Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.

Dag 151 van 2555; sla m’n armen om mij heen

Dag 151 van 2555; sla m'n armen om mij heen  Het is een klein gebaar, maar een grote stap vooruit als je ontdekt dat je eerst van jezelf moet houden alvorens de wereld aan te kunnen. Het klinkt misschien logisch, maar dat was het voor mij door mijn leven heen niet, als ik terug kijk op al die gebeurtenissen die mij lieten zien dat ik niet van mijzelf hield en mijzelf zelfs wantrouwde. De meeste mensen hebben met dit bijltje te hakken, en het ligt dan ook in onze aard  om dat wantrouwen in onszelf af te schuiven op de ander. De ander niet te vertrouwen, de mensheid te wantrouwen en totaal over het hoofd te zien dat het in eerste instantie bij onszelf ligt. Wij zijn aan zet, maar wachten op de ander om hem/haar vervolgens van vals spelen te kunnen beschuldigen. Wat een giller eigenlijk.

 

Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan, hou van jezelf om vervolgens van de ander te houden als jezelf. En wanneer dit allemaal vaag klinkt dan is het moeilijk om een begin te vinden en de eerste stap te zetten. Ik kon het zogezegd geen handen en voeten geven, het was een vaag begrip in mijn geest, zelfs een beetje blur. Dus moest ik terug naar de basis en terug naar het fysieke om het duidelijk te maken en tastbaar. Dus sloeg ik mijn armen om mij heen op de manier hoe ik mijn armen om anderen sla, want als ik terug keek dan zag ik dat ik mijn armen om anderen sloeg precies op de manier hoe ik het zelf graag had gewenst, maar die stap had ik overgeslagen, omdat ik dacht dat ik het niet kon. Omdat ik dacht dat het niet nodig was en hoopte dat ik kon geven zonder te hoeven nemen, om zo niet met mijn eigen behoeften geconfronteerd te worden. Een hug van een ander gaf mij veel voldoening, maar ik wachtte dus altijd totdat de ander besloot zijn/haar armen om mij heen te leggen, wat mij een gevoel van geaccepteerdheid gaf. En daar zat hem de kruks, dat wat ik mijzelf kon geven, hoopte ik van de ander te ontvangen, ik vroeg er ook niet om ik wachtte netjes af, want kindjes die vragen worden overgeslagen.

 

Het is fijn om je armen om jezelf heen te slaan en te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan en mag accepteren voor wie ik ben, wetende dat ik zal staan om een proces te wandelen waarin ik mijzelf zal leren kennen met mijn goede en slechte kanten. Pas als ik weet wat mijn goede en slechte kanten zijn dan kan ik er wat mee doen. Mijn slechte kanten vrezen en door de wetenschap dat ze er moeten zijn onderdrukken dat werkt niet en dat heb ik gezien in het begin van mijn proces. Heerlijk mijn armen om mij heen slaan terwijl ik het water van de douche over mij heen laat stromen en mijn voeten stevig op de grond plaats om tezamen met het water dat uit mij te laten stromen dat niet meer nodig is, dat is echt fysiek hier zijn in elke ademhaling en maakt een connectie met mijzelf om een proces van zelfacceptatie gaande te houden. Dan is een hug aan een ander ineens een bevestiging van mijn eigen zelfacceptatie en de acceptatie van de ander als mij in dezelfde ademhaling.

 

Dus ik raad het je aan, sla eens je armen om je heen en ga de angsten aan die je voelt opborrelen, terwijl je in direct contact staat met je eigen fysieke werkelijkheid. Zonder dit als erotisch of spiritueel te ervaren, want zodra dat wel het geval is dan is het de geest die je voor de gek houdt en zul je geen echte connectie met jezelf als leven maken, maar een connectie met je geest en je energetisch opgeladen voelen naderhand. Pas op voor de valkuilen die je voor jezelf zet, want het kan jaren duren voordat je eruit komt, wanneer je niet de juiste middelen hebt om weer op te krabbelen en eruit te komen. Dus dingen als ‘free hugs’ zetten geen zoden aan de dijk, zolang je niet jezelf een echte ‘free hug’ kan geven en zolang je nog eerst naar buiten moet treden om genoegdoening in jezelf te krijgen om de energetische honger van je geest in jezelf als de illusie van jezelf te stillen.

 

Hulpmiddelen om handen en voeten aan jezelf te geven en te snappen wie je bent, vindt je in het http://www.desteniiprocess.com, waar er een lichte versie is gestart die gratis is lite.desteniiprocess.com. Geen excuses op 1 januari 2013, pak jezelf aan en laat je niet pakken door anderen en snap de wereld om je heen en jezelf als jezelf.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar acceptatie buiten mijzelf te zoeken en mij niet te realiseren dat acceptatie altijd zelfacceptatie is en dus van uit mijzelf moet komen om zodoende anderen te kunnen accepteren als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst de stap van zelfacceptatie over te slaan wetende wat mijn donkere kanten zijn en die niet te willen accepteren waardoor ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te accepteren in mijn plaats omdat dat veiliger voelt en makkelijker is om de vinger op de zere plek bij een ander te leggen dan op mijn donkere punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan zelfacceptatie automatisch mijzelf af te scheiden van mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid, waardoor alles onwerkelijk en beangstigend overkomt en ik niets terug kan nemen naar mijzelf, waardoor alles als losse eindjes blijft rond zweven en er chaos heerst die zich meester maakt van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet tastbaar te ervaren om te starten met een proces van zelfacceptatie door de afgescheidenheid die ik ervaar als vaagheid en angst om te beginnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat de ander mij omarmd om een gevoel van acceptatie te ervaren die niet werkelijk en echt is omdat ik het in afgescheidenheid ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik de ander omarm het mij sterkt in de acceptatie van mijzelf en zo opzoek ben naar een ‘quick fix’ en geen zelfconfrontatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet durf vast te pakken uit angst en genetische en sociale programmering dat zoiets niet iets is wat je doet, maar wat een ander voor je doet als je in die positie bent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysikaliteit als iets onnatuurlijks te ervaren door genetische programmering en het mijzelf aanraken als iets wat niet kan of mag te ervaren als een klein stemmetje achterin mijn hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven vragen om een fysieke omarming uit angst te worden overgeslagen door sociale programmering en mij niet te realiseren waar dit verlangen vandaan kwam en wat het mij duidelijk maakte over mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bezwaard te voelen om eerst aan mijzelf te werken en niet als een soort van uitvlucht eerst anderen aandacht te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf omarmen niet als optie te hebben bedacht en mij niet te realiseren hoe ik dit punt op slot had gezet, zodat ik er niet bij kon en mij weerhield van de ervaring om mijzelf te mogen vasthouden in zelfacceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te beschouwen als de ander als dekmantel om niet te hoeven zien dat ik mijzelf niet kon accepteren zoals ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben omdat ik het vertrouwen in mijzelf terug heb gevonden dat ik er alles aan zal doen om tot dat ene punt te komen dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben in plaats van te accepteren zoals ik geworden ben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij met mijn eigen proces bezig te houden en mij alleen met het proces van een ander bezig te houden door een levend voorbeeld te zijn en niet als een project om de aandacht van mijzelf af te leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te omarmen ook wanneer ik door dit proces van zelfacceptatie heen ben, simpelweg om te bevestigen dat ik er mag zijn als wie ik ben als leven.