Dag 279 van 2555: woorden – dimensie – universeel – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog. Het is aan te raden de gehele blog serie te lezen voor de context.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te gebruiken in situaties waar we suggereren dat we alles in ogenschouw hebben genomen, maar reëel gezien alleen maar een deel van het geheel aantippen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van overmoedigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie als mensheid dat ik denk dat ik alles overzie, maar dat ik i n feite in een heel klein wereldje van mijn ‘geest’ leef. Ik stop de overmoedigheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om moedig te zijn maar niet overmoedig te zijn om zo de moed te hebben om in zelfeerlijkheid alle informatie en alle dimensies in ogenschouw te nemen om de problemen die voor ons liggen aan te pakken en daadwerkelijk op te lossen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord dimensie merendeel van de tijd het over één dimensie te hebben, terwijl het woord dimensie al alle dimensies in zich draagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie dat ik het woord dimensie niet gebruikt zoals het bedoeld is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid probeer te vormen naar mijn eigen wensen zonder te denken aan het belang van een ieder. Ik stop het oneigenlijk gebruik van het woord ‘dimensie’ en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ correct te gebruiken om zo geen deurtjes open te zetten voor mijn ‘geest’ om misbruik te maken van het woord en het voor mijn eigen belang te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om maar één dimensie te willen zien en mij af te sluiten als mensheid voor alle andere dimensies en als te overdonderend te beschouwen en daardoor te zien als iets dat geblokt moet worden uit onze realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van het blokken/verbannen van een definitie van het woord ‘dimensie’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het te overweldigend is. Ik stop het blokken/verbannen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om geen enkel woord dat een levend woord kan zijn te blokken/verbannen uit mijn realiteit als mensheid, maar het simpelweg te leven zonder weerstanden.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden als er maar één dimensie over een onderwerp aan mij wordt gecommuniceerd, zodat ik geen keuzes hoef te maken en geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van geen keuzes willen maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor geen zelfverantwoordelijkheid voor mijzelf als mensheid wil nemen. Ik stop de angst om keuzes te moeten maken en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om niet langer mij te verschuilen achter het geen keuzes willen maken, maar voortaan te staan als het woord ‘dimensie’ in al zijn dimensies.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omwille van het mij verschuilen in mijn comfort zone ik niet alle dimensies van een probleem wil weten/zien en daardoor dus ook niet met echte oplossingen hoef te komen, maar mij heerlijk kan omwentelen in meer problemen waar ik mij zo vertrouwt bij voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie koesteren met meer problemen in plaats van oplossingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een ‘loop’ ben terecht gekomen waar ik uit zal moeten om vooruit te komen. Ik stop het koesteren van problemen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het mij koesteren met problemen vertrouwt voelt, maar daardoor nog niet het beste is om te doen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het woord ‘dimensie’ niet in zijn totaliteit te omarmen nooit tot oplossingen zal komen en dus nooit vooruit zal komen vanuit een inherente neiging tot het mij aangenaam voelen binnen mijn eigen gecreëerde misère.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van niet dimensionaal de dingen te benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vooruitgang limiteer en mij daar plaats waar ik geen stem heb en niet kan opstaan door dat te leven wat mij bekend is. Ik stop de ééndimensionale benadering van het leven en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij niet langer te limiteren door het incorrecte gebruik van het woord “dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld te minimaliseren tot mijn misère, mijn realiteit waar geen ruimte is voor dat van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon waar er alleen plek voor mij is en niet voor de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit angst voor het verlies van mijn misère. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijn misere niet langer als dé misère te zien en daadoor in vergelijking te treden met de ander en op te bieden qua misère, maar mij te richten op het oplossen van problemen op een duurzame wijze die het belang van een ieder bedient.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te misbruiken en om te dopen als/tot een veelomvattende term die, door ons startpunt van egoïsme, wordt geminimaliseerd tot een 1 dimensionale werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid mijzelf zie reduceren tot een 1 dimensionale werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn startpunt egoïsme is en nooit kan leiden tot het belang van een ieder. Ik stop en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om egoïsme niet mijn startpunt te laten zijn bij het gebruik van het woord ‘dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mens niet meer te zien binnen de dimensie van ons bestaan, maar al ons leed uit te smeren als een dikke laag pek die als een alomvattende vervuilde plek moeder aarde bedekt en alles en iedereen verstikt zonder dat we het door hebben zittende, in onze dimensie van onze werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie afsluiten van de fysieke dimensie waar ik deel vanuit maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de mens in dimensie niet meer kan zien door mijn zelf gecreëerde problematische afspiegeling van de werkelijkheid. Ik stop het afsluiten voor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijzelf niet af te sluiten van mijn fysieke dimensie door mijn leed en al het leed van ieder ander om zo mijn verantwoordelijkheid om te leven en mijn zijn hier te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de dimensie uit dimensie te halen en ons achter te laten met het gevoel/verlangen naar egoïsme waarbij éénrichtingsverkeer binnen onze communicatie en individualiteit binnen ons zijn, onszelf doen terugwerpen op de geest van overleven zonder te beseffen dat die mens nog steeds in de di-mens-ie zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon om de mens uit de optelsom te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en de ander als mijzelf niet kan reduceren tot de ‘geest’. Ik stop het wegvagen van de menselijke factor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik van vlees en bloed ben en het hier in het fysieke moet doen met alle dimensies die voorhanden zijn om zo van oplossingen niet meer problemen te maken.

Advertenties

Dag 245 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 1

equal money capitalismNa het blootleggen van mijn relatie tot mijn vagina en in sommige gevallen het ontbreken van de relatie met mijn vagina zal ik de komende blogs gaan wijden aan het onderwerp candida albican. Dit zal ik doen aan de hand van stukjes uit een chat/interview met Bernard Poolman, om zo de conditie beter te begrijpen en te zien waar ik participeer in het creëren of her- creëren van de candida.

Een uitleg van Bernard wat candida is:

Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid.

Candida indiceert normaliter dat je instaat bent ergens iets aan te doen, maar je doet het niet. Wat betekent dat je instaat bent om je ervaring over hoe jij je voelt over de manier waarop jij misbruikt (in de ruimste zin van het woord) bent te stoppen. Maar in plaats daarvan gebruik je dit gevoel als een onderwerp van conversatie, b.v. om anderen empathie/sympathie voor je te laten voelen of medelijden met je te laten hebben, waardoor je nu het hele verhaal opnieuw en opnieuw blijft beleven. Wat betekent dat je deze ervaringen en gevoelens niet gestopt hebt omdat je het je nog steeds herinnerd. Het is nog steeds een deel van jou en jij gebruikt dit nu om anderen te manipuleren, of door seks of door de ander je leuk te  laten vinden of de ander medelijden met je te laten hebben. Dus nu ben je een vampier en je hebt dat gebruikt als een persoonlijkheid een tweede natuur. Dan zal je candida ontstaan, en dit zal op verschillende manieren eruit komen, meestal openbaart zich dit in de mond, de genitaliën of de anus, dit zijn de meest voorkomende plekken, maar het kan zich ook intern en extern verspreiden, dat hangt af van hoe opzettelijk je bent geweest.

Dus alles heeft stadia van opzettelijkheid. Wat de afhankelijkheid betekent die je ervan ervaart door de mate van energie die je erin stopt en natuurlijk is het zo dat wanneer je al ziek bent, het betekent dat je op een punt van verandering staat. Wanneer je niet ziek bent en je bent opzettelijk in je handelen, dan moet je weten: je zit in diepe problemen, omdat dit betekent dat je zeer bedrieglijk bent, waardoor je lichaam zich als redelijk gezond presenteert en tegen de tijd dat je wel ziek wordt, zal er niet veel zijn wat je kan doen. Dit omdat je zeer bedrieglijk bent en daarom zal het lang duren voordat je ziek wordt. Hoe sneller je ziek wordt, hoe beter het is voor je, omdat je mogelijkheid tot veranderen sneller zal zijn. Hoe langer het duurt voordat je ziek wordt betekent, hoe gezonder je bent, hoe bedrieglijker je bent. Wanneer je in deze wereld leeft en je veel geld hebt, dan ben je erg gezond, erg gelukkig – maar grote problemen in je toekomst.

Dus met candida gaat het om het belang dat jij hebt bij misbruik, door de angst die je ontwikkelt voor het opnieuw misbruikt te worden. Wat het onmogelijk maakt om jezelf te ervaren, omdat jij al het onderwerp bent van wat je al hebt ervaren, je bent onderworpen aan de herinnering. Nu komt eerst de herinnering alvorens een nieuwe ervaring binnen komt, wat een nieuwe ervaring dus onmogelijk maakt. En dan begin je te fermenteren/verzuren van binnen. Het is alsof je wijn wordt, als alcohol, en daarom zal je lichaam meer suiker gaan produceren en zal je meer suikers tot je gaan nemen, waardoor de candida heviger wordt omdat je vergiftigt raakt met je herinneringen van oneerlijkheid waardoor je steeds meer al wijn wordt. Wat fascinerend is wanneer je naar het principe kijkt van ‘genezing door de aantrekking van hetzelfde’,dat is ook waarom je naar de kerk kunt gaan en het bloed van Jezus kunt drinken in de vorm van wijn, want je geneest door de aantrekking van hetzelfde, waardoor het als het ware de zuurgraad in het lichaam reduceert. Zodat je fysieke verlichting voelt tot de volgende mis wanneer je weer naar de kerk gaat, door een simpel iets als een glas wijn. Maar het is eigenlijk een simpel principe dat laat zien hoe je het fysieke kan helpen wanneer je homeopathie studeert. Vanuit het oogpunt van de kerk, deze herinnert zich deze dingen niet, omdat zij nooit bestudeert hebben wat er werkelijk gebeurd. Het was meer een punt dat zij gebruikten omdat het werkte en daardoor dus iets magisch kon zijn af en toe. En het doet dit, want het is simpel genezing door aantrekking van hetzelfde.

Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren:

Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.

Candida is een gaaf iets om je te helpen zien hoe je innerlijke realiteit ervoor staat. Waar heb je mee te maken? Dus wanneer je steeds meer zorg draagt voor iets en het komt terug omdat de conditie uit meerdere lagen bestaat, maakt dat je het steeds weer opnieuw beleeft totdat je een totale herinnering structuur hebt die multi-dimensioneel is, multi-gerasterd, zal het als een multi-plaatje in je zijn totdat het er allemaal uit is. Wanneer je teveel medicijnen neemt die het onderdrukken, zal het zich als een nieuwe ziekte openbaren.

Na deze uitleg vanBernard zie ik dat ik door mijn leven heen vanaf het moment dat ik volwassen relaties met mannen aanging, mij keer op keer verraden/misbruikt voelde en dan ook de relatie verliet. Om vervolgens bij het aangaan van een nieuwe relatie alweer te vrezen voor dit verraad/misbruik. Dit verraad zat hem in het niet belangrijk genoeg zijn voor mijn partners, ik was of een geheime liefde of men hing nog aan een oude liefde en ging daar uiteindelijk ook weer naar terug. Het voelde alsof ik de tweede viool moest bespelen en er niet toe deed, ik was leuk voor erbij en voelde mij afgedankt. Dit maakte dat ik in een nieuwe relatie mij alweer anders opstelde en er alles aan deed om zo leuk gevonden te worden dat ik nummer 1 werd voor mijn partner.

Dit verraad/misbruik voelde als daadwerkelijk misbruik, maar het mag duidelijk zijn dat dit geaccepteerd misbruik was. Ik zocht het op en stond het toe wat het tot de illusie van misbruik maakt, maar de impact niet minder was. Als ik verder terug kijk dan zie ik dat ik door mijn vele verhuizen als kind ook altijd vrienden had die al beste vrienden hadden en mij er aan de zijlijn wel bij wilden hebben, het is een soort van rode draad door mijn relaties in het algemeen. Het gevoel dat ik niet nummer 1 mag zijn en er dus voor moet vechten om nummer 1 te worden.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.