Dag 284 van 2555: van boosheid tot opluchting – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie mijn voorgaande blog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden nadat ik genegeerd werd door de hulpverlener.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in de steek gelaten te voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wanneer ik wordt genegeerd en dus mij in de steek gelaten voel ik voor dat moment even ophou te bestaan door de ogen van mijn ego, wat mij boos maakt als een soort van uiting van onmacht. Ik stop dit zelfmedelijden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kracht niet weg te geven aan de ‘geest’/ego om zo geen boosheid meer te ervaren en even op te houden te bestaan als zelfaansturend levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik genegeerd word door een hulpverlener ik nooit uit deze situatie kom en daadoor te laat op het revalidatiecentrum zal arriveren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn verantwoordelijkheid weg te geven aan een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ik mijzelf niet langer aanstuur en dus daadwerkelijk voel/ervaar dat de situatie niet goed komt als de ander mijn verantwoordelijkheid niet overneemt van mij. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en de ander niet te misbruiken om mijn verantwoordelijkheid op te leggen, maar de ander zien als een ander levend wezen waar ik mee kan samenwerken om tot een oplossing te komen die voor beiden werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de angst om geen hulp te krijgen opstond en zelf hulp probeerde te mobiliseren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van opstaan vanuit angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet handel vanuit zelfoprechtheid waardoor het beschuldigen van de ander of de situatie snel op de loer ligt en ik mijn zelfverantwoordelijkheid hierdoor niet neem. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om hulp te leren zoeken vanuit een situatie van gelijkheid en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst en boosheid met de hulpverlener te communiceren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van communiceren vanuit emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee niet mijzelf aanstuur maar mijzelf door de emoties laat aansturen en tegelijkertijd hetgeen terugkrijg als een reflectie van mijzelf als de ander. Ik stop de emoties  en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf bewust te zijn dat ik krijg wat ik geef en het dus niet verstandig is om vanuit boosheid en angst te communiceren wanneer ik ondersteuning wil bij het zoeken naar een oplossing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van de hulpverlener te kunnen plaatsen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egoïsme, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door alleen mijzelf in mijn eigen bubbel te ervaren ik niet de andere kant van het verhaal in ogenschouw kan nemen los van het feit of dat legitiem is of niet. Ik stop het egoïsme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in de schoenen van de ander te gaan staan ook als ik het niet eens ben met de motivatie van het handelen van de ander, wat betekent dat ik niet alleen kennis neem van de andere kant /de ander maar dit ook meeneem in mijn handelen als een feit en niet als iets dat bestreden moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbolgen te zijn over het feit dat iets belangrijker is dan een hoofdader naar een zorginstelling vrij te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onbegrip, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet wil begrijpen dat er in deze wereld uit ongelijkheid gehandeld wordt, waardoor ik mijzelf van de ongelijkheid/wereld separeer en zo mijzelf buitenspel zet. Ik stop het onbegrip en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet buitenspel te zetten, maar te onderzoeken wat maakt dat er adhoc beslissingen op gemeentelijk niveau worden genomen die in conflict zijn met de omgeving waarin de beslissing werkelijkheid wordt, om zo te kunnen meedenken over effectiever omgaan met adhoc situaties waar meerere belangen als even belangrijk gezien kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen aannemen dat het leegpompen van een museum kelder belangrijker is dan de toegang open houden van een zorginstelling.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als inferieur beschouw omdat de ander niet alle dimensies van het probleem heeft gezien/meegenomen. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden tot mijn participatie in de polariteit superioriteit-inferioriteit en dus energie te halen uit het goed voelen wanneer ik mij naar de superieure kant toe worstel. Ik ben hierdoor niet meer instaat om te zien dat ook ik niet altijd alle dimensies van een situatie/probleem in ogenschouw neem en in dit geval de schreeuw van het geld het zwaarste woog voor de gemeente, wat hen verblinde om uitvoering te geven aan dit overstromingsscenario vanuit het principe ‘in het belang van een ieder’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gemeente te beschuldigen van de onveilige verkeerssituatie die ontstaat wanneer mensen tegen het verkeer in moeten rijden om bij de zorginstelling te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beschuldigen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik evenveel deel ben van het creëren van een onveilige verkeerssituatie door tegen het verkeer in de singel op te rijden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te begrijpen waarom ik zo graag de ander beschuldig in bepaalde situaties en zoals hier was dit een vorm van de aandacht afleiden van het feit dat ik zelf de verkeerssituatie onveilig maakte, maar dit verantwoorde met het excuus dat de ander mij in dat pakket duwde door de singel af te sluiten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn veel geld aan het parkeren in de stadsparkeergarage kwijt te zijn bovenop de kosten die we al hebben binnen dit revalidatieproces.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om geld te verliezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat ik niet rond kom wanneer ik onverwachts teveel uitgeef, waarbij ik in deze situatie mij onmachtig voel over mijn bestedingspatroon dat zich voordoet of het nu uitkomt of niet. Ik stop de angst om te overleven en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld niet als angstterrorisme te gebruiken ook al kan ik nu eenmaal zoveel doen met zoveel geld, het is het niet waard om mij zorgen te maken op voorhand waar niets aan de situatie kan veranderen, ik moest hoe dan ook mijn auto ergens parkeren en overal zou dat geld hebben gekost, hierin was geen sprake van keuze, maar een gezond verstand beslissing over hoe lang ik mijn auto op het duur tarief liet staan kon ik wel nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de angst om veel geld kwijt te zijn aan het parkeren mij in allerlei bochten te wringen om de auto weg te krijgen uit de dure parkeergarage.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van handelen vanuit angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zonder angst of emoties de auto zo snel mogelijk naar een goedkoper tarief kon brengen na mij geïnformeerd te hebben over de mogelijkheden. Ik stop het handelen vanuit angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten allen tijden te handelen vanuit gezond verstand en zo ook mijn goed geïnformeerde afwegingen te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schrik door mijn lijf te voelen op het moment dat ik gescheiden werd van mijn auto door een dicht traliehek van de parkeergarage.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst door projectie in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al op voorhand mij zorgen maak en de situatie als onmogelijk inschat zonder de situatie te doorlopen. Ik stop het fysiek maken van de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst die ontstaat door in de toekomst te projecteren niet langer fysiek te maken, maar eerst de situatie te onderzoeken binnen mijn fysieke werkelijkheid alvorens er conclusie aan te ontlenen en hier vanuit te handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn auto die dag niet meer terug te krijgen en meer kosten te moeten maken door met de trein naar huis te moeten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door geen controle op de kosten en het terug krijgen van de mijn auto te ervaren ik lichtelijk in paniek raak. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de controle over de situatie en daarmee ook het verlies van deze controle te zien als een moeilijke spagaat om een situatie te redden door de ‘geest’/ego en mij te beseffen dat wanneer ik deze controle omzet in aansturen ik dit nooit kan verliezen, want ik stuur mijzelf altijd aan ook als ik besluit niets te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer één met mijn adem in het moment te zijn en vanuit angst om geen controle over de situatie te hebben mijzelf te verliezen in allerlei rampscenario’s en dit gezond verstand te noemen en het voorbereid zijn op het ergste.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van excuses bedenken om de controle te behouden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in het hier en nu ben en dus excuses nodig heb om goed te keuren dat ik participeer in mijn ‘geest’. Ik stop de excuses en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het moment één met de adem te zijn van waaruit ik mijzelf aanstuur en omga met de situaties waarin ik mij bevind, die ik creëerde door de handelingen die aan mijn handelingen vooraf gingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen om voor mijzelf op te moeten komen, terwijl ik door het traliehek schreeuwde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om op te staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever een ander had gehad die het voor mij zou regelen, zodat ik niet geconfronteerd zou worden met dat wat ik als mijn tekortkomingen betitel. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet op te staan te zien voor wat het is, namelijk het niet geconfronteerd willen worden met mijn tekortkomingen die illusionair zijn, want zodra geld spreekt en ik de angst ervaar om geld te verliezen zie ik dat ik door deze druk enzelfoneerlijkheid wel kan opstaan en de situatie kan aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat de angst om de controle te verliezen mij deed handelen op een manier die ik niet gedacht had dat ik zou doen in zo’n situatie, namelijk het hard schreeuwen om hulp.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeloof over mijn kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit ongeloof gebruik als rookgordijn of dekmantel om mijzelf in de waan te laten dat ik niet instaat ben voor mijzelf op te staan en dat het beter is dat een ander dit voor mij doet. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf erop attent te maken wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wil nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bewaker die mij binnenliet in de parkeergarage als mijn reddende engel te zien, terwijl de man naar mij toekwam omdat ik hem riep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn kunnen te ontkennen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag wil zien waar ik toe instaat ben, omdat ik zo mijn legitieme rol als slachtoffer kwijt raak en dus daar geen energie meer aankan ontlenen. Ik stop mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik tot veel instaat ben en ik daar eigenwaarde aan kan ontlenen in plaats van energie te trekken uit het aannemen van een slachtoffer personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik bij noodweer de verkeersregels overtreed en ik een agent elk moment denk tegen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van regels willen blijven volgen uit angst voor de consequenties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet rigide regels kan toepassen wanneer de situatie om flexibiliteit vraagt. Ik stop mijn rigiditeit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door angst mijzelf niet tot een rigide wezen te maken, maar elke situatie weer als een nieuwe situatie te nemen die in sommige gevallen flexibiliteit van mij en de regels in het systeem vraagt, waar altijd gezond verstand te boventoon heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met adrenaline in mijn bloed snel tegen het verkeer in te rijden alsof ik er snel vanaf wil zijn en niet geconfronteerd wil worden met een gevoel van ‘stout’ zijn en de regels overtreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van regels niet durven te negeren/overtreden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zelf durf te denken en mijn deelname in het systeem als een slavenrol zie waar geen flexibiliteit of verandering inzit. Ik stop de angst voor veranderen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst om te veranderen onder de loep te nemen, die goed zichtbaar is wanneer ik niet durf te kijken naar de regels van het systeem en deze flexibel te interpreteren bij noodweer, maar kies voor rigiditeit en het gehoorzamen van de regels, omdat door mij gevormde opinies mij beletten van het zien van verandering en de mogelijkheid om te veranderen.

Advertenties

Dag 231 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 1

equal money capitalismWaar Eva in het paradijs Adam verleidde met de appel van de boom van kennis en informatie, zagen we dat na het nuttigen van de appel zij zich bewust werden van hun naaktheid/fysikaliteit. Dit was het moment dat er schaamte ontstond omtrent hun naaktheid, maar tegelijkertijd ook manipulatie zijn intrede deed. Wellicht verleidde Eva, Adam, nu met haar lichaam en was haar ‘grot der wonderen’ hetgeen Adam niet kon weerstaan. Waar wij heden ten dage geld en seks als grote motivators hebben om ons te laten bewegen door ons fysieke bestaan, hadden Adam en Eva alleen seks. Door de bewustwording van hun naaktheid oftewel hun ware aard ontstond er al snel separatie tussen lichaam en geest. Dit zou je als een erfzonde kunnen zien die generatie na generatie werd doorgegeven.

Zijn de meesten van ons niet opgevoed met het besef dat naakt zijn niet iets is waar je te koop mee loopt, dat is intiem, wordt dan gezegd. Maar staat intiem hier dan niet gelijk aan geheimzinnig/stiekem het kan het daglicht niet verdragen. Ik was als kind niet trots op mijn fysieke lichaam, ik had er ook geen hekel aan, maar ik functioneerde niet als een geheel. Mijn vagina werd vaak aangeduid met een hoofdknik naar beneden, wat op mij als kind overkwam als, dat ding daar beneden waarmee je plast. Ik snapte het geheimzinnige eromheen niet, maar zoiets wordt gewoon en je neemt dat als kind over. Er werd een naam voor bedacht, want elk gezin gaf het weer een andere naam, wat aangaf dat het een andere entiteit moest zijn dan ikzelf want het had een andere naam. Als ik bij anderen thuis kwam en ik zei dat mijn been jeukte dan werd ik begrepen, had ik gezegd dat mijn spaarpot jeukte dan hadden sommige gezinnen mij waarschijnlijk moeilijk aangekeken. Een andere entiteit en gesepareerd van de rest van mijn lijf met een naam die naar geld verwijst. Ik was de weg kwijt als kind.

Naar mate ik groter werd mocht ik bepaalde dingen niet doen en bepaalde houdingen niet aannemen, want dan zou men mijn vagina/onderbroekje zien. Dit werd niet met zoveel woorden gezegd, maar mij werd gevraagd om mij damesachtig te gedragen, waardoor ik niet eens heerlijk met mijn benen wijd in een stoel kon gaan zitten. Ik zag die vagina van mij, die losse entiteit, mijn vrijheid inperken. Op mijn 14e werd ik ongesteld, wat mijn band met mijn vagina niet deed versterken. Mijn menstruaties waren vanaf het begin heftig en zeer pijnlijk. Ik had 7 jaar gewacht op mijn menstruatie en het leek mij iets leuks om naar uit te kijken, althans zo werd het gebracht, “dan ben je een groot meisje, een vrouw”, nou kom maar op dacht ik. Door mijn menstruatie heb  ik mijn vagina wel ettelijke keren in de uitverkoop willen doen, de pijn heeft ons geen hechtere band doen krijgen, maar ik zag het als de bron van al het kwaad.

Deze blog serie die 3 blogs zal gaan omvatten en als onderwerp menstruatie heeft, zal deel gaan uitmaken van een grotere serie die allemaal als titel ‘de vagina de bron van al het kwaad’ zullen hebben. De verschillende onderwerpen die ik wil gaan aansnijden zijn, menstruatie, vrouwelijke bewustwording, in het geniep en kinderen krijgen, om zo terug naar de bron te gaan. Daar waar ik mij afscheidde van mijn vagina, om opnieuw een band met mijn vagina op te bouwen, gelijk en 1 aan al mijn andere lichaamsdelen. Vervolgens zal deze serie mij dan weer terug leiden naar het onderwerp candida, waar de vorige 3 blogs gingen over de angst voor een mogelijke vaginale infectie. Mijn afgelopen blogs maakten mij duidelijk dat ik eerst de band met dit lichaamsdeel de vagina moet herstellen alvorens verder te kunnen gaan met verdere onderzoeken in mij als mens en leven als een reflectie van binnen naar buiten en buiten naar binnen.

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

Dag 221 van 2555; een moeder doet dat – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden en toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik in een patroon verval van niet te durven opstaan in mijzelf als leven dan stop ik haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er angsten in mij zijn die ik voor waar/fysiek/reëel aanzie die mij tegenhouden te staan als en in het leven. Ik stop de angst in mijzelf, onderzoek deze en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra de angst mij bevangt en mij stopt om interactie met mijn fysieke werkelijkheid te hebben direct te stoppen in dat moment en te onderzoeken waar die angst aan ten grondslag ligt, zodat ik de angst kan opruimen en bezien voor wat het is om zo in werkelijke interactie met mijn fysieke werkelijkheid verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet zie opstaan in mijzelf als leven omdat de gevolgen mij tegenhouden dit te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment ben/leef maar mij bezig houdt met de gevolgen in de toekomst die ik al had kunnen voorkomen door in gezond verstand te beginnen aan het staan en wanneer het staan in het belang van een ieder is gedaan dan zullen er geen gevolgen ontstaan waar ik angst voor hoef te hebben of mijzelf door hoef te laten beperken. Ik stop het projecteren in de toekomst vanuit een punt van angst en niet handelen in het belang van een ieder en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik mij laat beperken om op te staan in mijzelf als de ander als en in het leven door niet in het moment te zijn en zo niet het geheel te kunnen overzien door het principe van ‘in het belang van een ieder’ niet toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst voor de ander heb als mijzelf wanneer ik wil staan in mijzelf als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat  niet de ander maar ikzelf degene ben waar ik angst voor heb, de angst om te falen en niet op te staan is een grotere vijand dan de ander in werkelijkheid voor mij is. Ik stop de angst voor mijzelf en mijn falen en haal diep adem en participeer in mijn fysieke werkelijkheid 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om falen en de angst voor falen niet om te vormen tot een imaginaire vijand die ik projecteer op de ander waar ik tegen wil zeggen, stop tot hier en niet verder, en zo op te staan in mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet sta en wacht tot een ander opstaat als mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn eigen leven moet leiden, mijn eigen hobbels in het leven moet nemen en de ander dat niet voor mij kan doen. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn eigen leven en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf als en in het leven niet van anderen te laten afhangen maar te zien/begrijpen/realiseren dat door zelfoprechtheid ik kan zien wat in het belang vaneen ieder is waardoor het staan in mijzelf als de anders als en in het leven als een vanzelfsprekendheid wordt en niet iets dat een drempel heeft waar ik mijzelf eerst overheen moet duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over het opstaan in mijzelf als de ander in en als het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat fantaseren in de geest niets van doen heeft met mijn fysieke werkelijkheid en ik in de geest altijd als de winnaar en de beste een overwinning behaal zonder in het belang van een ieder te handelen. Ik stop de fantasiewereld waarin ik de held ben en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als held op te werpen in mijn geest en dan aan te nemen dat ik dat ook kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid zonder eerst alle ruis in de vorm van angst, emoties, gevoelens aan te pakken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie opstaan in en als mijzelf maar dit niet kan geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet kan geloven dat dit echt is, omdat dergelijke scenario’s meerdere malen in mijn geest zich hebben afgespeeld en ik zodoende mijzelf niet vertrouw. Ik stop het wantrouwen van mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijn fysieke werkelijkheid niet kan geloven en met name mijn daden daarin ik onderzoek hoe het komt dat ik geen vertrouwen in mijn kunnen heb en hoe het komt dat ik mijzelf op deze manier wil saboteren en terug duwen in de spelonken van mijn geest.

 

Wanneer en als ik mij laat verleiden tot de polariteit van ‘ik kan het’ versus /ik kan het niet’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen mij zal bewegen van de ene pool naar de andere en nooit bevrijd zal zijn van de polariteit zolang ik participeer. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te hebben en te zien/begrijpen/realiseren dat een polariteit hierin mij niet gaat ondersteunen, maar dat het moment mij laat zien of opstaan in mijzelf als en in het leven nu moet plaatsvinden of beter met tact genomen kan worden omdat de situatie er niet klaar voor is en ik zal moeten zien wat hier daadwerkelijk is en wat er aan de hand is en dus nog even moet wachten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit tactisch wachten niet vaak te gebruiken want doorsnee genomen kan alles en zou alles in het moment gecorrigeerd moeten worden om geen kansen te laten voorbij gaan die zich vervolgens als een loop weer aandienen.

 

Wanneer en als ik mij opgelucht en blij voel nadat ik ben opgestaan in mijzelf als en in het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit zegt dat ik vele malen niet ben opgestaan en ik niet de blijheid voel dat ik het wel heb gedaan. Ik stop de blijheid en het gevoel van opluchting maar zie het als een signaal dat ik meer zal moeten opletten op de momenten dat ik kan staan en zou moeten staan als en in het leven als de ander en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf in en als het leven niet op te potten als een soort van Dagobert Duck die op zijn geld zit, maar te staan daar waar het nodig is en een natuurlijke uitvloeisel is van mijn zelfoprechtheid en correctie in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik angst in mijn fysieke vleselijke lichaam voel op het moment dat ik weet dat ik zou moeten staan in mijzelf gelijk aan het leven en niet weet of ik het kan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er nog teveel angsten zijn die ik laat meespelen als echte spelers op het toneel van het leven en ik dus nog niet klaar ben in dat moment om volledig te staan als wie ik ben of wie ik wil worden. Ik stop de fysiek gemaakte angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten omtrent het staan in mijzelf als en in het leven niet vleselijk/fysiek te laten worden maar preventief deze angst al op te ruimen alvorens het zich daadwerkelijk manifesteert.

 

Wanneer en als ik zie dat ik negatieve bedachte gevolgen over het gaan staan in en als mijzelf in en als het leven als de ander projecteer als reëel gevolg in mijn fysieke werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik projecteer in de toekomst gebaseerd op angst en ervaring en niet mijzelf bezig houd met wat hier is. Ik stop de projectie en haal diep adem.

 

Dag 183 van 2555; worstelen met het systeem

equal money capitalismMijn financiële situatie zet mij dagelijks aan tot het wikken en wegen hoe het ook anders kan. We hebben een leuk inkomen, een te hoge huur en we betalen af aan een verleden van armoede. En alsof dat nog niet genoeg is hebben wij 2 ernstige meldingen bij het BKR van de ABN-AMRO en de ING, wat maakt dat wij financieel niets kunnen als het gaat om geld lenen. Waarbij we de dubieuze melding van de ABN-AMRO hebben betaald om zo geen proces aan ons broek te krijgen aangezien wij geen papieren bewijs hebben. De ING is een ander verhaal, zij hebben geen geld geclaimed en wanneer wij contact opnemen met het call-center weten ook zij niet wat wij hebben misdaan om deze notitie bij het BKR te krijgen. Allemaal verre van gewenst en allemaal onmogelijk om beweging in te krijgen tenzij wij willen procederen tegen banken om ons gelijk te halen. Want iedereen weet dat je wel gelijk kan krijgen van een rechter maar dat houdt nog niet in dat de tegen partij medewerkzaam is.

 

Op een bepaald moment ontstond er een gevoel in mij dat zei, fuck it, ik wil niet eens een lening met de voorspellingen op de financiële markt voor 2013 en 2014 die zullen voortkabbelen tot 2019-2020. Dus bedacht ik mij dat wij wel wat anders konden huren , maar dat een maandbedrag hooguit €150 zou zakken en niet minder en dat we dan al behoorlijk in ruimt er op achteruit zouden gaan. Dus bedacht ik dat we net zo goed konden kijken of wij met het stukje eigen kapitaal door voorerven waar wij gebruik van kunnen maken een huis kunnen kopen om zo huur en hypotheek vrij te zijn. Dit klonk als muziek in mijn eigen oren. Dus ging ik het internet op om te zoeken en kijken of voor dat soort bedragen ook huizen te koop zijn. Het merendeel zijn klus huizen, maar dat is niet echt een probleem.

 

Gaat het ons lukken, ik heb geen idee, ik vind het wel prettig dat ik beweging in mijn situatie probeer te krijgen en niet als een slachtoffer afwacht tot ik geen cent meer over heb. Het meest dominante gevoel dat aan dit geheel ten grondslag ligt is wel het gevoel van het is niet eerlijk en ik zie dat het voornamelijk een proces is van mijzelf los proberen te worstelen uit een slachtoffer rol die aanvoelt als verstikkend en negatief.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als slachtoffer van deze hele situatie te zien en dat als heel onplezierig ervaar om mijzelf in te bevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het terugnemen naar mijzelf van een x aantal zaken nog steeds het gevoel te hebben het slachtoffer te zijn van willekeur en onwetendheid van werknemers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel energie te steken in het vinden van oplossingen voor mijn situatie, waarbij een gedeelte alleen zich afspeelt in de geest en daardoor weer emoties en gevoelens opwekt waardoor het gaat aanvoelen als een eindeloos parcours.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te worstelen met onzichtbare entiteiten die de maatschappij vertegenwoordigen en mij niet te realiseren dat dit mijn proces is om weer terug te keren in de maatschappij, die alleen maar medewerkzaam is wanneer ik medewerkzaam ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moe te zijn van het vele strijden dat ik tegen het systeem heb gedaan de afgelopen jaren en nu niet echt zin heb in het opruimen van de brokstukken omdat ik moe en uitgestreden ben en mij niet te realiseren dat de enige weg de weg van de minste weerstand is en ik dat moet doorlopen wat ik gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mogelijke oplossing als een lichtpuntje aan het einde van een donkere tunnel te zien en mij niet te realiseren dat ik nog steeds de consequenties moet doorlopen die ik gemanifesteerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten en worstelen als een positieve actie te zien en mij niet te realiseren dat dit acties van verzet zijn met de daarbij behorende consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer als negatief te ervaren wat resulteert in worstelen, terwijl ik mij niet realiseer dat ik ben wie ik ben en dat ik alleen maar slachtoffer kan zijn wanneer ik mijzelf definieer als slachtoffer, dus de hele situatie persoonlijk neem, ook de punten die ik niet persoonlijk kan nemen waardoor het erg zwaar aanvoelt allemaal en ik het als negatief label.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen in het algemeen niet handelen in het belang van iedereen en dus worden er handelingen verricht door mensen die zich niet realiseren wat de uitwerking daarvan in een andermans leven zou kunnen zijn, want betekent dat niet alle acties die een negatieve uitpak op mijn leven hebben ook vanuit opzettelijk en persoonlijk vedette is gedaan, maar eenvoudigweg uit onwetendheid en egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de mensen die mij in een zwaar financieel pakket hebben gebracht de afgelopen jaren en mij niet te realiseren dat ik boos op mijzelf ben voor het creëren van een voedingsbodem waar dit financiële misbruik van mijzelf en mijn partner mogelijk was.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met mij te verzetten tegen het systeem en eerder het systeem te snappen als mijzelf en zo de juiste handleiding te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om mijzelf te definiëren als een slachtoffer om zo de negatieve emoties en gevoelens weg te nemen waardoor ik helder mijn situatie kan zien en dezelfde fouten kan voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn boosheid om te zetten in praktisch handelen dat mij verder helpt in plaats van vast te zitten op de plek waar ik zit in mijn proces op dit punt en zo niet verder naar beneden te kunnen afglijden.

Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.

Dag 153 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld – leven zonder geld is jezelf voor de gek houden

Dag 153 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld - leven zonder geld is jezelf voor de gek houden  De afgelopen dagen kwam ik verschillende artikelen/berichten tegen waar mensen werden geïnterviewd die beweren zonder geld te leven. Een Duitse mevrouw deed dat al15 jaar en het klinkt eigenlijk best mooi, zodat we kunnen zeggen, dat rotgeld dat hebben we helemaal niet nodig. Jaren terug toen ik nog droomde van een leven ‘off the grid’, las ik over mensen die zonder geld leefden, maar ik weet inmiddels dat het jezelf voor de gek houden is. Binnen het kapitalisme kost alles geld, voor niets gaat de zon op zeggen we wel, dus ook al geef jij geen geld uit, de mensen die jouw verzorgen doen dat wel.

 

De Duitse mevrouw deed klusjes in ruil voor een verblijfplaats, volgens haar is dat leven zonder geld. Doordat zij die klusjes doet is de ander bereid om dingen voor haar aan te schaffen, zodat zij kan bestaan/leven ten tijde van haar bezoek. Dus in andere woorden zij werkt voor indirect geld. Wanneer ik echt geen geld heb dan kan ik ook werkelijk niets doen in onze maatschappij, dan bedelen om geld, en zodoende dus toch deel te nemen aan het systeem. Ook las ik over een jonge man die in een caravan van iemand op een stukje land van diegene mocht leven, hij verbouwde zijn eigen groenten en leefde autonoom van de maatschappij. Maar eerst zullen er toch zaden gekocht moeten zijn en met de zaden van tegenwoordig kun je niet blijven doorzaaien door elke keer het zaad van de nieuwe oogst te gebruiken. Wanneer iemand anders jou dingen geeft, betekent dat niet dat er geen geld aan te pas kwam om dit te geven.

 

Dus wellicht zouden deze mensen moeten zeggen dat zij zelf geen geld uitgeven, in plaats van te leven zonder geld, maar dat anderen geld aan hen spenderen, zodat zij kunnen leven in de maatschappij. Daaruit volgend zou je het modern bedelen kunnen noemen en uiteindelijk egoïstisch gedrag, want wanneer wij allen zonder geld uit te geven zouden willen leven dan gaat dat dus gewoonweg niet. Er moet altijd door iemand voor jou betaald worden en dat noem ik geen leven zonder geld, dat is het systeem om zeep helpen zonder daadwerkelijke oplossingen aan te dragen. Wij als mensheid zijn nog lang niet instaat om zonder geld te leven, eerst zal er zelfoprechtheid moeten komen en egoïsme als goede daad aan de kant geschoven moeten worden, dan pas is er ruimte om te ‘zijn’ en samen te bestaan in harmonie. Binnen ons huidige kapitalistisch systeem is dat onmogelijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder geld leven als iets romantisch te zien en niet verder over de consequenties na te denken die dat leven zonder geld met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het startpunt voor leven zonder geld egoïsme is en niet in het voordeel van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat leven zonder geld in ons huidige economische stelsel mogelijk is en mij niet te realiseren dat er toch iemand moet opdraaien voor de kosten die er gemaakt worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan deze mensen die in de belangstelling komen met het leven zonder geld en mij niet te realiseren dat zij niet willen/kunnen zien dat zij parasieten zijn op de pels van de samenleving, terwijl ik dat stapje verder al wel heb gezet en duidelijk kan zien wat de consequenties zijn van leven zonder geld nu in deze tijd en mij dus zou moeten kunnen verplaatsen in deze mensen omdat ik daar geweest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om leven zonder geld als oplossing te zien om van dat rotgeld af te komen en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn daadkracht weggeef door het geld als rot te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld als ‘rot’ te zien en de verantwoordelijkheid voor wat er met geld gedaan kan worden van mij wegschuif omdat het rot is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat rot geld door rotte mensen gemaakt is en alleen door dezelfde mensheid weer terug gebracht kan worden tot een betaalmiddel waar alleen het beste voor iedereen mee gedaan gebaat is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld, als ‘rotgeld’, als een bedreiging te zien van een paradijs dat ik voor ogen heb en mij van dit geld afkeer uit angst dat de wereld zoals ik hem fantaseer of hoop te vinden ermee wordt vernietigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “off the grid’ te willen leven en alleen voor mijzelf het beste te willen en niet te kijken naar hoe anderen te mobiliseren om duurzame oplossingen voor ons bestaan te achterhalen of te bedenken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “off the grid’ leven te zien als een oplossing/antwoord op onze huidige samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor de gek te willen houden dat “off the grid’ en ‘zonder geld’ leven kunnen bestaan in onze maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te willen dragen voor de planeet en mensheid als een geheel maar mijn leven als los te beschouwen van de rest van het bestaan en zo in separatie een leven proberen op te bouwen dat voldoet aan mijn stoutste dromen.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat gratis bestaat en in mijn voordeel zal werken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld als betaalmiddel te zien en niet als zondebok voor het dwarsbomen van mijn verlangens en fantasieën.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen duidelijk te maken dat leven zonder geld een fabel is en in het land der fabelen gelaten moet worden, maar dat Equal Money Capitalsm een overweging waard is om binnen het huidige kapitalistische stelsel toch een uitweg te vinden om er allemaal beter van te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat separatie van de maatschappij nooit de manier is om iets te bereiken in of met de maatschappij.

Dag 148 van 2555; KAPITAAL – IS – MIJ

Dag 148 van 2555; KAPITAAL - IS - MIJ  Kapitalisme is een vies woord geworden voor mij als ik kijk naar wat er allemaal mogelijk is geworden aan misbruik van elkaar en van het systeem onder de noemer van kapitalisme. Wanneer ik in het woordenboek kijk naar de betekenis van kapitalisme, dan staat er:

1. maatschappelijk stelsel waarbij de productiemiddelen enz. eigendom zijn van particulieren of vennootschappen, die betaalde arbeiders of ambtenaren in dienst hebben en niet gesocialiseerd zijn; zie staatskapitalisme*.

2. (ongunstig) de (over)macht van het geld in het economische leven; de strijd tegen het kapitalisme of tegen het kapitaal

*Staatskapitalisme: (economisch)kapitalistisch streven van de staat die in de plaats van de ondernemer treed; men spreekt wel van staatssocialisme.

In de woordenboek betekenis zien we al dat er misbruik mogelijk is binnen de huidige betekenis, zoals macht over het geld en de staat die door nationaliseren het privatiseren onmogelijk maakt. Nu zijn de huidige vormen van privatisering ook geen schoolboek voorbeeld van een gunstige vorm van kapitalisme, privatisering nu is overleven en daarbij zoveel meegraaien wat weer mogelijk is vanuit de angst om te overleven. Maar je zou kunnen stellen dat binnen het kapitalisme het volk, de particulier eigendom is van de productiemiddelen enz. Daar kan ik in de huidige setting, het huidige stelsel niet zoveel van merken en met de huidige mentaliteit moet ik er zelfs niet aan denken dat de bevolking het kapitalisme werkbaar maakt. Hoe komt het dan dat ik zo weinig vertrouwen in de mensheid heb, in mijzelf heb? Dat is niet zo’n hele moeilijke vraag, want nu binnen het huidige kapitalisme is geld de levensstandaard, maar stel nu eens dat we het winst maken niet meer nodig hebben uit het oogpunt van hebzucht en het kapitaal dat we inleggen in het kapitalistische systeem LEVEN is. Dan hoeven we niet steeds geld te printen om het kapitalisme draaiende te houden, het LEVEN dat al aanwezig is op onze planeet en waar wij deel vanuit maken, zal dan de inleg zijn om het kapitalistische systeem draaiende te houden. Met andere woorden het KAPITAAL- IS – MIJ, ik ben leven en leg dat als kapitaal (lees: participatie) in om samen met alle anderen te werken en het economische stelsel draaiende te houden. Waarbij het de taak van de overheid is om banen te creëren voor allen, zodat iedereen een aantal uren werk per week voor zijn rekening neemt en de banen die misbruik maken van het leven uitgerangeerd zullen worden als niet meer passend werk binnen puur kapitalisme. In ons huidige stelsel draaien wij rondjes als ratten in een tredmolen, maar dat is niet nodig, zolang we nog kunnen zien wat wij met z’n allen kunnen teweeg brengen en zo een schuldenvrij leven tegemoet gaan, dan moet er toch nog een sprankje hoop in ons zijn die verandering van een verkrachtend kapitalisme naar een puur kapitalisme wil. Wie wil er geen aandeelhouder van het bedrijf zijn waar hij werkt? Dat kan wanneer de bevolking eigenaar is van onder meer alle productiemiddelen en dan ga je totaal anders naar je werk, dan wanneer je wordt geleefd/gekoeioneerd door je baas en collega’s.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kapitalisme als begrip te ervaren als een vies en besmet woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen en beelden van misbruik binnen kapitalisme te projecteren op het kapitalisme als concept en mij niet te realiseren dat ik zo het kapitalisme nooit een tweede kans kan geven om een doorstart te maken naar puur kapitalisme en daarbij mijzelf en anderen beperk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te koppelen aan kapitalisme en dat als een falen van de mensheid en dus van mijzelf te ervaren, waardoor ik het weg wil hebben uit mijn realiteit, omdat het mij negatieve gevoelens brengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer kapitalisme negatief voor mij is ik altijd op zoek zal gaan naar iets dat positief voor mij is en wat betekent dat ik mij bevind binnen een polariteit en mij dus altijd binnen een jojo effect van negativiteit en positiviteit zal bevinden zonder echte oplossingen aan te kunnen dragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn negatieve kijk op het kapitalisme mij blind maakte voor wat het eigenlijk kan zijn en dat ik het kapitaal ben en dat door mij en alle anderen als mij er weer een fatsoenlijk leven mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles beter te vinden dan kapitalisme en mij niet te realiseren dat ik op deze manier in vergelijking treed met alle andere mogelijkheden ten opzichte van kapitalisme, wat automatisch zeer beperkend werkt, omdat ik al vergelijkend  niet meer in de gaten heb wat de beste oplossing is voor alle deelnemers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen in andere landen die nog nooit kapitalisme hebben meegemaakt en een armoedig en ellendig bestaan leiden, door mijn afkeer van het kapitalisme hen uit te sluiten van welke vorm van kapitalisme dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het woord kapitaal en dat te koppelen aan geld en misbruik van geld en mij niet te realiseren dat kapitaal geld kan hebben om als waarde, maar net zo goed ook leven als waarde kan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn reactieve gedrag ten opzichte van geld wel of niet te hebben een rol te laten spelen in mijn interpretatie van het woord en het concept kapitalisme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een herdefiniëring van het woord/concept kapitalisme een doorstart kan betekenen voor het kapitalisme waar wij allen zo verknocht op lijken te zijn en zo ons uit een donkere crisis kunnen trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door emoties omtrent een woord als kapitalisme, waardoor ik mij de kans ontneem om te zien dat er best een uitweg uit onze collectieve financiële misere te vinden is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te beperken tot een definitie van het woord kapitalisme zoals mij dat mijn hele leven lang is aangeboden door opvoeding en sociale programmering en mijn horizon te verbreden en te kijken naar het woord en te zien dat het meer potentie heeft dan dat men ons heeft doen geloven en waardoor ik dat ook ben gaan geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis van economie te verbreden om te kunnen zien/realiseren/begrijpen hoe ons huidige stelsel te veranderen binnen wat al hier is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan KAPITAAL – IS – MIJ invulling te geven en anderen bewust te maken van het feit dat we iets kunnen maken van wat hier is dat geen misbruik maakt van het leven, van ons als bevolking, maar een levenswaardige versie is van kapitalisme, iets dat wij allemaal willen en op gehoopt hebben.