Dag 352 van 2555: dansen op het graf van een ander

DIP Lite cursusVandaag zag ik mijzelf in een reactie schieten toen iemand over een stel dat uit elkaar gaat iets zei met de volgende strekking: dit was te verwachten ik heb hem nooit gezien als een goede partij voor haar. Terwijl deze persoon over de jaren heen zijn mening over de man al had bijgesteld naar meer positief, maar nu het tot een einde kwam leek het of hij nog even een natrap moest geven en zichzelf op de borst slaan over hoe hij het bij het rechte eind had. Want dat was hoe ik de opmerking ervoer als een trappen naar de ander en tegelijkertijd in je gelijk willen staan. Wat ik deed was aangeven dat wanneer mensen uit elkaar gaan er twee mensen verantwoordelijk zijn. Ik hoopte de geschetste situatie te kunnen nuanceren, maar de ander had daar geen boodschap aan.

Later vroeg ik mij af wat mij nu zo geraakt had, waarom schoot ik in een reactie van ‘dat is niet eerlijk’ om zo over een ander te spreken. Ik heb geen bepaalde emotionele binding bij dit stel, dus daar zat het niet in. Het voelde voor mij als een soort van dansen op het graf van een overledene, waarbij hier de relatie de overledene was.

Ik vond het niet eerlijk om zo ongenuanceerd over anderen te spreken, ik vond het niet eerlijk om iemand als de boosdoener neer te zetten en ik vond het niet eerlijk om te oordelen over een ander terwijl de ins en outs ons niet duidelijk waren.

Ik heb zelf ook wel ongenuanceerd over anderen gesproken, ook heb ik een ander wel als boosdoener afgeschilderd en ik heb zeker wel geoordeeld over een ander zijn leven zonder alle details en beweegredenen te weten. Op momenten dat ik dit deed voelde ik mij niet goed over mijzelf, laat ik zeggen dat ik niet trots op mijzelf was. Dus dit shit gevoel wat ik ervaar als ik dit zelf doe, ervoer ik ook nu de ander het deed, maar vertaalde dat naar ‘het is niet eerlijk’.

Het mechanisme wat hier dus speelt is de ander zijn woorden ervaren door de ogen van schuldgevoel van eerdere gelijksoortige ervaringen waar ik in de schoenen van de ander stond. Dus het is niet eerlijk als de ander het doet en wanneer ik het zelf doe kruip ik weg achter een naar gevoel van het oordelen over de ander. Net als wat vandaag gebeurde, proberen we ons hatelijke gedrag naar de ander toe te verbloemen door onszelf belangrijk te maken en te vermelden dat we dit al lang hadden zien aankomen. Wij weten wel beter, de veroordeelde is dom en heeft dit alles aan zichzelf te danken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te reageren op de ander die oordelend is over anderen net zoals ik dat in andere situaties ook kan zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander verwijten wat ik zelf ook doe, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet prettig vind wanneer ik oordelend ben naar anderen en heb dan plaatsvervangend schuldgevoel wanneer ik een ander dat zie doen wat ik van mijzelf niet waardeer. Ik stop het verwijten, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen oordelen af te zwakken en het oordelen van de ander uit te vergoten om zo mijzelf beter te voelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf opduwen ten koste van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever mijzelf in een goed daglicht zie staan en daarvoor makkelijk de ander opoffer dan te kijken hoe ik het oordelen kan stoppen in mijzelf. Ik stop het opofferen van de ander om zo mijzelf niet in de ogen te hoeven kijken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als slecht te zien en mijzelf als minder slecht.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn eigen daden niet als destructief te willen zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de aandacht van mijzelf afleid om zo niet aan mijzelf te hoeven werken. Ik stop mijn destructieve daden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oordelend te zijn naar een ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van oordelen over een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet ademen en reflecteren wat het is dat ik trigger in mijzelf alvorens ik iets over iemand of een situatie te zeggen heb. Ik stop het oordelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met de ander wanneer ik het handelen van een ander veroordeel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf vergelijken met een ander en te denken dat ik zoiets nooit zou doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel om mijzelf beter te laten lijken. Ik stop het vergelijken en oordelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen over mijn oordelen en mij niet te realiseren dat ik ook kan stoppen met oordelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet veranderen maar blijven hangen in gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in plaats van mij te verliezen in gevoelens/emoties ik met net zo veel gemak had kunnen beslissen om te stoppen en dus mijzelf te veranderen op dat punt. Ik stop de angst voor verandering, en sta één en gelijk aan het leven.

Dag 339 van 2555: ik word zo blij van de Turkse winkel

DIP lite cursusSinds een tijdje koop ik een groot deel van mijn wekelijkse boodschappen bij een Turkse supermarkt. Ik merkte dat ik vrolijk werd en mij op m’n gemak voelde zodra ik de winkel binnen kwam en tijdens het winkelen in een aangename stemming verkeerde. Het was een vreemde gewaarwording omdat ik gewoonlijk niet blij of vrolijk van supermarkten word. Dus elke keer als ik daar kwam dan lette ik op mijn gedrag, emoties en gevoelens. Het eerste wat opviel was het feit dat ik herkenning vond in de verpakkingen van producten die ik zag, als het Turks op de verpakking door Italiaans zou worden vervangen dan zou ik zweren dat het Italiaanse producten waren. De opzet van de winkel en het type producten deed mij ook aan Italië denken. Daarnaast zijn de producten die ik doorgaans bij de Lidl kocht hier een stuk goedkoper en een stuk smaakvoller. De manier waarop het personeel bereid is om even een kort contact met je te hebben, terwijl je een bestelling doet of afrekent, is meer Italiaans dan ‘supermarkt Nederlands’ waar de enige conversatie gaat over een flessenbon of een kortingskaart.

De Turkse winkel doet mij dus aan Italië denken, waar ik het winkelen in de kleine winkeltjes ook altijd zo waardeerde vanwege het menselijk contact en de verse smaakvolle producten. Ik herbeleef een gevoel van blijheid of tevredenheid die ik in Italiaanse winkeltjes ervoer, nu in de Turkse winkel. In die tijd dat ik in Italië woonde miste ik af en toe wel wat Nederlandse voedingsproducten, zoals het buitenlandse eten wat hier vrij ingeburgerd is. Naast de Turkse winkel doe ik ook boodschappen bij een klein Marokkaans winkeltje voor mijn vlees, noten en Marokkaanse pannenkoek en bij een kleine biologische supermarkt. Ik mijd als het even kan de grote supermarkten die steeds meer kant en klaar spul verkopen in grote vitrines alsof je aan het winkelen bent bij de Kijkshop.

Fascinerend om te zien hoe ik een gelukkig moment eerder in mijn leven probeer te herscheppen in mijn huidige situatie vanwege het gevoel dat het oplevert. Waarbij ik het woord ‘gevoel’ kan inwisselen voor het woord ‘energie’, want uiteindelijk levert mij dit energie op en is dat de reden waarom ik dit toelaat te bestaan in mijn ‘geest’. Deze energie zorgt dan weer voor frictie waarbij ik met weemoed terugdenk aan de winkels in Italië en het jammer vindt dat ik dit niet meer precies zo heb. Met andere woorden ik leef als het gaat om boodschappen doen niet in mijn huidige realiteit maar in de herbeleving van een eerdere herinnering.Ik ben dus niet hier.

Terwijl ik in die periode dat ik net in Italië woonde erg moest wennen aan de winkels daar en lang moeite heb gehad in welke winkel ik welk product kon kopen. Garen en knopen kon ik bij de lingeriezaak halen, wanneer er geen hobby of fourniturenwinkel in een stad was. Pannen werden vaak in een winkel met gereedschap en kachels verkocht. Patroontekenpapier kocht ik bij de gespecialiseerde boekhandel en ga zo maar door. In die tijd dacht ik wel eens met weemoed aan Nederland waar ik wist waar ik alles kon kopen en nu denk ik met weemoed aan de opzet en vriendelijkheid terug aan de Italiaanse kleine zaakjes. Nu heeft dit ook te maken dat we als mensen gewoontedieren zijn. Het opnieuw moeten leren in welke winkel je voor welk product moet zijn gaat gepaard met weerstanden omdat het verandering is en verandering roept ook energie en frictie op door de hang naar het oude, als het ware onze comfortabele plekje dat we niet willen opgeven. En ja dat gold ook voor mij in Italië en eenmaal weer terug in Nederland.

In mijn volgende blog zal ik door middel van zelfvergeving en correctieve zinnen verder ingaan op dit blijde gevoel in de Turkse winkel.

Dag 334 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 3 – herdefinitie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

 

In de vorige blogs sprak ik over het woord ‘terugkrijgen’ als het terugkeren naar een eerder punt en dat te krijgen wat mij toekomt alsof het een gunst van de ander aan mij is. Hetgeen verloren is gegaan weer terug claimen, dan spreek ik niet over mijn dochter die ik verloren had, maar over haar expressie die ik mis omdat ik mij daar prettig bij voelde en van genoot. Dus in feite een gemis van een gevoel is hetgeen waar ik blij over ben dat het is terug gekeerd. Dat is ook waarom ik het woord ‘terugkrijgen’ in mijn eerste blog wilde ombuigen naar ‘terugkeren’. Ik ben weer teruggekeerd naar dat punt waar ik mij het prettigst voelde.

 

De volgende vraag kwam bij mij op voordat ik deze blog zou schrijven om het woord ‘terugkrijgen’ te herdefiniëren, kan ik dit woord in deze context wel herdefiniëren of moet ik gewoonweg mijzelf realiseren dat ik beter een ander woord kan gebruiken binnen deze context. Of wellicht moet ik mijn startpunt veranderen in de gehele context en zien en realiseren dat het terugkeren naar een moment waarop ik mij het prettigst voelde een limitatie voor de rest van mijn leven betekent. Want dit zou impliceren dat ik al mijn energie zou stoppen in het terugkeren naar dat ene punt dat ik al geleefd heb, maar wil blijven herleven, omdat het zo goed voelt. Dit betekent leven vanuit energetische ervaringen, zonder dat dit een belang zou dienen dat een ieder dient, dan alleen mijzelf een goed gevoel bezorgen. Een egoïstisch streven naar een egoïstische daad. Dus zal ik het woord ‘terugkrijgen’ binnen deze context niet herdefiniëren, maar mijn startpunt binnen deze context veranderen van een egoïstische daad naar het simpel hier zijn zonder energetische beslommeringen, terwijl ik geniet van het kind dat is toevertrouwd aan mij als ouder terwijl zij zich beetje bij beetje fysiek en emotioneel herstelt met behulp van homeopathie als eerste EHBO middel.

 

Wat er deze week gebeurde bevestigde nogmaals de energetische aard van het beleven van het woord ‘terugkrijgen’. Naast de homeopathische druppen die mijn dochter al nam kwamen er ook nog druppen bij die op de spieren en banden hun effect zouden moeten hebben. Nog geen 2 dagen was zij bezig met de nieuwe druppen en een hevige spierpijn op plekken die zij nog niet had gehad en al wel had gehad openbaarde zich. Daarnaast bracht dit ook een enorme vermoeidheid met zich mee. Na 4 dagen besloten we in overleg met de homeopaat om de nieuwe druppen te stoppen om te zien of deze symptomen weer weg zouden gaan. Vandaag 3 dagen na het stoppen van de druppen is de vermoeidheid en de spierpijn weer bijna verdwenen. Tot aankomende woensdag mag zij niet opnieuw beginnen met de druppen om een zo duidelijk mogelijk beeld te hebben van wat er aan de hand is.

 

Ik merkte gedurende deze week dat ik energetisch de tegenpool beleefde van het blij zijn dat ik ‘mijn kind weer terug kreeg’. Ik voelde mij energetische leeggezogen en de angst dat we weer terug bij af waren begon op de achtergrond aan te zwellen. Hierin kon ik goed zien dat het ‘krijgen’ echt iets was waar ik van vond dat ik er recht op had en mij dus nu, met de fysieke terugval door de homeopathische druppen, berooft voelde van mijn geluk of mijn kans op geluk. Waarbij geluk tegelijkertijd vrijheid betekent, het bevrijd zijn van dit ziekelijke juk wat nu al een jaar of 4 deel uitmaakt van ons leven als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij berooft te voelen van een geluk moment waar ik mij het prettigst bij voel en wat ik dus wil herbeleven tot in den eeuwigheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een positief gevoel blijven herhalen om verder niets anders meer te hoeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het zoeken naar dit punt van geluk/vrijheid mijzelf een alibi geef om mij niet verder met mijn leven te hoeven bemoeien, maar altijd mag blijven zoeken binnen elke context en elke adem naar dat sprankeltje geluk/vrijheid. Ik stop het zoeken en de herhaling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een alarmbelletje af te laten gaan wanneer ik woorden als krijgen terug en terugkrijgen gebruik die aan geven dat ik terug wil naar een punt van egoïsme, zodat ik in het moment verder kan gaan dan te denken: wat een aparte woordkeuze gebruik ik, en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee bezig ben in dat moment om mijzelf te corrigeren.

 

Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.

Dag 263 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden?

basisinkomengarantieVandaag was ik bij de huisarts met mijn dochter, zij ervaart veel pijn door de Fibromyalgie, maar nu deed haar elleboog zoveel pijn dat het slapen wat al zo moeizaam gaat nu helemaal niet meer lukte. De pijn leek anders,het begon met een paar dagen tintelende vingers wat naar de onderarm toe doorstroomde. Na een fysiotherapie sessie begon de elleboog heftig pijn te vertonen en er was niet veel wat we als verlichting konden aanbieden. Dus besloten we vandaag toch even langs de huisarts te gaan om te zien of we met de fibro te maken hadden of dat dit toch meer met de botvergroeiing in de elleboog van doen had en een meer fysiologische aanpak nodig heeft.

 

Helaas was het toch een uitvloeisel van de fibromyalgie, wat op dit moment betekent dat de medische wereld niet direct iets structureel voor je kan betekenen. Tenzij je de trukendoos van de farmaceutische industrie open wil trekken. En dat gebeurde dan ook toen mijn dochter aan het eind van het consult de huisarts vroeg wat er aan die slopende pijn gedaan kan worden. Zij heeft al verschillende pijnstillers geprobeerd, die de maagwand behoorlijk aantasten en dan met veel geluk een beetje werken voor een uur. Maar ja wat is een uur op een dag, wanneer je beseft dat je het medicijn maar 3 keer per dag mag innemen, dat is 3 uur enigszins verlichting op 24 uur en het op de koop toe nemen van de bijwerkingen.

 

De huisarts moest beamen dat pijnstillers niet de truc doen bij de meeste fibromyalgie patiënten, maar zo zei hij: dat hij wel goede ervaring had met antidepressiva in een lage dosis. Het zou 30-50% van de pijn wegnemen en je zou er wat vrolijker van worden. Wanneer we volgende week nog eens terug zouden komen dan wilde hij dat wel voorschrijven. Er ging bij mij een knop om, het woord antidepressiva triggerde een reactie in mij. Een  soort van misselijk makend gevoel kwam over mij heen, mijn kind aan de antidepressiva dacht ik, no way. Ik zag dat mijn dochter  veel ontvankelijker reageerde dan ik zelf. Ik zag dat ik het persoonlijk nam en dus de afweging van zo’n medicijn persoonlijk nam, terwijl ik die afweging niet kan maken, want ik ervaar niet dag in dag uit pijn die af en toe ondraaglijk wordt. Ik ben niet dagenlang misselijk van de pijn en afgemat door de pijn, maar ik nam dit wel persoonlijk en probeerde een afweging te maken door de bril van angst voor wat een antidepressiva fysiek met je doet, kijkend naar het verslavend vermogen en de bijwerkingen.

 

Toen we terug liepen naar huis, zei mijn dochter dat ze momenteel alles wel wil proberen om verlichting van de pijn te krijgen en ik besefte mij dat ik dus ook onmogelijk die afweging kan maken voor mijn kind of het uitproberen van een antidepressiva een ‘no go area’ is of iets om toch af te wegen. Daar ligt ook de moeilijkheid van de rol als ouder, je wordt geacht om beslissingen voor en met je minderjarige kind te maken, maar met dit soort vraagstukken is het onmogelijk om je echt in te kunnen leven hoe het is om 24 uur per dag pijn te hebben en dus is het bijna onmogelijk voor mij op dit moment om een gezond verstand afweging te kunnen maken.

 

Later thuis ben ik gaan googlen op antidepressiva als pijnbestrijding bij fibromyalgie patiënten, ik vond dat ik mij eerst moest inlezen alvorens een oordeel te vellen over een medicijn waar ik reacties op ervoer. De berichtgeving was niet echt om vrolijk van te worden, eigenlijk diep triest wanneer je leest wat mensen door moeten maken wanneer de medische wetenschap het ook niet echt weet en dan maar gaat experimenteren op patiënten. Een wanhopige of radeloze patiënt is natuurlijk sneller over te halen tot experimenten dan iemand die dat niet is. Al snel werd duidelijk dat een lage dosis alleen werkt wanneer je niet ook depressief bent, waar je uiteindelijk steeds in terug valt door de uitzichtloosheid van de pijn en vermoeidheid. Bij een normale of lage dosis en gevoeligheid voor het medicijn kun je juist depressief worden. Mensen kwamen 5-20 kilo in gewicht aan, de klachten verergerden of er kwamen klachten bij die na te zijn gestopt met het medicijn niet meer weg gingen. En mijn grootste angst is het verslaafd raken aan dit soort middelen endoor eenhel moeten gaan om er weer vanaf te komen. Ook waren er patiënten die er wel baad bij hadden en zelfs beter gingen slapen, waardoor ze minder vermoeid raakten en ‘overall’ zich beter voelden. Maar allen vertelden dat zij in de beleving van de wereld om hen heen zich afgestompt en mat voelden. Mijn dochter was natuurlijk ook meteen gaan googlen en kwam tot de conclusie dat er verder niet veel is dat de reguliere gezondheidszorg kan bieden en dat zij dus serieus moet gaan afwegen of dit een pad is dat zij wil gaan wandelen naast het pijnprogramma dat zij binnen de revalidatie zal gaan lopen.

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestomt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

Zelfvergevingen volgen in de volgende blog.

Dag 260 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – zelfvergeving op het woord gebonden

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik doormiddel van zelfvergeving op de verschillende facetten van het woord gebonden de energetische lading en de polariteit weg nemen van het woord en toewerken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te definiëren bij de betekenis die ik heb gegeven aan het woord gebonden, waardoor ik mij gebonden en gelimiteerd voel in relatie tot het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gebonden te voelen door het systeem en tegelijkertijd alleen de positieve betekenis zie van het werkwoord binden dat mij doet geloven dat er niets aan de hand is en alles in een evenwichtige staat verkeerd, terwijl de balans in mijn fysieke werkelijkheid – als het uitspelen van de polariteit – doorslaat naar de negatieve pool.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf energetisch te laden met een positief gevoel dat het werkwoord binden mij geeft als in samenhang/saamhorigheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf energetisch te laden met een negatief gevoel dat het voltooid deelwoord gebonden mij geeft – als in blok aan mijn been/gedwongen worden/geduwd worden in een frame van niet faire regelgeving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van de twee betekenissen van het werkwoord binden – te weten een positieve en een negatieve – waarbij ik uit alle macht het positieve wil zien/manifesteren om zo het negatief gemanifesteerde niet te hoeven voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren/definiëren als iemand die vast zit aan de regels van het systeem en daardoor niet het meest optimale uit het leven kan krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door de kortzichtigheid van de regels van het systeem, in plaats van mij te realiseren dat ik kan stoppen met het toestaan van deze beperking – en niet te blijven hangen in deze beperking – door te kijken naar wat wel mogelijk is binnen de beperkingen van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het gebruik van 1 woord een hele wereld daarachter te creëren die mijn dagelijkse handelen beïnvloed en bepaald, alsof het reëel is en recht van spreken heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem als de ouder te zien waartegen ik mijzelf moet afzetten en mij niet te realiseren dat ik deel van het systeem ben en mij dus afzet tegen mijzelf – met andere woorden ik dwarsboom mijzelf ten nadele van mijzelf en eventuele anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te willen wraken voor het breken van mijn wil en dus te laten zien dat ik een heeeele sterke wil heb eb een heeeele lange adem, waarin de houding aanneem van de aanvaller om zo niet het onderspit te hoeven delven dat in feite denkbeeldig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘gebonden’ en het woord ‘systeem’ onlosmakelijk’ aan elkaar te ervaren als een negatieve gevoelservaring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles wat het systeem dicteert zonder vragen te moeten opvolgen om erger te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik vast zit aan het systeem – veroordeeld ben tot het systeem – en dus op eieren moet lopen om het systeem niet te verontrusten/alarmeren, waardoor ik mij als inferieur opstel ten opzichte van het systeem en het hele polariteiten circus weer over mijzelf uitroep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in die bochten te wringen, zodat ik in gevoelsmatig in conflict kom met het systeem en zo den te moeten participeren in een polariteit van inferieur-superieur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen wanneer ik het systeem te slim af ben geweest en zo mij energetisch oplaad in een soort van strijdlust die aangeeft dat ik in strijd ben met het systeem – wat op zich een interessante woordspeling is en duidelijk maakt dat ik een polariserend conflict manifesteer vanuit een startpunt dat ik juist de lieve vrede wil bewaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘gebonden’ niet zonder lading te ervaren door het geloof in de energetische lading samengesteld door de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mij gebonden te voelen aan het systeem, ik dus geen band heb opgebouwd met het systeem – één van eenheid en gelijkheid – wat impliceert dat ik geen band heb opgebouwd met het systeem als een deel van mijzelf door angst voor het breken van mijn wil in mijn kindertijd.

 

In mijn volgende blog zal ik verbintenissen met mijzelf uitschrijven op het woord ‘gebonden’ en de uiteindelijke herdefiniëring doen.

Dag 245 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 1

equal money capitalismNa het blootleggen van mijn relatie tot mijn vagina en in sommige gevallen het ontbreken van de relatie met mijn vagina zal ik de komende blogs gaan wijden aan het onderwerp candida albican. Dit zal ik doen aan de hand van stukjes uit een chat/interview met Bernard Poolman, om zo de conditie beter te begrijpen en te zien waar ik participeer in het creëren of her- creëren van de candida.

Een uitleg van Bernard wat candida is:

Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid.

Candida indiceert normaliter dat je instaat bent ergens iets aan te doen, maar je doet het niet. Wat betekent dat je instaat bent om je ervaring over hoe jij je voelt over de manier waarop jij misbruikt (in de ruimste zin van het woord) bent te stoppen. Maar in plaats daarvan gebruik je dit gevoel als een onderwerp van conversatie, b.v. om anderen empathie/sympathie voor je te laten voelen of medelijden met je te laten hebben, waardoor je nu het hele verhaal opnieuw en opnieuw blijft beleven. Wat betekent dat je deze ervaringen en gevoelens niet gestopt hebt omdat je het je nog steeds herinnerd. Het is nog steeds een deel van jou en jij gebruikt dit nu om anderen te manipuleren, of door seks of door de ander je leuk te  laten vinden of de ander medelijden met je te laten hebben. Dus nu ben je een vampier en je hebt dat gebruikt als een persoonlijkheid een tweede natuur. Dan zal je candida ontstaan, en dit zal op verschillende manieren eruit komen, meestal openbaart zich dit in de mond, de genitaliën of de anus, dit zijn de meest voorkomende plekken, maar het kan zich ook intern en extern verspreiden, dat hangt af van hoe opzettelijk je bent geweest.

Dus alles heeft stadia van opzettelijkheid. Wat de afhankelijkheid betekent die je ervan ervaart door de mate van energie die je erin stopt en natuurlijk is het zo dat wanneer je al ziek bent, het betekent dat je op een punt van verandering staat. Wanneer je niet ziek bent en je bent opzettelijk in je handelen, dan moet je weten: je zit in diepe problemen, omdat dit betekent dat je zeer bedrieglijk bent, waardoor je lichaam zich als redelijk gezond presenteert en tegen de tijd dat je wel ziek wordt, zal er niet veel zijn wat je kan doen. Dit omdat je zeer bedrieglijk bent en daarom zal het lang duren voordat je ziek wordt. Hoe sneller je ziek wordt, hoe beter het is voor je, omdat je mogelijkheid tot veranderen sneller zal zijn. Hoe langer het duurt voordat je ziek wordt betekent, hoe gezonder je bent, hoe bedrieglijker je bent. Wanneer je in deze wereld leeft en je veel geld hebt, dan ben je erg gezond, erg gelukkig – maar grote problemen in je toekomst.

Dus met candida gaat het om het belang dat jij hebt bij misbruik, door de angst die je ontwikkelt voor het opnieuw misbruikt te worden. Wat het onmogelijk maakt om jezelf te ervaren, omdat jij al het onderwerp bent van wat je al hebt ervaren, je bent onderworpen aan de herinnering. Nu komt eerst de herinnering alvorens een nieuwe ervaring binnen komt, wat een nieuwe ervaring dus onmogelijk maakt. En dan begin je te fermenteren/verzuren van binnen. Het is alsof je wijn wordt, als alcohol, en daarom zal je lichaam meer suiker gaan produceren en zal je meer suikers tot je gaan nemen, waardoor de candida heviger wordt omdat je vergiftigt raakt met je herinneringen van oneerlijkheid waardoor je steeds meer al wijn wordt. Wat fascinerend is wanneer je naar het principe kijkt van ‘genezing door de aantrekking van hetzelfde’,dat is ook waarom je naar de kerk kunt gaan en het bloed van Jezus kunt drinken in de vorm van wijn, want je geneest door de aantrekking van hetzelfde, waardoor het als het ware de zuurgraad in het lichaam reduceert. Zodat je fysieke verlichting voelt tot de volgende mis wanneer je weer naar de kerk gaat, door een simpel iets als een glas wijn. Maar het is eigenlijk een simpel principe dat laat zien hoe je het fysieke kan helpen wanneer je homeopathie studeert. Vanuit het oogpunt van de kerk, deze herinnert zich deze dingen niet, omdat zij nooit bestudeert hebben wat er werkelijk gebeurd. Het was meer een punt dat zij gebruikten omdat het werkte en daardoor dus iets magisch kon zijn af en toe. En het doet dit, want het is simpel genezing door aantrekking van hetzelfde.

Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren:

Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.

Candida is een gaaf iets om je te helpen zien hoe je innerlijke realiteit ervoor staat. Waar heb je mee te maken? Dus wanneer je steeds meer zorg draagt voor iets en het komt terug omdat de conditie uit meerdere lagen bestaat, maakt dat je het steeds weer opnieuw beleeft totdat je een totale herinnering structuur hebt die multi-dimensioneel is, multi-gerasterd, zal het als een multi-plaatje in je zijn totdat het er allemaal uit is. Wanneer je teveel medicijnen neemt die het onderdrukken, zal het zich als een nieuwe ziekte openbaren.

Na deze uitleg vanBernard zie ik dat ik door mijn leven heen vanaf het moment dat ik volwassen relaties met mannen aanging, mij keer op keer verraden/misbruikt voelde en dan ook de relatie verliet. Om vervolgens bij het aangaan van een nieuwe relatie alweer te vrezen voor dit verraad/misbruik. Dit verraad zat hem in het niet belangrijk genoeg zijn voor mijn partners, ik was of een geheime liefde of men hing nog aan een oude liefde en ging daar uiteindelijk ook weer naar terug. Het voelde alsof ik de tweede viool moest bespelen en er niet toe deed, ik was leuk voor erbij en voelde mij afgedankt. Dit maakte dat ik in een nieuwe relatie mij alweer anders opstelde en er alles aan deed om zo leuk gevonden te worden dat ik nummer 1 werd voor mijn partner.

Dit verraad/misbruik voelde als daadwerkelijk misbruik, maar het mag duidelijk zijn dat dit geaccepteerd misbruik was. Ik zocht het op en stond het toe wat het tot de illusie van misbruik maakt, maar de impact niet minder was. Als ik verder terug kijk dan zie ik dat ik door mijn vele verhuizen als kind ook altijd vrienden had die al beste vrienden hadden en mij er aan de zijlijn wel bij wilden hebben, het is een soort van rode draad door mijn relaties in het algemeen. Het gevoel dat ik niet nummer 1 mag zijn en er dus voor moet vechten om nummer 1 te worden.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

Dag 234 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 1

equal money capitalismHet onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ is niet een onderwerp dat ik in 1 blogserie kan beslaan, daarom heb ik ervoor gekozen om het beeld/herinnering dat/die het meest in relatie staat tot het hoofdthema ‘ de vagina de bron van al het kwaad’ te gebruiken voor deze blogserie. Andere herinneringen omtrent ‘vrouwelijke bewustwording’ zullen in relatie tot andere thema’s door de tijd doorlopen worden.

Deze herinnering is uit de periode dat ik 21 was, ik studeerde maatschappelijk werk en begon door de opleiding heen mijzelf te ervaren. Op een dag besloot ik dat ik wilde gaan afvallen, niet dat ik echt overgewicht had, maar het was meer een soort van babyvet wegwerken. Dit bedoel ik dan figuurlijk, het naïeve/kinderlijke vaarwel zeggen. Ik verloor aardig wat kilo’s en ging van maat 40 naar 36/34. Mijn ouders waren bezorgt en vonden dat ik teveel was afgevallen en dat ik snel ziek zou worden door te weinig weerstand. Ik zag dit punt niet, het afvallen was heel geleidelijk gedaan, door mijn voedingspartoon geleidelijk aan te passen. Ziek ben ik niet meer of minder geweest dan anders in die periode, dit was dus ouderlijke bezorgdheid. En tegelijkertijd was het een laatste loskomen van mijn ouders als stap naar het zelfstandig zijn en volwassene wezen.

Met het gewicht dat van mij afviel zag ik steeds meer mijzelf als vrouw ontstaan/ontpoppen, niet dat ik jongensachtig was of mij niet vrouw voelde, maar er ontluikte zich een soort van sensueel vrouwelijk gevoel  in mij. Ik ging kleding maken die al de, in mijn ogen goede punten van mijn lichaam  benadrukten, en ik maakte gebruik van wat dieper uitgesneden decolleté en zag er altijd uit alsof ik zo op de werkvloer als meerdere kon rondlopen of klaar was voor een sjiek diner. Hier ontstond niet zozeer de ‘girl power’, maar de ‘vagina power’. Ik werd mij er bewust van hoe vrouwelijk ik eruit zag en het werd mij duidelijk hoe ik dat kon inzetten en gebruiken.

Het moment dat het kwartje echt viel, was het moment dat ik niet meer zoals altijd rustig over straat kon lopen, maar dat er gevloten en geroepen werd naar mij. Waar ik mij eerst het lelijke eendje voelde, met nadruk op voelde, straalde ik nu deze ‘vagina power’ uit en had ik de mannen voor het uitkiezen. Op één of andere manier voelde het andere geslacht dit ontluiken en de kracht, die in feite seksuele kracht was en dat werkte als een magneet. Ik stond perplex, want ik had niet verwacht dat ik zo’n kracht in mij had, ik haalde mijzelf altijd liever naar beneden.

Ondanks dat ik mij goed voelde en zelfverzekerd en gesteund door deze ‘vagina power’, voelde ik ook dat het zo sterk was dat er geen ruimte voor mijzelf over was. He was of de ‘vagina power’ of ik, en in die periode koos ik voor de ‘vagina power’, want eens gedronken van de nectar kon ik niet meer terug. Dus ging ik relaties aan en regeerde ik met mijn ‘vagina power’ over het andere geslacht, totdat ik het beu was en het een te gemakkelijk spel vond, en de verveling toetrad. Ook zag ik dat deze ‘vagina power’ mij in situaties zou kunnen brengen die ik misschien niet verlangde, ik speelde met ego en sensualiteit, iets waar ik mijn vingers uiteindelijk niet aan wilde branden. De ‘vagina power’ veranderde in voorkomen en werd ‘vagina verlangen’, waarmee ik niet het verlangen naar seks bedoel, maar het verlangen naar een levenspartner en kinderen. De ‘vagina klok’ ging in werking en mijn doel en koers veranderde.

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergevingen dit onderwerp verder uitpluizen, om zo te kunnen achterhalen wat de patronen/opinies/ideeën waren die mij deden bewegen en handelen in mijn fysieke realiteit.

Dag 213 van 2555; het kan altijd beter en meer

equal money capitalismVandaag had ik een heerlijk dagje, ik heb van alles gedaan en zelfs wat dingen afgerond. Ik had met mijzelf afgesproken om meer verschillende dingen op een dag aan te pakken om het wat luchtiger te houden. Vandaag was voorheen mijn vertaaldag en dat heb ik ook vandaag gedaan, maar daarnaast ook andere zaken en enigszins tot mijn verbazing was ik ook nog eens effectief. Toch bemerkte ik vanavond dat ik op de achtergrond in mijn geest een gevoel bespeurde van ‘het is niet genoeg’, met andere woorden het is leuk wat je gedaan hebt maar het is niet genoeg. Raar want aan de ene kant was ik dik tevreden en aan de andere kant leverde dat teleurstelling op. Welke kant is nu realistisch? Mijn fysieke werkelijkheid aan de ene kant waar ik niet gehaast heb maar netjes achter elkaar steeds weer wat anders aangepakt en nog even van het zonnetje genoten ook, en mijn geest aan de andere kant die een beeld schets waarin ik bijna alles wat nog afgerond moet worden geklaard zie. De geest schets een beeld dat ik zou kunnen verlangen, maar mijn fysieke werkelijkheid schets een beeld dat fysiek haalbaar is.

 

Probleem:

 

Door de consumentistische aard van de geest wat ik aanneem alsof ik het zelf ben denk ik dat ik het altijd beter had kunnen doen en meer had kunnen doen, waardoor ik mijzelf als een teleurstelling ervaar terwijl ik juist lekker en effectief bezig ben geweest. Wat het probleem tot zelfsabotage maakt.

 

Oplossing:

 

Mijzelf niet vereenzelvigen met de geest en in mijn fysieke werkelijkheid in zelfoprechtheid zien of ik op een juiste manier bezig ben geweest en of ik tevreden over mijzelf en mijn werk kan zijn. Door mijzelf te valideren heb ik geen validatie van mijn geest nodig die altijd zal aansturen op frictie.

 

Beloning:

 

Heerlijk bezig kunnen zijn en genieten van mijzelf in het moment, zodat ik aan het einde van de dag tevreden over mijzelf naar bed kan gaan en geen stemmetje in mijn hoofd hoor die mij probeert te saboteren.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn effectiviteit onderuit te halen door te luisteren naar de geest alsof ik het zelf ben en mijzelf van een afstandje beoordeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stem in mijn hoofd als de geest te beschouwen als mijn stem waardoor ik denk mijzelf aan te sturen totdat ik besef dat het zelfsabotage is en het euvel al gebeurd is en de gevolgen moeten worden doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een rotgevoel aan te praten en mijzelf als de geest te laten geloven dat ik niet genoeg heb gedaan op een effectieve dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik al die dingen die mijn geest opsomt in 1 dag kan doen binnen het tijdsbestek op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan in de consumentistische aard van de geest en te denken dat beter en meer de juiste maatstaf zijn en mij niet te realiseren dat de maatschappij hierop gebaseerd is en dit hetzelfde principe is dat ons hebzucht en crisis heeft gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze zelfsabotage voortkomt uit een vorm van hebzucht naar meer en beter waar ik niet aan heb voldaan en dus wordt gelabeld als falend en een teleurstelling voor mijn geest/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als falend en een teleurstelling terwijl ik in het moment in mijn fysieke werkelijkheid zo tevreden over mijzelf was en de gedane arbeid in de gegeven tijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik heel veel moet doen op een dag om mijzelf als goed te ervaren en anders mijzelf als een lapswans en nietsnut te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik luier en te weinig doe en niet dat opbreng wat ik zou moeten opbrengen als deel van mijn gezin/maatschappij/wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van falen/teleurstelling serieus te nemen, terwijl met gezond verstand direct te zien is dat dit niet klopt, en mijzelf hierop af te rekenenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als normaal te zien en mij niet te realiseren dat ik in het moment dat ik het mij zie doen moet stoppen en even naar mijzelf te kijken in zelfreflectie om de fysieke werkelijkheid niet uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nooit te kunnen voldoen aan de eisen van de geest en dus altijd mijzelf als falend en als een teleurstelling te moeten zien wanneer de geest mij aanstuurt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met de geest en mij niet te realiseren dat de geest een middel/gereedschap kan zijn om te zien waar ik aandachtspunten heb liggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mate van geluk en zelfwaarde van de geest te laten afhangen door mij te vereenzelvigen met gevoelens en emoties en die als mijn standaard van zijn te laten functioneren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in zelfsabotage mijn effectiviteit om zeep zie helpen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf meet door de geest die frictie als doel heeft. Ik stop de zelfsabotage en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te identificeren met de geest, maar dat wat hier is in mijn fysieke werkelijkheid te gebruiken om te zien of ik dat doe wat gedaan moet worden in zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage de rug toe te keren en als onacceptabel te labelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om tevreden met mijzelf te zijn wanneer daar aanleiding toe is en zo te genieten van mijzelf in het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat frictie komt door de geest door mijn participatie erin en door het toestaan van de geest als mijn aanstuurder.

Dag 210 van 2555; wie denk je wel dat je bent

equal money capitalismGisteren terwijl ik met mijn partner in de auto reed deed zich iets fascinerends voor. Mijn partner reed en terwijl hij zijn telefoon gebruikte om de routeplanner op te draaien, stelde hij voor dat ik op mijn smart phone zou oefenen met de net geïnstalleerde routeplanner. Thuis zou dit niet kunnen, omdat je daadwerkelijk moet rijden om deze planner te proberen/navigeren.

 

Nu moet ik erbij zeggen dat ik de laatste in ons gezin was die geen smart phone had, ik had de oudste werkende Nokia die wij nog hadden. Ik gebruikte het toestel dan ook alleen om af en toe te bellen of om gebeld te worden door mijn familieleden. Het abonnement dat ik erop had liep af en mijn partner zag dat een ander abonnement goedkoper was waar een HTC smart phone bij geleverd werd. Ineens stapte ik in de 21e eeuw en moest ik uitvinden hoe zo’n toestel werkt. Mijn zoon had mij goed op weg geholpen en mijn partner had vandaag de routeplanner geïnstalleerd zodat wanneer het zich voordeed ik er gebruik van kon maken.

 

En daar gebeurde iets onverwachts, de toon waarop mijn partner zei dat ik dat nu moest gaan oefenen met mijn routeplanner, maakte dat mijn haren overeind gingen staan, een soort van boosheid over mij heen kwam en bijna een gevoel van misselijkheid. Het werd druk in mijn geest waar druk geredeneerd werd over dit punt. De uitkomst was dat ik mij niet liet dwingen om iets te doen en dat hij de pot op kon, want wie dacht hij wel dat ie was. Tegelijkertijd wist ik dat dit niet in de haak was, het was in principe een suggestie die met wat kracht gebracht werd, maar het was een gezond verstand redenering dat het nu een mooi moment was om dit uit te proberen. Er ontstond een gevecht binnenin mij en ik wilde niet kinderachtig doen en het slachtoffer spelen, maar ik voelde fysieke weerstand om met mijn hand in mijn tas naar mijn telefoon te grijpen. Ik moest mijzelf verschrikkelijk duwen om deze handeling te verrichten. Eerst bukte ik mij om mijn water te pakken, ik kon mijzelf dus wel omlaag richting mijn tas krijgen. Met een paar slokken water kalmeerde ik mijzelf en nam ik gas terug om vervolgens de telefoon te pakken. Het voelde lichtjes alsof ik had verloren en terwijl ik het programma opstartte en mijn partner niet al rijdende precies kon zien wat ik deed of moest doen, gooide ik hem voor de voeten dat dit dus niet het meest geschikte moment was waarna het gesputter wegebde en ik het programma probeerde te volgen.

 

Wat hier gebeurde herken ik wel als wars zijn van autoriteit, zodra de juiste stem en woorden worden gebruikt dan gaat dit programma in mij draaien en wordt ik recalcitrant. Als tiener heb ik dit nooit veel gehad dat ik echt dingen boycotte maar het werken onder een baas vond ik altijd erg moeilijk, het voelt alsof ik iets moet opgeven en dat iets is natuurlijk mijn ego.

 

Probleem:

 

Het gevoel hebben iets te moeten doen van een ander en daardoor een stukje van mijzelf te moeten opgeven en mij niet te realiseren dat dit iets mijn ego is dat niet wenst te worden opgegeven/verwijdert. Dit maakt dat ik innerlijke strijd heb bij opdrachten die ik in mijn beleving moet uitvoeren en wat ten koste gaat van mijzelf/ego. In dit soort situaties kan ik dus niet het onderscheid maken tussen mijzelf en mijn ego/geest.

 

Oplossing:

 

Een opdracht/suggestie zien voor wat het is, hoe is de impact op mijn fysieke werkelijkheid ervan? Wanneer ik mijzelf en anderen met de uitvoering niet compromitteer en de opdracht/suggestie ook niet op een onacceptabele manier wordt gebracht dan is er geen reden om de opdracht/suggestie niet uit te voeren.

 

Het is dan ook zaak om te zien/realiseren/begrijpen wanneer het ego/de geest mij probeert aan te sturen vanuit een punt van frictie en energie generen en dit te onderscheiden van het aansturen van mijzelf in het belang van een ieder.

 

Beloning:

 

Niet het gevoel te hebben dat ik dingen moet doen van anderen en dit als zwaar te ervaren, maar dingen te doen vanuit mijzelf of indirect via de suggestie/opdracht van een ander, omdat ik in gezond verstand kan zien dat het iets is dat ik kan/zou moeten doen in het verlengde van mijn verantwoordelijkheden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand in mij te voelen wanneer ik denk dat een ander mij wil aansturen en ik dus mijzelf voorstel dat ik niet meer de controle heb over mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om aangestuurd te worden door anderen en daardoor mijzelf te verliezen en mij niet te realiseren dat het een verlies van ego is wat mij hier parten speelt en waarin ik geloof.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen onderscheid tussen mijzelf en het ego te maken wanneer iemand mij iets vraagt te doen in een meer dwingende toon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achter het ego te verschuilen en mijzelf als slachtoffer op te stellen zodat ik een excuus heb om niet dat te doen wat van mij gevraagd wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de ander die ik zie als iemand die boven mij staat omdat ik iets moet doen in mijn optiek van de ander en mij niet te realiseren dat ik boos op mijzelf ben uit angst dat ik de controle over mijzelf verlies die ik al verloren ben door het ego voor mijzelf aan te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid met mijn geest werkelijkheid te mixen en niet meer te snappen waar de ene wereld in de andere overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als meer en boven mij te stellen en zo als een slachtoffer te denken dat ik de ander moet gehoorzamen waarbij ik protesteer om mijzelf als het ego te behouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als minder dan de ander te zien waardoor er ongelijkheid wordt gecreëerd en er dus niet meer in het belang van een ieder gehandeld kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als de ouder die meer is dan mij te zien en te vrezen dat ik de ander als meer moet gehoorzamen waardoor ik als een tiener ga sputteren wat ik als tiener nooit gedaan heb als een soort van verlate puberteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bijna misselijk te worden bij het idee dat ik mijzelf moet opgeven en nooit meer zal zijn en mij niet te realiseren dat dit het ego is dat spreekt alsof ik het zelf ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat tegen/over de ander te hebben die mij in mijn optiek onderdrukt om zo terug te kunnen vechten en niet mijzelf te laten annexeren als een land.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat back chat een middel is om daadwerkelijk de aansturing over mijzelf terug te krijgen en mij niet te realiseren dat de gevolgen voor mij zijn en niet voor de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit de controle over mijzelf terug krijg wanneer ik al onder de controle/besturing van het ego sta en dus bevecht ik iets dat al aan de hand is maar de dader is niet de ander maar het ego dat ik heb toegestaan en heb geaccepteerd om mijn recht in handen te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevecht in mijzelf te voeren en te denken dat ik een gevecht voer tegen de ander in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn pubertijd die ik nooit echt heb gehad in de zin van puberen nu in mijn volwassen leven aan het leven ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wars te zijn van mensen die meer of als meerdere over mij zijn, uit angst dat ik daardoor dus als mindere eindig en mij niet realiseer dat ik mijzelf al als mindere heb opgesteld in mijn geest door ondergeschikt aan het ego te zijn en dit dus in mijn buiten wereld uit zal spelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie steigeren van autoriteit dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn binnenwereld, als onderschikt zijn aan mijn ego, uitspeel in mijn fysieke wereld. Ik stop de reactie op autoriteit, haal diep adem en neem mijn eigen aansturing weer in handen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ego niet de controle op mijn binnen en buitenwereld te laten hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord autoriteit in een andere blog nog eens onder de loep te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in gezond verstand te beslissen wat er gedaan moet worden of dat nu van mijzelf uitkomt of indirect vanuit een ander geadopteerd door mijzelf het blijft mijzelf aansturen in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties en back chat niet meer te gebruiken om te vechten tegen de verkeerde vijand, maar te onderzoeken waar ik het tegen denk op te nemen