Dag 316 van 2555: instortende gebouwen – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van, vrezen dat wat je hebt je wordt afgenomen in combinatie met financiële stabiliteit/onstabiliteit, aanpakken.

Nog even kort wat deze angst inhoud, deze angst komt voort uit het mij onstabiel voelen op verschillende terreinen over de jaren heen. Deze angst/gevoelens hebben zich opeengestapeld en zijn uiteindelijk door mijn leven heen fysiek geworden en hebben zich vertaald in het bang zijn dat daadwerkelijk mijn fysieke fundament onder mij vandaan wordt geslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik financieel weer wat opkrabbel mij dit afgenomen zal worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen over mijn financiële situatie/toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo vasthoud in een angst die mij dicteert dat alles mij afgenomen zal worden. Ik stop het wantrouwen en de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie niet te wantrouwen zodra die weer vooruit gaat, maar simpelweg te proberen deze stijgende/stabiele lijn te handhaven door het verleden als een les te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat iets buiten mijzelf op mij zit te wachten totdat ik weer wat financiële stabiliteit heb om het vervolgens te laten regenen aan rekeningen en zaken die vervangen moeten worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn buitenwereld te beschuldigen van onstabiliteit in mijn financiën, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst naar mijzelf moet kijken waar mijn aandeel is en wat gewoon ervaringen/situaties zijn die iedereen wel eens meemaakt. Ik stop   het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer zich financiële onstabiliteit aandient, omdat zaken stuk gaan en meer rekeningen in een maand betaald moeten worden dan in een andere, niet de ander/de buitenwereld hiervan te beschuldigen, maar te realiseren/begrijpen/zien dat mijn vaste uitgaven patroon soms grillig en onverwacht lijkt in tijden van financiële krapte door het meedraaien in het systeem met al zijn kosten van dien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noodlot ten alle tijden zal vallen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in het noodlot, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en mijn situatie saboteer door te denken dat het noodlot als een bliksem op een afleider mij zal vinden. Ik stop dit mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als slachtoffer in tijden van financiële krapte op te stellen, maar mijzelf te blijven aansturen en te zien/realiseren/begrijpen waar mijn ‘noodlottige’ situatie vandaan komt of waar het een gevolg van is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs als het goed met mij gaat in mijn achterhoofd te denken dat het zo weer slecht kan gaan en financiële instabiliteit zijn tol eist.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf saboteren om hier in het moment te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo emotioneel onstabiel maak, waardoor ik niet hier in het heden kan zijn zonder een naar en onbestendig gevoel te hebben. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet van het hier en nu te beroven en mijn emotionele fundament onder mijzelf weg te schoppen door het zwaard van Damocles voortdurend boven mijn hoofd te laten bungelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen geloven dat financiële stabiliteit in mijn leven zou kunnen plaatsvinden voor een langere periode.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mijzelf indekken dat het ook financieel goed kan gaan door dit niet te geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al vooruit loop op de feiten om zodoende niet zo te hoeven schrikken want het zal uiteindelijk toch wel niet financieel goed met mij gaan. Ik stop het indekken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mijzelf in te dekken, mijzelf te ontdekken in zo’n moment en te zien/realiseren/begrijpen waar deze denkbeelden/back chats vandaan komen, anders dan mijzelf te behoeden voor meer ellende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geen leven te kunnen voorstellen zonder financiële zorgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het bepalen van een toekomstbeeld voor mijzelf waarin ik mijzelf limiteer en geen ruimte laat om voortuit te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn weg vooruit blokkeer/saboteer en mijzelf geen kans gun om mijn situatie te verbeteren. Ik stop dit toekomstbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een toekomstbeeld voor ogen te hebben die in het belang van een ieder is en ten alle tijden de ruimte te laten om dit beeld bij te stellen aan de omstandigheden, zodat mijn fundament heel kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te dromen van tijden dat ik alles kan doen wat nodig is en financiële armslag heb om niet gelimiteerd te zijn door geld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dromen over de toekomst zonder mijzelf aan te sturen naar die toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door zelfaansturing en zelfbeweging alleen verder kan komen. Ik stop het dromen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en niet te vervallen in dromen van ‘wat als’, maar hier te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en te handelen in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar kan dromen van financiële stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn reële toekomst weg te nemen door te denken dat ik nooit uit mijn financiële dip zal geraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo reduceer tot een leven in de ‘geest’ met dromen die ik najaag in de ‘geest’. Ik stop het wegnemen van mijn reële toekomst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te reduceren tot een 1 dimensionale beleving van leven in de ‘geest’, maar te zien/realiseren/begrijpen dat de ‘geest’ een hulpmiddel is en het echte fysieke leven zich afspeelt in het hier en nu in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door angst te hebben dat ik geen financiële vrijheid zal kennen in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf te limiteren door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst zo omzet in werkelijkheid door mijzelf door passiviteit vanuit angst niets te laten ondernemen om mijn angst te keren. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn passiviteit door angst te stoppen en een open toekomst tegemoet te gaan waarin alles mogelijk is vanuit mijn eigen aansturing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij heb neergelegd bij het idee dat ik het nooit breed zal hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in mijn eigen onwaarheden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onwaarheden creëer om zo altijd beter uit de verf te komen omdat ik de lat zo laag leg dat ik vanuit mijn slachtofferrol zo de winnaarrol in kan stappen. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet deel te nemen aan deze polariteit van slachtoffer – winnaar waar ik altijd mijzelf indek om geaccepteerd goed uit de verf te komen ook al is het een slachtofferrol die mij zogenaamd past omdat ik zoveel ellende kan doorstaan en ik mijzelf zo ophemel tot martelaar, mij niet beseffend dat ik vastzit in de polariteit en zo niet voorbij mijn eigen geloof van gecreëerde onwaarheden kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch moeite te stoppen in het verkrijgen van financiële stabiliteit zonder alle de back chat hierover weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vooruit willen zonder zelfreflectie over het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst schoon schip moet maken en de losse eindjes moet verbinden alvorens ik verder kan zonder dezelfde valkuilen opnieuw te nemen. Ik stop de vooruitgang zonder zelfreflectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet snel vooruit te willen gaan zonder terug te kijken in zelfreflectie om te zien wat de volgende stappen zijn die ik moet nemen in het heden om het verleden niet te herhalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verder kan gaan als ik een lijk van het verleden, in de vorm van geen vertrouwen hebben in mijn financiële stabiliteit, achter mij aansleep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen vertrouwen hebben in een leven waarin financiële stabiliteit heerst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf zal moeten hebben om vervolgens vertrouwen in mijn situatie te kunnen hebben. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te vertrouwen en niet te geloven dat ik vooruit kan komen door mijzelf te wantrouwen over mijn daadkracht.

Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 236 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen uit en ga ik verbintenissen aan omtrent het onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ om zo te kunnen zien hoe ik mijzelf heb bijgeschaafd en vormgegeven, door de ‘vagina power’ als iets te zien dat gelijk staat aan manipulatie en niet aan de daadkracht in mij. Het is soms een fijne lijn tussen de argumentatie van de geest en simpelweg je pad volgen door jezelf aan te sturen, maar het verschil is er en de kracht is er om los van de geest de kracht van leven in mij te voelen zonder deze kracht weg te zetten als kwaad/slecht.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie om de controle over mijzelf kwijt te raken wanneer ik de levenskracht in mij gewaar ben/voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat controle hetgeen is waarmee ik mijzelf aanstuur en ik niet realiseer en zie dat controle van de geest is en daadkracht 1 en gelijk aan het leven staat. Ik stop de controle en daarmee de angst om de controle te verliezen en loop door de sluier van fantasie om te zien dat controle daar is om mij in het gareel van de geest te laten lopen in eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat controle het mijzelf voor het lapje houden is en willen geloven in de geest en het kwade van de levenskracht en de ‘vagina power’ een manier om de kracht in mijzelf niet te zien/voelen, waardoor ik slaaf zal blijven en niet voor mijzelf zal beslissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor het mijzelf aansturen als ‘vagina power’/levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de verantwoordelijkheid niet wil nemen uit angst om niemand anders dan mijzelf de schuld te kunnen geven als er iets misgaat en gevolgen zich ontwikkelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ‘vagina power’/levenskracht de schuld te geven wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en niet in mijn kracht ga staan ,maar liever tijd doorbreng in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf terughoudend zie zijn voor de levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mijzelf volledig durf te geven, omdat ik met 1 been nog in de geest participeer en met 1 been in mijn levenskracht probeer te staan. Ik stop de participatie in de geest waardoor ik geen achterdeurtje meer nodig heb en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen achterdeurtje te behouden om te participeren in de geest als ik denk dat ik de verantwoordelijkheid en de intensiteit van mijn levenskracht niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er alleen maar angst voor kan hebben zolang ik participeer in de geest. Ik stop de angst voor mijn levenskracht en ga 1 en gelijk eraan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te gaan staan om zo 100% daadkrachtig te zijn en zo niet meer de intensiteit te vrezen mar deze intensiteit te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlammen door overdonderd te zijn door mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het mij verlammen het aan de zijlijn staan is en ik niet mijn leven kan leven door aan de zijlijn te gaan staan. Ik stop het niet volledig participeren in mijn leven/de ‘vagina power’/levenskracht en neem deel 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf zo aan te sturen dat ik op de golven surf van mijn levenskracht en niet mijzelf te verdrinken in de angsten van de geest die de levenskracht als slecht en oncontroleerbaar definieert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door de levenskracht te manipuleren en acceptatie af te dwingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de zelfacceptatie de acceptatie van de levenskracht is die in mijzelf is en die ik beleef en vier wanneer ik angst en controle loslaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op zoek te zijn naar mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw, maar te zoeken naar wie ik ben als mijn levenskracht en zo mijzelf te ontdekken en te accepteren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in beschuldiging zie gaan van mijn ‘vagina power’/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het beschuldigen een vorm van spijt is dat ik niet kan genieten en volledig staan in mijn levenskracht. Ik stop de spijt in de vorm van beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer aarzelend in het leven te staan en te gaan voor mijzelf als levenskracht om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf achterdeurtjes zie onderhouden met mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het gaan voor mijn levenskracht als verraad aan mijn geest zie. Ik stop de participatie in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het mij volledig blootgeven en genieten van de levenskracht niet te labelen als verraad, want verraad in deze context kan alleen verraad en zelfsabotage zijn, wanneer dit betekent dat ik een leven in terughoudendheid moet leven en mijzelf moet afvragen hoe het geweest zou kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf voel stikken door de intensiteit van mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit het resultaat is van geen verbintenis aan kunnen gaan met mijzelf als mijn levenskracht. Ik stop het visualiseren/manifesteren van mijn besluiteloosheid/terughoudendheid en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbintenis met mijzelf als levenskracht aan te gaan en het stapje voor stapje te nemen en elke keer wanneer er angst omhoog komt dan stop ik en haal ik adem en realiseer mij dat ik participeer in mijn geest en mij dus afkeer van mijn levenskracht die geen condities/eisen stelt, maar er simpelweg altijd is voor mij, of ik het nu ontken of omarm, het is er!

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds met de geest te maken heb en geen volmondig ja voor mijn levenskracht, maar een verwrongen vorm van het manifesteren van kracht. Ik stop de krachten in mijzelf als verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten sturen/controleren door de krachten van de geest en een verlangen naar mijn levenskracht te zien als manipulatie. Pas wanneer ik niet meer verlang maar simpelweg wil zijn, 1 en gelijk aan mijn levenskracht, dan boek ik vooruitgang en dan kan ik de participatie in de geest loslaten.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dan dat het verliezen van controle het bereiken van de ‘vagina power/levenskracht is. Ik stop de angst voor het verlies van controle en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verliezen van controle niet als een rouwproces te nemen, maar te zien als een proces waar ik overga van controle naar zelfaansturing.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren in het ervaren van leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik leven ben en dus niets of niemand hoef te manipuleren in het mij laten ervaren van mijzelf als leven. Ik stop de manipulatie en sta gelijk en 1 aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te geloven dat de ander mij kan laten wedergeboren worden in het fysieke door manipulatie met de ‘vagina power’ en daarbij dus aan te geven dat ik niet snap wat ik in handen heb wanneer ik speel met mijn levenskracht en dus niet kan zien wat de gevolgen zijn en wat het ‘ripple effect’ teweeg kan brengen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn omgeving zie misbruiken door mijn ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zelfoprechtheid mijn werkelijkheid kan scheppen. Ik stop het misbruik en zie met gezond verstand wat er moet gebeuren om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te kunnen gaan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gevolgen af te wegen wanneer ik handel uit naam van de geest in de vermomming van de ‘vagina power’ en mij te realiseren dat wanneer ik handel in het belang van een ieder er geen nadelige gevolgen kunnen ontstaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn kracht zie weggeven aan de geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij reduceer tot niets en niets meer kan zijn of doen. Ik stop het weggeven van mijn daadkracht en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de behoefte in mij voel opkomen om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen om zo de schuld te kunnen geven aan een ander als er dingen mis gaan, dan realiseer ik mij dat ik nog geen leven ben en de geest boven mijzelf als leven stel en dus haal ik mijzelf uit deze egoïstische staat van zijn.

 

Wanneer en als ik de geest niet wil opgeven voor leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn levenskracht niet wil ontmoeten, omdat ik denk dat het stoppen participeren in de geest onoverkomelijk is. Ik stop het vastklampen aan de geest als oplossing en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn levenskracht niet wil ervaren vanuit een punt van oneerlijkheid dan duw ik mij door dit punt en neem ik een makkelijk haalbaar doel dat mij laat zien dat ik geen angst voor mijn levenskracht hoef te hebben zolang ik in mijn kracht sta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn levenskracht voor kwaad zie uitmaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid/mijn levenskracht als iets kwaads in mij zie, en als afleiding de levenskracht als kwaad bestempel om de aandacht niet op mijzelf te vestigen. Ik stop het zwart maken van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn levenskracht zwart te maken, maar in te zien dat het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid hetgeen is dat ik zie als kwaad, het kwaad in mij. Maar dat niet openlijk wil bevestigen en zodoende ervoor kies om de levenskracht als slecht te bestempelen en mijzelf zo als goed/schoon te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf de ‘vagina power’ als seksuele macht zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door programmering de ‘vagina power’/levenskracht als slecht zie. Ik stop het verseksualiseren van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om levenskracht en seksuele macht niet met elkaar te verwarren en te realiseren dat ik niet kan ontwaken door seksuele macht, maar in mijn kracht/levenskracht zal moeten gaan staan 1 en gelijk aan het leven om te ontwaken in het fysieke als het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de polariteit van goed en slecht zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn participatie in deze polariteit mij brengt tot passiviteit, waardoor ik niet meer instaat ben om in mijn kracht te gaan staan. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om passiviteit niet als excuus te gebruiken om mijn levenskracht op 1 hoop te gooien met goed en kwaad en zo het te vrezen, dus mijzelf te vrezen als iemand die stabiel kan zijn en zichzelf aanstuurt zonder tussenkomst van de geest.

Dag 120 van 2555; bezuinigingen

Dag 120 van 2555; bezuinigingen  Bezuinigingen een mooi woord met gek genoeg ook een positieve klank in zich. Zuinig of zuinigheid wordt door ons Nederlanders toch nog altijd onder de deugden weggeschreven, wat bezuinigen tot iets maakt dat wel moet om betere tijden te kunnen krijgen. Een soort van goed gelovige zijn om zo de hemel binnen te mogen treden en het paradijs tegemoet te mogen gaan. Wat ik door ervaring heb geleerd is dat door bezuinigingen altijd de fysieke realiteit in kwaliteit afneemt. Bezuinigingen gaan nooit gepaard met feestjes gevierd door de burger bevolking. Nee, zodra het negatieve gevoel van de bezuiniging is ingedaald, heben we het over, door de zure appel heen bijten. Eerst op gruwelijke wijze sterven om dan in de hemel je naast God te wanen. Dus bezuinigen is eigenlijk een soort van religie te noemen, of een rite uitgevoerd vanuit religie.

 

Bezuinigen is wat het volk ondergaat, terwijl het geld creëerproces en het verspreiden van leugentjes om bestwil over de situatie in den lande, is weggelegd voor de elite top en de politiek. Politici die als decor en rekwisieten worden gebruikt om de juiste ambiance te creëren en dat gedaan te krijgen onder zo min mogelijk gemopper van het volk.

 

Zelf ben ik binnen mijn eigen budget ook aan het bezuinigen om te zien of ik toch nog meer dubbeltjes kan omdraaien om het verschil te maken. Hoe vervelend het ook is het significante verschil kan ik er niet door maken. Eens ben je uitbezuinigt en kun je niet aan je basisbehoeften beginnen te knagen om het verschil te maken. Dat verschil dat zich elk einde van de maand weer aandient, na een maand van karig en sober leven. Dus dacht ik vandaag, misschien moet ik mij niet zo concentreren op zaken die niet kunnen en zaken die zo negatief zijn. Zie het eens van de zonnige kant zei ik tegen mijzelf. En toen bedacht ik wat het was dat ik over het hoofd had gezien. Ik had misschien maar miniem kunnen bezuinigen op een al redelijk kaal budget, maar ik had wel geld bespaart. Bespaart, ja, dat klonk zo fijn in mijn oren.

 

Na mij te realiseren dat ik nooit een hele grote motor onder bedwang kan houden, omdat ik simpelweg met mijn beenlengte niet mijn voeten op de grond kan zetten. Dit simpele feit heeft mij duizenden euros doen besparen. Ik hoef niet te bedenken hoeveel ik moet sparen voor een motor rijbewijs en niet voor de aanschaf van een motor. Zo hoef ik ook geen geld uit te geven voor golflessen en golfclubs, ik hoef geen extra belasting te betalen over mijn tweede huis in het buitenland. De boot hoeft niet opnieuw geverfd te worden, want die heb ik niet. Zo, in een mum van 5 minuten denken had ik miljoenen euros bespaart, dat hoef ik allemaal mooi niet uit te geven. Dat is dus gewoon een goed gevoel. En dat is het zelfde goede gevoel dat de politiek ons keer op keer wil laten beleven als er snode plannen worden bedacht na eerst te hebben geregeerd op z’n Jan boeren klootjes. Ja de beste stuurlui staan aan wal, maar deze stuurvrouw voelt het allemaal wel in de portemonnaie en die vult zich niet met een goed gevoel.

 

De komende jaren zal het er niet florissanter op worden en dat slaat mij toch wel om het hart. Daar waar ik het nu nog enigszins onder controle heb, mijn persoonlijke budget, hoe zal dat er over een paar jaar uitzien. Hoe zal de Nederlander ervoor staan als nu al 40% van de bevolking aan het eind van de maand de eindjes niet aan elkaar kan knopen en dat is niet van te losbandig leven, dat is bittere ernst. Is het de zure appel die eerst gegeten moet worden om vervolgens aan de moorkop te beginnen of staat er een hele kist met goudrenetten op ons te wachten. De vraag is of ‘geloven’ in een betere toekomst nu nog helpt of moeten we door deze zeepbel heen prikken en zien hoe wij onszelf de afgrond in laten leiden door mooie beloften die wij maar al te graag willen slikken. Liever zoet dan zuur, liever positief dan negatief, maar gek genoeg liever dood dan levend om zoet en positief in de hemel te ervaren. De optie om de handen uit de mouwen te steken en een einde aan de hel op aarde te maken lijkt wel een multiple choice vraag die van het toets papier is weggevaagd en zo buiten onze realiteit geplaatst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen over mijn financiële situatie en de toekomst daarvan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het niet langer geloven in de economische groei tot gevolg heeft dat het dan automatisch slechter zal gaan met de economie ten opzichte van de gewenste financiële groei.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer economische groei niet langer een feit is, ik deel uitmaak van het geheel, en zodoende ook zal voelen wat voor financiële gevolgen dat heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om geen geld te hebben om mijn basisbehoeften van te betalen en geen uitzicht te hebben op werk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een hoek gedreven te worden door geen financiële armlengte en in dezelfde situatie terecht te komen als wij al zaten toen wij nog in Italië woonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen de controle over mijn leven kwijt te raken wanneer ik niet over voldoende financiële middelen beschik om een steeds duurder leven te bekostigen. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik de regie over mijn leven in handen heb en dus beslis of ik niet meer dirigeer wat er gebeurd ook al zijn de omstandigheden erbarmelijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor chaos in mijn land als het echt goed fout gaat en we elkaar niet meer kunnen vertrouwen, omdat het aard van het beestje elkaar liever om zeep helpt dan samen tot oplossingen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld als levensadem te zien terwijl leven ontspruit aan de adem en niet geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld te vrezen als boosdoener terwijl in de handen van de gewetenloze idioten en mij niet te realiseren dat geld slechts een betaalmiddel is dat alleen dan gevaarlijk is wanneer het in handen van mensen is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat geen geld betekent dat ik zal sterven door gebrek aan voedsel in een tijdsera waar voedselbanken en naastenliefde niet meer bestaan en zodoende te vrezen voor de dood wetende dat ik nog niet klaar ben om te sterven en mijzelf in de ogen te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld en geldproblemen proberen te mijden en zo klaarblijkelijk de gevolgen en problemen gerelateerd aan geld ook te vermijden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie tot geld verder uit te diepen en tot de details te komen om mij zo te kunnen corrigeren en de lading van het woord geld neutraal te laten zijn en te zien voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voor geld als dekmantel te zien voor onderliggende issues en die in tijd boven tafel te krijgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat politiek ons alleen maar een rad voor de ogen slaat en het daar niet bij te laten, maar te zien waar ik wel invloed kan uitoefenen, om anderen te laten zien dat wij ons opzettelijk in de maling laten nemen door de politiek, uit angst voor represailles door het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mij niet te laten bewegen door angsten gevormd in het verleden door al geleefde informatie en die op deze manier weer te manifesteren door gebrek aan vertrouwen in mijzelf en de wereld als mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan een ieder die het wil horen en er klaar voor is het Gelijkheids Geld Systeem (Equal Money System) onder ogen te brengen, om zo mijn en ons bewustzijn te laten toenemen en angst voor de toekomst te kunnen relativeren.

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander  Iemand maakte mij attent op een website waar je naam en voornaam ingevuld kon worden en dan wordt je personage/karakter omschreven aan de hand van numerologie. Zo zei deze persoon, er zit veel stof in deze omschrijvingen om je personages eens verder onder de loep te nemen. Dat leek mij een goed idee, niet zozeer vanwege mijn geloof in numerologie, maar meer om eens te kijken waar in de omschrijving ik reacties op zou hebben. Veel van de tekst ging over al mijn goede kanten, al of niet herkenbaar voor mij, maar waarop ik een reactie had was een negatief punt dat ik niet graag onder ogen zag/zie. Het was niet voor niets dat in mijn zoektocht om personages te vinden binnenin mij en vervolgens onder de loep te nemen om zo zelf te vergeven en te  corrigeren, deze personage dus niet tevoorschijn kwam. Dit was iets dat ik echt wel herkende en zag in mijzelf, maar het in het zelfde moment ook gelijk weer onder het tapijt veegde. Teveel confrontatie met mij als negativiteit, zonder te zien dat door het te erkennen en aan te pakken er groei kan ontstaan, wat nu afgesneden werd door het weg te stoppen.

Het stukje tekst waar het omgaat is het volgende:

“Aan de basis van je relationele issues in je privé sfeer (prive en professioneel) zit het gebrek aan nummer 2. Misschien heb je ook issues gehad of nog steeds in je getrouwde leven? Een gebrek aan vertrouwen in je partner? Uw lichtgeraaktheid, uw gebrek aan geduld en uw scherpzinnigheid vinden hun bron in een gebrek aan nummer 2… Raak niet in paniek: aan dit alles kan worden gewerkt en het kan overwonnen worden!”

Het grappige is dat in de rest van de tekst, zaken die hier als negatief worden voorgehouden, eerder geprezen werden. Er zit een kern van waarheid in en ook weer niet, een soort van horoscoopachtige manier van een persoonlijkheid generaliseren zou ik zeggen. Maar de zin waar ik echt even een schokje door mijn fysieke lijf voelde gaan was “Een gebrek aan vertrouwen in je partner?” en specifieker “gebrek aan vertrouwen”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fysieke reactie te ervaren bij de zin: gebrek aan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord ‘vertrouwen’ niet echt een beeld te hebben, maar het als een abstract iets te ervaren  een blanco. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik wel handel op dit woord, dus een betekenis moet aanwezig zijn, maar is waarschijnlijk te confronterend en dichtbij dat ik het liever afschilder als iets onbekends.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet oprecht te zijn over wat de betekenis van het woord vertrouwen in de ander gelijk aan vertrouwen in mijzelf voor mij betekent, omdat ik weet dat ik het niet waar kan maken en niet waardig ben in mijn eigen ogen en zodoende mij focus op anderen hun minpunten om zo niet naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat elk minpuntje in een ander mij deed/doet argwanen en de persoon af te schrijven als niet betrouwbaar en onvoorspelbaar waarvan ik niet op aan kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander niet te vertrouwen uit gemakzucht om mijzelf niet onder ogen te hoeven komen en vervolgens wanneer ik zelf doe wat ik de ander niet toevertrouw ik mijzelf op de borst kan slaan en de polariteit van goed en slecht in werking zet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wantrouwen in mijzelf om te zetten in het wantrouwen in de ander en energie uit het feit te halen dat ik het beter kan dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om competitie te gebruiken om mijzelf beter weg te zetten en in een roes van “kijk hoe goed ik ben” geen tijd en ruimte meer overlaat om naar mijzelf te kijken en te zien wat er  gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en zo instabiliteit in mijzelf vast te zetten doormiddel van angst/competitie/polariteit en wantrouwen te worden, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te zoeken naar het negatieve in anderen als een soort van redmiddel om niet naar binnen te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen heel onzeker te zijn over datgeen wat ik claim beter te kunnen dan de ander, maar mijzelf er niet mee vertrouw om tot een goed eind te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gefrustreerd te voelen over hoe anderen in mijn ogen de boel verknallen en frustratie te voelen over het feit dat ik ook niet weet hoe het op te lossen en op mijn tenen ga lopen om toch tot een oplossing te komen en de polariteit te bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet volledig te willen leren kennen, bang voor het negatieve in mij en zodoende geen vertrouwensrelatie met mijzelf kan/wil opbouwen om te zien of ik iets in zelfoprechtheid aankan of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het vertrouwen in mijzelf verknal en wat moet ik dan als ik mijzelf niet meer heb om op terug te vallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat gebrek aan vertrouwen een mooie dekmantel is om niet naar alles binnenin mij te kijken en het af te doen als iets dat negatief is en zodoende geen aandacht mag hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in mijzelf te hebben en geen vertrouwen in de wereld al seen afspiegeling van mijzelf en zodoende dus niet kan geloven in het verbeteren van de wereld dat begint bij mijzelf, maar te hopen dat er iets zal gebeuren waardoor alles toch nog goed komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in en buiten mij totaal te negeren en er alleen maar aandacht aan schenk wanneer het mijn personage tot een beter personage maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen as iets buiten mij te bestempelen en wat ik zodoende niet nodig heb naar mijzelf toe, omdat ik bang ben dat het negativiteit oplevert en kritisch kijken naar mijzelf, wat bloot zal leggen wie ik ben in momenten van superieur voelen aan mensen die ik als niet te vertrouwen bestempel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen als iets zoetsappigs te zien en mijzelf te bestempelen als doorgewinterd en met twee voeten op de grond, waar vertrouwen voor watjes is en zodoende mij niet realiseer dat ik zo nooit een intieme band van vertrouwen met mijzelf kan bewerkstelligen als een basis van waaruit ik in en als het leven kan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op andere momenten vanuit andere hoeken dit punt van wantrouwen naar mijzelf als wantrouwen in de ander verder zal aanpakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘vertrouwen’ in mijzelf te herdefiniëren en te komen tot een werkbare definitie die het vertrouwen in mijzelf helpt herstellen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer op anderen te focussen als het aankomt op vertrouwen versus wantrouwen enin plaats daarvan in mijzelf te kijken wat dit neer kijken op anderen mij verteld over mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf terug te krijgen door de regie weer in handen te nemen over mijn eigen leven, om zo een solide basis te hebben om vanuit te werken.