Dag 357 van 2555: de ‘geest’ als broodheer

DIP Lite cursusTerwijl ik courgette pasta uit de pan haalde en op mijn bord legde, dacht ik, “is dit wel genoeg”. Het oogde vrij weinig en het was het laatste uit de pan. Daarna plopte er een andere gedachte op, “ik hoop dat ik later geen trek krijg”. In mijn hoofd zei ik tegen mijzelf dat ik eerst ging eten om vervolgens later te ervaren of het voldoende was of niet. Ik at mijn bord leeg en voelde voldaan en ging vervolgens verder met mijn beslommeringen.

Later op de avond plopte er vanuit het niets een gedachten op, “ik heb trek”, maar het gekke was dat ik fysiek geen behoefte aan eten voelde. Ik negeerde het en nog weer wat later plopte de volgende gedachten op, “ik heb niet genoeg gegeten”. Ook dit negeerde ik want nog steeds voelde ik geen behoefte aan voedsel. Totdat de gedachte concreter werd, “ik heb vanavond niet genoeg eten gehad dus moet ik nu wat eten, ik mag eten, ik heb recht op eten wanneer ik trek heb”. Wacht eens even dacht ik, hier wordt een spelletje met mij gespeeld. Ik nam een koekje bij mijn thee om te zien hoe reëel dit trek hebben was, maar ik taalde fysiek eigenlijk niet naar eten. Mijn ‘geest’ bedacht van allerlei zaken die ik nog meer zou kunnen eten, want immers ik had niet genoeg gehad. In dat moment stopte ik dit hele tafereel en deed zelfvergeving. Ik zag hoe een genegeerde gedachten van eerder op de avond een eigen leven was gaan lijden en op mijn gevoel van rechtvaardigheid, tekortkomen en niet genoeg inspeelde. Ik wist dat de ‘geest ‘ tot veel in staat was, maar ik was verbaasd hoe zoiets simpels tot iets gecompliceerds zou kunnen leiden.

Stel dat ik eraan had toegegeven en stel dat ik in plaats van alleen gezonde zaken, junkfood in huis had gehad of dit was gaan halen. Dit soort gedachten kunnen gemakkelijk een soort van opdrachtgever in het hoofd worden/zijn die uiteindelijk tot eetverslavingen leiden. Ik realiseer mij dan ook dat het van groot belang is dat we weten wanneer we met de fysieke realiteit van doen hebben en wanneer niet. Het leren kennen van ons fysieke lijf om zo te weten wanneer wij voedsel nodig hebben en wanneer dit een vraag/opdracht maakt het verschil tussen eetverslaving en eten om het lijf te ondersteunen. Eten om het lijf te ondersteunen wil niet zeggen dat wij Spartaans zijn voor het lijf, af en toe eens iets anders uitproberen en zien hoe ons lijf daar op reageert zijn ook waardevolle ervaringen. Maar we moeten altijd in staat zijn om het terug te leiden naar de fysieke werkelijkheid als meetpunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in eerste instantie mee te gaan op de gedachte “is dit wel genoeg”.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van meegaan op een gedachte om een gevoel bevestigt te krijgen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen maar mee ga in een gedachte wanneer er andere herinneringen/emotie/gevoelens aanwezig en nog onverwerkt zijn die deze gedachte voeden of overeind houden. Ik stop het meegaan in een gedachte wanneer ik bemerk dat de gedachte een bevestiging is van een herinnering/emotie/gevoel in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra een gedachte opkomt en deze overeind wordt gehouden door herinneringen/emoties/gevoelens ik direct uitzoek wat het patroon is wat deze gedachte geldig/echt maakt in mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achtergesteld te voelen door de gedachte “ik heb niet genoeg gegeten” toe te staan als uitvloeisel van dit gevoel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf achtergesteld voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel nog niet in al zijn dimensies heb onderzocht en gecorrigeerd, waardoor dit gevoel steeds weer als een ander aspect in mijn leven aanwezig is. Ik stop het mij achtergesteld voelen door het patroon op tijd te herkennen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik mij achtergesteld voel ik mij vergelijk met een ander en mij dus minder ervaar dan de ander vanuit een polariserende relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet genoeg heb en dit in handelen om te zetten door te geloven dat dit zo is, vanuit een gevoel van altijd aan het kortste eindje te trekken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het minder denken te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van meer willen hebben het tegenovergestelde geloof. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in meer en minder te denken, waardoor ik geloof dat ik minder heb en minder ben en dus verlang naar meer te hebben en meer te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat gedachten gestoeld op emoties en gevoelens mij ergens gaan brengen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat iets waar is omdat het goed voelt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn gevoelens niet als meetinstrument kan gebruiken, omdat zij mij nergens brengen dan op een dood spoor. Ik stop het geloof in goed gevoel, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedere geachte die energetisch geladen is met emoties en gevoelens niet te volgen door erin op te gaan of te geloven, maar hooguit te onderzoeken om te zien wat er aan ten grondslag ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door op een gedachte mee te gaan voor een moment niet meer mijn fysieke feedback te geloven maar in plaats daarvan mijn ‘geestes’ feedback aan te nemen als waarheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke feedback niet als meetpunt te gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij wil laten leiden door de ‘geest’ door opzettelijk mijn fysieke meetpunt als onwaar te beschouwen. Ik stop het mij voor de gek houden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer voor de gek te houden en mijn fysieke werkelijkheid als eerste meetpunt te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door meer te willen hebben/zijn het gevoel van niet genoeg te hebben/zijn weg te stoppen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een leegte binnenin mij te willen opvullen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer wil om het minder te neutraliseren of op te heffen. Ik stop het vullen van de leegte, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de leegte niet een echte leegte hoeft te zijn maar meer een gevoel van leegte is gevoed door een gevoel van meer willen hebben en dus niet werkelijk is, maar bestaat door de herinneringen/emoties/gevoelens die ik in mij heb laten bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie in mij te laten bestaan door te denken dat ik minder heb en dus niet genoeg heb.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van meer willen hebben dan ik heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de competitie aanga met mijn buitenwereld. Ik stop de jaloezie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om jaloezie niet te leven, maar vast te stellen te corrigeren en te voorkomen in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik kan bepalen hoe ik mijn leven ervaar en dat ik door het mij achtergesteld te voelen mijn beleving van mijzelf binnen mijn wereld bepaal en daarmee dus ook het handelen wat voortvloeit uit deze beleving.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn wereld te saboteren door de manier waarop ik toesta dat ik mij ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met net zoveel gemak anders had kunnen ervaren en dus andere uitkomsten tot stand had kunnen brengen. Ik stop het saboteren van mijn wereld, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld zo te vormen dat het in het belang van een ieder is en niet gebaseerd op gevoelens/emoties/gedachten.

Advertenties

Dag 213 van 2555; het kan altijd beter en meer

equal money capitalismVandaag had ik een heerlijk dagje, ik heb van alles gedaan en zelfs wat dingen afgerond. Ik had met mijzelf afgesproken om meer verschillende dingen op een dag aan te pakken om het wat luchtiger te houden. Vandaag was voorheen mijn vertaaldag en dat heb ik ook vandaag gedaan, maar daarnaast ook andere zaken en enigszins tot mijn verbazing was ik ook nog eens effectief. Toch bemerkte ik vanavond dat ik op de achtergrond in mijn geest een gevoel bespeurde van ‘het is niet genoeg’, met andere woorden het is leuk wat je gedaan hebt maar het is niet genoeg. Raar want aan de ene kant was ik dik tevreden en aan de andere kant leverde dat teleurstelling op. Welke kant is nu realistisch? Mijn fysieke werkelijkheid aan de ene kant waar ik niet gehaast heb maar netjes achter elkaar steeds weer wat anders aangepakt en nog even van het zonnetje genoten ook, en mijn geest aan de andere kant die een beeld schets waarin ik bijna alles wat nog afgerond moet worden geklaard zie. De geest schets een beeld dat ik zou kunnen verlangen, maar mijn fysieke werkelijkheid schets een beeld dat fysiek haalbaar is.

 

Probleem:

 

Door de consumentistische aard van de geest wat ik aanneem alsof ik het zelf ben denk ik dat ik het altijd beter had kunnen doen en meer had kunnen doen, waardoor ik mijzelf als een teleurstelling ervaar terwijl ik juist lekker en effectief bezig ben geweest. Wat het probleem tot zelfsabotage maakt.

 

Oplossing:

 

Mijzelf niet vereenzelvigen met de geest en in mijn fysieke werkelijkheid in zelfoprechtheid zien of ik op een juiste manier bezig ben geweest en of ik tevreden over mijzelf en mijn werk kan zijn. Door mijzelf te valideren heb ik geen validatie van mijn geest nodig die altijd zal aansturen op frictie.

 

Beloning:

 

Heerlijk bezig kunnen zijn en genieten van mijzelf in het moment, zodat ik aan het einde van de dag tevreden over mijzelf naar bed kan gaan en geen stemmetje in mijn hoofd hoor die mij probeert te saboteren.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn effectiviteit onderuit te halen door te luisteren naar de geest alsof ik het zelf ben en mijzelf van een afstandje beoordeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stem in mijn hoofd als de geest te beschouwen als mijn stem waardoor ik denk mijzelf aan te sturen totdat ik besef dat het zelfsabotage is en het euvel al gebeurd is en de gevolgen moeten worden doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een rotgevoel aan te praten en mijzelf als de geest te laten geloven dat ik niet genoeg heb gedaan op een effectieve dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik al die dingen die mijn geest opsomt in 1 dag kan doen binnen het tijdsbestek op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan in de consumentistische aard van de geest en te denken dat beter en meer de juiste maatstaf zijn en mij niet te realiseren dat de maatschappij hierop gebaseerd is en dit hetzelfde principe is dat ons hebzucht en crisis heeft gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze zelfsabotage voortkomt uit een vorm van hebzucht naar meer en beter waar ik niet aan heb voldaan en dus wordt gelabeld als falend en een teleurstelling voor mijn geest/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als falend en een teleurstelling terwijl ik in het moment in mijn fysieke werkelijkheid zo tevreden over mijzelf was en de gedane arbeid in de gegeven tijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik heel veel moet doen op een dag om mijzelf als goed te ervaren en anders mijzelf als een lapswans en nietsnut te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik luier en te weinig doe en niet dat opbreng wat ik zou moeten opbrengen als deel van mijn gezin/maatschappij/wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van falen/teleurstelling serieus te nemen, terwijl met gezond verstand direct te zien is dat dit niet klopt, en mijzelf hierop af te rekenenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als normaal te zien en mij niet te realiseren dat ik in het moment dat ik het mij zie doen moet stoppen en even naar mijzelf te kijken in zelfreflectie om de fysieke werkelijkheid niet uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nooit te kunnen voldoen aan de eisen van de geest en dus altijd mijzelf als falend en als een teleurstelling te moeten zien wanneer de geest mij aanstuurt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met de geest en mij niet te realiseren dat de geest een middel/gereedschap kan zijn om te zien waar ik aandachtspunten heb liggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mate van geluk en zelfwaarde van de geest te laten afhangen door mij te vereenzelvigen met gevoelens en emoties en die als mijn standaard van zijn te laten functioneren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in zelfsabotage mijn effectiviteit om zeep zie helpen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf meet door de geest die frictie als doel heeft. Ik stop de zelfsabotage en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te identificeren met de geest, maar dat wat hier is in mijn fysieke werkelijkheid te gebruiken om te zien of ik dat doe wat gedaan moet worden in zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage de rug toe te keren en als onacceptabel te labelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om tevreden met mijzelf te zijn wanneer daar aanleiding toe is en zo te genieten van mijzelf in het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat frictie komt door de geest door mijn participatie erin en door het toestaan van de geest als mijn aanstuurder.