Dag 186 van 2555; wanneer frustratie de overhand neemt

equal money capitalismGisteravond wilde ik mijn partner een website tonen, maar zodra ik op mijn balk ging staan om de URL in te voeren dan floepte mijn cursor naar boven of beneden van de balk. Mijn partner zei iets in de trant van, je moet wel in het kader klikken. Waarop ik zei, dat is wat ik doe, maar de cursor springt meteen weg. Ik zat te zuchten en te bedenken hoe ik het snelst dit kon oplossen. Mijn partner vroeg mij om niet de rechter muis knop in te drukken, maar gewoon op de balk te klikken, en dat was nu juist wat ik steeds had gedaan. Ik raakte geïrriteerd van de opmerkingen van mijn partner, hij veronderstelde door alleen naar het scherm te kijken dat ik van allerlei zaken deed, terwijl dat niet het geval was. Ik zag irritatie bij hem en ik wilde dit snel tot een einde brengen om niet in een impasse te komen, dus besloot ik de tab te sluiten. De tab sloot niet maar gaf in plaats daarvan een voor mij nieuw uitklap venster. In de tussentijd bleef mijn partner door ratelen in mijn linker oor dat ik toch echt moest ophouden om de rechter muisknop te gebruiken. En ja toen was ik gefrustreerd, mijn partner dacht dat ik gefrustreerd was van de computer, maar in werkelijkheid was ik gefrustreerd van mijn communicatie met hem. Ik had het idee dat ik niet tot hem kon doordringen dat hij vast zat in de realiteit van het beeldscherm, wat duidelijk niet de realiteit was aangezien ik niet dat met de muis deed wat er werd weergegeven op het scherm. Maar wat mij het meest frustreerde was dat ik door de woordkeuze die mijn partner gebruikte kon horen dat ik in dit moment werd beoordeeld door de ogen van eerdere ervaringen geladen met frustratie die mijn partner over mij heeft. Daar zat ik dus in mijn fysieke realiteit en ik snapte niet hoe ik tot mijn partner kon doordringen die zijn vertrouwen bouwde op eerdere negatief geladen ervaringen en de werkelijkheid van het computerscherm dat duidelijk in de bonen was.

 

Wat mij opviel in deze situatie was dat dit een grote frustratie van mij is wanneer mensen mij beoordelen aan de hand van gewezen ervaringen. Ik ken mensen die altijd blij worden van mij, omdat zij die ervaringen hebben gehad en dat willen behouden.Vroeger als kind werd je vaak afgerekend op het beeld dat je ouders van je hadden gevormd. Dit zijn zulke situaties waar ik het gevoel heb dat ik geen invloed kan uitoefenen op mijn werkelijkheid, omdat de ander niet deelneemt aan de fysieke werkelijkheid. En omgekeerd maak ik mij er natuurlijk zo nu en dan ook schuldig aan om anderen te benaderen op basis van opinie of eerdere ervaringen. Zo kunnen we niet effectief met elkaar omgaan, de werkelijkheid van de geest en de fysieke werkelijkheid zijn niet 1 op 1 uitwisselbaar. Diegene in de werkelijkheid van de geest is een zombie in de fysieke werkelijkheid en diegene in de fysieke werkelijkheid kan geen contact maken met de zombie.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken van het feit dat ik niet in contact sta met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij beoordeeld aan de hand van eerdere negatieve ervaringen ik ook daadwerkelijk diegene ben uit de werkelijkheid van de geest van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het personage dat ik denk te moeten aannemen omdat het op mij gedrukt wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dit negatieve personage te worden, wat frictie geeft met het positieve zelfbeeld van mijzelf dat altijd goed uit de verf komt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego los te laten in zo’n situatie en probeer mijn gezicht te redden, wanneer ik zie dat de ander mij negatief wil afschilderen, terwijl dat niet berust op de werkelijkheid in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om letterlijk een muur te voelen tussen mij en de ander wanneer ik niet met communicatie kan doordringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het nooit meer goed komt en ik nooit meer zal doordringen tot die ander, nu de mindset veranderd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te gebruiken om mijn angsten te verbergen die erachter schuil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie de boventoon van mijn interactie te laten zijn en mij niet te realiseren dat ik mij op die manier limiteer en niet meer kan zien wat er gedaan kan worden om de situatie terug in het hier en nu te zetten om ermee om te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen nu communicatie niet lukt met de ander en het daar dan maar bij te laten en de frustratie in al zijn lagen in te slikken en te onderdrukken totdat het er een keer uit zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oplossing te kunnen zien, omdat ik denk vanuit het eigen kader en mij niet realiseer dat we met z’n tweeën zijn en dus samen uit een communicatie impasse dienen te komen, wat niet rust op 1 partij maar op beiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in zo’n situatie van geen communicatie te willen terugtrekken om mijn wonden te likken om niet meer met de negatieve ervaring geconfronteerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het terug trekken in de geest als meest veilige optie te zien wanneer communicatie in mijn fysieke werkelijkheid niet lukt en ik de handdoek in de ring gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen op basis van opinie en herinneringen en de ander niet de kans te geven om te laten zien wie hij/zij is in het moment en mij in dat moment niet te realiseren dat het ook mij frustreert wanneer anderen mij zo beoordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties in de fysieke werkelijkheid te beoordelen met de werkelijkheid van mijn geest en mij niet te realiseren dat zo’n beoordeling altijd verwijtend is of de werkelijkheid verdraaid ten voordele van mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mij verlies in frustratie over hoe de ander mij beoordeeld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze beoordeling niets aan mijn zijn veranderd en slechts een perceptie van de ander is. Ik stop en zie dat deze angst om slecht beoordeeld te worden mij nergens brengt dan consequenties en haal ik adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door frustratie in welke vorm dan ook en hoe geoorloofd ik het ook vindt ik het moment, frustratie geeft aan dat ik mijzelf niet aanstuur in het belang van een ieder dus is het een actie vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik bepaal wie ik ben in elk moment van mijn ademhaling en dat een opinie/ervaring/beeld van een ander daar geen verandering in aan kan brengen in de fysieke werkelijkheid.

Dag 133 van 2555; frustratie in de supermarkt

Dag 133 van 2555; frustratie in de supermarkt  Ik ging even een paar boodschapjes bij de supermarkt halen vandaag en zou meteen €20 voor mijn dochter wisselen wat zij nodig had voor school. Bij de kassa aangekomen, had ik de keuze tussen 2 kassa’s die open waren. Diegene waar ik voorstond en 1 helemaal aan de andere kant, ik koos degene waar ik voorstond. Alhoewel daar een cassiere zit die nog niet zo lang daar werkt maar altijd chagrijnig kijkt, bij alles zucht en vaak bijna geen woord wisselt dat niet met haar taak als cassiere te maken heeft. Ik had haar gelabeld als die onaardige cassiere. Dus de eerste back chat barste al los, terwijl ik dacht, “nee hè, niet haar”.

 

Het was mijn beurt en alvorens af te rekenen vroeg ik haar of zij voor mij een briefje van 20 kon stuk maken in kleiner geld met wat losse euros. Ja zei ze, waarop ik meldde dat ik de boodschappen met mijn pinpas ging betalen. Ze verblikte of verbloosde niet. Ik stak mijn kaart in het pinapparaat ,waarop zij zei, kijk nu heb je het probleem ook niet meer. Dit alarmeerde mij en ik trok mijn pinpas eruit. Wat bedoel je, zei ik. Zij bedoelde dat ik nu die €20 niet meer hoefde te wisselen. De volgende back chat diende zich aan. “Praat ik Russisch ofzo” Ik legde enigszins geïrriteerd nogmaals uit dat ik los van het betalen van mijn boodschappen, €20 bij haar wilde wisselen. Oh, zei ze, en gaf mij een briefje van 10 en 2 van 5. Waarop ik dacht dat ik gek werd. Dus herstelde ik mij en liet de derde back chat passeren, “ik vroeg toch om losgeld, wat is er nu zo moeilijk”, en vroeg nogmaals of ze het briefje van 5 in losse euros kon wisselen. Nee dat was niet mogelijk kreeg ik te horen, ga maar naar de klantenservice.

 

Bij de klantenservice vroeg ik of zij €5 in losse munten konden wisselen, omdat het bij de kassa zo’n probleem was. Waarop de dame achter de balie zei:” ja dat wil soms niet lukken bij de kassa, zij moeten kleingeld behouden”. En ja, daar had zij een punt, maar dat had de cassiere dan toch ook meteen kunnen communiceren toen ik haar vroeg of wisselen mogelijk was. Ik had geen pistool op haat slaap staan, ik wilde simpelweg weten of het mogelijk was. Gefrustreerd verliet ik de supermarkt. Frustratie om de miscommunicatie en frustratie over het feit dat ik mijn back chats had geaccepteerd en toegestaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “nee hè, niet haar” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de cassiere te labelen als een een onaardig iemand, gebaseerd op haar uiterlijk vertoon gezien door de ogen van mijn geprogrammeerde geest en mij niet te realiseren dat er een leven achter deze cassiere zit waar ik geen weet van heb en dus niet over kan en mag oordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bij deze cassiere in de rij te willen staan en af te rekenen omdat zij mij geen positief gevoel geeft en ik mij dus laat beïnvloeden door het humeur/gedrag van de ander inplaats van stabiel te zijn en de kracht om te leven uit mijzelf te putten omdat ik weet dat ik kan vertrouwen op mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik begrepen wordt en wanneer dat niet zo blijkt te zijn, totaal uit mijn doen te zijn en mijzelf door de ogen van de ander bekijk en bang ben dat zij mij raar vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet begrepen te worden en niet dat te krijgen wat ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn pinpas eruit te trekken  en het apparaat te laten piepen, omdat ik geschokt ben over het feit dat ik niet begrepen ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “praat ik Russisch ofzo” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om venijnig te worden als blijkt dat ik niet wordt begrepen en direct de schuld buiten mijzelf neer wil leggen door een snerende gedachte te deponeren om zo voor mijzelf beter uit de bus te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te maken door de snerende back chat “praat ik Russisch ofzo” als gedachte te accepteren entoe te staan en de cassiere als mindere af te spiegelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te zijn nogmaals mijn verzoek aan de cassiere te moeten uitleggen wat de knop van onzekerheid bij mij indrukte en mij liet voelen als een imbeciel en tegelijkertijd te geloven in de echtheid van dit gevoel als van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een explosie in mij te voelen wanneer de cassiere mij geld teruggeeft maar geen losgeld, waardoor ik totaal aan mijn communicatie ga twijfelen en mij afvraag wat ik nu eigenlijk heb kunnen overbrengen aan deze vrouw en dus de communicatie in z’n geheel persoonlijk neem en niet meer in ogenschouw neem dat de cassiere met haar gedachten/back chats bezig is en wellicht net als mij niet helder meer kan denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “ik vroeg toch om kleingeld, wat is er nu zo moeilijk” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verplaatsen in de schoenen van een ander en ervan uit ga dat zij de domme is en ik de slimme goed communicerende om zo mijzelf te behoeden van een afgang in mijn eigen ogen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afgewezen te voelen toen mij werd verteld naar de klantenservice te gaan en mij niet te realiseren dat wisselen eigenlijk bij de klantenservice plaatsvind en ik dus uiteindelijk op de juiste plek terecht kwam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een klein kind weggestuurd te voelen, omdat ik lastige vragen stel en men mij niet langer wil zien en dus wegstuurt en mij niet te realiseren dat ik alleen maar mijn kant van het verhaal ken en aannames doe voor de andere kant.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wisselen bij een kassa niet prettig is voor de cassiere die geld en losgeld nodig heeft voor haar contant betalende klanten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de cassiere niet instaat was om mijn verzoek af te slaan door welke reden dan ook, waardoor frictie en belangen verstrengeling ontstond en ik het vervelend vond om niet te krijgen wat ik wilde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen aan mijn behoeften te denken en niet te zien/bekijken of mijn verlangen/vraag ook in het belang van een ieder was.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg eerst de vraag te stellen of het de juiste plek is om geld te wisselen al sik dat bij de kassa wil doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet over 2 handelingen tegelijkertijd te praten zoals, wisselen en mijn boodschappen pinnen, om zo geen onnodige verwarring te zaaien en zodoende de consequenties te moeten oogsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn back chat gedachten in het moment niet als van mijzelf te beschouwen en de mate van eigenbelang erin te zien die al aangeeft dat ik te maken heb met de geest die rechtlijnig denkt vanuit eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet zo snel in het vervolg te frustreren en te irriteren door niet in het hier en nu te zijn maar af te dwalen op de gedachtes/back chats van mijn geest als de stem in mij die ik denk te zijn, maar mij te realiseren dat dit soort gedachtes altijd van de geest zijn verbloemd als mijzelf door mijn participatie in de geest.