Dag 233 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen en mijn verbintenissen rond het onderwerp menstruatie, als een voortzetting op de dimensies die ik gisteren heb aangesneden en doorlopen.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in een polariteit zie gaan van geen menstruatie meer willen hebben dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het verlangen om geen menstruatie meer te hebben de andere kant van de polariteit is en ik geen verlangen naar nog de ene pool of de andere hoef te hebben om hier te kunnen zijn in elke adem. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer polariteit te gebruiken als afleiding om niet te zien dat ik in afscheiding een relatie probeer te hebben met mijn menstruatie en vagina vanuit een punt van negatieve/positieve lading.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen van de pijn die ik ervaar tijdens een menstruatie dan stop ik en haal ik diep adem. Ik realiseer en zie dat mijn vagina in mijn perspectief mijn vrouwelijkheid vertegenwoordigt die elke maand gereed staat als lijf voor het moederschap ook als dat niet nodig/gewenst is. Ik stop het beschuldigen en de connectie tussen mijn vagina en vrouwelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten tegen mijn ovuleren maar het te nemen zoals het komt en niet in gevecht te gaan met mijn fysieke lijf, maar liever te kijken wie ik ben in de pijn van mijn menstruatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als een geheime entiteit zie benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in mijn leven op dit punt van geheimzinnigheid door voorgeprogrammeerd te zijn en dat te beschouwen als van mijzelf. Ik stop met de geheimzinnigheid rond mijn vagina en sta 1 en gelijk als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet te verwarren met wie ik werkelijk ben, maar te zien als wie ik ben geworden en zo mijn vagina te zien en ervaren als  een lichaamsdeel als alle andere.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet voor 1 lichaamsdeel kan schamen als ik mijzelf als eenheid gelijk aan het leven beschouw. Ik stop de schaamte en heel de gebroken relatie met mijn lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om schaamte als een indicator naar verandering te nemen en mijzelf te beseffen dat dit een begin van mijn bewustwording op het punt van mijn gebroken relatie met mijn lijf is.

 

Wanneer en als ik mijzelf langzaam mijn vrijheid zie verliezen door lange snel opvolgende menstruaties dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een geest projectie is en niet gebaseerd is op de werkelijkheid en dus een afleider voor wat werkelijk hier is. Ik stop de afleiding en leef mijn vrijheid door mij te bevrijden van mijn emoties/gevoelens/angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat mijn vrijheid niet door mijn vagina afgepakt kan worden, maar dat ik de enige ben die instaat is om mijn vrijheid in te perken door angsten/emoties/gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie gaan in de angst voor de dood dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dood te gaan omdat ik op een punt ben waar ik verandering met beide handen kan aangrijpen wat mijn geest ziet als de dood of het verwerpen en niet veranderen op dit punt. Ik stop de angst voor de dood/verandering en beweeg mij 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om veranderingen te omarmen en niet te ervaren als dood en verderf. Waarbij ik mijn vagina niet als de brenger van de dood waarneem of hetgeen dat mij kan besturen alsof het een eigen entiteit is, maar mij te realiseren dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor het leven dat ik leef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het patroon van speciaal zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets speciaals nodig heb om mijzelf als speciaal en waardig te kunnen ervaren. Ik stop deze honger naar speciaal zijn en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel lichaamsdeel als speciaal te bestempelen om zo mijn eigenwaarde te kunnen ervaren en leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie ervaren als vies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord vies niet alleen op mijzelf als fysiek vies/onder het bloed zie , maar ook als vies als een vieze persoonlijkheid, waardoor het woord extra hard binnenkomt. Ik stop de associatie met het woord vies en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het vies ruiken als een equivalent voor een vieze persoon hier door mij gebruikt wordt op een minder bewust niveau. Ik wil niet zien/ervaren dat anderen mij op afstand kunnen ruiken voor de vieze/oneerlijke persoon die ik ben, dus houd ik dat liever geheim en schaam ik mij liever op voorhand voor eventuele geurtjes die meer in mijn geest aanwezig zijn dan in mijn fysieke werkelijkheid, om mijn ware aard te verraden.

 

Wanneer en als ik mijzelf  in de wacht zie zetten om te wachten tot iets plaatsvind, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan leven als ik wachtende ben op iets dat komen gaat. Ik stop het wachten en leef in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer 7 jaar op iets te wachten als een verlangen dat eindelijk uit gaat komen, maar mij te beseffen dat het leven in elke ademhaling zit en elke gemiste adem een gemiste kans op verandering in het leven is.

 

Wanneer en als ik mijzelf onzichtbaar zie maken voor pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te leren van de pijn over wie ik ben als en in de pijn en zo verandering te vrezen. Ik stop het mijzelf verstoppen voor de pijn als verandering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren van de pijn in mijn lijf en gelijk en 1 te gaan staan aan de pijn om mij verder te laten voeren door de adem en als geheel de verandering te betreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie als het middelpunt van het bestaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik het middelpunt van mijn bestaan zou zijn ik om mijn eigen as zou ronddraaien in kringetjes en nooit uit het kringetje zou kunnen ontsnappen. Ik stop het ronddraaien in kringetjes en durf de stap uit de kring te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als punt midden in de wereld te zetten om 1 en gelijk te participeren als en in het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie gebruiken om mij verder af te scheiden van mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf opzettelijk afscheid van mijn vagina om het niet onder ogen te komen wat er werkelijk dwarszit. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst tot een eeuwigdurende menstruatie  niet te gebruiken om mij in de greep van de geest te houden. En zo niette zien dat ik niet instaat ben om als geheel te functioneren zonder emoties/gevoelens/angsten omtrent lichaamsdelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met een ideaalbeeld dat gecreëerd is door de media over vagina’s, ik stop en adem haal. Ik realiseer en zie dat ik nooit aan een gefoto-jokte versie van een vagina kan voldoen/zou moeten voldoen om mijzelf volledig en waardig te voelen. Ik stop het vergelijken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te gebruiken om eigenwaarde te bewerkstelligen, vanuit een punt van oneerlijkheid met mijzelf en mijzelf als het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met een polariteit te maken heb die ik installeerde op mijn 7e. Ik stop de angst voor de menopauze als een toekomst projectie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te projecteren in de toekomst over de menopauze, maar het te doorlopen als het daar is en met gezond verstand dit als geheel en gelijk en 1 aan het leven te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wensen en verlangen naar de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gevolgen niet kan overzien van mijn verlangen. Ik stop het wensen en verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de menopauze niet als een ideaalbeeld te zien zonder dat ik weet hoe dat in werkelijkheid bij mij gaat plaatsvinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de vrijheid uit de media/reclame spots dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een voorgeprogrammeerd beeld vanuit de media is dat ik najaag om vrijheid te kunnen ervaren. Ik stop het verlangen naar vrijheid door los te zijn van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de voorgeprogrammeerde vrijheid niet te gebruiken om 1 en gelijk aan mijn lijf als het leven te worden, maar in zelfoprechtheid te zien/realiseren/begrijpen dat eenheid alleen kan plaatsvinden wanneer alles 1 is en gezien wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat mijn vagina mij aanstuurt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een deel van mij nooit het geheel kan aansturen, maar dat aansturen de som van alle delen is. Ik stop het geloof in de supermacht van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk te gaan staan aan mijn vagina en het geen superkrachten toe te kennen om het zo de schuld te kunnen geven van al het kwaad dat mij overkomt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie overtuigen dat de vagina geen plezier kan opleveren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een zuurpruim ben geworden die liever het slachtoffer van zichzelf is dan de angst in de ogen te zien. Ik stop deze overtuiging en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn vagina wel degelijk garant staat voor plezier net zoals ongemak van tijd tot tijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf buitengesloten voel door mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. ik realiseer en zie dat ik in afscheiding ben van mijn fysieke lichaam. Ik stop de afscheiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens van buitengesloten te zijn als een rode vlag te gebruiken om te zien dat ik afscheiding van mijzelf besta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als vijand zie beschouwen dan stop ik e haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met mijzelf in gevecht ben en mijn lichaam niet accepteer als een geheel. Ik stop het gevecht met mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te bevechten, maar te zien waar ik bang voor ben om dat zo onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in polariteit waarin ik mij meer en minder voel dan mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heen en weer ga van pool naar pool, waardoor niets verandert en er geen eenheid ontstaat. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor verandering in welke vorm die zich ook aandient aan mij.

 

Wanneer en als ik mijzelf beperkt voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat alleen ik mijzelf kan beperken als geheel en niet een deel van mij dat ik om die reden zijn bestaansrecht ontken. Ik stop het gevoel van beperking en zie dat ik mij hierdoor beperk e haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te beperken door een gevoel van beperking en mijzelf te tonen dat er angst onder dit gevoel van beperking zit, de angst voor verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf door aanraking van mijn vagina, tijdens het schoonhouden gedurende mijn menstruatie, mijzelf in robotische handelingen zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een echte fysieke aanraking met mijn vagina in deze periode niet aankan door de emotionele ballast die ik op mijn menstruerende vagina heb gelegd. Ik stop de gevoelloze aanraking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn vagina aanraak, om welke reden dan ook, ik dat doe als een echte fysieke aanraking en niet een aanraking aangestuurd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf als slaaf mijn menstruatie zie doorlopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf slaaf heb gemaakt aan de vagina als losse entiteit van mijzelf om te hopen op de vrijheid van geen menstruatie te hebben. Ik stop het slaaf zijn en participeer  in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slaaf te zijn van mijn eigen geest en altijd te handelen vanuit het principe “in het belang van een ieder” om zo mijzelf aan te sturen in zelfoprechtheid door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie terroriseren met alle emotionele ballast die ik heb omtrent mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zo mijzelf afscheid van mijzelf en zo mijn zelfexpressie beperk. Ik stop het terroriseren en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf nog het leven te terroriseren met de inhoud van de geest en altijd te zoeken naar dat punt van evenwicht waar ik kan handelen in het belang van een ieder en zo mijzelf niet te saboteren. Ik kan niet accepteren en toestaan dat ik mij anders voordoe dan wie ik ben als de expressie van het leven.

Dag 232 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 2

equal money capitalismIn mijn blog van gisteren heb ik aangekondigd dat ik vandaag de zelfvergevingen zal uitschrijven omtrent het mij afscheiden van mijn vagina in relatie tot menstruatie.

 

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn menstruatie nooit zou komen, omdat ik als 7-jarige dacht dat het meteen zou beginnen toen ik hoorde over menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn menstruatie als een punt van eigenbelang te benaderen, waardoor ik ineens groot zou worden en zou meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verlangen naar mijn menstruatie als een polariteit op te pakken, waardoor het intens verlangen naar de menstruatie zich gaandeweg omboog naar het verlangen om nooit meer te menstrueren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik nooit meer van de helse pijnen van mijn menstruatie af zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bloeden van mijn vagina als entiteit de schuld te geven voor mijn maandelijkse pijnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat door het dragen van maandverband de nadruk juist wordt gelegd op dit lichaamsdeel, deze entiteit, die alleen maar mag bestaan in zijn eigen schaduw, in de geheime onderwereld van alles wat het daglicht niet kan verdragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het hebben van een entiteit dat niet getoond kan/mag worden dan alleen in het geniep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik met een grote rode vlek in mijn broek in het openbaar mij moet bewegen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina de schuld te geven van het feit dat het mij voor schut kan zetten en het mij in verlegenheid kan brengen door zijn ware aard, een bloedend gat, te tonen aan de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de menstruaties zich steeds sneller zullen opvolgen en langer zullen duren, zodat langzaam maar zeker ik van mijn vrijheid wordt beroofd om dat te kunnen doen wat ik wil. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als vrijheid berover te zien tijdens mijn menstruatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben leeg te bloeden en te bezwijken onder mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina instaat is om zelfmoord te plegen ten koste van de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina de controle over mij als geheel heeft en kan bepalen hoe ik mij voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het kijken naar het fysieke voorkomen van mijn vagina en teleurgesteld te zijn bij de aanblik aan mijn vagina en te zien dat het meer van hetzelfde was als de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als meer te zien en bijzonder door al het geheimzinnige eromheen, en frictie te bemerken nu mijn vagina er niet bijzonder of speciaal uitziet, maar eigenlijk een beetje zielig hoopje vel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat een ander zou kunnen ruiken dat ik ongesteld ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vies te ervaren wanneer ik heftig bloed en het bloed overal en nergens zit, en ik het liefst mijzelf van mijn vagina wil afscheiden en er niet mee geassocieerd wil worden.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf eindeloos te zien wachten op een menstruatie die uiteindelijk 7 jaar later zich aandiende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloos te worden en mijn lijf en mijn vagina niet meer te vertrouwen dat zij dat gingen doen wat volgens fysieke regels zou moeten gebeuren en ik niet dat zou behalen wat de uiteindelijke belang was, n.l. groot worden en een vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in elkaar duiken van de pijn die ik zo graag wilde laten stoppen maar die niet kon stoppen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn als iets van buitenaf te ervaren dat mij werd aangedaan door de vagina di ede aanstichter van alle kwaad was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een prop van een maandverband in mijn onderbroekje en zeker te weten dat iedereen het ziet en mij aanstaart. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het middelpunt van mijn bestaan ben en iedereen altijd op mij let en in detail naar mij kijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een enorme vlek in mijn broek die absoluut niet meer te verbergen is en mij het schaamrood op de kaken doet krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vies en laag te voelen door een vlek in mijn broek en mij niet te realiseren dat het de geheimzinnigheid en het weg willen stoppen van de vagina is dat maakt, dat ik schaamte ervaar dor de vlek in mijn broek veroorzaakt door een lekkende, bloedende vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met maandverband de hele maand rond en nooit meer niet te bloeden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in beelden die niet fysiek reëel zijn, maar waar ik aan vastklamp om zo angst te ervaren en meer afscheiding van mijn vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien op de grond liggend en totaal te zijn leeggebloed, waarbij ik geen controle meer over mijzelf heb/ervaar. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik kan doodbloeden aan een menstruatie en hier totaal geen gezond verstand meer kan toepassen door de waas van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien te zien kijken naar een vagina die speciaal en mooi is en mij zelfwaarde geeft, iets om trots op te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden in mijn geest te ontwikkelen over hoe een mooie vagina eruit ziet, gevoed door media, en frictie te beleven in de fysieke werkelijkheid als het er niet zo uitziet als verwacht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderlijf in de geest totaal onder het bloed te zien en mij smerig en vies te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verwachten dat een menstruatie een schoon en net gebeuren is dat vrij ongemerkt en ongezien voorbij gaat.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik niet meer ongesteld ben en mijzelf bevrijd voel en niet meer in de ban van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen voor het andere eind van de polariteit, waar ik vroegtijdig in de overgang kom, en niet weet of ik de gevolgen van de menopauze al wil ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik en te verwaarlozen menstruatie heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet mijn fysieke lijf kan manipuleren vanuit een startpunt van eigenbelang waarin ik niet alle gevolgen van een vroegtijdige menopauze kan overzien en niet alle voordelen van een menstruatie begrijp.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat mijn vagina mij niet meer in zijn greep houdt en ik vrij kan zijn als een geheel met mijn vagina, net zoals de reclame spotjes van maandverband waar vrouwen rondhuppelen in het gras om hun vrijheid te verbeelden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te beseffen dat het verlangen naar dit denkbeeld, niet een verlangen uit vrije wil is maar een verlangen vanuit voorgeprogrammeerd zijn, als gevangene van de matrix.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina houdt mij in zijn greep’ in mij te laten bestaan en zo te geloven dat ik niet vrij ben en mijzelf niet aanstuur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina een andere entiteit is die leeft in mijn lijf en mij aanstuurt, wat het tot parasiet maakt, oftewel een lagere vorm van leven op de maatschappelijke ladder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘door mijn vagina heb ik menstruale ellende’ in mij te laten bestaan en zo mijn vagina de schuld te kunnen geven van al dat vervelend is in mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als zondebok te gebruiken en niet 1 en gelijk aanmijn vagina te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘mijn vagina geeft meer ellende dan plezier’ in mij te laten bestaan en zo de vagina als de bron van het kwaad te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat afscheiding van een deel van mij in oneerlijkheid wel gevolgen moet opleveren en zich tegen mij keert als een zuurpruim.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf buitengesloten te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan gedachten over mijn vagina, door het te zien als een aparte entiteit die mij aanstuurt zonder dat ik daar aan te pas kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen de vagina die duidelijk voor mij de vijand is en in de gaten gehouden moet worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf tegen zichzelf uit te spelen en zo in gevecht met mijzelf te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minderwaardig te voelen ten opzichte van mijn vagina en tegelijkertijd mijn vagina als te min te beschouwen als reactie op het toestaan en accepteren van, de mindere te zijn dan een deel van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan als geheel als fysiek lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een fysiek deel van mij dat functioneert naar behoren, mijzelf kan beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn vagina, het kwaad dat het daglicht niet kan verdagen, waar ik niet mee geassocieerd wil worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben geworden in separatie van mijzelf.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op de fysieke geur van een ongesteldheid en die wil verbergen net als mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van mijn vagina die ik niet de baas ben volgens mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schoonmaken en het aanraken van de vagina tijdens mijn menstruatie als het schoonmaken van een ding te beschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust de connectie met dit lichaamsdeel uitschakel vanwege teveel geestelijke ballast er omtrent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf fysiek onzichtbaar te willen maken door in mijn lijf te willen wegduiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan de buitenwereld als ‘kijk hier ben ik’ te willen tonen, maar mij als een slaaf voel van een systeem/patroon dat menstruatie heet.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slaaf van de menstruatie te beschouwen en mij navenant te gedragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik slaaf moet zijn aan mijn menstruatie om het te doorlopen en weer over te laten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te genieten van mijn vagina als geheel van mij, maar mijn vagina als buiten gebruik te beschouwen tijdens mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet alleen af te scheiden van mijn vagina, maar tegelijkertijd ook van mijn menstruatie, als het ergste wat mij maandelijks overkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van vies dat ik jegens mijn vagina heb rond mijn menstruatie, vast te houden in mijn geest en mijzelf mee te terroriseren op momenten waar het niet past. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vies een aanleiding te laten zijn om mijzelf af te scheiden van mijn vagina en zo af te scheiden van mijzelf als geheel, wat mij beperkt in mijn expressie gelijk aan en in het leven.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 231 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 1

equal money capitalismWaar Eva in het paradijs Adam verleidde met de appel van de boom van kennis en informatie, zagen we dat na het nuttigen van de appel zij zich bewust werden van hun naaktheid/fysikaliteit. Dit was het moment dat er schaamte ontstond omtrent hun naaktheid, maar tegelijkertijd ook manipulatie zijn intrede deed. Wellicht verleidde Eva, Adam, nu met haar lichaam en was haar ‘grot der wonderen’ hetgeen Adam niet kon weerstaan. Waar wij heden ten dage geld en seks als grote motivators hebben om ons te laten bewegen door ons fysieke bestaan, hadden Adam en Eva alleen seks. Door de bewustwording van hun naaktheid oftewel hun ware aard ontstond er al snel separatie tussen lichaam en geest. Dit zou je als een erfzonde kunnen zien die generatie na generatie werd doorgegeven.

Zijn de meesten van ons niet opgevoed met het besef dat naakt zijn niet iets is waar je te koop mee loopt, dat is intiem, wordt dan gezegd. Maar staat intiem hier dan niet gelijk aan geheimzinnig/stiekem het kan het daglicht niet verdragen. Ik was als kind niet trots op mijn fysieke lichaam, ik had er ook geen hekel aan, maar ik functioneerde niet als een geheel. Mijn vagina werd vaak aangeduid met een hoofdknik naar beneden, wat op mij als kind overkwam als, dat ding daar beneden waarmee je plast. Ik snapte het geheimzinnige eromheen niet, maar zoiets wordt gewoon en je neemt dat als kind over. Er werd een naam voor bedacht, want elk gezin gaf het weer een andere naam, wat aangaf dat het een andere entiteit moest zijn dan ikzelf want het had een andere naam. Als ik bij anderen thuis kwam en ik zei dat mijn been jeukte dan werd ik begrepen, had ik gezegd dat mijn spaarpot jeukte dan hadden sommige gezinnen mij waarschijnlijk moeilijk aangekeken. Een andere entiteit en gesepareerd van de rest van mijn lijf met een naam die naar geld verwijst. Ik was de weg kwijt als kind.

Naar mate ik groter werd mocht ik bepaalde dingen niet doen en bepaalde houdingen niet aannemen, want dan zou men mijn vagina/onderbroekje zien. Dit werd niet met zoveel woorden gezegd, maar mij werd gevraagd om mij damesachtig te gedragen, waardoor ik niet eens heerlijk met mijn benen wijd in een stoel kon gaan zitten. Ik zag die vagina van mij, die losse entiteit, mijn vrijheid inperken. Op mijn 14e werd ik ongesteld, wat mijn band met mijn vagina niet deed versterken. Mijn menstruaties waren vanaf het begin heftig en zeer pijnlijk. Ik had 7 jaar gewacht op mijn menstruatie en het leek mij iets leuks om naar uit te kijken, althans zo werd het gebracht, “dan ben je een groot meisje, een vrouw”, nou kom maar op dacht ik. Door mijn menstruatie heb  ik mijn vagina wel ettelijke keren in de uitverkoop willen doen, de pijn heeft ons geen hechtere band doen krijgen, maar ik zag het als de bron van al het kwaad.

Deze blog serie die 3 blogs zal gaan omvatten en als onderwerp menstruatie heeft, zal deel gaan uitmaken van een grotere serie die allemaal als titel ‘de vagina de bron van al het kwaad’ zullen hebben. De verschillende onderwerpen die ik wil gaan aansnijden zijn, menstruatie, vrouwelijke bewustwording, in het geniep en kinderen krijgen, om zo terug naar de bron te gaan. Daar waar ik mij afscheidde van mijn vagina, om opnieuw een band met mijn vagina op te bouwen, gelijk en 1 aan al mijn andere lichaamsdelen. Vervolgens zal deze serie mij dan weer terug leiden naar het onderwerp candida, waar de vorige 3 blogs gingen over de angst voor een mogelijke vaginale infectie. Mijn afgelopen blogs maakten mij duidelijk dat ik eerst de band met dit lichaamsdeel de vagina moet herstellen alvorens verder te kunnen gaan met verdere onderzoeken in mij als mens en leven als een reflectie van binnen naar buiten en buiten naar binnen.

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.