Dag 166 van 2555; OMG vrije tijd

equal money capitalismMorgen moet de auto naar de garage om wat kleine reparaties te laten, doen zodat hij op Nederlands kenteken kan, om zo verder te bekijken of wij hem verkopen of nog aanhouden. Mijn partner en ik hebben besloten om dat bij onze oude garage te doen die inmiddels een uur rijden van onze nieuwe woonplaats af is. Dit was mijn eerste garage waar ik mijn eerste auto kocht toen ik een baan kreeg en door het land moest reizen naar mijn cliënten. Tot aan mijn emigratie ben ik deze garage trouw gebleven, een familiebedrijf, simpelweg omdat zij mij ook trouw bleven en niet besodemieterden. Iets wat een tweede natuur van garages lijkt te zijn. Zelfs toen we onze KIA in Italië niet op Italiaans kenteken kregen, verkochten wij hem aan deze garage in Nederland. Er is dus een vertrouwensband gestoeld op de fysieke realiteit.

 

Dus morgen gaan we met z’n tweeën naar de garage waar we een leenauto krijgen om de dag stuk te maken om vervolgens aan het einde van de dag onze eigen auto weer op te halen. Toen rees de vraag; wat doen we die dag? Een dag uit het stramien van alle dag en mijn hoofd is blanco. Het wordt een koude dag, dus de hele dag buiten slenteren of een stad als Amsterdam bezoeken is niet echt heel erg aantrekkelijk. En wat wil ik daar? Winkels kijken? Er gaat meteen door mij heen: wat zonde van de tijd. We moeten wel even naar een colbertje kijken voor mijn partner, omdat zijn werk dat op dit moment vraagt. Dus dat is een tastbaar doel en dan? Ik ken dat wel, je even onzeker /ontworteld voelen/wanen wanneer je niet je vertrouwde dingen doet , wat vakantie b.v. voor mij ook niet altijd aantrekkelijk maakt. Mijn dagen zijn niet zo gestressed dat ik er een breakje van moet nemen. Als ik even wat anders wil doen of even wil ontspannen dan zoek ik die activiteit uit die mij dat biedt. Op vakantie heb ik al die zaken niet bij mij, die ik dan graag zou willen doen en op vakantie doe je dingen met elkaar anders had je wel in je eentje kunnen gaan.

 

Maar dat alles beantwoord mijn vraag niet. Wat zullen we morgen doen? Wat moeten we eten? We zijn nog altijd gluten/gist/suiker/koemelk/koffie/thee vrij, dus dat is niet makkelijk even een broodje bestellen. Ik weet het niet, werkelijk niet. Ik zal het wel zien en in het moment bepalen, maar dat voelt als geen zelfverantwoordelijkheid nemen, maar ja moet ik voelen serieus in overweging nemen? Want dat is wat ik zei, het voelt als… Het lijkt erop dat het een leuk idee leek een dagje vrij er tussenuit, maar naarmate het reëler wordt begin ik zo mijn twijfels te hebben of ik er behoefte aan heb. Het werd geboren uit het idee dat mijn partner vroeg of ik mee wilde met hem, aangezien hij dit met de auto op zich had genomen. Ik vond het niet leuk voor hem om een hele dag alleen stuk te maken dus zei ik ja om mee te gaan, maar realiseerde mij niet hoe ik zou reageren op een dagje vrij. Ik schoof dat voor mij uit, tot het moment dat mijn partner zei; wat zullen we morgen gaan doen? En toen werd het leeg en had ik geen idee.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrije tijd te creëren door toezeggingen te doen aan een ander vanuit het perspectief ‘dat is zielig voor de ander’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten wat ik met deze zelf gecreëerde vrije tijd aan moet die als een voortvloeisel/consequentie zich nu aan mij aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrije tijd die zich nu aandient in afscheiding van mijzelf te zien terwijl ik het als consequentie creëerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid voor deze zelf gecreëerde consequentie te willen nemen door blanco te zijn in mijn geest en niet te weten wat te doen met een dagje vrij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dagje vrij in combinatie met een bezoek aan de garage als een beperking te ervaren die ontstond toen ik een keuze maakte maar de consequentie ervan niet wilde accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lege hoofd het gevolg is van geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen en nu als een excuus door mij naar voren te worden geduwd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer mijn startpunt vanuit zelfoneerlijkheid is genomen, door het honoreren van een gevoel als ‘dat is zielig voor mijn partner’, de uitvoering of uitwerking automatisch frictie oplevert wanneer ik daarbinnen zelfoprecht wil zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verleiden tot het zijn van een meelevende en sociale partner om zo als goed te worden gezien en ervaren te worden door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gaan staan in de schoenen van mijn partner een ander startpunt had opgeleverd en ik dan had kunnen zien dat mijn partner het gezellig vindt om samen een dagje door te brengen en dus vraagt of ik met hem mee ga, waardoor er geen krampachtig pleasen in het startpunt had gezeten en ik inderdaad in het moment had kunnen zijn en beslissen wat te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn startpunt kan veranderen nu ik heb gezien dat het een zelfoneerlijke beslissing was en alleen maar frictie oplevert in mijn geest en mij gevoelens oplevert en mogelijkerwijs ook back chats wanneer ik dit proces doorloop vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn startpunt niet in ogenschouw te nemen maar mij in plaats daarvan te concentreren op de zelf gecreëerde consequenties en gevoelens te creëren van niet meer terug kunnen en angst voor gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat alles met een startpunt begint en alles een start heeft en krijgt doordat ik dat aanstuur in zelfoprechtheid of zelfoneerlijkheid ende enige manier om iets bij te sturen is het terug gaan naar het startpunt om het opnieuw te doorlopen op een manier die het beste is voor iedereen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gezichtsverlies te lijden en mij niet te realiseren dat het de angst is om gesnapt te worden met zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vrije dag in het kader van een ander te zetten en mijzelf buiten beschouwing te houden door mee te gaan met mijn partner uit medelijden en zo niet voor mijzelf te zorgen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in de optelsom hoor wanneer mijn partner en ik samen een dagje vrij besteden en het beleven van zo’n dag in separatie van mijzelf zal alleen maar frictie opleveren en een geest die vecht voor zijn recht binnen dit alles vanuit een punt van eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest denkt in ‘ik’ en dat wanneer ik vanuit zelfoneerlijkheid een onecht ‘wij’ creëer dan zal mijn geest/ego in opstand komen met gevoelens van ‘dit wil ik niet’ uit angst van mijn geest om niet langer te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik een ‘wij’ creëerde binnen het punt van vrije tijd, vanuit separatie en mijn geest even gek dacht te worden en terug vocht om het ‘ik’ te behouden waar het zo aan gehecht is.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt te veranderen binnen dit punt van een dagje vrij en weg met mijn partner, en het te veranderen in een startpunt van een moment/dag met elkaar doorbrengen en genieten van elkaars gezelschap als het verlengde van ‘ik’ wat dan automatisch ‘wij’ wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te staan en te accepteren dat mijn geest vanuit eigenbelang/egoïsme handelt en mij dit probeert aan te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijn startpunt te kijken en niet mijn zelf gecreëerde consequenties als oorzaak te zien van een geaccumuleerde situatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te scheiden van mijzelf en gevoelens niet de overhand te laten nemen waardoor ik de handdoek in de ring gooi en geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen.

Dag 134 van 2555; de verarming van Nederland

Dag 134 van 2555; de verarming van Nederland  Waar ik gisteren aanliep tegen het feit dat mijn communicatie in de supermarkt niet goed uitpakte toen ik sprak over €20 stuk maken in losgeld, stond ik vandaag met mijn dochter bij de bushalte te wachten op de enige bus die op dat tijdstip langskomt. Mijn dochter stond klaar om in te stappen met haar krukken, de bus was te vroeg, en ging niet in het busvak staan wat daarvoor bedoeld is en de buschauffeuse zwaaide met haar armen van “wat wil je nou”. Wij stonden verbouwereerd te kijken naar de gebaren die ze maakte en waren verrast door het niet direct stoppen van de bus in het busvak. Toen de deuren opengingen en mijn dochter instapte, begon de buschauffeuse tegen mij geïrriteerd te praten. Waarom we niet gezwaaid hadden of ons hand hadden opgestoken? Geen idee dacht ik. We doen deze busroutine nu een week vanwege een geblesseerde knie van mijn dochter en niemand heeft haar gevraagd te zwaaien tot dusver en niemand is langs haar gereden wanneer ze op de blinden/slechtzienden plek stond om in te stappen. Klaarblijkelijk hadden wij een grote verantwoordelijkheid over het hoofd gezien door niet aan te geven dat wij mee wilden. Wat we wel niet dachten zei de buschauffeuse, ze kon niet voor iedereen maar gaan stoppen. En ik dacht dat we duidelijk duidelijk waren geweest. Er stopt rond die tijd geen enkele andere bus, er wachten nooit mensen die een bus later of een andere bus moeten hebben, omdat de tijden redelijk uit elkaar liggen, wij waren de enige personen die op de aangegeven plek klaar stonden om de bus in te stappen, maar we waren vergeten te zwaaien.

Twee weken terug stond ik in de biologische winkel waar een man van in de 70 tegen de cassiere zei: “ik zal je maar geloven op je blauwe ogen”, waarbij de cassiere vroeg wat hij zei en bij herhaling meldde ze dat ze hem niet begreep. Nederland is aan het verarmen over de hele linie, van financieel tot taal tot voedsel tot hoe men met elkaar omgaat. Na 6 jaar Italië valt dit mij na terugkomst echt op. Maar goed, ik zal het moeten doen met wat er van de maatschappij geworden is. Ik weet inmiddels wat het is om buiten het systeem te staan, oftewel aan de zijlijn van het systeem/maatschappij. Dat is niet hetgeen waarop ik mij richt, ik zal als deel van de maatschappij deel nemen aan de maatschappij, ik heb alleen een inburgeringscursus nodig in het verarmd Nederlands, waar ik met de taal die ik vanuit mijn opvoeding en opleiding spreek vaak niet begrepen wordt en waar ik zelf de maatschappij niet altijd begrijp, wat het van mij wil. Irritatie en frustratie hebben heeft geen zin ik zal een brug moeten slaan tussen mijzelf en de andere delen van het systeem om zo het mij bewegen in het systeem niet te bemoeilijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het niet altijd snappen van anderen, nerveus te worden, alsof er heel veel vanaf hangt en dat ik hetgeen ik niet snap zelf oplos moet oplossen om zo de weegschaal van dom en slim weer naar slim te krijgen en mij goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat anderen mij niet altijd snappen, terwijl het in mijn geest zo duidelijk allemaal lijkt wat ik communiceer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet altijd te kunnen verplaatsen in de schoenen van eenander en dat wat duidelijk is voor mij ook duidelijk acht voor een ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn logica de logica van een ieder is of dat ik op z’n minst begrepen zal worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren vanuit ego dat een ander mij zal begrijpen, omdat ik het zelf begrijp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit mijn ego boos te worden binnenin mij wanneer ik niet begrepen wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om Nederland als anders te ervaren door een gat van 6 jaar, terwijl dit proces van verarming al lang in gang was gezet en ik een soort van jetlag van 6 jaar doormaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een triest gevoel over mij heen te voelen als ik merk dat de taal zoveel armer is en enkel nog bestaat uit eenvoudige sms-taal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik aansluiting mis bij deze maatschappij en mij niet te realiseren dat het eengevoel is en ik in mijn dagelijkse contact met de maatschappij gewoon mijn dingen kan doen en af en toe een extra brug moet slaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door het systeem te worden uitgespuugd als ik mij niet aanpas aan de algemeen geldende arme normen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn omgeving te staan en te vragen zonder vooroordelen wanneer ik het niet snap en nogmaals op een andere manier uit te leggen wanneer een ander mij niet snapt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een taal te leren spreken die niet op mijn programmering is gebaseerd, maar op dat wat de communicatie met anderen in het moment ondersteunt en er zo, los van waarde oordelen toch communicatie is zonder onnodige frustraties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Nederland te nemen zoals het nu is, en niet vanuit nostalgie terug te kijkend op hoe het was, en zo effectief te kunnen zijn in een maatschappij die verarmd is geraakt door de input van een ieder, en daardoor het produkt is van ons allen en dus een deel is van ons allen.