Dag 273 van 2555: we zijn zooo blij – zelfvergevingen en zelfcorrectie zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie blog dag 271.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouwen in de winkel die een sjamanen cursus ‘je van het’ vinden te beschouwen als personen die het niet op een rijtje hebben. Waarin ik mijzelf vergeef om mij te vergelijken met deze vrouwen en te oordelen dat zij het niet op een rijtje hebben en ik klaarblijkelijk wel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel/veroordeel omwille van een goed gevoel bij mijzelf dat ik niet uit mijzelf kan halen. Ik stop het vergelijken en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te vergelijken met de ander als mijzelf maar te zien wat de ander mij aanreikt binnen mijn reactie op de ander. Met andere woorden wat mis ik in mijzelf of wat veroordeel ik in mijzelf waar de ander mij op wijst door zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben mij te vergelijken met een ander om zo als beter/goed uit de bus te komen en niet mijn zelfvertrouwen/zelfwaarde uit mijzelf te halen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet kan vertrouwen op mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ergens in mij nog niet instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en een punt van stabiliteit te zijn voor mijzelf door meer vertrouwen op mijn ‘geest’ te projecteren dan op wie ik kan zijn in ieder moment. Ik stop het en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst in mijzelf te zien en vast te stellen wat het is dat het mij onmogelijk maakt om op mijzelf te vertrouwen alvorens ik naar buiten treed en handel en spreek vanuit een punt dat nog niet helder voor mijzelf is en meer gevolgen en ongelijkheid  teweeg brengt dan eenheid en gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de ander wanneer die niet inziet dat zijn/haar handelen en wandelen niet in het belang van een ieder zijn, terwijl ik dat zelf ook niet altijd op orde heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd met mijzelf te zijn wanneer ik niet handel in het belang van een ander door niet alles in ogenschouw te nemen en te handelen en wandelen vanuit energie als emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf als geïrriteerd ervaar door niet te handelen in het belang vaneen ieder dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een mening heb over hoe ik in staat zou moeten zijn om altijd in het beste belang vaneen ieder te handelen terwijl dat niet realistisch is op dit moment in mijn proces. Ik stop de irritatie en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze irritatie met mijzelf om te zetten naar het hier te zijn in elk moment en elke adem als een proces waar ik mijzelf naar toe begeef en elke keer als ik struikel of val dat niet te gebruiken om mijzelf af te schieten als mislukkeling maar te leren van die momenten en te zien/realiseren/begrijpen wat het veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijheid vanuit emoties en gevoelens als een uiting van een polariteit bij de ander als teveel te ervaren, als een disrespect voor het leven waarbij het leven in een onbewuste staat geleefd wordt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander als mijzelf en te zien/realiseren/begrijpen dat een ander op een ander punt in zijn/haar proces is en dat ook ik niet altijd instaat ben om het leven te respecteren bij een gebrek aan overzicht en het weten van alle ins en outs als het gaat om het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie oordelen over de emoties van anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet instaat ben om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen in elk moment en elke ademhaling. Ik stop het oordelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te concentreren op mijn eigen proces en wanneer ik op die manier het pad van een ander kruis en van enige assistentie kan zijn dan is dat mooi, maar het moet geen missie op zich worden waarbij ik niet instaat ben om gas terug te nemen en mijn woorden eerst te wegen alvorens ik ze spreek om zo de gevolgen voor het geheel te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn irritatie te laten voeden door het feit dat de medewerkster teveel kortingskaarten ging uitdelen vanuit een nep gevoel van blijheid en ik in mijzelf het gevoel creëerde dat de emmer aan het overstromen was en dit de laatste druppel dus was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets van buiten af mij emotioneel te laten leiden tot een punt van ‘ik heb het gehad met jou’, terwijl het hier daadwerkelijk ging om de frustratie dat ik niet met/aan haar kon communiceren dat zij verstrikt zat in een polariteit en hetgeen wat werkelijk aan de hand was onder de blijheid schoffelde.

 

Wanneer en als ik mijzelf door emoties van buitenaf laat leiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta en mij laat beïnvloeden door zaken die ik zelf niet kan beïnvloeden omdat ze niet van mij zijn en dus mijzelf niet concentreer op mijn eigen proces. Ik stop de beïnvloeding door emoties van buitenaf  en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf op mijn eigen proces te focussen en niet ook nog eens de wereld op mijn schouders mee te nemen, omdat dit reddersgedrag alleen het ego bedient en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander iets waardevols te willen meegeven omdat ik dat zelf ook had geapprecieerd zonder te zien dat de ander nog niet op dat punt was aanbeland om het waardevolle in te zien waardoor ‘geven zoals jezelf zou willen ontvangen’ niet gerealiseerd kon worden vanwege de ongelijkheid in mijn startpunt.

 

Wanneer en als ik mijzelf ‘het de ander geven wat ik zelf ook had gewild’ door de strot van de ander zie duwen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat assistentie niet op iemand geforceerd kan worden. Ik stop het forceren van de ander en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf wanneer ik een kans zie om de ander iets duidelijk te maken ik eerst kijk of de ander dat aankan in dat moment en zo niet dan laat ik het varen en beschouw ik het niet als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongelijk aan de ander als mijzelf op te stellen uit de behoefte om de ander te geven wat ik zelf graag zou hebben gehad en mij niet realiserend dat ik wellicht op datzelfde punt in mijn proces zelf ook niet de boodschap had kunnen zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf in ongelijkheid aan de ander zie staan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een situatie creëer die niet in het belang van een ieder is en dus gevolgen heeft voor ons beiden. Ik stop de gemaakte ongelijkheid en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf één en gelijk aan de ander op te stellen om zo in dat moment waarin wij elkaar ontmoeten en onze wegen elkaar kruisen ik met de ander kan zijn en op die manier er voor de ander kan zijn dan vooruit te hollen en de ander te wijzen op zaken die hij/zij nog niet ziet/beseft en dus niet dat moment van samenzijn van 2 wezens te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment te zien dat ook ik vanuit een startpunt van emoties handelde en sprak, wat mij onbewust een gevoel van mislukt zijn gaf, waarop ik achteraf mijn handelen ook als mislukt beoordeelde en alleen nog maar hoopte op het planten van een zaadje terwijl ik wist dat ik het toekomstige plantje al bij de grond had afgebroken.

 

Wanneer en als ik mijzelf een mislukkeling voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit meningen en verwachtingen over mijn directe toekomst en dus niet in het moment heb kunnen zijn, het moment waarin ik bepaal wie ik ben. Ik stop het labelen van mijzelf als mislukkeling en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het moment te bepalen wie ik ben en niet aan de hand van meningen en verwachtingen mijzelf afmeet aan een onrealistisch zelfbeeld, waardoor ik beter snap wie ik ben en kan handelen naar anderen vanuit wie ik ben in het belang van een ieder in elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen nadat mijn dochter mij erop wees en vroeg dit niet meer te doen, het attent maken van mensen die er niet op voorbereid zijn of aan toe zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen wanneer ik vanuit gevoelens en emoties handel of spreek terwijl ik in mijn ‘geest’ mijzelf al verder waarneem, dus als iemand die dat niet meer doet en vorm ik de confrontatie met de werkelijkheid om tot een gevoel van betrapt zijn als een excuus om te overleven binnen mijn eigen gestelde normen en waarden.

 

Wanneer en als ik mijzelf betrapt voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag gezien wil worden als iemand die niet handelt in het belang van een ieder, maar realiseer mijzelf niet dat ik in een proces zit naar het handelen in het belang van een ieder, een proces dat met vallen en opstaan gepaard gaat. Ik stop het betrapt voelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer betrapt te voelen wanneer ik niet handel in het belang van een ieder maar deze impasse om te zetten en te gebruiken om te onderzoeken waarom ik niet in het belang van een ieder heb gehandeld.

Advertenties

Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek  Vergelijken is eigenlijk maar een bizar mechanisme, als ik een HEMA worst vergelijk met een worst van AH, dan is dat om te zien wat er in de ene worst zit en in de andere om zo te komen tot de beste koop, wat niet zo okay is wanneer ik mij goed voel door het doen van de beste koop. Wanneer ik mijn talenten vergelijk met die van mijn zus en zie dat ik beter ben in bepaalde zaken dan is het gevolg hiervan vaak niet zo okay. Ik zal mij dan naar alle waarschijnlijkheid beter voelen dan mijn zus en mij optrekken aan dat beter zijn om mij eigenwaarde te verschaffen. Ook wanneer ik mijn oude auto vergelijk met de nieuwe middenklasser van de buren dan vloeit dat vaak uit in niet okay gedrag. Ik voel mij minderwaardig, omdat ik het met een oude auto moet doen of ik ben jaloers op de buren dat zij zich wel een betere auto kunnen veroorloven dan mij. Wanneer wij aan het vergelijken slaan dan gaat dat bijna nooit goed, simpelweg doordat wij niet neutraal kunnen vergelijken en meteen emoties en gevoelens in de strijd gooien.

Als kind binnen je eigen familie ontstaat er, door vergelijking van de broers en zussen door de ouders, al een onderlinge strijd. Op school worden de leerlingen vergeleken met elkaar of aan de hand van statistieken. Later op de werkplek wordt je vergeleken met collega’s en zal je salarisverhoging afhangen van hoe je in vergelijking tot je collega’s presteert. Je nieuwe partner zal je vergelijken met het ideaalbeeld dat hij/zij in haar geest heeft van hoe je eruit moet zien en wat voor een karakter je moet hebben. Zelfs als wij rampspoed ervaren binnen ons leven dan vergelijken wij ons met anderen om te kunnen zeggen dat anderen het nog erger hebben dan ons of om aan te tonen dat je goed de dupe bent geworden van de situatie.

We vergelijken echter nooit ons eigen handelen met dat wat we denken of zeggen te doen. Vergelijken is iets dat buiten ons afspeelt, in de zin van de competitie die we met anderen aangaan. Wanneer ik zeg dat ik zal stoppen met roken en het vervolgens niet doe, dan vergelijk ik niet mijn goede voornemen met mijn uiteindelijke afwijkende handelen. Nee,dan bedenk ik een excuus waarom ik niet voldoe aan de wens die ik heb uitgesproken of gedacht.

Ons hele leven is 1 groot vergelijkend warenonderzoek, vergelijken om excuses voor ons gedrag te vinden, vergelijken om ons beter te voelen of een permissie te hebben om gedeprimeerd te zijn, vergelijken om en betere aankoop te doen en ons zo meer en beter te voelen. Vergelijken om ons zelf eigenwaarde te verschaffen door het bedenken van redenen over de rug van anderen. Want bleef het maar bij ons beter voelen, zodra we ons minder voelen gaat de geest direct op automatische piloot en vervalt in back chat waarbij de hatelijkheden als een kanon worden afgeschoten naar de ander of de ander zijn/haar bezit, om ons alsnog door kunstmatig ingrijpen beter te voelen. Die beter auto die de buren hebben, die heeft een kleur waar wij niet in zouden willen rijden en echt sportief  of cool is de auto ook niet ook niet. Net zo min als de jurk van onze vriendin die vrij prijzig was en die wij zelf graag hadden gehad maar ons niet kunnen veroorloven, die staat onze vriendin natuurlijk verschrikkelijk, ze lijkt er wel een varken in. De nieuwe bank van je schoonouders is veel te duur voor het bloementjes gordijn dat het is, het is echt een miskoop die wij nooit begaan zouden zijn.

Je voelt het al, het is zeer druk daar boven in onze geest en het zou een stuk rustiger zijn wanneer wij zelf waarde, dus de waarde van onszelf kunnen inzien/waarderen en geen vergelijking buiten onszelf nodig hebben, om zelf van waarde te zijn. Al de hatelijkheden die we gebruiken om ons doel te bereiken hebben allemaal consequenties die we vroeg of laat moeten doorlopen. De vraag is dus waarom zouden we ons leven moeilijker en zwaarder maken als dat niet nodig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking te gebruiken om mijzelf beter te voelen over mijzelf en mij niet te realiseren dat dit beter voelen gebaseerd is op energie en dus een aflopende zaak is en moet worden aangevuld, waardoor er een cyclus ontstaat van energie nemen om zo nooit te komen tot zelfwaardering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering, vergelijken normaal te vinden en daarom als geoorloofd te bestempelen om mijn shot aan eigenwaarde binnen te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te meten met anderen om zo te kunnen beoordelen of ik op het goede pad zit en mij niet te realiseren dat ik in staat ben om te zien of ik op het goede pad zit wanneer ik mijn zelfwaarde actief zou inzetten in plaats van te negeren en voor hulp buiten mijzelf te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijke back chat niet altijd direct te kunnen terug leiden tot het vergelijken wanneer ik verblind ben door de energetische roes waar ik dan in verkeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als eerste reactie te hebben en totaal negeer dat ik dat niet nodig heb wanneer ik okay ben met mijzelf en kan zien waar ik nog moeten werken aan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als competitie te ervaren als een energetische kick, waar ik vervolgens schuldgevoel aan over hou, omdat ik uiteindelijk dit gedrag niet ondersteun dat mij te snel af is en ik achteraf met schuldgevoel het probeer recht te breien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik in gesprek ben met mijn geest, vergelijking te gebruiken als argumentatie, om mijn gelijk te halen en mij niet te realiseren dat het mijn geest is die ik permissie geef om dit soort dialogen af te laten spelen in mijn hoofd en daarmee de regie over mijn leven uit handen geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als echt te beschouwen terwijl het merendeel van de tijd in mijn geest afspeelt en alleen de back chat die eruit voortvloeit komt er als gemanifesteerde consequentie uit in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als waardevol te achten en zelfwaarde volkomen te negeren, omdat vergelijkende ‘quick fix’ vertegenwoordigt en zelfwaarde een proces is om heen te groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als van mijzelf te beschouwen, terwijl het een aangeleerd kunstje is dat door overlevering en moraal en ethisch geoorloofd heden ten dage nog bestaat, maar niets heeft te maken met mijzelf als gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken in de kiem te smoren en te zien aankomen, door geen energie meer te koppelen aan het mijzelf optrekken over de rug van een ander door middel van vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regisseuse van mijn leven te zijn in het belang van een ieder, waar er geen ruimte is voor vergelijken om mijzelf beter te voelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van zelfwaarde te optimaliseren en te doorlopen, waarbij ik mijzelf niet te zal boycotten door te vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken overbodig te maken door niet langer energie ervan te trekken en mijzelf te ondersteunen met mijn eigen graadmeter te weten mijn zelfwaarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer anderen neer te halen voor mijn eigen ‘geluk’ door mijzelf te vergelijken met anderen en als winnaar uit de bus te willen komen.

Dag 150 van 2555; #YOLO

Dag 150 van 2555; #YOLO  You Only Live Once is 1 van de meest populairste hastags op dit moment. Je leeft maar 1 keer lijkt in ons een golf van eigenbelang teweeg te brengen om alles te doen wat je altijd al had willen doen en dat te hebben wat je altijd al had willen hebben. Dus met andere woorden wij nemen deze zin,  je leeft maar 1 keer, als een angst om iets te missen. Graaien wat je nog graaien kan, want je leeft maar 1 keer. Yolo accentueert dus eigenlijk heel goed het tijdperk waarin wij ons bevinden, waarin wij leven.

 

Nu op de rand van 2012 en bijna met twee benen in 2013 denk ik niet dat er veel verandering in het yolo gevoel gaat komen. Het onderliggende gevoel aan yolo is dus hebzucht en hoe krapper de economie ook gaat worden, we zullen altijd bang zijn het onderste niet uit de kan te hebben gehaald, want dat is onze aard als mens. Terwijl het yolo mes aan twee kanten kan snijden. Wanneer je maar 1 keer leeft zou je ook kunnen zeggen, dat je niets zou moeten uitstellen en dat niets hoeft niet alleen over onszelf te gaan, dat kan ook iets zijn dat het gemeenschappelijk doel dient. Waarom zouden we in dit leven niet streven naar een wereld waar we allen riant kunnen leven, of levert dat niet genoeg spanning/opwinding op? Yolo op dit moment gaat over grensverleggend gedrag dat zoveel mogelijk een energie stoot geeft en de adrenaline door je lijf doet stromen.

 

Wanneer je snapt dat wij als energie machines zijn ontworpen dan is het niet zo gek dat wij constant opzoek zijn naar het verleggen van onze grenzen op zoek naar betere en snellere energie. Kijk maar naar ons leven hoe wij omgaan met sex en met geld, het is de kick die telt en niet wat die daad veroorzaakt als een rimpel effect in onze fysieke realiteit. Nee, ik zie ons in 2013 niet zomaar afkicken van onze energie verslaving en ineens bedenken dat yolo ook kan betekenen dat je verandering brengt ten bate van een ieder in onze fysieke realiteit, zodat wanneer jouw leven eindigt, je tenminste het bedje hebt gespreid voor de generaties die na je komen.

 

Wanneer ik nu om mij heen kijk en zie hoe wij als werkende klasse de gepensioneerden onderhouden, omdat de kas van het pensioen inmiddels leeg gegraaid is, dan is de volgende vraag natuurlijk wie gaat ons pensioen betalen? Is er nog pensioen als wij eraan toe zijn? Wat moet ik mijn kinderen vertellen over de wereld die ik hen achterlaat als ik niet als de sodemieter mijn yolo moment pak en verandering wil en voortbreng in onze huidige maatschappij? Er is geen ruimte in 2013 voor egoïsme en graaien, we moeten gaan begrijpen dat ons yolo moment dat moment is waarin wij snappen dat wij verantwoordelijk zijn voor wat is en wat gaat komen. Dit alles is gecreëerd door onze acceptatie en toestemming. Dit, de wereld waarin wij leven is een reflectie van wie wij zijn net op de drempel van 2013. En dat is geen mooi plaatje en niet iets om trots over te zijn en in de geschiedenis boekjes te plaatsen als groteske momenten in de geschiedenis.

 

Ons yolo moment is hier en als we hem niet met beide handen aanpakken door nu eens niet te handelen op hebzuchtige drang en lusten, dan zou het nog eens een fatsoenlijk 2013 kunnen worden. Wie wil er niet vrij zijn van het juk waar we inzitten, wie wil er niet over inzitten hoe de toekomst eruit gaat zien en wie wil er niet bang zijn voor de ander en uiteindelijk zichzelf? Want wanneer wij dit yolo moment niet pakken uit angst voor verandering, die nu eens niet gepaard gaat met adrenaline veroorzaakt door een egocentrische kick, dan missen we ons yolo moment en dat komt niet meer terug. Opgestaan is plaatsvergaan zal ik maar zeggen.

 

Over een uur knallen wij onszelf het nieuwe jaar in, een daad uit puur eigen belang en vrijwel overbodig, want elk moment kan een overgang zijn van oud naar nieuw. Daar hebben wij geen kalender voor nodig, yolo is hier en wacht erop om geleefd te gaan worden. Wie durft en wie doet ermee? Ik geef mijn yolo moment aan het realiseren van een EMC, Equal Money Capitalism, zodat na mij mijn kinderen ook nog instaat zijn een yolo moment te hebben, waarbij graaien en hebzucht een overbodigheid zijn geworden.

 

Een fatsoenlijk 2013, #YOLO

Dag 113 van 2555; een gefrustreerde bijrijder

Dag 113 van 2555; een gefrustreerde bijrijder

De rit vorige week van en naar Italië heb ik zelf als ontspannen ervaren. Ieder hebben mijn partner en ik 7 uur rijden voor ons rekening genomen en normaal gesproken was ik dan totaal kapot. Het was moeilijk om een volle 2 uur te rijden zonder vermoeidheidsverschijnselen, terwijl er nu geen sprake was van vermoeidheid. Dit is niet helemaal nieuw, maar heeft zich ontwikkeld in de loop van de afgelopen jaren, waarin ik heb geschreven en zelfvergeven op verschillende punten omtrent het auto rijden.

 

Op onze verhuizingsrit van Italië naar Nederland kwam ik er proefondervinderlijk achter dat mijn partner als bijrijder was terug geschoten in een rol/personage die hij jaren daarvoor had ontwikkeld en nu spontaan na 6 maanden gescheiden van elkaar te hebben geleefd weer oppakte. Het personage van de gefrustreerde bijrijder die in totale bezetenheid al mijn moves in de auto bekijkt en d.m.v. uitgesproken back chats communiceert en niet los laat totdat hij zijn gelijk heeft gehaald. Op deze befaamde rit heb ik dan ook mijn partner aangegeven dat ik zijn gedrag onacceptabel vond en dat hij iets moest beginnen met zijn reacties jegens mijn rijstijl of überhaupt mijn aanwezigheid achter het stuur. Iemand wijzen op hoe het in jouw ogen anders kan is van tijd tot tijd verhelderend en verfrissend voor beide partijen, maar totaal uit je driehoekje springen en de ander bij de enkels affakkelen heeft niets meer met communicatie in gelijkheid te maken.

 

Dus vorige week op onze heen en terugrit, maar voornamelijk op onze terugrit pakte mijn partner dit personage weer op, zelfs de kinderen op de achterbank schoot dit in het verkeerde keelgat, waarop mijn zoon aangaf en constateerde dat mijn partner zijn angsten op mij aan het projecteren was. Het grappige is dat het merendeel van de zaken waarop mijn partner als een niet los latende pitbull commentaar levert, zijn die zaken die hijzelf net zo doet. Zo zou ik te kort op mijn medeweg gebruikers rijden, terwijl elke keer als hij dat doet dan heeft dat een speciale reden en heet het anticiperen. Ik zou traag rijden, terwijl ik het hardst rijd van beiden en mijn partner constant vraagt of ik wel de snelheidsborden heb gezien langs de weg, met andere woorden “rij je niet te hard”.

 

Ik zelf heb niet de illusie dat mijn rijstijl dezelfde is als die van mijn partner en sterker nog ik streef er ook niet naar om net zo te rijden als hij dat doet. Dan zou ik mij een personage aanmeten. Wat ik wel merkte was dat, na veel donkere wolkjes naast mij die uit mijn partner opstegen, hij uiteindelijk zich vast beet in brandstof gebruik, terwijl ik zijn gedrag van geen verantwoordelijkheid nemen voor zijn reacties inmiddels zo zat was dat ik mijn hakken in het zand begon te zetten en onredelijk terug begon te doen. Ik had geen zin om zijn manier van rijden te accepteren als het meest goddelijke dat er is en had geen zin, maar dan ook totaal geen zin meer in enige vorm van discussie hierover en besloot te zwijgen en geen olie op het vuur te gooien. Alhoewel ik mij rot voelde om een redelijk ogend voorstel om niet te veel brandstof te verbruiken in de wind sloeg en als mijn aangelegenheid/visie en recht op bestempelde.

 

Waar ik de meeste reactie op ondervond was toch wel het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn partner voor zijn reactie en het niet voor reden vatbaar zijn van mijn partner. Ik vond dat na al het werk dat ik erin had gestoken om te komen tot veel relaxter rijden, hij ook zijn steentje bij zou mogen dragen. Nu weer een week thuis te zijn heeft mijn partner zijn zelfverantwoordelijkheid opgepakt en is begonnen met schrijven over zijn reacties op mijn rijden in de auto. Zelf kwam ik tot de conclusie dat er ook frictie ontstaat als we niet dezelfde betekenissen geven aan bepaalde woorden/termen en er teveel emoties en gevoelens nog omheen hebben, dus hebben we afgesproken om eens te gaan zitten en wat woorden te herdefiniëren om zo samen hetzelfde vocabulaire te gebruiken als wij elkaar ergens op willen wijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op mijn partner wanneer hij commentaar heeft op mijn rijstijl en er een gevoel van oneerlijkheid en slachtoffer zijn zich aandient als ik kijk naar zijn rijstijl en de manier van communiceren wat hij met mij heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner zijn commentaren wanneer hij mij uit zijn frustratie probeert af te fakkelen bij mijn enkels persoonlijk te nemen en mij vervolgens mijzelf daardoor verdrietig te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer mijn partner onacceptabel gedrag vertoont in het communiceren van zijn frustraties over mijn rijgedrag het gedrag van mijn schoonvader te zien en dat te projecteren op mijn situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn partner net zo zal worden als mijn schoonvader die ik respectloos naar zijn vrouw toe vindt communiceren/handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat dit gedrag van mijn partner mijn relatie op het spel zet, terwijl ik weet dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid heb te nemen in deze situatie en dit gedrag niet hoef te accepteren en toe te staan wanneer het niet in het belang van een ieder is, wat niets, vanuit gezond verstand bekeken te maken heeft met het opbreken van een relatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met iemand in een agreement te willen zijn die is als mijn schoonvader en ik zodoende er graag aan wil werken om dit te voorkomen terwijl op de achtergrond de angst blijft bestaan dat dit gedrag misschien niet te veranderen is door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit angst te willen werken aan mijn agreement en niet met gezond verstand te zien dat frictie zal blijven ontstaan zolang onze woorden niet op 1 lijn zitten en we ons niet op elkaar afstemmen en zodoende ik mijn angst zal manifesteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn partner voor het niet naar zichzelf terug nemen van zijn reacties op mijn rijstijl.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te beschuldigen van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid als het gaat om zijn reacties op mijn rijstijl, terwijl ik mij alleen kan bekommeren over het nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met mijn partner over wie wel en wie niet zelfverantwoordelijkheid neemt en dit hele issue teruggebracht heeft naar zelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen te werken bij gezond verstand vragen van de kant van mijn partner omtrent mijn rijstijl en door het persoonlijk nemen van zijn commentaren niet meer voor rede vatbaar ben en niet in het belang van een ieder naar een oplossing wil zoeken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn partner zijn reacties omtrent mijn rijstijl niet persoonlijk te nemen en in zelfoprechtheid te kijken of mijn rijstijl voor verbetering vatbaar is op de punten die mijn partner aangeeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verbaal beledigend gedrag van mijn partner niet te accepteren en hem te wijzen op zijn bezetenheid en het daarbij te laten zonder dingen persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in angst te leven over mijn partners genetische belasting omtrent het communiceren met mij zijn partner en te zien dat hij kan breken en al gebroken heeft met patronen die genetisch bepaald waren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn partner gefrustreerd gaat zitten doen naast mij in de auto dit gedrag te negeren en pas  te communiceren wanneer er normaal en op basis van gelijkheid gesproken kan worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer in competitie te gaan met mijn partner over zelfverantwoordelijkheid of welk ander issue dan ook, omdat ik zie/begrijp/realiseer dat dit tot niets anders leidt dan consequenties.