Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 163 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 4

equal money capitalismDe afgelopen 3 blogs die ik in het kader van het associatief denken heb geschreven wil ik uitbreiden met de volgende vraag:

 

Waarom kies ik voor associatief denken, in het moment wanneer ik eigenlijk in het hier en nu zou moeten zijn en niet in de geest?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bekritiseren voor het feit dat ik nooit echt de tijd heb genomen om naar binnen te kijken en oprecht te voelen welke gevoelens/emoties mij weerhouden van participatie aan mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik associatief denk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets heerlijks te beschouwen om mijn geest afleiding te geven van dat wat mij echt bezig houdt of in de greep houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naar binnen kijken op dit punt van associatief denken zo weg te hebben gedrukt dat het niet in mij opkwam dat er iets loos was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk niet te willen herbeleven of her-voelen wat het nu is dat mij doet vluchten in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik bang ben om hier te zijn en te leven in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te associëren om zo grip te houden op die werkelijkheid die mij in weze zo beangstigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de realiteit in mijn geest aankan ik ook de fysieke realiteit aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het associatief denken te gebruiken om mij groter te voelen en niet mijzelf te ervaren in mijn fysieke realiteit waar ik mij eerst minder voel en daarna mogelijkerwijs dat beeld aanpas.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn nu ik weet wat dat de angst voor het leven de oorzaak van het niet willen zijn in het hier en nu is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit verdrietig zijn als dekmantel te gebruiken voor de spijt die ik voel dat ik niet geleefd heb in het moment toen het daar was, een gemiste kans die niet meer terugkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik niet besefte dat ik niet wist wat leven was in het moment dat ik angst ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen laten doordringen tot mijzelf dat ik angstig ben, maar als een polariteit het tegenover gestelde heb geleefd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wegduiken in de geest de eerste reactie van een organische robot is en dat het aan mij is om daar verandering in aan te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ondersteunend is om nu oprecht en vol aanwezigheid te kunnen ervaren en te realiseren dat het angst was dat mij in de geest deed weg kruipen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet achter gevoelens/emoties zoals verdriet en spijt te verschuilen, maar de realisatie beet te pakken en te gebruiken om verandering in gang te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit rode vlag moment van wegkruipen in de geest door associatief denken te gebruiken om een gemiste kans van leven te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het participeren in de geest te zien voor wat het is en mijzelf niet langer voor de gek te houden en te denken dat het een zaligheid is om weg te duiken in mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor het leven en om te leven te hebben, maar te durven zien welke angst mijn geest mij voor de voeten gooit en mij te realiseren dat ik die angst kan terug brengen naar wat het is, om te zien dat het een grotere uitdaging is om te overleven in de geest dan te leven van adem naar adem in ieder moment.

Dag 106 van 2555; Hey, come no

Dag 106 van 2555; Hey, come noSommige woorden hebben meer fysieke reactie of impact op ons dan andere woorden. Na van de week korte metten te hebben gemaakt met het Engelse woord “Hey”, moest ik denken aan het Italiaanse woord “come no” dat net zo’n lading had en ook voor een heftige reactie in mij zorgde.

 

“Hey” als gesproken woord gaf geen reacties, maar geschreven als aanhef deed het mij even mijn adem inhouden. Er vlogen dan allerlei gedachten door mijn hoofd die met deze persoon die mij dit schreef te maken hadden. De basis van al deze gedachten was altijd, heb ik iets fout gedaan. Dit “Hey” kwam mij dan ook heel agressief over en ik probeerde er niet te lang naar te kijken, zodat het de boodschap aan mij niet zou verpesten of voor ruis zou zorgen, wat het overigens natuurlijk wel deed. Naarmate dat dit woord zich vaker voordeed kreeg ik al gevoelens van angst bij het zien van het woord en werd er energetisch heel wat beroerd in mij, dit door de overtuiging die ik mij had aangeleerd dat “Hey” een agressieve manier van communiceren was. Tot het moment dat ik besloot dat het nu maar eens over moest zijn met dit gedoe en ik het woord simpelweg opzocht in een woordenboek. Nergens maar dan ook nergens was er ook maar 1 betekenis te vinden die gestoeld was op agressiviteit, het was niet meer dan een begroeting/aanhef, het was dus echt iets in mijn hoofd/mind vanaf het begin geweest. Voor zover ik het kan terug halen was de eerste keer dat het werd gebruikt richting mij in een mail, iets waar ik mij onzeker over voelde en dus ging ik twijfelen aan mijzelf en om de “pijn” te verzachten besloot ik dat de ander dus agressief richting mij was en dat een aanhef als deze niet veel goeds aankondigde.

 

Het woord “come no” werd in mijn eerste jaar in Italië veelvuldig op een kortaffe, snauwerige en agressieve manier verbaal aan mij overgebracht. De dames die dit deden waren over de hele linie wat grof en simpel in hun taalgebruik, iets wat ik toen taalkundig nog niet kon onderscheiden. Elke keer als ik vroeg of iets kon/mocht/okey was dan werd er steevast “come no” naar mij gesnauwd, waarbij ik als het ware in elkaar dook en het als een schok door mijn fysieke lijf ging. Wat heb ik misdaan ging er dan door mij heen, omdat dit woord op een vragende toon werd uitgesproken kwam het mij over alsof ik een wedervraag kreeg om aan te geven dat ik niet goed bezig was. Ook bij dit woord speelde onzekerheid en niet altijd alles goed kunnen begrijpen een grote rol en nam ik deze toon direct persoonlijk. Het moment dat ik ook bij dit woord in het woordenboek dook om de betekenissen te achterhalen, bleek het alleen maar iets te betekenen als natuurlijk of hoezo niet?. Niks van wat ik had ervaren bleef staan toen ik de betekenis zag. Het had zich afgespeeld in mijn hoofd/mind en alleen toen ik het tastbaar maakte en naar mijn moedertaal vertaalde kon ik zien dat er geen reden was om het persoonlijk te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch beroerd te worden door woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woorden als een entiteit te benaderen en de woorden zodoende bepaalde kwaliteiten/eigenschappen toe te kennen en mij niet te realiseren dat ik zo mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen geef om te kunnen zeggen, die woorden hebben het gedaan/mij aangedaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de ervaring die ik bij het zien/horen van deze woorden ervoer om zo de vinger naar de woorden en de zender van de woorden te kunnen wijzen en zo de regie en zelfverantwoordelijkheid over mijn leven uit handen te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord “Hey” mijn adem te laten stokken en zo in dat moment niet aanwezig te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en daarmee angst toe te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het woord “Hey” en mij niet te realiseren dat het woord een angst/onzekerheid in mij spiegelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening te vormen over het woord “Hey” op basis van onzekerheden en angsten en het te laten escaleren tot een angst, allemaal veroorzaakt door participatie in de mind/het hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “Hey” als trigger point te gebruiken om een bepaalde angst/onzekerheid op te roepen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheid/angst om iets fout te doen af te schuiven op het woord “Hey”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct in mijn mind/hoofd te gaan zitten als het woord “Hey” zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te verkiezen als plek om het woord “Hey” tot mij te nemen en mij niet te realiseren dat ik door het zijn in het hier en nu met gezond verstand kan kijken naar de betekenis van dit woord zonder mij door angsten/fantasieën/speculaties te laten aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord “come no” in een te krimpen en zo in dat moment niet aanwezig te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en daarmee angst toe te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand angst te hebben voor het woord “come no” en mij niet te realiseren dat het woord een angst/onzekerheid in mij spiegelt die ik niet aan wil gaan in dit moment en daardoor af doe als agressief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening te vormen over het woord “come no” op basis van onzekerheden en angsten en het te laten escaleren tot een angst, allemaal veroorzaakt door participatie in de mind/het hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheid/angst om iets fout te doen af te schuiven op het woord “come no”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct in mijn mind/hoofd te gaan zitten als het woord “come no” zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te verkiezen als plek om het woord “come no” tot mij te nemen en mij niet te realiseren dat ik door het zijn in het hier en nu met gezond verstand kan kijken naar de betekenis van dit woord zonder mij door angsten/fantasieën/speculaties te laten aansturen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik een woord in een andere taal niet begrijp dit op te zoeken en het niet een eigen leven/betekenis te laten krijgen met alle consequenties van dien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat woorden , woorden zijn en alleen in mijn handen/oren/ogen een energetische positieve of negatieve lading krijgen als ik dat accepteer en toesta.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om direct als ik een angst zie ontstaan bij een woord, dit te onderzoeken en niet verder te laten escaleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren en te begrijpen dat woorden die 1 en gelijk zijn aan mijn woorden, woorden zijn die ik kan spreken zonder lading en dus kan gebruiken om mijn boodschap over te brengen zonder emoties/gevoelens/angsten in het belang van een ieder.