Dag 343 van 2555: de vraag is nog niet beantwoord

DIP lite cursusEen krappe 4 jaar zijn we als gezin al aan het onderzoeken wat er fysiek met onze dochter aan de hand is. We kregen verschillende diagnoses of vermoedens in onze schoot geworpen ook kregen we het advies om niet moeilijk te doen want er was toch niets aan de hand, maar niets beantwoordde die ene vraag die ik had toen ik deze zoektocht begon: wat is er mis met mijn dochter haar gezondheid?

Omwille van de complexiteit van deze op het oog simpele vraag hebben we vele mogelijkheden moeten onderzoeken in de fysieke werkelijkheid. Sommige diagnoses leken plausibel, maar wanneer ik het startpunt goed bekeek van degene die de diagnose gaf en hoe de tijdlijn was gelopen om tot deze conclusie/diagnose te komen dan moest ik keer op keer beamen dat dit niet het juiste spoor was. Met andere woorden de vraag die ik 4 jaar geleden stelde is nog steeds niet beantwoord.

Vorige week opende zich een nieuwe dimensie binnen de inmiddels lange lijst van symptomen. Ik kwam erachter dat ik iets over het hoofd had gezien, omdat ik de afweging die ik maakte om deze diagnose uit te sluiten gemaakt had op basis van disinformatie. De informatie die ik gevonden had een jaar of 5 tot 6 geleden was maar voor de helft accuraat. Het gaat hier om tekenbeten en de fabel dat men alleen dan ziek kan worden van zo’n beet wanneer er een rode ring in de huid ontstaat om de beet heen, die gepaard gaat met koorts en griepachtige verschijnselen. Nu blijkt dat maar 50% van de mensen met een tekenbeet deze huiduitslag krijgt. Wij hebben toen mijn dochter 4 was in Italië haar eerste tekenbeet verwijdert zonder huiduitslag. Later tussen haar 9e en 15e jaar hebben we nog 13 teken verwijdert, allemaal zonder huiduitslag en zover we weten zonder koorts. Het is een feit dat in de periode van deze 13 tekenbeten mijn dochter haar gezondheid heel hard achteruit is gegaan en zij geen medicatie hiervoor heeft gehad.

De ziekte van Lyme is dus hetgeen wat ik had uitgesloten, maar waar we nu toch naar kijken om eventueel uit te sluiten of te constateren dat dit het is. Momenteel zijn we bezig om te achterhalen wie levend bloed afname en onderzoek bij ons in de buurt doet om op o.a. de borrelia bacterie te onderzoeken. De symptomen van mijn dochter lijken als 2 druppels water op chronische artritis als gevolg van de ziekte van Lyme, waarbij zij in steeds sneller opvolgende cycli achteruit gaat. De homeopathische middelen die we gestart zijn hebben zeker geholpen maar heeft deze cycli niet kunnen stoppen, simpelweg omdat het daar niet op gericht was. We zijn dan ook een andere aanpak gestart met andere druppels in afwachting van het bloedonderzoek om nog andere middelen in te zetten.

Voor mij is dit proces van onderzoeken en weg strepen een natuurlijk proces dat gelopen moet worden om tot een conclusie te kunnen komen. Helaas loop ik dit nu inmiddels zonder de reguliere gezondheidszorg, want die wijst naar het voorhoofd wanneer je als ouder/patiënt op die manier zelf bezig bent. De vraag is dan natuurlijk, wat moet je dan als artsen niets voor je doen en laten doorschemeren dat het misschien allemaal wel een beetje tussen je oren zit. Recent vroeg ik mijn huisarts voor een doorverwijzing voor mijn dochter die hij weigerde, omdat mijn dochter niet steeds naar dokters moest gaan, ze had rust nodig zei hij. Dan kun je op zo’n moment de huisarts wel over zijn tafeltje halen, als je bedenkt dat we naar 3 artsen voor 3 verschillende zaken in een jaar tijd zijn geweest. Het reguliere bloedonderzoek is steeds perfect, dus dat mijn dochter in cycli  van weken op bed ligt met pijn en te lamlendig is om ook maar iets te doen, dat is dus niet reëel want het bloedonderzoek is goed. Het is echt schrijnend als we zien hoeveel mensen er onnodig wereldwijd moeten lijden omdat artsen het niet weten en niet willen toegeven dat ze het niet weten. Wat zou de kwaliteit van leven voor veel mensen er op vooruit gaan wanneer er echte artsen met ballen en onderzoeksdrift zouden opstaan en opgeleid worden.

Nu is deze zoektocht al een taak op zich, waar verdere ruis niet echt aan te bevelen is. Toch stuit ik op ruis in dit proces. Ik bemerkte dat ik haast niet durfde te delen met anderen dat we nu de mogelijkheid van Lyme aan het onderzoeken zijn. Wat voor mij als een vraag startte en alleen dan kan worden afgesloten wanneer er een antwoord op is, is tegelijkertijd een punt van schaamte voor mijzelf. Schaamte dat ik steeds weer met iets anders kom en hetgeen ik eerst als plausibel zag vervolgens moet afschieten. Dus wat hier aan de hand is, zou je kunnen omschrijven als het kijken door de ogen van de ander naar mijzelf. Ik zie de ander al denken: “daar heb je haar weer,” of “zij weet ook niet wat zij wil,” of “die is ook niet geloofwaardig” en “die vrouw is aan het rond shoppen.” Ik noemde het schaamte maar dit is haast meer een angst dat ik niet voor vol wordt aangezien en iemand ben die maar diagnoses fantaseert waar ze bij staat. Natuurlijk wil ik niet als gek versleten worden, ik wil mijn geloofwaardigheid en goedheid overeind houden, want dat is immers het plaatje van mijzelf in mijn ‘geest’. Het is niet zo dat dit mij ervan weerhoud om verder te gaan met mijn onderzoek, het is alleen wat meer ondergronds en minder gedeeld met anderen. En dat is eigenlijk zo jammer, omdat de kijk van de ander mij weer verder kan helpen in mijn zoektocht. Want ook die zoektocht is naast het zijn van een zoektocht ook een drang die ik als moeder voel om alles weer goed te willen maken voor mijn kind. Het is afschuwelijk om iemand waar je zo nauw mee samenleeft, die een deel van mij is, te zien wegkwijnen. Dat moedigt aan tot actie/handelen, omdat je ziet dat de ander vaak er niet de kracht voor heeft.

In mijn volgende blog post zal ik deze ruis verder uitzoeken door middel van zelfvergeving en correctieve zinnen.

Advertenties

Dag 254 van 2555; de beslissing is genomen

 

equal money capitalismIn mijn laatste blog stelde ik mijn twijfels aan de kaak over het wel of niet laten doen van een uitstrijkje in het kader van het bevolkingsonderzoek. Ik vond informatie die niet in het voordeel van het uitstrijkje was en ik zag dat ik bleef hangen in een nare ervaring met het doen van een uitstrijkje. Zoals gezegd in de vorige blog, dit onderwerp behoeft nog enige overweging om tot een juiste keuze te komen. Ik stelde mijzelf een aantal vragen in de vorige blog en die zal ik in zelfoprechtheid gaan beantwoorden in deze blog om zo meer duidelijkheid  te krijgen.

 

1. Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen?

 

Ja, ik zie dat het mij nestelen in deze oude ervaring waarin het uitstrijkje meer ongemak opleverde dan nodig zou moeten zijn, een geweldige vorm van afleiding is en mij afhoud van wat mij eigenlijk dwarszit. Terwijl ik naar binnen keek en mijzelf even vertraagde en de ruis van deze herinnering uitzette, ontmoette ik een stemmetje, het stemmetje was als een klein kind. Een drammerig klein kind dat de hele tijd op de achtergrond stampij had staan maken. Het stemmetje zei: ik wil helemaal niet weten of ik baarmoederhalskanker heb, laat het toch, doe je ogen dicht en dan is het onderzoek er niet meer, negeer het. Ik schrok best een beetje van deze boodschap, die mij zo duidelijk had geleid in het proberen maken van een weloverwogen beslissing. Ik was mij gewaar van iets in de achtergrond, al in het begin dat ik de brief opende. Ik weiger dus mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en stop het liefst mijn kop in het zand dan preventief een onderzoekje van niks te laten doen. Kan ik mijn lijf dit aan doen, gewoon wachten tot het mis gaat en dan moord en brand roepen? Is dit het beste voor een ieder? Nee dat is het niet, dat is het absoluut niet. En natuurlijk is dit 1 test en zijn er veel meer levensbedreigende zaken die je dan ook zou willen testen, maar goed de medische wereld is nog niet bezig in het belang van een ieder, dus zal ik het moeten doen met wat hier is.

 

2.  Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken?

 

Dat is de eeuwige strijd tussen mij en het systeem, ik vertrouw het systeem niet en daarin vertrouw ik mijn eigen handelen niet. Het systeem werkt/handelt nu uit eigenbelang en noemt dat dan volksgezondheid, maar moet ik een ‘gratis’ onderzoek, een preventief onderzoek dan maar overslaan omdat ik niet op al te goede voet met het systeem sta? Doe ik mijzelf en dan met name mijn lijf niet tekort? Ja, ook hier gebruik ik mijn gevecht met het systeem als dekmantel voor wat er echt gaande is binnenin mij.

 

3.  Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word?

 

Dit is duidelijk een angst waar ik mij in vastgrijp. Ik zal tijdens het uitstrijkje de assistente vertellen dat ik vrij ruw behandeld ben de vorige keer en of zij voorzichtig wil doen. Dat lijkt mij de beste manier om door te communiceren met de ander als mijzelf duidelijk te maken waar ik mij zorgen over maak. Het kan niet zo zijn dat ik mij door 1 slechte ervaring laat limiteren en mijn lijf tekort doe.

 

4. Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom?

 

Dit blijft een vraag voor mij, waarom er preventief getest wordt op zaken die het minst voorkomen en waarom er b.v. vaccins worden uitgevonden voor zaken die minder relevant zijn. Zover als mijn kennis nu gaat, zie ik het als een geld principe. De gezondheidszorg wordt volgens winst principes geleidt, er wordt geen onderzoek/therapie/medicijn ontwikkeld zolang er niet grof aan verdiend kan worden of onderzoekskosten eruit kunnen worden gehaald wanneer er te weinig mensen in de doelgroep zitten. Het is nog een lange weg voordat de gezondheidszorg ook echt zelf gezond is, maar ondertussen moeten wij wel onze lichamen koesteren/genezen/preventief behandelen, we kunnen niet wachten tot het moment dat alles anders zal zijn.

 

5. Wat word mij hier niet verteld?

 

Er wordt zoveel verzwegen zodat de doorsnee vrouw geen twijfels heeft bij het lezen van zo’n folder en dus een afspraak maakt. De folder wordt erbij gestopt om zo een weloverwogen keuze te maken, maar hoe kan dat wanneer je alleen de positieve zaken hoort en de feiten net zo zijn neergezet dat het geen argwaan oplevert. Ik blijf erbij dat het raar is dat jarenlang pap-testen doen niet die data heeft opgeleverd waardoor het sterftecijfer van baarmoederhalskanker omlaag is gegaan. Of is het preventief doen van een uitstrijkje eigenlijk net zoiets als een beurt voor de auto? Mijn garage zegt altijd: garantie tot aan de deur. Dus ja, de kans dat je preventief in een 5 jaar tijdsspanne gespot wordt met kanker in een nog niet vergevorderd stadium, is wel een beetje ‘garantie tot aan de deur’ . En helemaal geen preventieve uitstrijkjes doen levert volgens de cijfers dus geen noemenswaardig verschil op. Zou het niet zo moeten zijn wanneer wij veranderingen in ons lijf voelen die zo anders zijn dan normaal dat wij niet zouden schromen en dus een onderzoek aanvragen, los van kosten/verzekeringen etc. Zouden wij die zelfverantwoordelijkheid aankunnen? Zouden wij ons lijf te hulp schieten? Als ik naar mijzelf nu kijk en het stemmetje in mijn hoofd, dan is er een grote kans dat ik zou blijven doorlopen met klachten en zou hopen dat het weer weg zou gaan, uit angst dat het iets verschrikkelijks zou zijn. Wat natuurlijk de wereld op z’n kop is en het tegenovergestelde teweegbrengt, je voelt en weet dat het mis is en je doet niets uit angst dat het iets ergs is, waardoor wanneer het iets ergs is, het je fataal kan zijn. Ik vrees dat wij toch dit soort onderzoeken nodig hebben om ons dat zetje in de rug te geven om er op z’n minst over na te denken of het waardevol is om aan mee te doen.

 

6. Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek?

 

Het is marketing en manipulatie en daarnaast willen we geen negatieve dingen horen wanneer het over kanker gaat. We hebben dit zelf in de hand gewerkt, wij hebben het zover gebracht met elkaar dat wij nu zo worden behandeld en aangesproken door onze overheid, als kleine kinderen die anders dwars gaan liggen. En ja, wat deed ik dwarsliggen. Dit hele bevolkingsonderzoek is net zo positief als het negatief is, maar het is preventie. Het uitgangspunt is preventie, dus hoe kan ik mij verzetten tegen preventie, mijn lijf is voor preventie als uitgangspunt wanneer er verder niets schadelijks plaatsvindt. Dus dat zou dan de doorslag moeten geven.

 

 

Ik heb de stoute schoen aangetrokken en een afspraak gemaakt om een uitstrijkje te laten doen. Ik merk wel dat ik het beeld wegduw en er niet mee geconfronteerd wil worden tot de afspraak, maar ik ga het aan en ik zal heel bewust kijken welke weerstanden er nog meer opspelen tijdens het onderzoek. Vervolgens zal ik een blog schrijven met zelfvergevingen en correctieve zinnen.

 

Probleem:

 

Geen zelfverantwoordelijkheid voor mijn fysieke lichaam willen nemen en daardoor preventief onderzoek af te slaan gebaseerd op 1 slechte ervaring, waarbij ik informatie heb gezocht die dit negatieve gevoel bevestigt.

 

Oplossing:

 

Het probleem aangaan, aangezien de weerstanden voortkomen uit de geest en er geen fysieke belemmeringen zijn die in acht genomen moeten worden. Pas dan kan ik zien wie ik ben in dit proces van het uitstrijkje nemen en is er zo ruimte om mijzelf te vergeven en te corrigeren.

 

Beloning:

 

Mijn fysieke lichaam gelijk en 1 aan mijzelf te zien en niet als een ondergeschikt lastig iets dat mij angsten oplevert. Ik krijg de kans om mijn angsten aan de werkelijkheid te toetsen en zo uit een geest cirkel te komen/bevrijd te worden.

Dag 204 van 2555; je bent een slijmjurk

equal money capitalismNa het lezen van een artikel over de giftigheid van ui en knoflook op het menselijk lichaam, ben ik verder opzoek gegaan naar informatie. Het is niet raar dat deze informatie niet massaal tot ons komt want het internet staat vol met positieve verhalen over ui en knoflook. In 1 artikel stond dat wanneer je 21 dagen zonder ui en knoflook zou eten en dan weer een maaltijd met ui en knoflook zou nuttigen je direct kon voelen wat een belasting ui en knoflook op het fysieke lijf heeft. Dit vond ik een mooi experiment om zelf uit te vinden wat de impact van ui en knoflook op mijn lijf is. Met het hele gezin hebben we besloten dit experiment aan te gaan en vandaag zitten we op dag 6.

Ik had altijd geleerd dat een goede maaltijd bestond uit een basis van ui/ui-achtige en knoflook, dit zou mijn gezondheid waarborgen. Tijdens mijn anti-candida dieet werd mij aangeraden de hoeveelheid ui en knoflook nog wat op te schroeven, omdat het bacterie dodend is. En daar zit geen leugen in, maar het is de halve waarheid. Ui en knoflook zijn als pesticiden in je fysieke lijf en net als antibiotica dood het alle bacteriën, de goede en de slechte. Dus door veel intake van ui en knoflook verzwakken we ons immuunsysteem. Ook is ons reactievermogen vermindert, dus na de 12 dagen zal ik zien hoe alert ik ben.

In deze blog zal ik de ui onder de loep nemen en heb informatie over de ui uit het boek ‘Psychologische Symbooltaal van de Voedingswaren’ van Christiane Beerlandt gehaald. Dit boek is een heerlijk boek om in rond te dwalen en te zien waar de verschillende voedingsstoffen volgens Christiane voor staan. Het blijft natuurlijk onze zelfverantwoordelijkheid wat wij met die gedeelde spirituele informatie doen. Ik gebruik het om te zien of ik een klik/reactie heb met wat ik lees en probeer het dan terug te brengen naar mijzelf.

“Ui staat voor de afwisseling koude-warmte, voor het inhouden, absorberen van energieën (letterlijk: bijvoorbeeld in de vorm van het vasthouden van slijmen/vocht, enz…) om dan met een krachtige plets deze energie open te laten springen, vrij te geven, als met een katapult: de uitdrijving, de daadkracht, de handeling, de uitstuwing.”

“De Ajuin spreekt als volgt: “Spaar eerst alles een beetje…, hou het allemaal bij je…, pluk er het nuttige uit, overdenk alles een keer, neem een besluit om dan het nodige – met kracht – naar buiten te brengen: zowel datgene wat jij kwijt wil, datgene dat eigenlijk niet echt (meer) bij je hoort, als de woorden die jij te zeggen hebt, de daden die jij te stellen hebt. Jij laat het eerst allemaal ‘aanzwellen’, jij ervaart, jij beleeft, jij overdenkt, jij voedt jezelf ermee en laat het in je leven, om dan met kracht uit jou te drijven datgene wat uitgedreven moet worden.”

Het slijm vasthouden is een verbluffend punt, aangezien ik al tijden aan het zoeken ben waarom ik zoveel slijm heb en hoest. Het slijmen is dus vasthouden van energieën, wat voor mij gelijk staat aan emoties en gevoelens. Het hoesten is de uitstuwing/handeling aangestuurd door de emotie/het gevoel. Dit begint interessant te worden.

In een gesprek dat ik met Sylvie over de ui had, was haar perspectief op het vasthouden van slijm, dat zij het associeerde met het werkwoord slijmen (overvriendelijk/bij iemand slijmen om in het gerief te komen). Bij mij had dat vervolgens ook weer een reactie dat terugvoer naar mijn jeugd, waarbij mijn broertje mij een slijmerd/manipulator vond, door de manier waarop hij zag dat ik dingen voor elkaar kreeg. Ik heb dat altijd als erg ervaren, als een vloek, ik ervoer mijzelf niet als een slijmjurk, maar iemand die alle neuzen 1 richting probeerde uit te zetten.

Het tweede stuk waar de ajuin spreekt en het heeft over eerst laten aanzwellen en ervaren/beleven/overdenken/voeden om het daarna met kracht naar buiten te brengen, klopt zeker wel. Ik overdenk en wik en weeg eerst dingen om daarna dit heel resoluut naar buiten te brengen, omdat ik zeker van mijn zaak ben.

Probleem:

Dus wat is het probleem hier? Het vasthouden van emoties en gevoelens als slijm en door de hoest deze emoties en gevoelens uit te stuwen wat zich vervolgens in een handeling gebaseerd op deze emoties en gevoelens vertaald. Daarnaast het binnenhouden van het slijm als emoties en gevoelens als het wikken en wegen binnenin mij alvorens het met kracht naar buiten te hoesten als emoties en gevoelens die als een resolute opinie naar buiten wordt getorpedeerd. Dus zou ik kunnen zeggen dat het mijn manier van communiceren is wat het probleem is.

Oplossing;

Niet vasthouden van emoties/gevoelens, maar in mijzelf direct te kijken wat deze emoties/gevoelens mij zeggen over mijzelf. Om zo evenwichtig naar buiten te komen en niet resoluut en te krachtig, zodat dat anderen en mijzelf zou kunnen schaden.

Beloning:

Mijn huidige zijn te kunnen ombuigen naar een leven in het moment en in het belang van een ieder. Niet meer oppotten van gevoelens/emoties en niet meer zoveel waarde hechten aan emoties/gevoelens waardoor ik erop handel. Praten in de toon die vereist is en niet met het ego wat resoluut praten vertegenwoordigd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en gevoelens vast te houden in de fysieke vorm van slijm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze emoties en gevoelens binnenin mij te wikken en te wegen en voor mijzelf te houden door het als een eigen wereld te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op deze emoties/gevoelens in de fysieke symbolische vorm van hoest en mij niet te realiseren dat ik hier niet mijzelf aanstuur maar aangestuurd word door mijn eigen gecreëerde emoties/gevoelens in de hoedanigheid van slijm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hoesten als het resoluut naar buiten brengen van mijn opinies gevormd in mijn geest te gebruiken om mensen te overdonderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het slijmen als en slijmjurk te gebruiken om mensen te masseren en in de juiste toestand te brengen dat mijn resolute krachtige uitstoot de mensen wel overdonderd maar mij niet in twijfel trekt door het masserende voor traject.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heftige reacties te hebben op het woord slijmen/slijmjurk en mij niet te realiseren dat mijn ego beroerd werd hiermee en mij in uiterste paraatheid bracht om te voorkomen dat het ego weggevaagd zou worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn broertje gesnapt te worden op iets dat ik niet ervoer als negatief, maar meer als iets om mijn buitenwereld mee te creëren/manipuleren, maar wat mij werd gepresenteerd als een negatieve karaktertrek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn emoties en gevoelens te manifesteren in mijn fysieke werkelijkheid als slijm en hoest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vraagtekens te zetten bij mijn voorgeprogrammeerde informatie over voedsel en gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd alert te zijn dat ik ui gebruikte in mijn voedsel bereidingen uit angst voor mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik zonder ui ongezond zou worden en ten prooi zou vallen aan ziekten/bacteriën.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de ui met al zijn lagen gelijk is aan alle lagen die ik moet doorlopen, gelijk staat aan de emoties en gevoelens in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat eten zonder ui erin mat en smaakloos is en beter niet genuttigd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld klein te zien worden wanneer ik geen ui meer mag/kan eten en mij niet te realiseren dat het bestaan van mijn ego in dit verhaal een rol speelt en dus de angst voor de dood zal doen opspelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld zonder ui niet te kunnen voorstellen wat gelijk staat aan een wereld zonder emoties en gevoelens en ego, iets dat ik als systeem niet zal laten gebeuren uit angst voor verandering en angst voor de dood.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op te staan als leven om te zien dat ik zonder emoties/gevoelens/ego kan bestaan om zo een leven in het belang van een ieder te leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slijmjurk te zijn maar mijzelf te bewegen/motiveren door het leven en niet door emoties/gevoelens. Om zo te kunnen zijn wie ik ben, zonder anderen en mijn wereld te manipuleren uit overlevingsdrang.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer resoluut en met kracht te communiceren, maar mijn communicatie af te laten hangen van het moment, en te werken met wat hier is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties/gevoelens/opinies niet fysiek te laten worden en om te zetten in slijm en hoest, maar te spreken als leven, te bestaan als leven en op te staan als leven.

Dag 185 van 2555; wonderen bestaan niet, wij zullen bergen moeten verzetten

equal money capitalismVandaag kwam ik op Facebook een citaat tegen waarbij ik even stilstond. Er werd gesteld dat angst voor liefde in de plaats komt, maar tegelijkertijd dat liefde als emotie niet te vervangen is. Angst en liefde werden allebei als emotie afgeschilderd, waarbij angst volgens “A Course in Miracles”, een emotie is die versplinterd is en dus in vormen zich voordoet die wij niet meer als zodanig herkennen. Wat inhoud dat wij deze angsten niet meer kunnen identificeren door de verwrongen vorm waarin angst zich presenteert. Maar wees niet getreurd want binnenin je is innerlijke gezondheid en liefde als remedie om hier doorheen te komen.

Wanneer je dit even en passant snel leest dan klinkt het misschien nog niet eens zo gek, maar mijn hersenen gingen er een beetje van in de knoop door de tegenstrijdige berichten. Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen? En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn? En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen? Nu snap ik dat dit citaat van “A Course in Miracles” gebaseerd is op het denkkader dat vereist is om deze materie aan te nemen als een ‘waarheid’ en dat het niet mijn ‘waarheid’ is als ik al kan zeggen dat ik de waarheid najaag.

Mijn uitgangspunt is het hier en nu binnen mijn fysieke werkelijk wat maakte dat ik frictie ervoer bij het lezen van dit citaat, omdat het niet werkt met wat hier is. Ik zal proberen mijn 3 vragen te beantwoorden die ik hierboven stelde, om zo te zien hoe ik de frictie die ik ervoer te kunnen identificeren en te corrigeren.

En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn?

In mijn definitie, als ik uitga van wat hier is, dan is angst een emotie en liefde een gevoel.

Emoties zijn, binnen mijn definitie, negatief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem worden geladen. Waarbij het geest bewustzijn systeem alle, gedachten/emoties/gevoelens/back-chats/interne conversaties/herinneringen/plaatjes/energie en ga zo maar door, omvat. Angst binnen deze context is een emotie, wanneer ik deze definitie toepas, waarbij ik angst ervaar en merk dat ik defensief en gespannen wordt waarbij mijn lichaam zich aanspant en ik mij in mijzelf terugtrek uit mijn fysieke werkelijkheid.

Gevoelens zijn, binnen mijn definitie, positief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem  worden geladen. Liefde binnen deze context is een gevoel die we als een positief iets ervaren binnenin onszelf. Wanneer we liefde ervaren dan staan we meer open en zijn liefhebbender daarnaast zijn we geneigd om ons harmonieuzer en vrediger te voelen.

Dus in mijn definitie zijn liefde en angst niet beide emoties, wel zijn het beide geladen ervaringen in de geest en als zodanig niet iets dat zich afspeelt in onze fysieke werkelijkheid. Wanneer ik angst heb dan kan ik mij daar naar gedragen, maar de eigenlijke angst is niet zichtbaar voor anderen. Precies hetzelfde geldt voor liefde.

Wanneer we naar de origine kijken van beide angst en liefde dan kunnen we zien dat liefde een voortvloeisel is van angst. Om maar een voorbeeld te noemen, je gaat pas van iets of iemand houden zodra je jezelf bewust bent van het feit dat je het ook weer kunt verliezen.

Dus echte liefde kan alleen dan ontstaan wanneer wij er zelf sturing aangeven en niet angst hetgeen is dat ons beweegt in onze fysieke werkelijkheid. Echte liefde moet vrij zijn van alles dat het het geest bewustzijn systeem omvat, om omgezet te kunnen worden tot handelen, dat inzichtelijk is voor iedereen buiten jouw geest. Dus het jezelf in de schoenen van een ander plaatsen en dat te doen wat je graag zou willen dat een ander voor jou deed, dit alles bekeken vanuit het principe dat elke handeling in het belang van een ieder is.

Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen?

Vanuit dit citaat bekeken is liefde als emotie hetgeen dat ons angsten doet overkomen, wat dan automatisch maakt dat liefde niet vervangbaar is, om de doodeenvoudige reden dat anders het middel om de angst te bestrijden er niet is wanneer het nodig is.

Dit geeft frictie met mijn definities, mijn middel om angst te bestrijden ligt in het praktische en fysieke, wat meteen ook mijn volgende vraag beantwoord.

En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen?

Angst, binnen mijn definities, kan alleen bestreden worden wanneer je jezelf bewust bent van de angst, je vervolgens realiseert wat die angst teweeg brengt in jouw leven door het uit te schrijven en jezelf te vergeven. En dan kan je jezelf corrigeren door een verbintenis met jezelf aan te gaan, die je elke keer toepast wanneer je jezelf weer in een gelijksoortige situatie bevind. Pas wanneer je dit patroon van angst niet meer gebruikt kun je zien en ervaren dat het deprogrammeren van jezelf geslaagd is. En ja dit doe je vanuit echte liefde voor jezelf, wat inhoud dat je op jezelf kunt vertrouwen vanuit het principe dat je doet wat het beste voor iedereen is.

Varen op innerlijke gezondheid wanneer onze innerlijke wereld is gebaseerd op gevoelens en emoties die niet te toetsen zijn aan de fysieke werkelijkheid, staat voor mij gelijk aan de wereld waarin wij leven die wordt gerund door emoties en gevoelens. Kijk eens in welke staat de wereld zich verkeert dat kunnen we toch niet als gezond bestempelen en kijk eens wat er gebeurd wanneer wij deze emoties en gevoelens manifesteren. Wanneer liefde geen echte tastbare liefde kan zijn dan is dat waardeloos en een fictief stuk drijfhout waar we ons aan vastgrijpen terwijl het schip zinkt.

Dus de voornaamste frictie die ik ervaar door dit citaat zit hem in een geest realiteit versus de fysieke realiteit, waarbij ik mij richt op mijn fysieke werkelijkheid waar geen plaats is voor fantasie en fantastische middelen om verbetering te bewerkstelligen die nooit gaan gebeuren. We hebbende luxe niet om ons in mooie woorden te verliezen, terwijl het water aan onze lippen staat, op persoonlijke basis en mondiale basis.

Heb jij behoefte om je werkelijkheid meer fysiek en echt te maken voel je dan vrij om onze gratis online cursus te doen en te leren hoe je jezelf kan ondersteunen op het pad naar het leren kennen van jezelf en daarmee het leren kennen van de ander als jezelf en de wereld om je heen.