Dag 313 van 2555: van het (medicijn)kastje naar de muur gestuurd worden – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

8CE289089E5F03B2A82BAFEC8ABDit is een vervolg op de twee voorgaande blogs, het is dan ook aan te raden om eerst de andere blogs te lezen alvorens deze blog te beginnen.

 

Deze reeks zelfvergevingen en zelfcorrecties draaien rond het punt van geduld en geloofwaardigheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geduld te moeten beoefenen om uiteindelijk te geloven dat ik ergens terecht kom waar mijn kind serieus wordt onderzocht.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeduld wanneer ik zie dat de klachten van mijn kind niet serieus worden genomen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander zijn geloof niet kan veranderen ondanks de reëel fysieke aanwijzingen die we geven. Ik stop het ongeduld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te laten frustreren door medische en para-medische professionals die geloven dat zij het bij het rechte eind hebben zonder de fysieke werkelijkheid daarbij in ogenschouw te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na ongeduld frustratie te ervaren door het niet kunnen overbrengen van de fysieke werkelijkheid aan mensen die meer waarde hechten aan hun ‘geestes’ werkelijkheid en verstrikt zitten in opinies, ideeën en geloof.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verstrikt zijn van de ander in de ‘geestes’ werkelijkheid persoonlijk te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door dit persoonlijk te nemen denk iets niet te kunnen overbrengen. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet gelijk en één te gaan staan aan de ander zijn verwardheid tussen fysieke werkelijkheid en ‘geestes’ werkelijkheid en daardoor te denken dat ik de boodschap niet kan overbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onzeker te worden wanneer ik de boodschap niet denk over te brengen over wat er met mijn kind fysiek mis is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onzekerheid door verwarring en ruis bij de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik één en gelijk aan de fysieke werkelijkheid moet gaan staan en hier mijn kracht uit te putten om door te zetten in vastberadenheid. Ik stop de onzekerheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf geen onzeker gevoel aan te praten, ik weet dat wat mijn kind zegt en fysiek voelt in de fysieke werkelijkheid, gestoeld kan worden aan de fysieke werkelijkheid omdat het nooit afwijkt en altijd hetzelfde is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen te koken wanneer ik zie dat een medisch onderlegt iemand de boel traineert en mijn kind langer dan nodig in helse pijnen laat zitten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van woede in mijzelf door onkunde van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niets bereik met deze woede anders dan energie opwekken en meer gevolgen genereren. Ik stop de woede in mij en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien in mijn woede en te snappen wat die woede mij zegt om zo dit energetische punt voor mijzelf op te helderen en uit de wereld te helpen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn woede op de ander te richten terwijl ik nog afhankelijk ben van deze mensen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de ander te wijzen op onacceptabel gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat dit verregaande gevolgen heeft waardoor ik nog meer klem kom te zitten en geen oplossing kan vinden voor mijn kind. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer weer in te schatten wanneer ik onacceptabel gedrag van medici doormiddel van een officiële klacht wel uit en wanneer ik wacht totdat ik diegene niet meer nodig heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iedereen die het bij het verkeerde eind hadden te willen laten zien wat de gevolgen van hun handelen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gelijk bevestigt te willen zien worden door anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n moment handel vanuit het ego en niet vanuit wat het beste is voor iedereen. Ik stop het zoeken naar mijn gelijk en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen gelijk te willen halen maar simpelweg de ander erop te wijzen hoe de feiten zijn, zonder daar enige vorm van energie uit te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat we nooit begrepen gaan worden en nooit doorverwezen gaan worden naar de juiste medici.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te denken dan het nooit meer goed komt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onbewust het bijltje er bij neer wil gooien omdat ik geen mogelijkheden meer zie om verder te komen. Ik stop dit doemdenken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit het bijltje erbij neer te willen gooien, noch bewust of onbewust, totdat onomstotelijk vaststaat dat wat ik nodig heb niet gegeven kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om radeloos te worden van een kind met pijn en een medici staf die vindt dat het tussen de oren zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van radeloosheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mijn ‘resources’ heen ben om het tegendeel aan te tonen. Ik stop de radeloosheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten alle tijden te blijven aangeven dat het probleem niet opgelost is en men nog steeds naar een oplossing moet zoeken voor een kind dat veel pijn heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om neer te gaan kijken op de medici en para-medici omdat zij zoiets simpels als de fysieke werkelijkheid niet aan willen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik dit nodig heb om mij staande te houden in een verwarrende situatie waar ik weet dat ik niet gek ben en de fysieke waarheid spreek. Ik stop deze superioriteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen polariteiten te gebruiken om mijzelf staande te houden binnen deze illusionaire stabiele werkelijkheid, maar te zien in zelfoprechtheid dat ik en mijn kind geen dingen verzinnen en dus te staan als het woord dat we spreken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen te willen hebben in de medici, terwijl ik wantrouwen ervaar.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik stabiliteit probeer te putten uit polariteit, terwijl ik stabiliteit uit mijzelf kan putten. Ik stop de polariteit van het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te vinden en de ander in te roepen voor hulp en ondersteuning waarbij ik de eindverantwoordelijke ben en blijf om mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid aan te sturen in zelfoprechtheid.

Advertenties

Dag 275 van 2555: woorden, de bouwstenen van ons bestaan

basisinkomengarantieIk ga een nieuwe blog serie starten waar ik per keer een woord zal bekijken. Bekijken in de zin van onderzoeken hoe het woord binnen mijn bewustzijn zich afspeelt binnen mijn realiteit. Wat de emoties en gevoelens en herinneringen zijn die ik eraan heb geplakt door de jaren heen of al in een vroeg stadium van mijn leven. Vervolgens zal ik kijken hoe ik het woord leef en wat de gevolgen en eventuele directe beperkingen hiervan zijn. Om zo instaat te zijn om te zien wat het gebruiken/leven van dit woord met zijn huidige betekenis voor gevolgen heeft op mijn relaties in en met mijn wereld en uiteindelijk te zien wat dit woord in de zin van hoe het geleefd wordt op een globaal niveau voor gevolgen en effecten heeft. Deze persoonlijke, interpersoonlijke en mondiale aspecten van een woord zullen verspreid worden over meerdere blogs waar ik zelfvergeving en correctieve zinnen toevoeg om zo inzichtelijk te maken wat ik heb geleefd tot nu toe in relatie tot dat woord en hoe dat te corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Woorden zijn de eerste dingen die we leren, alles wat daarvoor komt zijn geautomatiseerde processen van het fysieke lijf, zoals een zuigreflex om te drinken, een peristaltische beweging van de darm om het voedsel/de melk door het darmkanaal te bewegen en uiteindelijk uit te scheiden. Woorden worden in eerste instantie fysiek ervaren door een baby en al in die fase kunnen er emoties en gevoelens gelinkt worden aan woorden. Een hoge stem die een bepaald woord zegt kan de baby als ‘naar’ ervaren en het woord als zodanig labelen als negatief. Dus ervaringen die positieve of negatieve emoties/gevoelens opleveren worden door ons aan woorden geplakt en vervolgens gaan we die woorden leven volgens de nieuwe energetische definitie die we het gegeven hebben. Later als we ouder zijn komen er ook nog eens opinies en ideeën bij die een woord totaal uit zijn oorspronkelijke betekenis halen. Het is dan ook belangrijk om woorden weer terug te brengen naar wat ze daadwerkelijk zijn los van onze persoonlijke perceptie.

 

Wanneer je jezelf beseft dat ‘woorden de man maken’, dan kun je ook zien dat enige vooruitgang in je leven alleen kan plaatsvinden door in je woorden te zien wie je bent in elk moment dat je woorden gebruikt. Hetzij fysiek gesproken, hetzij gesproken/gehoord in je ‘geest’, hoe dan ook zij bepalen door de macht die je eraan weggeeft wie jij bent. Ik zal mij dan ook laten leiden in mijn keuze van woorden om te onderzoeken door de woorden die mij opvielen tijdens mijn dag als een aandachtspunt of waardevol om naar te kijken. En dat hoeven niet altijd groteske woorden te zijn, want elk woord is er 1 en elk woord draagt zo zijn dimensies met zich mee in mij en zijn dus allen gelijk en even belangrijk om aangepakt te worden.

 

Om een kort voorbeeld te geven van een woord wat ik heb onderzocht is het volgende woord: bloemkool. Als kind vond ik bloemkool niet lekker om te eten, maar omwille van de kindertjes in Afrika die niets hadden, moest ik toch netjes mijn bordje leegeten. Bij het woord bloemkool ging er niet door mij heen dat het een groente is die wit is en een bloemvormige structuur/vormheeft. Nee, bij bloemkool dacht ik aan ‘vies’, waarbij ik in het moment de geur en smaak herbeleefde en al griezelde bij het idee. Het was voor mij niet meer het ondersteunen van mijn fysieke lijf door het eten van bloemkool, maar een nachtmerrie waar ik gedwongen werd iets te eten waar ik van kokhalsde. Wanneer ik werd uitgenodigd om b.v. bij een vriendinnetje te blijven eten, dan zou ik niet ingaan op de uitnodiging wanneer zij bloemkool aten. Als volwassenen heeft het lang geduurd voordat ik bloemkool van mijn eigen geld kocht en het durfde te eten zonder al die herinneringen. En op een globaal niveau kunnen we zien dat we niet alleen onszelf beperken wanneer het aankomt op de keuze van wat we eten, maar dat we ons koopgedrag laten afhangen van voorkeur alleen en niet gezondheid en voorkeur in het moment. Daarnaast is dit natuurlijk ook een luxe probleem, want wanneer ik niets anders dan bloemkool kon eten dan at ik bloemkool om mijzelf in leven te houden. Dus onze zogenoemde vrije keuzes die wij denken te hebben, komen vaak niet voort vanuit vrijheid maar gaan terug naar onze eigen onderwerping aan woorden door het labelen van een woord met meer dan alleen zijn feitelijke betekenis.