Dag 365 van 2555: van wie moet ik blijdschap ervaren?

Dag 365 van 2555: van wie moet ik blijdschap ervaren?In een eerdere blog post schreef ik over mijn zoon die een teek had opgelopen op een schoolintroductiekamp in de Ardennen. De teek was besmet met Lyme waardoor mijn zoon geïnfecteerd raakte. Inmiddels is er met behulp van electro-acupunctuur en bioresonantie een behandelplan opgesteld en uitgevoerd en was het nu zover dat we opnieuw zouden meten in wat voor fysieke fase hij momenteel is aanbelandt. De uitslag was een mooie uitslag, aangezien er geen spoor van de Lyme meer te meten was in zijn lichaam.

Op de terugweg naar huis realiseerde ik mij dat ik mijzelf niet zozeer blij of gelukkig voelde, terwijl dit toch enorm goed nieuws was wat wij gekregen hadden. Een zekere mate van opluchting was er wel. Maar het viel mij op dat het mij verbaasde dat ik mij niet enorm gelukkig voelde. Ik had dus verwacht dat ik mij in zo’n moment waanzinnig gelukkig zou voelen, maar in plaats daarvan ervoer ik een soort van zwarte wolk. Ik verwachtte dat het goede nieuws zomaar zou kunnen omslaan in slecht nieuws, dat er toch nog ergens iets in het lichaam verstopt zou zitten en later roet in het eten zou gooien. Ik vertrouwde het goede nieuws niet, omdat ik bang was dat het vertrouwen om zou slaan naar een teleurstelling.

Ik had mij nu eenmaal ingesteld op een doemscenario, te weten een tweede kind met Lyme, en nu werd mij gevraagd om het leven weer rooskleurig in te zien. Ik ervoer een soort van drempel in mij om die switch naar verandering te maken. In zekere zin voelde ik mij nu comfortabel binnen het doemscenario en wilde ik daar niet uit om geluk en vooruitgang te omarmen, los van het feit dat het laatste scenario mij meer perspectief zou bieden.

Doordat ik dit zag afspelen binnenin mij, die angst om blijdschap te ervaren, onderzocht ik waarom ik dacht dat ik uitbundig gelukkig zou moeten zijn op zo’n moment. Wie dicteert mij dat ik mij zo zou ervaren in zo’n situatie? Het antwoord is uiteindelijk dat ik het ben die mij dat dicteert, hoe dat zo gekomen is, dat is een ander verhaal. Blijdschap, geluk, opgewektheid, vreugde zijn gevoelens die wij als kind leren door anderen dit te zien ervaren, totdat wij zelf dit woord koppelen aan een ervaring die we hebben.

Wanneer ik als kind een mooi cadeau kreeg dan ervoer ik blijdschap, ik was blij met het cadeau, dus ik geloofde/nam aan dat dit blijdschap was. Wat ik als kind niet zag is dat ik wellicht gedachten had tijdens het uitpakken van het cadeau die mijn angst aanwakkerden dat het wellicht een cadeau kon zijn wat ik niet wilde hebben. Ik was dus zonder dit te snappen of bewust toe te passen mijn werkelijkheid aan het polariseren. Die blijdschap kon niet bestaan als de angst voor teleurstelling er niet was.

Nu weer even terug naar mijn afwezige blijdschap. Ik ervoer de blijdschap niet omdat ik uit veiligheid de negatieve pool van de polariteit koos om zo niet nog meer teleurstelling te hoeven meemaken. Want blijdschap zou betekenen dat ik zou hebben gekregen wat ik wilde hebben, maar ik vertrouwde mijn fysieke werkelijkheid als mijzelf niet om dit te kunnen aanvaarden. Dus nog altijd zat ik opgesloten in een gepolariseerde werkelijkheid waarbij ik blijdschap, geluk, vreugde en opgewektheid niet juist gedefinieerd had ten aanzien van de juiste ervaring. Ik dacht dat ik bij zo’n soort ervaring blijdschap moest ervaren, omdat ik zo ben gevormd tijdens mijn leven. Films, reclame en andere mensen lieten mij dit keer op keer zien dat dit het juiste gevoel is dat bij zo’n ervaring hoort. Dus dwong ik dit gevoel aan mij op als zijnde correct, terwijl ik in dat moment veel meer andere emoties ervoer die de blijdschap compleet overschaduwden.

De mate van opgelucht zijn, die ik ervoer, was een fysieke ervaring die ik in mijn lichaam waarnam, de andere emoties en gevoelens die speelden zich in mijn ‘geest’ af. Er viel een soort van zwaarzijn van mijn schouders af, ik was lichter door het wegvallen van een zorg minder. Echter dit werd niet bevestigt door mijn ‘geest’ waardoor er een frictie of disharmonie plaatsvond tussen ‘geest’ en fysiek lichaam wat ik verstandelijk (lees: niet geleefde informatie en kennis) labelde als niet ‘normaal’. “Ik ben niet normaal dat ik nu geen overwegende grote blijdschap ervaar.” Had ik dit niet onderzocht en niet gestopt dan was dit een aanleiding geweest tot meer denkpatronen en persoonlijkheden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet ‘hier’ te zijn met de situatie en dus de situatie niet te ervaren zoals hij zich voordoet binnen mijn fysieke werkelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een situatie door de ogen van mijn ‘geest’ beoordelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze wijze ver van de werkelijkheid af kom te staan en niet diegene kan zijn wie ik echt ben in dat moment. Ik stop de beoordeling door de ‘geest’, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam als indicator te gebruiken om te zien hoe ik werkelijk in een moment in een situatie sta en mij niet te laten leiden door de ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn werkelijkheid/definitie van het woord blijdschap als de enige werkelijkheid aan te nemen zonder te onderzoeken of dit klopt binnen mijn fysieke werkelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een gekleurde definitie van een woord te leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ruimte open kan laten voor onderzoek om te zien of ik nog steeds op het juiste spoor zit. Ik stop de gekleurde definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik frictie ervaar tussen mijn betekenis van een woord en mijn fysieke werkelijkheid, dit te onderzoeken en aan te passen daar waar nodig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwachtingen te hebben over mijn manier van reageren op bepaalde situaties.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van op voorhand denken te weten hoe ik hoor te reageren in elke situatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn leven op deze manier maak tot een filmscript en er geen ruimte voor verandering/afwijking meer mogelijk is. Ik stop de aannames, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke situatie als een nieuwe situatie te zien waarin ik diegene ben die ik kan zijn gerelateerd aan waar ik in mijn leven/proces ben qua gewaarzijn/bewustzijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte te ervaren bij geen blijdschap terwijl ik dat wel had verwacht.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schaamte ten opzichte van mijzelf door niet te voldoen aan mijn eigen verwachtingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik verwachtingen heb die niet geheel van mijzelf zijn en vervolgens als ik er niet aan voldoe mij schaam voor de buitenwereld dat ik niet voldoe aan wat ik denk dat van mij verwacht wordt. Ik stop de schaamte, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te schamen als een bestraffing voor het niet maatschappelijk aangepast reageren op een situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het doemscenario bewaarheid wordt ook al wijst de fysieke werkelijkheid het tegendeel uit.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf geen geluk gunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen vertrouwen heb in mijzelf en mijn toekomst wanneer ik terugkijk naar het verleden. Ik stop de zelfsabotage, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden te corrigeren om zo de toekomst te kunnen sturen los van emoties/gevoelens/herinneringen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer in geluk te geloven voor mijzelf, door alle ervaringen die dit bevestigen over een nieuwe situatie heen te leggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van herinneringen gebruiken als blauwdruk voor mijn heden en toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn verleden herleef en zo niet kan komen tot verandering. Ik stop het gebruik van de blauwdruk, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke situatie als een unieke situatie te beoordelen en de informatie en kennis die ik geleefd heb te gebruiken, los van emoties/gevoelens, om beslissingen te maken in het heden en voor mijn toekomst die in het belang van een ieder zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een drempel te ervaren in het moment waarin ik verandering kon/mocht omarmen van mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van in mijn comfortzone blijven hangen of die nu positief of negatief gelabeld kan worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik moeite met verandering heb wanneer ik denk dat ik veilig ben op de plek waar ik zit. Ik stop het verblijven in mijn comfrotzone , en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik binnen mijn leven vaak genoeg uit mijn comfortzone stap, dit zou dus voor al mijn comfortzones moeten gelden en niet de ene wel en de andere niet, gebaseerd op emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld te polariseren en daardoor fricties te ervaren op punten waar dat niet zou hoeven te gebeuren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariseren omwille van de frictie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe vanuit de ‘geest’ om zo energetisch een situatie te laden en niet meer te zien waar het nu eigenlijk om draait en zo dus niet te handelen in het belang van een ieder. Ik stop de polariteiten, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mee te gaan met de polariserende aard van mijn ‘geest’ maar mijzelf aan te sturen op basis van wat ‘hier’ is.

Herdefinitie van blijdschap: het omarmen/aanvaarden van mijzelf, een ander als mijzelf of een situatie in gewaarzijn van alles dat er is.

Dag 334 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 3 – herdefinitie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

 

In de vorige blogs sprak ik over het woord ‘terugkrijgen’ als het terugkeren naar een eerder punt en dat te krijgen wat mij toekomt alsof het een gunst van de ander aan mij is. Hetgeen verloren is gegaan weer terug claimen, dan spreek ik niet over mijn dochter die ik verloren had, maar over haar expressie die ik mis omdat ik mij daar prettig bij voelde en van genoot. Dus in feite een gemis van een gevoel is hetgeen waar ik blij over ben dat het is terug gekeerd. Dat is ook waarom ik het woord ‘terugkrijgen’ in mijn eerste blog wilde ombuigen naar ‘terugkeren’. Ik ben weer teruggekeerd naar dat punt waar ik mij het prettigst voelde.

 

De volgende vraag kwam bij mij op voordat ik deze blog zou schrijven om het woord ‘terugkrijgen’ te herdefiniëren, kan ik dit woord in deze context wel herdefiniëren of moet ik gewoonweg mijzelf realiseren dat ik beter een ander woord kan gebruiken binnen deze context. Of wellicht moet ik mijn startpunt veranderen in de gehele context en zien en realiseren dat het terugkeren naar een moment waarop ik mij het prettigst voelde een limitatie voor de rest van mijn leven betekent. Want dit zou impliceren dat ik al mijn energie zou stoppen in het terugkeren naar dat ene punt dat ik al geleefd heb, maar wil blijven herleven, omdat het zo goed voelt. Dit betekent leven vanuit energetische ervaringen, zonder dat dit een belang zou dienen dat een ieder dient, dan alleen mijzelf een goed gevoel bezorgen. Een egoïstisch streven naar een egoïstische daad. Dus zal ik het woord ‘terugkrijgen’ binnen deze context niet herdefiniëren, maar mijn startpunt binnen deze context veranderen van een egoïstische daad naar het simpel hier zijn zonder energetische beslommeringen, terwijl ik geniet van het kind dat is toevertrouwd aan mij als ouder terwijl zij zich beetje bij beetje fysiek en emotioneel herstelt met behulp van homeopathie als eerste EHBO middel.

 

Wat er deze week gebeurde bevestigde nogmaals de energetische aard van het beleven van het woord ‘terugkrijgen’. Naast de homeopathische druppen die mijn dochter al nam kwamen er ook nog druppen bij die op de spieren en banden hun effect zouden moeten hebben. Nog geen 2 dagen was zij bezig met de nieuwe druppen en een hevige spierpijn op plekken die zij nog niet had gehad en al wel had gehad openbaarde zich. Daarnaast bracht dit ook een enorme vermoeidheid met zich mee. Na 4 dagen besloten we in overleg met de homeopaat om de nieuwe druppen te stoppen om te zien of deze symptomen weer weg zouden gaan. Vandaag 3 dagen na het stoppen van de druppen is de vermoeidheid en de spierpijn weer bijna verdwenen. Tot aankomende woensdag mag zij niet opnieuw beginnen met de druppen om een zo duidelijk mogelijk beeld te hebben van wat er aan de hand is.

 

Ik merkte gedurende deze week dat ik energetisch de tegenpool beleefde van het blij zijn dat ik ‘mijn kind weer terug kreeg’. Ik voelde mij energetische leeggezogen en de angst dat we weer terug bij af waren begon op de achtergrond aan te zwellen. Hierin kon ik goed zien dat het ‘krijgen’ echt iets was waar ik van vond dat ik er recht op had en mij dus nu, met de fysieke terugval door de homeopathische druppen, berooft voelde van mijn geluk of mijn kans op geluk. Waarbij geluk tegelijkertijd vrijheid betekent, het bevrijd zijn van dit ziekelijke juk wat nu al een jaar of 4 deel uitmaakt van ons leven als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij berooft te voelen van een geluk moment waar ik mij het prettigst bij voel en wat ik dus wil herbeleven tot in den eeuwigheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een positief gevoel blijven herhalen om verder niets anders meer te hoeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het zoeken naar dit punt van geluk/vrijheid mijzelf een alibi geef om mij niet verder met mijn leven te hoeven bemoeien, maar altijd mag blijven zoeken binnen elke context en elke adem naar dat sprankeltje geluk/vrijheid. Ik stop het zoeken en de herhaling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een alarmbelletje af te laten gaan wanneer ik woorden als krijgen terug en terugkrijgen gebruik die aan geven dat ik terug wil naar een punt van egoïsme, zodat ik in het moment verder kan gaan dan te denken: wat een aparte woordkeuze gebruik ik, en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee bezig ben in dat moment om mijzelf te corrigeren.

 

Dag 263 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden?

basisinkomengarantieVandaag was ik bij de huisarts met mijn dochter, zij ervaart veel pijn door de Fibromyalgie, maar nu deed haar elleboog zoveel pijn dat het slapen wat al zo moeizaam gaat nu helemaal niet meer lukte. De pijn leek anders,het begon met een paar dagen tintelende vingers wat naar de onderarm toe doorstroomde. Na een fysiotherapie sessie begon de elleboog heftig pijn te vertonen en er was niet veel wat we als verlichting konden aanbieden. Dus besloten we vandaag toch even langs de huisarts te gaan om te zien of we met de fibro te maken hadden of dat dit toch meer met de botvergroeiing in de elleboog van doen had en een meer fysiologische aanpak nodig heeft.

 

Helaas was het toch een uitvloeisel van de fibromyalgie, wat op dit moment betekent dat de medische wereld niet direct iets structureel voor je kan betekenen. Tenzij je de trukendoos van de farmaceutische industrie open wil trekken. En dat gebeurde dan ook toen mijn dochter aan het eind van het consult de huisarts vroeg wat er aan die slopende pijn gedaan kan worden. Zij heeft al verschillende pijnstillers geprobeerd, die de maagwand behoorlijk aantasten en dan met veel geluk een beetje werken voor een uur. Maar ja wat is een uur op een dag, wanneer je beseft dat je het medicijn maar 3 keer per dag mag innemen, dat is 3 uur enigszins verlichting op 24 uur en het op de koop toe nemen van de bijwerkingen.

 

De huisarts moest beamen dat pijnstillers niet de truc doen bij de meeste fibromyalgie patiënten, maar zo zei hij: dat hij wel goede ervaring had met antidepressiva in een lage dosis. Het zou 30-50% van de pijn wegnemen en je zou er wat vrolijker van worden. Wanneer we volgende week nog eens terug zouden komen dan wilde hij dat wel voorschrijven. Er ging bij mij een knop om, het woord antidepressiva triggerde een reactie in mij. Een  soort van misselijk makend gevoel kwam over mij heen, mijn kind aan de antidepressiva dacht ik, no way. Ik zag dat mijn dochter  veel ontvankelijker reageerde dan ik zelf. Ik zag dat ik het persoonlijk nam en dus de afweging van zo’n medicijn persoonlijk nam, terwijl ik die afweging niet kan maken, want ik ervaar niet dag in dag uit pijn die af en toe ondraaglijk wordt. Ik ben niet dagenlang misselijk van de pijn en afgemat door de pijn, maar ik nam dit wel persoonlijk en probeerde een afweging te maken door de bril van angst voor wat een antidepressiva fysiek met je doet, kijkend naar het verslavend vermogen en de bijwerkingen.

 

Toen we terug liepen naar huis, zei mijn dochter dat ze momenteel alles wel wil proberen om verlichting van de pijn te krijgen en ik besefte mij dat ik dus ook onmogelijk die afweging kan maken voor mijn kind of het uitproberen van een antidepressiva een ‘no go area’ is of iets om toch af te wegen. Daar ligt ook de moeilijkheid van de rol als ouder, je wordt geacht om beslissingen voor en met je minderjarige kind te maken, maar met dit soort vraagstukken is het onmogelijk om je echt in te kunnen leven hoe het is om 24 uur per dag pijn te hebben en dus is het bijna onmogelijk voor mij op dit moment om een gezond verstand afweging te kunnen maken.

 

Later thuis ben ik gaan googlen op antidepressiva als pijnbestrijding bij fibromyalgie patiënten, ik vond dat ik mij eerst moest inlezen alvorens een oordeel te vellen over een medicijn waar ik reacties op ervoer. De berichtgeving was niet echt om vrolijk van te worden, eigenlijk diep triest wanneer je leest wat mensen door moeten maken wanneer de medische wetenschap het ook niet echt weet en dan maar gaat experimenteren op patiënten. Een wanhopige of radeloze patiënt is natuurlijk sneller over te halen tot experimenten dan iemand die dat niet is. Al snel werd duidelijk dat een lage dosis alleen werkt wanneer je niet ook depressief bent, waar je uiteindelijk steeds in terug valt door de uitzichtloosheid van de pijn en vermoeidheid. Bij een normale of lage dosis en gevoeligheid voor het medicijn kun je juist depressief worden. Mensen kwamen 5-20 kilo in gewicht aan, de klachten verergerden of er kwamen klachten bij die na te zijn gestopt met het medicijn niet meer weg gingen. En mijn grootste angst is het verslaafd raken aan dit soort middelen endoor eenhel moeten gaan om er weer vanaf te komen. Ook waren er patiënten die er wel baad bij hadden en zelfs beter gingen slapen, waardoor ze minder vermoeid raakten en ‘overall’ zich beter voelden. Maar allen vertelden dat zij in de beleving van de wereld om hen heen zich afgestompt en mat voelden. Mijn dochter was natuurlijk ook meteen gaan googlen en kwam tot de conclusie dat er verder niet veel is dat de reguliere gezondheidszorg kan bieden en dat zij dus serieus moet gaan afwegen of dit een pad is dat zij wil gaan wandelen naast het pijnprogramma dat zij binnen de revalidatie zal gaan lopen.

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestomt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

Zelfvergevingen volgen in de volgende blog.

Dag 188 van 2555; willen hebben omzetten in de beste oplossing voor iedereen

equal money capitalismIk heb best wat geworsteld met de beslissing die ik met mijn partner nam om een huis te kopen. Was alles op rolletjes gelopen dan had ik mijzelf wellicht die vragen niet gesteld die ik mij uiteindelijk wel stelde. De tegenwerking die ik ervoer was massief en kwam uit verschillende hoeken, waardoor ik als een hond met de staart tussen de poten afdroop en vond dat ik mij neer moest leggen bij een leven in een huurhuis met een te hoge huur. Echter dit ervoer ik ook echt als mij neerleggen bij en er vrede in vinden en zaken zo te buigen dat ze pasten in het denkader dat ik wilde aannemen om het naast mij neer te leggen. Maar dat werkte niet het laaide op elke keer weer die drang om met het geld dat beschikbaar wordt gemaakt voor ons mijzelf vrijheid te kopen.

 

Dus onderzocht ik het en zag ik dat ik in eerste instantie hebzucht vastplakte aan het te besteden bedrag door bij te willen lenen en het plaatje van een goed en gelukkig leven te verzilveren. Dit maakte dat ik de hele actie van een huis kopen in relatie ging zien tot dat stukje hebzucht en het als fout zag om een huis te bezitten. Dit gaf frictie en zette mij op een dood spoor. Mijn eerste beweegredenen om te bedenken dat ik een huis wilde kopen kwam voort uit een overlevingsdrang en die drang bleef bestaan door de hebzucht te erkennen die er als een andere dimensie aan vast zat. Die overlevingsdrang was een voortzetting van een arme periode en het feit dat wij elke maand niets over houden na onze vaste kosten. Dit kan geen leven zijn bedacht ik mij, hier moet ik wat in kunnen veranderen.

 

De overlevingsdrang deed een ander jasje aan en werd de drang om mijn situatie te veranderen zodat ik naast mijn basisbehoeften ook toe kon gaan komen aan leven. Gezien de ingrediënten zou dat mogelijk moeten zijn. Het eigenaar van een huis zijn was voor mij niet alleen het bezitten, maar meer de verantwoordelijkheid hebben over het huis. Dus boog ik het bezitten van een huis om naar de verantwoordelijkheid nemen voor een huis en mijzelf in het leven. Het gevolg hiervan zou dan zijn, mitst goed uitgewerkt, dat ik mijn maandelijkse lasten aanzienlijk naar beneden zou brengen. En vervolgens zou het gevolg daarvan zou zijn dat ik weer adem vrijheid zou hebben en meer dan alleen overleven zou kunnen doen.

 

In dit proces om het ‘willen’ om te zetten naar de beste oplossing voor iedereen, ben ik best argwanend geweest bij elke stap die ik zette. Ik wilde geen nieuwe valkuilen en consequenties creëren. Na een zoektocht vond ik een huis wat in het budget paste en waar wij met z’n vieren ook nog eens inpassen. In eerste instantie zat er een optie op het huis , maar sinds vandaag is die optie eraf en zijn wij de eerste gegadigden. Ik kreeg dit telefoontje van de makelaar dat wij het huis kunnen gaan bekijken en dat bracht een golf van geluk over mij heen.

 

Die golf voelde fijn, maar ik wist ook dat dit geluksgevoel een uitvloeisel was van de overlevingsangst die mij al voor een aardige periode in de greep had. Grappig eigenlijk dat wij mensen zoiets als geluk bestempelen, zo’n golfvloed van energie die door je lijf raast. Ik zou dus kunnen zeggen dat ik blij was, maar in feite ben ik tijdelijk gerustgesteld en bevestigt in mijn kunnen om zelfverantwoordelijk te zijn en instaat om mijn fysieke realiteit te veranderen, wat mij uiteindelijk vertrouwen in mijzelf geeft dat ik instaat ben en wil opkomen voor mijzelf. Dit is een belangrijk keerpunt, want als ik dat voor mijzelf kan doen dan kan ik ook anderen ondersteunen om dat voor henzelf te doen en laten zien dat veranderen wel mogelijk is. Ooit was ik maatschappelijk werkster en ik vond het absoluut niet moeilijk om zaken voor mensen te regelen en dingen voor elkaar te krijgen, echter als het op mijzelf aankwam dan had ik de grootste moeite. Dat was dus een op z’n kop werkwijze, eerst zul je het binnen in jezelf op orde moeten hebben om vervolgens anderen te kunnen ondersteunen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ‘willen hebben’ een gevolg is van angst, de angst om achter het net te vissen en niet dat te hebben wat ik denk dat mij toekomt door het maken van vergelijkingen in mijn geest ten opzichte van een norm die ik zelf gesteld heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het achter het net vissen en niet uit het leven te halen wat er inzit, waardoor ik niet meer helder kan denken en de angst hetgeen is dat mij aanstuurt in plaats van wat het beste is voor een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen en normen die ik heb gemaakt door de jaren heen tijdens mijn leven in een economisch welvarend ogend land en mij zo heb aangepraat wat het minste is dat ik zal moeten behalen om geslaagd en gelukkig te zijn in het leven, zonder te durven kijken wat dit geluk nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geluk te duiden als het geslaagd zijn van mijn missie en mij niet te realiseren dat dit geluk een gevolg is een uitlaatklep voor de overlevingsangst die mij in de greep hield.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om komend en gaand geluk te bestempelen als geluk dat mij bevestigd in wie ik ben in elk moment en elke ademhaling, terwijl ik mij niet realiseer dat schommelend geluk gebaseerd is op schommelende angsten/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ‘willen hebben’ kan ombuigen/omzetten naar iets constructiefs los van emoties/gevoelens/angsten en mij daadwerkelijk de kracht in mijzelf doet hervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen en door mij achtergesteld te voelen, ontstaat er jaloezie in dat moment wat mijn geest gebruikt om mij te doen geloven dat ik moet proberen om dat te krijgen zodat ik kan tippen aan dat wat ik denk dat de anderen ook hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat ik daadwerkelijk fysiek nodig heb maar te kijken naar wat ik verlang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toekomst te baseren op verlangens die vervolgens niet bewaarheid kunnen worden en zo mijn fysieke stabiliteit die gelijk staat in dit geval aan mijn financiële stabiliteit uit het oog te verliezen en als ondergeschikt te beleven aan mijn verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar iets dat niet past  bij mijn fysieke werkelijkheid en zie dat ik het ook niet echt concreet kan maken, omdat ik diep van binnen weet dat het fantasie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een hypotheek een blok aan mijn been zou zijn geweest met het oog op de economische neergang die zich zal voortslepen tot 2019-2020 volgens experts, zolang we niets doen en toekijken en blijven verlangen naar rijkdom dat er eigelijk nooit is geweest in de vorm van fysieke realiteit.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij voortaan bij mijn fysieke realiteit te houden en te werken met wat hier is en hier dus mogelijk is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verlangens te onderscheppen en de angst erachter te adresseren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets meer te willen hebben, maar simpelweg te zien/realiseren/begrijpen wat er nodig is in mijn leven om het stabiel te houden zodat ik toe kan komen aan leven en het in beweging brengen van verandering.

Dag 187 van 2555; de dief van mijn eigen geluk

equal money capitalismVandaag luisterde ik naar een radio documentaire over een dorpje waar het altijd vredig was geweest. Niemand draaide zijn deur op slot, fietsen niet op slot, auto’s niet op slot. Iedereen kent iedereen en hulp vragen is niet moeilijk. Het was ook een christelijke gemeenschap en het leek wel het paradijs op aarde. Totdat er een serie van inbraken en vernielingen losbarstte. Men ging zich onveilig voelen en het woongenot in het dorp nam ziende ogen af.

Met name de oudere bevolking ging opzoek naar een dader of daders aangezien de politie het enigszins liet afweten. Mensen begonnen te speculeren over wie het gedaan zou kunnen hebben en al gauw vonden de ouderen een groepje jongeren dat met lawaaierige brommers/scooters wel de dieven en vandalisten moesten zijn. De jongeren werd niets gevraagd, het was simpelweg een feit dat deze jongeren, die al zo lang de ouderen op de zenuwen hadden gewerkt, de daders waren. Er werd hier zeer actief over geroddeld in het dorp en de jongeren en hun ouders werden boos aangekeken als zij in het dorp zich begaven.

De jongeren en hun ouders voelden zich het slachtoffer van het bekrompen denken van de ouderen, toen de ouderen fysiek deze families stalkten, dacht de politie er niet over om hen te helpen. Zo was er 1 jongen die als de leider van de roversbende werd aangemerkt en diens moeder ontving een dreigbrief, zij ging ermee naar de politie maar die legden het naast zich neer. Ook werd hun bezoek dat op fietsen of scooters kwam mishandeld, door bougies los te maken of te verwijderen, kabels en banden door te snijden en fietssturen los te draaien, maar weer deed de politie niets.

De ouderen die zeiden dat zij zich niet meer veilig voelden en op hun gemak in hun eigen dorp, maakten het leven van de jongeren met hun families tot een hel en dat werd getolereerd door de instanties. Na deze documentaire dacht ik, dit is de wereld in het klein. Het is okay wanneer wij gedreven door angst anderen het leven tot een hel maken, maar oh wee als iemand anders ons vertrouwen in het leven wegneemt en het op losse schroeven zet. Dit is natuurlijk de wereld op zijn kop, want vertrouwen in onze omgeving zou vertrouwen in onszelf moeten zijn. Dus hoe kan iemand anders het vertrouwen in onszelf wegnemen als dat is gebaseerd op zelfoprechtheid?

Tegelijkertijd zien we hoe de hatelijke interne conversaties van de ouderen het praatje van alledag werd en zij elkaar zo besmetten met haatpraat. Dit ging zover dat jongeren door de ouderen van hun scooters afgetrokken werden, boos bejegend werden, als daders bejegend werden en materiële schade leden. Als weldenkend mens zou je toch tot de conclusie moeten komen dat je gedrag te ver gaat en dat je het onderwerp niet meer los kan laten, dat je er bezeten van bent en dus om hulp moet vragen. Nee weldenkende mensen geplaagd door angst mogen het recht in eigen handen nemen en alles wat hen bang maakt vernietigen, ongeacht of het jonge mensen zijn die nog een toekomst voor zich hadden in hun eigen dorp. Al roddelend de kerk in en al roddelend de kerk weer uit en niet stilstaan bij de immense schade die ze het leven en henzelf als het leven berokkenen.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn geschreven vanuit de schoenen van de ouderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen nu er geweld en vernieling in mijn dorp is binnen gedrongen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het nooit meer als vroeger kan worden , door het vertrouwen dat in mij geschaad is en ik mijn omgeving niet meer kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat inbrekers ook bij mij in huis zullen inbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de inbrekers niet zullen worden opgepakt wanneer de politie niet snel handelt en ik nooit meer rust zal vinden in mijn eigen dorp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door angst mij genoodzaakt zie om te bedenken wie de inbrekers en vernielers zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik het recht in eigen handen mag nemen en eigenhandig een dader mag aanwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de jongeren die rondhangen op hun scooters in het dorp of je van de sokken rijden met hun te dure scooters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de angst voor het mij onveilig voelen door de inbraken heb gekoppeld aan het mij onveilig voelen door de rondhangende jongeren en dus de jongeren als een logisch gevolg als daders zie van de inbraken en vernielingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij door angst laat leiden en zo de angst die ik ervaar overbreng op de jongeren door hen op gevaarlijke wijze te treiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet meer normaal betrokken ben bij de inbraken, maar dat het onderwerp zich in zijn bezit heeft genomen en ik het niet meer los kan laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat wanneer ik stop met het leven zuur maken van de jongeren zij mij het leven zullen zuur maken met nog meer inbraken en vernielingen dus wil ik ze voor zijn, waardoor ik mij niet realiseer dat ik deze vicieuze cirkel instant houd en zelfs begonnen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dader die ik op basis van emoties heb aangewezen, misschien niet de dader is, wat iets is dat ik niet wil en kan zien, want dan moet ik inzien dat ik op kwaadaardige wijze gehandeld heb en mijn eigen rechter heb gespeeld zonder bewijsmateriaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles ervoor over te hebben om mijn gevoel van onbehagen weg te krijgen en weer stabiliteit onder mijn voeten te voelen en mij niet te realiseren dat ik degene ben die gelooft in mijn gevoel van onbehagen en dus handelt naar dit gevoel vanuit het punt van angst en niet vanuit een punt dat gebaseerd is op mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat met de inbraken mijn gevoel van stabiliteit en geluk in het leven gestolen is en ik dus wel iemand moet aanwijzen die dat gedaan heeft, zodat ik het slachtoffer kan zijn en zo al mijn daden voorkomend uit deze rol kan verantwoorden als zijnde goed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de dief van mijn eigen geluk ben en het geluk van het hele dorp in de weg sta zolang ik niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid en zie dat mijn handelen het crimineelst van allemaal was.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen eigen rechter meer te spelen wanneer ik niet in het hier en nu ben maar bevangen ben door angst en zo geen beslissingen kan nemen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten te zien voor wat ze zijn en ze niet uit de weg te gaan door onschuldigen hetzelfde rot gevoel te bezorgen wat ik zelf mijzelf heb aangedaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de politie in het vervolg zijn werk te laten doen en zelf een oplettend burger te zijn die zijn/haar bevindingen in zelfoprechtheid doorgeeft aan de politie om zo het onderzoek te bespoedigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te roddelen omdat ik heb ervaren hoe ik mijzelf daarin verlies en daarmee mij waardigheid verlies en tot alles in staat ben om dit gedrag goed te keuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het fijn wonen in mijn dorp afhangt van wie ik ben in mijn dorp in elk moment en elke ademhaling.