Dag 328 van 2555: op gesprek – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

ego-mirrorDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

Voor nu is dit de laatste blog in deze serie en zal deze blog gaan over het afraden van de revalidatie arts om naar op aan raden van de orthopeed naar de reumatoloog te gaan om de diagnose fibromyalgie nog eens onder de loep te nemen. En het schuldgevoel dat de arts ons probeerde aan te praten voor het gaan naar een andere reumatoloog, als een second opinion, op de diagnose die al gesteld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gekleineerd te voelen wanneer mij op een snauwerige manier wordt gevraagd of ik een second opinion wil halen bij een andere reumatoloog, en of dit is omdat ik een andere diagnose wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de geïrriteerdheid van de ander en de onvrede van de ander persoonlijk te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij als ego aangevallen voel en voel het bewaken van en controle over de realiteit van de ander als een aanval op mijn realiteit. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer de irritatie bij de ander zeer goed voelbaar is, dat niet over te nemen en eigen te maken alsof ik zelf iets ‘fout’ heb gedaan, en te verwachten dat de ander mij nu vanuit die irritatie wil pootje haken. Ik ga dus de verbintenis met mijzelf aan om te kijken naar de situatie en te zien/realiseren/begrijpen wat de ander te ‘verliezen’ denkt te hebben en bezie vanuit daar of dit in conflict is met wat het beste voor ons beiden is en dus of de ander een wezenlijke bedreiging is binnen mijn fysieke realiteit en ik daar iets mee moet doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij beledigt te voelen wanneer de arts vraagt of ik een andere diagnose voor mijn dochter voor elkaar wil krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn ego gekrenkt te voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vind dat ik recht heb op een gedegen onderzoek al betekent dat een second opinion en vrees dus dat de ander mij daaruit gaat praten waardoor ik mij verplicht voel dit plan te laten varen. Ik stop de angst dat de ander mij kan voorschrijven wat ik moet doen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet aan mijzelf te twijfelen of ik wel kan ‘staan’ als de ouder die alleen door gedegen onderzoek van artsen zich neerlegt bij wat de uitkomsten zijn en niet twijfel of ik andere onderzoeken wel mag aanslingeren, omdat ik zie dat de artsen niet volledig zijn door zich niet volledig te baseren op fysiek onderzoek maar ideeën van collega’s en door opleiding aangeleerde ideeën in de weg laten staan van wat ze daadwerkelijk gepresenteerd krijgen. Dus verbind ik mij om te blijven zoeken naar de arts die wel naar alle aspecten kijkt, en dit niet voor mijzelf af te doen als drammerig en mij niet willen neerleggen bij een diagnose als opinie die ik heb door te kijken door de ogen van de samenleving en de angst om niet geaccepteerd gedrag te vertonen waardoor ik mij aan de zijlijn van de samenleving plaats en elke vorm van hulp wel op mijn buik kan schrijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit een soort van paranoia te vrezen dat deze revalidatie arts mijn bezoek aan de reumatoloog gaat dwarsbomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn dat de ander de macht heeft mij te dwarsbomen in mijn zoektocht om uit te zoeken wat mijn dochter mankeert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik twijfel aan mijzelf en daardoor twijfel aan de ander zijn bedoelingen zonder te realiseren dat de ander mijn niet kan ontzeggen om naar een andere reumatoloog te gaan. Ik stop de angst en de twijfel aan mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in de ander een vijand te zien en zo mijn wereld op te delen in medestanders en tegenstanders, in plaats van mijn weg te bewandelen die ik moet bewandelen om het best mogelijke voor mijn kind te bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen medewerking van artsen te krijgen om uit te zoeken wat er nu precies mis is met mijn kind.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat verdere onderzoeken mij niet worden gegund door eigen belangen van anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet bezig hoef te houden en mij niet tegen hoef te laten houden met/door de angsten van anderen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst en het eigen belang van de ander mij niet eigen te maken door de motivaties die hieruit voortkomen als geldige regels te zien waardoor ik niet meer mag/kan kijken of er iemand is die eens echt goed wil kijken naar mijn dochter haar situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat de reumatoloog kan vaststellen of mijn dochter fibromyalgie heeft of dat er wellicht iets anders aan de hand is, aangezien ik steeds meer symptomen zie die dit ziektebeeld niet ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een juk te voelen door de diagnose die gesteld is door de eerste reumatoloog die niet lijkt te passen op mijn  dochter haar situatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het juk dat ik voel de angst is dat ik niet verder mag zoeken door te denken dat ik toestemming nodig heb van de ander terwijl ik toestemming nodig heb van mijzelf . Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien /realiseren/begrijpen dat ik degene ben die toestemming/erkenning aan mijzelf kan geven dat het niet ‘raar’ of ‘afwijkend’ is dat ik verder zoek voor mijn kind wanneer duidelijk is dat de diagnose die gesteld is niet de lading dekt en wel gebruikt wordt om fysieke pijn en condities te duiden die uiteindelijk van een geheel andere aard blijken te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bevestiging te willen van wat ik zie in de fysieke toestand van mijn kind.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bevestiging zoeken buiten mijzelf van iets dat voor mij duidelijk is maar waarvan ik vrees dat ik als ‘gek’ of ‘raar’ zal worden weggezet voor de denkbeelden die ik heb hierover, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor de mening van de ander over mijzelf, waardoor ik mijzelf terug laat houden en niet ga voor het zoeken naar antwoorden maar mij laat afleiden door zaken als ‘wat denkt de ander van mij’. Ik stop het kijken door de ogen van de nader naar mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer door de ogen van de ander naar mijzelf te kijken en mijzelf te beoordelen, maar te vertrouwen in mijzelf te durven zien wanneer ik zuiver handel vanuit een zuiver startpunt en wanneer niet om zo mijzelf te corrigeren wanneer mijn startpunt niet zuiver is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf wel voor het hoofd te kunnen slaan wanneer mijn dochter zegt: “de arts wil ons geen second opinion laten doen, want wanneer blijkt dat ik iets anders heb dan waarmee zij mij hebben aangenomen, als client op basis van vage klachten en een vage diagnose, dan zitten zij verkeerd en kunnen wij hen aanklagen daarvoor”, en ik dus mijzelf niet gerealiseerd heb dat de arts geen second opinion wil uit zelfbehoud.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ‘dom’ vinden dat ik iets niet (door)zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vind dat ik alles dien door te hebben om zo optimaal interactie te kunnen hebben en mij niet te realiseren dat wanneer ik ruis van de ‘geest’ toesta in de vorm van emoties en gevoelens ik niet alles kan (door)zien. Ik stop de ruis en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet naar beneden te halen door mijzelf ‘dom’ te vinden of te noemen, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ik niet alles in ogenschouw kan nemen waneer ik een situatie/onderwerp onder de loep neem wanneer ik energetisch reactief ben en handel/denk vanuit energie, dus een keuze moet maken, of een startpunt vanuit energie of een startpunt vanuit wat hier is en zich hier aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden dat deze revalidatie arts zover zou gaan om mij een ‘second opinion’ af te raden uit angst dat ik alsnog een aanklacht in zal dienen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij angstig te voelen over het feit dat anderen tot het uiterste gaan om hun doel te bereiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelf ook tot het uiterste wil gaan om mijn doel te bereiken en mij dus bedreigt voel wanneer deze wegen elkaar kruisen en niet met elkaar in overeenstemming zijn. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het belang dat ik nastreef niet perse hoeft te stroken met wat de ander nastreeft, maar dat ik alleen kan instaan voor mijn eigen startpunt en dus alleen mijn eigen startpunt kan corrigeren zodat ik blijf handelen vanuit wat het beste is voor allen en eenvoorbeeld kan zijn voor de ander, dus wanneer startpunten niet in overeenstemming zijn met elkaar zal er met elkaar een overeenkomst gemaakt moeten worden om toch beiden verder te kunnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind niet onder behandeling te willen hebben bij een arts die handelt vanuit angst voor haar goede naam, in plaats van een startpunt te hebben waar het welzijn van de patiënt voorop staat, zodat er geen kwesties zijn van goede of slechte naam.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van utopische eisen te stellen aan anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan eisen van de ander om niet vanuit angst/emoties/gevoelens te handelen binnen hun professie, terwijl ik zelf kan zien/ondervinden hoe een moeilijk proces dat is. Ik stop dat te eisen van anderen wat ik zelf nog niet beheers en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om er naar toe te streven dat ik als een voorbeeld kan staan hoe te handelen vanuit wat in het belang is voor een ieder en niet vanuit angst/emoties/gevoelens en mij niet te focussen op wat de ander nog niet beheerst als een excuus om niet met de ander te maken te hoeven hebben en dus niet met mijn eigen ‘imperfectie’ geconfronteerd te hoeven worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer iemand snauwerig en neerbuigend tegen mij spreekt, dat persoonlijk te nemen en dat reactieve moment niet te nemen/in te ruilen voor een moment waarin ik de situatie en de persoon goed inschat.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van informatie verkregen door het handelen van de ander niet te gebruiken om de situatie goed in te schatten maar om reactief op in te haken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de informatie die voor mijn neus ligt niet gebruik om de situatie in goede banen te leiden, maar de informatie die voor mijn neus ligt te gebruiken om mij energetisch op te pompen en zo meer olie op het vuur te gooien dan nodig is. Ik stop het misleiden van mijzelf en de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om situaties niet energetisch aan te wakkeren, maar te zien wat hier is, en dat te gebruiken om wat hier is terug te leiden naar een situatie die in het belang van een ieder is en te zien dat er een keuze moment is, maar dat dit een andere keuze is dan de keuze die ik tot op heden heb gemaakt, namelijk is het in het belang van een ieder en niet vanuit een startpunt van ego te denken hoe pak ik de ander terug die mij krenkt.

Advertenties

Dag 324 van 2555: op gesprek – deel 1

Dip-Lite cursusMijn dochter en ik hadden een afspraak voor een gesprek met de revalidatie arts in het revalidatiecentrum waar zij gerevalideerd heeft. Wij waren op deze uitnodiging ingegaan, omdat dat deel uitmaakt van het traject dat mijn dochter liep/loopt binnen een pijnpatiënten protocol. Er was niet echt iets dat ik beslist wilde bespreken met deze arts, eigenlijk hadden wij haar maar 1 keer echt gesproken, dus van een echte geschiedenis met elkaar is geen sprake. Wel had ik mij voorgenomen dat wanneer in het moment de elleboog van mijn dochter ter sprake zou komen ik daar wel op in zou gaan maar het niet zou aanslingeren als het moment niet daar was.

 

Net voor de kerst na een onderzoek door een kinderorthopeed kwamen wij erachter dat de zeer pijnlijke elleboog van mijn dochter een aangeboren botafwijking was die niet belast of getraind mag worden en richting de zomer geopereerd zal gaan worden. De kinderorthopeed was verbolgen, dat het revalidatiecentrum een intensief fysiek programma met mijn dochter had gedraaid met deze aandoening en het ziekenhuis niet had gevraagd om advies, terwijl dat protocollair is vastgelegd dat er advies gevraagd kan/mag worden.

 

De revalidatiearts had de brief van de kinderorthopeed ontvangen en was pissig, maar probeerde dat te verbergen. Het onderwerp elleboog kwam op tafel en ik besloot dat dit het ‘het moment’ was om dit door te praten. Waarbij ik aangaf dat ik en de kinderorthopeed niet snappen dat er in de eerste weken geen gehoor is gegeven aan de zeer pijnlijke elleboog van mijn dochter door de medici en paramedici, wat haar revalidatieproces behoorlijk beïnvloede en de aandoening verslechterde. Waarop de revalidatie arts mij vroeg of ik haar verwijten ging maken, ik was eigenlijk zeer verrast door dit antwoord, ik had dit niet als een verwijt gezien maar als een melding van hoe heeft dit toch fout kunnen gaan en hoe kunnen we hiervan leren. Ik zei haar dat ik geen verwijt maakte maar niet snapte waarom er niets gedaan werd. De revalidatie arts zei dat zij zo doortastend waren geweest om toch een afspraak in het ziekenhuis te maken voor ons, omdat zij het niet vertrouwden. Dit klonk heel grappig want we hebben weken in cirkeltjes rond gedraaid waarbij mijn huisarts niet wilde verwijzen naar het ziekenhuis omdat de revalidatie arts dat moest doen en de revalidatie arts vond dat de huisarts maar de boel moest aanzwengelen. Mijn mond viel open toen ik hoorde hoe de arts een misser zo kon omkeren naar een heldenrol. Ik zag ook haar geïrriteerdheid en besloot er geen gesprek met hoge gemoederen van te maken. Toen het gesprek op zijn eind leek te zijn, maakte ik binnen de context de opmerking dat ik het jammer vind dat medici en paramedici in het algemeen vaak kijken door de ogen van een patiënt zijn aandoening en zo essentiële zaken over het hoofd kunnen zien. Waarop de arts vroeg of ik erg in het verleden blijf hangen, omdat ik de elleboog kwestie naar haar smaak weer op tafel bracht, terwijl ik het breder trok. Ik vertelde haar dat wij er alles aan doen om vooruit te komen en dus niet in het verleden blijven hangen, waarop zij zei, dan bied ik excuses aan voor hoe het gelopen is. De toon waarop dit gebeurde was zo ongeïnteresseerd en snel uitgesproken dat het haast een grap leek. Ik wilde geen excuses ik wilde doordringen tot haar brein dat wat zij hadden veroorzaakt onacceptabel was en dus voorkomen dient te worden in het vervolg, maar ik wilde dit niet zo hard brengen om de vrede enigszins te bewaren. Vervolgens schreef ze duidelijk onder onze ogen in het dossier dat zij excuses had gemaakt aan ons en probeerde zij zichzelf en de organisatie in te dekken. Ik paniekte binnenin mij voor een moment en dacht hoe kan ik nu nog een aanklacht indienen, want dat was ik van plan, met name omdat de arts zei dat wij hadden verteld dat er niets aan de hand was met de elleboog van mijn dochter. Dit hadden wij echter nooit gedaan en mijn dochter kon mij later vertellen dat de andere arts die dat gezegd had haar woorden vaker verdraaide tijdens haar verblijf aldaar.

 

Mijn dochter en ik gingen weer naar huis, nadat er een nieuwe afspraak voor maart/april gepland was, om inzicht te krijgen in hoe mijn dochter het ook na de revalidatie doet om zo data te verzamelen voor het verbeteren van het programma. Ik dacht even dat ik dit niet goed hoorde, want wanneer er positieve feedback wordt gegeven dan staat men te juichen, heb je aanmerkingen dan wordt je genegeerd.

 

Ik merkte dat ik op de terugweg nog wel even wat stoom moest afblazen, dus had ik het persoonlijk genomen en voelde ik mij enigszins aangevallen en klem gezet. Ook het feit dat een bezoek aan een kinderreumatoloog op aanraden van de kinderorthopeed, als een second opinion en kwalijk feit werd omschreven door deze arts kwam zeer surreëel op mij over. Mijn dochter zei, ze wil waarschijnlijk niet dat er nog meer uit gaat komen wat kan wijzen op onvolledigheid en onnauwkeurigheid van hun kant. De arts vroeg immers of ik haar verwijten maakte, wat indiceert dat zij zich verwijtbaar voelde.

 

Later thuis heb ik een lijstje gemaakt van de punten waar ik het meest over struikelde en die punten zal ik hieronder opsommen om in mijn volgende blog uit te werken met zelfvergeving en zelfcorrectie.

 

-betutteld worden door de revalidatie arts.

-het zich openlijk indekken door de revalidatie arts.

-zaken die de revalidatie arts ontkent.

-woorden die verdraaid werden door het revalidatie centrum.

-schuldgevoel proberen aan te praten voor het gaan naar de kinderreumatoloog door de revalidatie arts.

-niet durven zeggen wat ik vind dat gezegd moet worden.

Dag 250 van 2555; op gesprek bij de jeugdarts

equal money capitalismVandaag gingen mijn dochter en ik op gesprek bij de jeugdarts, dit gesprek was geïnitieerd vanwege onze deelname aan een zorgteam. Door de reuma van mijn dochter heeft ze veel school gemist en school bood aan om mijn dochter aan te melden bij dit zorgteam, zodat er gekeken kon worden hoe met de situatie om te gaan. Ik heb hiermee ingestemd, omdat ik inmiddels begrepen heb dat ik bepaalde zaken in het systeem moet doorlopen om erkenning te krijgen en de daarbij behorende hulp. Zonder dit team had ik allang gezegd, laat mijn dochter thuis studeren op de momenten dat zij genoeg energie heeft en zo haar eigen tijd in te delen. Maar dat is niet de manier hoe dit schoolsysteem werkt en doorlopen dient te worden. Dus wij gingen op gesprek en waren benieuwd, aangezien de brief voorstelde om te gaan kijken naar hoe om te gaan met de voortgang van school en op welke manier.

 

Nu moet ik even tussendoor vermelden dat toen wij vertrokken uit Nederland naar Italië wij net een rechtszaak achter de rug hadden voor het thuisscholen van onze 2 kinderen. Dit was best een heftige ervaring om als criminele ouders weggezet te worden door de rechter op basis van feiten die zeer vrijelijk geïnterpreteerd waren. Laten we zeggen nog net niet gefabriceerd, dus konden wij ons hier niet op beroepen. Deze ervaring heb ik weggeborgen in mijn geest als een zeer onplezierige ervaring waarin ik onterecht voor slechte ouder werd uitgemaakt door mij te onttrekken aan het schoolsysteem, dat mijn kinderen het plezier in school totaal ontnam.

 

Dit gezegd hebbende voelde het op gesprek gaan bij deze arts die weer gekoppeld is aan de leerplichtambtenaar als een ‘wat heb ik fout gedaan?’ gesprek. Op de achtergrond speelde mee dat ik toch bang was ter verantwoording te worden gesteld voor het vele thuis zijn van mijn zieke dochter. Ik dacht dat ik open het gesprek in kon gaan/aan kon gaan, maar toen een autoritaire toon door de jeugdarts werd gezet en wij om beurten de mond werden gesnoerd begon het gesprek vrij onaangenaam te verlopen. De toon en woordkeuze van de jeugdarts die na elk antwoord dat mijn dochter gaf werd gezet deed vermoeden dat deze mevrouw al op voorhand ideeën over mijn dochter had. Hetzij door de communicatie met school of hetzij door de verschillende input van anderen die deze arts zelf tot een verhaal heeft gevormd.

 

Ik moest op mijn woorden letten, in de zin van afwegen of de woorden tegen mij gebruikt zouden worden. De arts was liever zelf aan het woord waarin ze de ene opinie na de andere los liet en waarde oordelen maakte die zeer gekleurd waren. Halverwege het gesprek begrepen wij dat er helemaal niet gekeken ging worden hoe mijn dochter het beste haar opleiding kan voortzetten zodat er een diploma kan gaan komen. Het ging deze jeugdarts erom mijn dochter zo snel mogelijk weer full-time op school te krijgen, wat de afgelopen 2 jaar niet mogelijk gebleken is en dus op dit moment een utopie is. Dit was te negatief volgens de arts en wij moesten ons aan het meest positieve beeld (lees onrealistische) vast houden en dat gebruiken om te komen tot weer totale integratie. Na 2 keer de mond te zijn gesnoerd drukte ik toch mijn vraag erdoorheen hoe deze mevrouw het scenario voor ogen had dat wanneer mijn dochter relatief veel zou missen volgend jaar en zodoende een derde keer dit jaar over te moeten doen. Waarbij zij meldde dat zij niet van het negatieve uit wilde gaan.

 

Wat heb ik aan een jeugdarts van een zorgteam dat de realiteit niet onder ogen wil/kan zien, welke hulp kan ik van zo iemand verwachten? Wat doe ik hier ging door mij heen gemengd met angst dat ze mij zouden melden bij de leerplicht om te zeggen dat ik mijn kind eerder uit bed moet halen en naar school moet fietsen. Want toen zij hoorde dat ik geen betaald werk deed leek het haar de beste oplossing dat ik mijn kind naar school zou brengen. Waarop ik vroeg, waarmee? Achterop een fiets die er net voor geschikt is, en ik dacht: op mijn rug, met de auto die ik niet tot mijn beschikking heb? Alle vragen van onze kant die realistisch waren en datgene waar wij tegenaan lopen in het dagelijks leven werden in het luchtledige gelaten.

 

Ik voel mij geboeid door het systeem wat ik uit angst netjes wil doorlopen en waar ik tegelijkertijd uit wil springen omdat ik zie dat het mijn kind tekort doet. Ik wil geen hulp van regelneukers, ik wil gemeende praktische aan de realiteit gerelateerde hulp, is dat zoveel gevraagd? Toen ik thuis kwam had ik een hele harde pijnlijke onderbuik en ik had moeite met het goed doorademen waardoor ik mijzelf als benauwd ervoer. Hoe kon ik zo onbegrepen worden door een arts? Ik voelde mij een leugenaar terwijl ik wist dat ik niet had gelogen. Ik had angst voor het pad wat wij zullen moeten doorlopen, het pad der onbegrip met een kind dat een chronische ziekte heeft die niet altijd even zichtbaar is. Wil ik dit? Kan ik dit aan? Kan ik dit aan en mijzelf binnen het systeem houden? Gewurgd door het systeem, snak ik naar adem en een gemakkelijke uitweg. Het ziet ernaar uit dat ik dit thema een tweede keer moet doorlopen, dus is het zaak om goed te beseffen wat ik doe. De komende blogs zal ik wijden aan zelfvergeving op de verscheidene punten die vandaag zijn beroerd en zal ik het afsluiten met correctieve zinnen en verbintenissen. Om het daarna in de realiteit te doorlopen en te zien of ik de beoogde verandering kan waarmaken.

 

Probleem:

 

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

 

Oplossing:

 

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

 

Beloning:

 

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

 

 

Wordt vervolgd.

Dag 121 van 2555; jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd

Dag 121 van 2555;  jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd  Vandaag op school de laatste stap gezet voor mijn dochter A. die van profiel gaat veranderen. Na veel getreuzel en veel opinies van het onderwijzend personeel, heeft A. vorige week aangegeven dat zij wil veranderen van profiel, omdat de aansluiting van haar huidige profiel en haar in Italië genoten onderwijs niet compatibel zijn. Vandaag mocht ik op gesprek komen om aan te geven dat wij als ouders achter de keuze van ons kind staan en werd het officieel gemaakt als blijkt na een testje dat zij voldoende aansluiting met het HAVO 4 Frans heeft. In ieder geval is er heel wat druk van de ketel voor mijn dochter A. en automatisch ook voor mij. Ik zag mijn kind eronder gebukt gaan en frustraties opbouwen, die we wel doorspraken, maar de impact is daar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand nog voor het gesprek het gevoel te hebben dat ik moest knokken/verdedigen/controle uitoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een naar gevoel over mij heen te hebben na de afspraak te hebben gemaakt, een gevoel dat niet echt tastbaar is maar onheilspellend als slecht nieuws.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet die uitkomst krijg die ik wil, los van het feit of het een keuze is in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de eventuele consequenties van het gesprek en niet te krijgen wat ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te voelen draaien op volle toeren zoekend naar oplossingen om de ander te overtuigen en zo nog voor het gesprek een mindgesprek te hebben met mijzelf als een soort van rollenspel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de winnaar  te zijn in dit gesprek en de ander overtuigd te hebben van datgene wat ik wil en mij zodoende goed te voelen na aanleiding van dit mind/fantasie gesprek en mij hiermee oppep voor het gesprek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om totaal niet meer in mijn fysieke realiteit te zijn en mij totaal te verliezen in de angst om niet dat te krijgen wat ik wil en uit man en macht probeer te bedenken hoe ik de situatie onder controle kan krijgen die alleen maar bestaat in mijn mind/hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle te gebruiken om mijn angst voor het niet krijgen wat ik wil te onderdrukken/bevredigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle als een echt middel te ervaren binnen mijn mind realiteit en mij niet te realiseren dat de angst die de zucht naar controle aanstuurt een dekmantel is voor mijn eigenbelang van dat gedaan te krijgen van de ander wat ik wil en mij niet te realiseren dat het om mind realiteit gaat en mijn fysieke realiteit met mijn snode plannetjes geen millimeter verandert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het de adem is waar ik op kan vertrouwen en het de adem is die mij de regie over de situatie geeft door een stapje terug te nemen en te zien/begrijpen/realiseren dat wat er is hetgeen is waar ik mee kan werken, al het andere is ruis en niet meer dan afleiding om angst voor het verlies van controle te verbergen.

 

Op een bepaald moment realiseerde ik mij waar ik mee bezig was en zag de waanzin van dit voorgesprek waar ik als winnaar uit tevoorschijn kwam. Ik ben mij gaan concentreren op mijn ademhaling terwijl ik fietste. Ik voelde de warme adem langs mijn kin wegwaaien, wat op zich een hele fysieke vorm van ademen was waarbij ik mijzelf in het hier en nu hielt. Op school aangekomen was ik leeg en voelde ik niets, er was geen emotionele beweging in mij. Ik ben het gesprek ingegaan en heb het gesprek gevoerd door aanwezig te zijn in het hier en nu en te horen wat er werd gezegd zonder binnen praatjes die meedoen en ruis veroorzaken. We gingen tevreden uit elkaar en we gaan spijkers met koppen slaan binnen dit schoolsysteem, wat ook eens leuk is voor de verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vooraf vast te stellen wat ik wil vanuit een punt van controle gevoed door angst voortkomend uit eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gedegen voorbereid naar een gesprek te gaan, maar tijdens het gesprek, het gesprek in het hier en nu te laten verlopen en open te staan voor andere wegen/opties en mij niet blind te staren op dat wat ik wil en daarmee al het andere aan keuzes geen kans te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg altijd echt met iemand in gesprek te gaan zonder agenda en samen te komen tot de best mogelijke oplossing voor dat wat we willen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met innerlijke rust door ademhaling en het in het hier en nu blijven als het gaat om belangrijke gesprekken waar daadwerkelijk veel vanaf hangt.