtig waren als we onszelf doen geloven dan hadden we met plaatjes al lang alle problemen opgelost, maar de realiteit is een andere.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn voornamelijk vergeving op de periode dat ik voornamelijk leefde vanuit de plaatjes in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een wereld heb gecreëerd naast mijn fysieke realiteit die bestaat uit plaatjes en die ik als mijn realiteit beschouw boven mijn tastbare fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de plaatjes in mijn geest niet van mij zijn, maar geleend van het systeem waar ik deel van uitmaak, die ik gebruik om mij als individu te plaatsen/in eenhokje te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mijzelf plaatsen in een hokje doormiddel van de plaatjes in de geest een uiting is van niet weten wie ik ben en een naarstig zoeken buiten mijzelf naar wie ik dan wel ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het volgen van de plaatjes het uit handen geven van de regie van mijn leven is, waardoor ik nooit zal ervaren dat de kracht in mij is om mijnleven te regisseren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit zal weten wie ik ben zolang ik het buiten mijzelf zoek in algemene plaatjes die geen optelsom zijn van wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer plaatjes tot nu toe nog nooit een verschil in de wereld hebben gemaakt, plaatjes dus ook geen verschil in mijn leven kunnen maken, als zijnde een deel van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn hele leven ben geprogrammeerd door de plaatjes in mijn buitenwereld, zodat mijn geest genoeg materiaal had om mij te doen geloven dat mijn binnenwereld een veilige haven is voor mij, een plek die vertrouwd aanvoelt en te verkiezen valt boven mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die vertrouwde wereld geschapen door mijn geest met toestemming van mijn kant, een uitvalsbasis werd voor al die momenten dat ik de fysieke werkelijkheid niet dacht aan te kunnen en mij terugtrok in een plaatjeswereld om mijzelf te sussen en het negatieve gevoel dat mij beheersde te vervangen met positieve gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit niet draait om positieve en negatieve gevoelens, maar om wat daadwerkelijk hier is als mijzelf in het moment en dat ik daarmee in overeenstemming moet komen in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het geloven in een plaatjeswereld niet de manier is om de wereld te redden, maar dat plaatjes als middel wel mensen kan wakker schudden en tijdelijk kan terug plaatsen in de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes als middel in mij fysieke wereld te zien en mij te onthouden van energetische relaties aan te gaan met plaatjes binnen mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes niet als waarheid en dus als meer dan mijzelf, gelijk aan de fysieke werkelijkheid, te beschouwen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regie over mijn leven in handen te geven van plaatjes die als een programmering gedurende mijn leven zijn geïnstalleerd en mij te realiseren dat ik die plaatjes niet ben en dat die plaatjes niet mijn fysieke werkelijkheid zijn maar in het leven geroepen om te manipuleren voor het vergaren van winst in welke vorm dan ook.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beslissingen te nemen in het belang van een ieder vrij van programmering en altijd eerst een moment van bezinning te nemen om te zien wie de beslissing neemt, ik of mijn programmering.

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet  Heb jij wel eens nagedacht over wat dood/sterven voor jou betekent en dan bedoel ik niet de fantasieën over wat er na de dood met je gebeurd, maar welke angsten dood/sterven nu in je fysieke bestaan bij je losmaakt? Het is eigenlijk heel interessant om eens bij de angst voor de dood, jou dood, stil te staan. Toen ik keek naar wat voor angst de dood bij mij opriep merkte ik dat het niet zo zeer over de dood op zich ging maar meer over het niet meer kunnen verder leven, het mislopen van al die dingen die nog hadden kunnen gebeuren in mijn leven. Een soort van schuldgevoel over het niet meer kunnen door leven, het abrupt afgesneden worden van de fysieke realiteit, maar nog geen afscheid kunnen nemen, omdat nog niet alles is gedaan.

 

De ervaring van dood gaan die het dichts bij een doodservaring komt waren mijn hyperventilatie aanvallen, waar ik voor een seconde dacht dat het mijn einde was, door de ervaring/geloof van het hebben van te weinig lucht. Waar ik letterlijk in mijn mind vocht tegen het binnen gezogen worden in een zwart gat en mij in die secondes mijzelf zag tegen houden met mijn armen om niet in het zwarte gat gezogen te worden. Met tegelijkertijd het schuldgevoel dat ik niet dat gedaan had /kon doen om te voorkomen dat ik erin gezogen werd. Nee het is nog niet mijn tijd, was wat door mijn hoofd speelde.

 

Dus dood gaan staat voor mij gelijk aan een gemiste kans, een gemiste kans die ik kreeg in het fysieke, maar die ik vershitte en daardoor ontwikkelde ik een schuldgevoel. Waarbij het ouder worden fysiek en mentaal alleen maar uiterlijkheden/ornamenten zijn die bevestigen dat mijn tijd begint te dringen.

 

Hoe vaak zie je niet dat oude mensen zo weinig geduld en tijd kunnen opbrengen. Zij manifesteren hun gevoel van de tijd is op en ik moet nog zo veel. Laatst liep ik in de stad, een moeder en een dochter liepen voor mij, aan de andere kant van de straat als tegemoet komend verkeer reed een oude dame in een scootmobiel. De oude dame besloot dat zij links af wilde gaan, recht op haar doel af en reed praktisch op de moeder en de dochter in. De oude dame week niet van haar doel af om de kortste route te nemen en schold de moeder en de dochter uit voor het niet snel genoeg aan de kant springen terwijl de oudere dame geen gas terug nam. Dat is hoe wij in het leven staan naarmate we ouder worden moeten er 5 minuten in een minuut en gaan we staan schelden en voordringen bij de kassa in een winkel. Alles voor de angst voor de dood en dat we niet op tijd zullen zijn en ook maar iets zullen missen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood en daardoor mijn leven te zien als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gemiste kans te laden als negatieve energie en dus de dood te laden als negatieve energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd efficient te willen zijn om zo geen gemiste kans te ervaren en de dood denkbeeldig uit te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood gaan als slecht te labelen uit een schuldgevoel dat ik er niet alles aan gedaan heb om niet dood te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat we allemaal komen en gaan in deze fysieke realiteit, dus gaan is niet minder dan komen en komen niet meer dan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te willen sterven omdat IK nog niet alles heb gedaan wat ik WILDE doen en mij in datzelfde verlangen te separeren van mijzelf en het leven en dus in feite al dood als levende ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een leven lang spendeer aan de angst voor de dood ik nooit geleefd kan hebben in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood als slecht te labelen en met pijn te associëren wat ik ook als slecht label en zo de angst ontwikkel om niet dood te willen gaan en veel pijn te lijden, omdat dat synoniem voor mij staat aan opzettelijk een kans te missen en er niet alles aan gedaan te hebben om mijn kans ten volste efficient te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mijn tijd nog niet is maar mij niet te realiseren dat het op die manier nooit mijn tijd zal zijn, terwijl ik de consequenties moet lopen van de vruchten die ik gezaaid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin ouderen tot de manifestatie van ongeduld verworden en over lijken gaan om er zelf niet 1 te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij als gedesoriënteerde mieren door elkaar heen lopen om onszelf niet te hoeven ervaren als gemiste kans en zodoende de dood als een straf te zien voor een nutteloos leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij allemaal op zoek zijn naar onze “one minute walk of fame”, om zo onsterfelijk te worden en de dood te kunnen ervaren als niet definitief uitgesneden te worden uit de fysieke realiteit, maar door te leven in de gedachten/herinneringen van anderen en de dood niet als eind punt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij zeggen dat geboorte en dood bij het leven horen, terwijl wij een geboorte bejubelen en de dood betreuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin diegenen die dichter bij de dood komen niet meer meetellen in de maatschappij  en al dood gezwegen worden alvorens zij daadwerkelijk sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij een hiernamaals fantaseren om zo te vergoedenlijken dat wij geen schuldgevoel hoeven te hebben voor het feit dat wij sterven en nooit hebben gestaan als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de fysieke angst om meegezogen te worden in het zwarte gat te ervaren als, nee nu nog niet!, en de dood te ervaren als iets dat bij het leven hoort en altijd zal plaatsvinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet meer te labelen als een gemiste kans, maar in plaats daarvan de kansen te zien en te nemen en geen “tijd te verliezen” aan schuldgevoelens die alleen reëel zijn in mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven en mijzelf niet te separeren van het leven om zo te ervaren wat leven is en niet als een dode door het leven te gaan wegterend door schuldgevoel en “wat als…” om zo nooit mijn moment te pakken en nooit te leven.