Dag 262 van 2555: mijn deelname aan Desteni is geen zwendel, ik leerde om verder dan mijn zelfgecreëerde sluier naar mijzelf en de wereld waar ik aan deelneem te kijken.

basisinkomengarantieIk ben Sylvia Gerssen een 45 jarige vrouw uit Nederland en ik kwam in mei 2008 in contact met Desteni. Sinds die dag ben ik begonnen met het onderzoeken van het Desteni materiaal en een paar weken later ben ik de Desteni hulpmiddelen naar mijn beste kunnen en begrip gaan gebruiken. Ik zeg hier naar mijn beste kunnen en begrip, omdat het een redelijke ommezwaai is om voor de eerste keer de verantwoordelijkheid te nemen voor dat wat je tot nu toe hebt gecreëerd, geaccepteerd en toegestaan in je wereld. Daarom is het Desteni proces ook daadwerkelijk een proces waar het gebruik van de hulpmiddelen en het begrip van wie ik ben binnen dit alles, iets is dat moet groeien door de tijd heen en moet consolideren om de tand des tijds te doorstaan. Dus de eerste punten die ik aanpakte in het prille begin, die deed ik later in mijn proces opnieuw, op een moment dat ik een beter begrip had van mijn patronen en beter kon zien waar ik nu echt mee te maken had binnenin mijzelf.

 

De laatste 5 jaar ben ik stabieler geworden en verdween er aardig wat ruis die op een basis van 24 uur per dag plaats vond inmijn hoofd. Ik beschouwde mijzelf als een beelddenker, alle communicatie vond plaats in plaatjes en filmpjes, terwijl er nu nog wel plaatjes zijn, maar meestal alleen wanneer ik mijzelf er toe aanzet om plaatjes te zien. De momenten bijvoorbeeld dat ik deelneem in mijn geest aan angst of ongerustheid, dan leef ik de plaatjes uit mijn geest en gebruik ik dat om mij te verstoppen van de werkelijkheid. Aan de andere kant, wanneer ik mij iets probeer te herinneren, dan is het handig wanneer iemand in mijn gezin iets kwijt is en ik door de plaatjes kan bladeren in mijn geest om te zien waar ik het voorwerp voor het laatst heb gezien. Dus ik ging van het zijn van een plaatsjes slaaf naar een plaatjes gebruiker, die haar plaatjes database meestal gebruikt met gezond verstand.

 

Zoals je wellicht kunt voorstellen had ik door het zijn van een beelddenker ook een levendige fantasie en daarom was het dan ook niet moeilijk om verwikkeld te raken binnen spiritualiteit en complottheorieën. Ik groeide op in een Nederlands Hervormd gezin waar ik leerde om in God te geloven, ondanks dat ik de tegenstrijdigheden zag binnen de woorden die tegen mij als kind gesproken werden moest ik toch gewoon naar de kerk en bidden. Voor mij als kind stond het geloof in God gelijk aan het geloof in Sinterklaas. Voor langere tijd verliet ik de kerk, en later in mijn proces ontdekte ik dat ik een energetische verslaving had aan religieuze opwekkingsliederen en het zingen hiervan in de kerk. Als een jong volwassenen zocht ik dan ook een koor om bij te gaan en kwam terecht in een Baptisten gemeente. Ik had geen echte connectie met het gedachtengoed van de kerk, wat ik op dat moment niet door had, omdat ik niet gewent was om eerlijk met mijzelf te zijn en dus verborg ik de echte reden in mij, waarom ik naar koor repetities ging en naar de kerk. Het moment dat ik geen energetische hoogtepunten meer bereikte met het zingen in de kerk ging ik verder naar het volgende energetische niveau.

 

In de tussentijd was ik echtgenote en moeder van twee kinderen geworden en leefde ik het leven van een systeemslaaf. Ik begon een studio als zelfstandig binnenhuisarchitect. Ik had aan de Kunstacademie gestudeerd en was een maatschappelijk werkster geworden. Ik werkte een tijdje binnen scholen en een revalidatiecentrum, maar ik was het spuugzat om steeds tussen mijn baas en mijn cliënten in te moeten zitten en iedereen tegemoet te moeten komen. Ik had een pauze nodig zo vertelde ik mijzelf en ik had behoefte aan plezierige problemen. Dat was het moment dat ik mijzelf omschoolde tot binnenhuisarchitect. Ondanks dat ik het probeerde lukte het mij niet om een echt regelmatig inkomen te genereren en ik was verbitterd dat mijn werk op de tweede plaats kwam in verhouding tot het werk van mijn man, die ’s morgens vertrok en ’s avonds weer terug kwam. Ik had de zorg voor de kinderen, om ze naar school en de oppas te brengen en te halen, om tussendoor nog eens tijd aan mijn werk te besteden en klanten te zien. Op dat moment kon ik niet zien hoe geld een rol speelde in mijn leven en wat mijn echte relatie met geld was, één van angst om het te verliezen. Naast mijn eigen studio begon ik ook met Reiki en haalde mijn tweede graad tezamen met eigen cliënten. Spiritualiteit had de plek van religie ingenomen en was in staat om mijn behoefte aan energie in te vullen. Dus ging ik naar het volgende energetische niveau waar ik mijn ego oppompte door mensen te helpen op een energetische basis.

 

Toen ik mijzelf niet langer kon tegen houden om mijzelf niet onder ogen te komen en te zien wie ik was geworden, bedacht ik het volgende afleidingsproject voor het gezin en emigreerde mijn gezin en mijzelf naar Italië. Dit was een soort van cultuurshock die mij het komende jaar bezig hield en mij afhield van het kijken naar mijzelf. Ik ontwikkelde angstaanvallen in de vorm van hyperventilatie en ik wist dat er iets niet goed zat, maar ik keek nooit binnenin mijzelf of ik niet toevallig de oorzaak van dit alles kon zijn. Dus het volgende energetische niveau was de complot theorie waar ik op een natuurlijke wijze gemakkelijk ingroeide door de vinger te wijzen naar anderen en hen te beschuldigen. Ondanks dat ik dit geweldige gevoel had dat we bezig waren iets groots te ontdekken, wist ik ook diep van binnen dat dit beschuldigen niet voor altijd door kon gaan. Zo daar zat ik dan middenin de bergen in Italië en teruggeworpen op mijzelf totaal spiritueel behept terwijl ik de vinger wees naar anderen samen met de alu hoedjes. op een dag was ik aan het rondsurfen op een complot site, waar ik een video van Sunette Spies tegen kwam waar zij als portal bezig was. De video was daar geplaatst om het belachelijk te maken, maar voor mij was het een reality check. Ik zocht naar meer video’s en voor weken kon ik niet stoppen met het bekijken van deze video’s waar zoveel gezond verstand in zat. Allerlei onderwerpen, waar ik al van dacht dat ze zo waren neergezet in de wereld dat het niet klopte, werden uitgelegd. Daarna begon ik die video’s te bekijken die over het proces van verandering gingen, het veranderen van jezelf in een wezen die instaat is het onderscheid te maken tussen wat in het belang van een ieder is en wat egoïsme is.

 

Ik had nooit aan mijzelf gewerkt, ik had het altijd gemeden om in mijzelf te kijken, om te zien wat mijn aandeel was in de huidige staat van de wereld. Op hetzelfde moment dat ik mij realiseerde dat ik de vinger op de zere plek van de mondiale problemen kon leggen zonder de vinger te wijzen of te beschuldigen, begon ik aan mijzelf te werken en kon ik zien dat ik deel van het probleem was. Ik leerde dat het spitten door mijn patronen en oneerlijkheden en de zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen naar mijzelf, de enige oplossing is om verandering in deze wereld te bwerkstelligen. Wanneer we niet dat kunnen doen/veranderen waar we anderen van beschuldigen, dan zal er daadwerkelijk niets veranderen. Dit was dan ook een keerpunt voor mij, terwijl ik het personage van ‘bank activist’ had aangenomen, en nu was ik echt betrokken door het spitten in mijn eigen sores en dat door middel van blogs op het internet te zetten. Iedereen kon al de veranderingen lezen waar ik doorheen was gegaan of horen wat ik had te zeggen in mijn You Tube video’s. Ik maakte mijzelf openbaar, maar ik kon nog steeds niet geloven dat ik het was die met zoveel toewijding niet alleen voor mijzelf bezig was maar ook voor het grotere geheel. Ik begon onrecht te onderzoeken, waar de wereldproblemen zijn origine hadden en begon erover te schrijven. We kunnen onze wereld niet veranderen als we de wereld om ons heen niet begrijpen. Dus dat is waar ik nog steeds aan werk, het is een doorlopend proces, omdat de wereld net als ons in een constant proces van verandering verkeert ten goede of ten slechte. En dat is het punt waar we zolang overheen hebben gekeken,we kunnen de wereld verbeteren, we kunnen die keuze maken door onszelf het geschenk van leven te geven. Wie wil er niet in vrijheid leven, en dan bedoel ik vrij van het korset van angst, emoties en gevoelens, alleen dan kunnen we de wereld bevrijden van de limitaties die wij het hebben gegeven.

 

Ik startte mijn proces dus in Italië waar ik het bijbelverhaal van Job leefde. Mede door de wereld crisis en mijn/onze relatie met geld eindigde mijn gezin zonder inkomen onder de wetgeving van Berlusconi. Zonder geld achter de hand te hebben, echter wel beseffend met de Desteni hulpmiddelen hoe ik in deze situatie terecht was gekomen, besloot ik/wij om het tij te keren en weer te gaan voor financiële stabiliteit. We regelden dat we terug konden naar Nederland waar we kortgeleden een eigen huis kochten en waar wij op een missie zijn om onze financiën weer te stabiliseren. Alleen wanneer je beseft waar het fout ging en je deze ervaringen terugloopt dan kan je in zelfeerlijkheid zien wat je beter niet kunt herhalen in de toekomst, het leren van onze fouten bedoel ik dan. Dat klinkt zo gewoon, maar wanneer we naar de gebeurtenissen in de wereld kijken dan zien we dat er nog veel geleerd moet worden van het verleden. En dat is in feite alles wat we moeten doen, de problemen stoppen die wij creëerden en geen miljoenen business maken van het oplossen van de problemen die er in de eerste plaats al niet hadden hoeven te zijn.

 

Als het niet voor Desteni was geweest dan zou ik nu op een totaal ander punt in mijn leven zijn, rondcirkelend rond mijn echte problemen en de schuld gevend aan de rest van de wereld voor wat er mis ging in mijn leven. Nu ben ik instaat om zelfverantwoordelijkheid te nemen en zodra er een punt in mijn leven duidelijk wordt dan grijp ik dat met beide handen aan en begin ik het te ontleden, niet omdat ik niets beters te doen heb, maar omdat mijn scheppingen mij veel over mijzelf vertellen en het opent mijn eigen gebruiksaanwijzing, op die manier hoef ik mijzelf geen onrecht aan te doen zonder aanwijsbare reden, maar ben ik echt instaat om richting aan mijzelf te geven door het zelf directief beginsel in mijn leven te zijn.

 

In de volgende blogs zal ik verder ingaan op de punten die ik in deze blog al even kort heb aangeraakt, op die manier kan je voor jezelf lezen dat het gebruik van de Desteni hulpmiddelen geen hocus pocus is of een tijdelijke New Age rage, maar werkelijk met twee voeten op de grond hulpmiddelen waarmee je jezelf verandert voor de verbetering van de mensheid en al wat leeft op deze aarde. Wanneer je vermoed dat Desteni is gebaseerd op zwendel, onderzoek dat dan voor jezelf. Ik kan bevestigen dat de veranderingen waar ik doorheen ging in de afgelopen 5 jaar geen fantasie is of een geheime New World Order agenda om de mensheid tot slaaf te maken. Wanneer jouw verbeelding je tot dit soort aannames kan brengen, dan heb je het ook in je om je standpunt over de wereld te veranderen en je te ontdoen van de hersenspoeling die de maatschappij je gaf. Ik ben zo vaak verast geweest om te zien tot wat een omvang ik was ingeprent en geïndoctrineerd door mijn opvoeding, scholing en samenleving. Leer om voor jezelf te kijken en besef je dat je het in je hebt om je eigen keuzes te maken zonder de opinies van de grote multinationals en zonder te varen op dat wat je tot op heden geleerd hebt. Durf vragen te stellen, niet alleen aan anderen maar juist aan jezelf, durf jezelf te bevragen en zie of je startpunt helder en zelfeerlijk is. Durf jezelf te kennen ook al betekent het dat je met jezelf door onaangename momenten heen moet, die je net als ik al zo lang probeert te verstoppen. Leef je leven echt en zorg ervoor dat iedereen dat zelfde recht op een fatsoenlijk leven heeft.

Advertenties

Dag 180 van 2555; de dood en al haar facetten

equal money capitalismHet moment dat wij geboren worden sluiten wij als het ware een soort van pact waarmee wij voor onze dood tekenen, want geboorte en dood zijn onlosmakelijke polariteiten van elkaar. Het gekke is dat wij zodra we het fysieke leven betreden en enige vorm van bewustzijn zich ontwikkeld angst voor de dood. Wij hadden geen angst voor de geboorte het leven, maar wel angst voor de dood. De vraag is dan hoe authentiek deze gedachtengang, deze angst voor de dood is? We hebben allemaal deze angst, van gelovige tot atheïst, dus deze vraag staat los van geloof en overtuiging. Ook al beweer je geen angst voor de dood te hebben, waar komt dan die onzekerheid van het niet weten over een leven na de dood vandaan? De angst voor het onbekende en de angst om niet meer te zijn, wat uiteindelijk gelijk staat aan de dood.

Elke keer wanneer er iemand sterft in onze nabije fysieke werkelijkheid dan sterft er een stukje in ons. Elke keer als er iemand sterft worden wij geconfronteerd met het feit dat na de geboorte uiteindelijk de dood volgt. Elke dood van de ander is opnieuw een confrontatie met onze eigen dood die in de maak is maar nog geen dead line heeft. Elk rouwen om de ander is het rouwen om onszelf en het onder controle houden van de angst voor het onvermijdelijke pact dat in werking zal gaan.

Niemand van ons wil een nare ziekte op het einde van zijn leven, iedereen wil vredig heen gaan, zodat we niet hoeven te merken dat we dood zijn gegaan. Vaak wordt ook wel gezegd dat de dood niet zozeer angst geeft maar het lijden is hetgeen dat ons angst in boezemt. We willen niet onnodig lijden, we willen geen pijn, toch wordt iemand die gestreden heeft op zijn sterfbed geprezen voor de strijd die hij/zij heeft geleverd. We accepteren dus dat pijn en dood bij elkaar horen, maar willen het niet zelf ervaren. Dat is niet veel anders tijdens ons leven, we accepteren tegenspoed in ons leven, maar hebben het doel om alleen maar voorspoed te ervaren en voelen het als een straf van God of substituut daarvoor, wanneer ons leven niet loopt zoals wij ons dat hadden voorgesteld.

Zo wordt de dood ook mooier voorgesteld dan de angst die we er omtrent hebben, denk maar aan bijna dood ervaringen. Allemaal zien ze tunnels, licht ,mooie muziek en ervaren ze ware liefde. De authenticiteit van deze ervaring wordt gelegd in het feit dat al deze mensen met deze bijna dood ervaringen hetzelfde meemaken en dus moet het wel echt zijn. Het zou zomaar kunnen zijn dat dit een programma is dat draait bij de juiste omstandigheden. Onze geest is een conglomeraat van programma’s die de hele dag door draaien, wat maakt dat wanneer wij allemaal hetzelfde ervaren het dus wel waar moet zijn. Met de juiste hormonen worden we verliefd en dat loopt altijd volgens hetzelfde basis programma, wat mooi laat zien hoe wij als mensen voorgeprogrammeerd zijn, maar nee het geeft volgens velen juist aan hoe echt onze gevoelens en emoties zijn. Als we gedumpt worden door onze geliefde dan hebben we liefdesverdriet en niet ineens angst voor hoogten. De dood is de stop van de programma’s en het fysieke lijf dat niet meer kan, zoals we in ons lijf glijden bij onze geboorte zo glijden wij er ook weer uit als we sterven.

Uit de aarde zijn wij ontstaan en als aarde zullen wij wederkeren. Dat wat wij zijn geworden als fysieke manifestatie dat zullen wij zijn als wezen in het hiernamaals. Dat klinkt mooi, maar dat is het punt waar ik zou zeggen dat ik pas angst voor heb, want wat ben ik geworden? Wat heb ik allemaal geaccepteerd en toegestaan om te worden wie ik ben? Kan ik staan als het leven voor wie ik ben? Als ik nu zou sterven blijft er dan nog iets anders over dan de aarde en al het vergankelijke dat ik niet met mij mee kan nemen? Wanneer ik mijzelf niet ken of leer kennen op aarde in de fysieke werkelijkheid dan kan ik nooit zeggen wie ik geworden ben door acceptatie en toestaan, dan kan ik nooit mijzelf aansturen om dat te worden wat in het belang van al het leven is. Ik zal dus eerst mijzelf moeten leren kennen alvorens ik kan sterven om niet als een hoopje aarde aan de aarde toegevoegd te worden als een leuke trip waar helaas maar waar een einde aan kwam. Mijn bezittingen laat ik achter, ook al mijn emoties/gevoelens/angsten want die hebben mij bezeten als de geest gedurende mijn leven dus laat ik het achter en blijft alleen dat over wat ik echt geleefd heb en dat wat ik echt geworden ben. Ja, dat is pas angstig om na je dood poef te doen en niet meer te zijn en ook dat is voorgeprogrammeerd, want dat is de geest die vreest om zijn bestaan in de vorm van ons ego. Het ego wil onsterfelijkheid en het behoud van het hele palet aan emoties/gevoelens/angsten, want dat is zijn levenselixer en zonder dat is er geen bestaansrecht voor de geest. Onze geest weet dat wanneer het fysieke lijf niet meer is, hij ook niet meer is, maar zal tot het laatste doorvechten om het onderste uit de kan te halen. Het wordt tijd dat we een pact met de geest sloten en elkaar van dienst te zijn zolang we het met elkaar moeten doen hier in de fysieke werkelijkheid, om met behulp van de geest onszelf weg te pellen als een ui, om tot niets uit te komen bij de kern, de kern van ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dood en mij niet te realiseren dat deze angst van de geest is en de overleveningsdrang van de geest is en niet van mijzelf als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar mijn dood te kijken door de ogen van mijn geliefden en verdriet te voelen over mijn dood ergens in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens mijn leven mij bezig te houden met mijn dood en mij niet te realiseren dat ik zo het stuk van leven oversla en van geboorte in de dood overga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest het concept dood te laten begrijpen, terwijl ikzelf weet/realiseer/begrijp dat ik als aarde terug zal keren en alleen nog ben wanneer ik mijzelf gerealiseerd heb en niet binnen de limitaties van de geest ben blijven steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in pijn te willen sterven en mij niet te realiseren dat ik ook al in pijn geleefd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood voor mij uit te schuiven en te onderdrukken om normaal te kunnen leven en mij niet te realiseren dat dit onderdrukken ervoor zorgt dat mijn leven zodoende gelardeerd is van de angst voor de dood omdat deze angst als water is dat altijd een uitweg vindt om verder te stromen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geboorte elk jaar te herdenken en feestelijk mijzelf mee bezig houd, maar bij de gedachte aan mijn dood voel ik zwaarte en verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat leven en dood een polariteit is en dus het 1 niet zonder het ander kan bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al mijn angsten te baseren op de angst voor de dood en zo dagelijks met mijn dood bezig te zijn wat inhoud dat ik niet in het moment kan zijn als en in de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dood onomkeerbaar is, zelfs zijn letters zijn onomkeerbaar, het gebeurd of ik nu besluit te leven of te overleven binnen het netwerk van mijn angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op het moment van mijn dood niet klaar ben met het proces om mijzelf te kennen en in het niets zal verdwijnen en mij niet te realiseren dat dit de geest is die in voorgeprogrammeerdheid tegen mij spreekt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet geleefd te hebben en als spijt mijn dood in ga, wat ik vervolgens tot in den eeuwigheid zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven als de geest en volledig aan mijzelf voorbij te gaan waar de angst uit voortvloeit dat ik mijzelf niet zal kennen en dus het leven niet zal kennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben op voorhand dat ik niet echt geleefd heb wanneer de dood zich aandient.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat ik tot slaaf van de geest ben, wat mij doet beseffen dat ik spijt heb om als slaaf van de geest als gedachten te zijn en niet mijzelf aan te sturen in onvoorwaardelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijn leven in het hier en nu te leven om zo geen spijt te hebben van elke gemiste adem in angst voor de dood.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn bezittingen materieel en immaterieel niet hetgeen zijn waar het leven om draait en ik mijzelf zal moeten focussen op dat wat echt is en de tand des tijds kan doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten te zien/begrijpen als stuiptrekkingen van mijn geest en de poging van mijn geest om mij als slaaf te behouden en in plaats van erin mee te gaan ze te bestuderen en te begrijpen om mijzelf zo verder dan deze limitatie te helpen en mij als leven kan realiseren.

Dag 86 van 2555; manna uit de lucht

Dag 86 van 2555; manna uit de lucht  Vandaag liep ik tegen een citaat aan van Mahatma Gandhi die mij even liet huiveren:

 

 

 

“There are people in the world so hungry, that God cannot appear to them except in the form of bread” ~ Mahatma Gandhi

“Er zijn mensen in de wereld die zo hongerig zijn, dat God niet aan hen kan verschijnen, behalve in de vorm van brood.”

 

Voor sommigen lijkt dit misschien een uitspraak vol compassie, maar ik zie een God die een schepping heeft geschapen waarin het mogelijk is dat de een met een volle buik naar bed gaat en de ander op sterven na dood is. Dat is een God die niet te omschrijven is als één van compassie en mededogen, maar één van sadisme en het veroorzaken van ongelijkheid binnen zijn schepping, een schepping in polariteit. Een God die alom wordt geprezen zou toch geen God kunnen zijn die de hongerigen der aarde niet onder ogen kan komen en dan zijn aanwezigheid te claimen door het zijn van brood? En tellen al die mensen die ook geen brood hebben als nog lager in rangorde, zodat God in het geheel niet kan verschijnen aan deze mensen? Is God de manna die uit de lucht komt vallen? Maar wat is manna dan? Bommen in een oorlog, pillen om onszelf te verdoven, geld om te kunnen consumeren? En hoe verschijnt God dan aan de mensen die niet hongerig zijn? In de vorm van geld?

 

Dus wellicht moeten we dit citaat geheel anders lezen en vertegenwoordigt de honger de drang/behoefte aan consumeren? Dat God alleen kan spreken tot de consument door het geld te zijn dat als manna uit de lucht komt vallen? Maar dat zou net zo goed een kwalijke zaak zijn, want ook hier gaat het om ongelijkheid. De enige manier om contact met de consument te krijgen is door geld. Een consument die door God geschapen is om geconsumeerd te zijn met dat wat hem afleidt van de echte zaken die er toe doen in het leven en een consument is die in het gareel meeloopt uit angst de boot te missen, maar in realiteit het leven mist en niet kan zien dat God niet liefde is, maar een uit de hand gelopen scheppingsdrang.

 

We zijn beter af wanneer wij onze eigen God zijn en een wereld scheppen waarin we aan iedereen kunnen verschijnen, omdat we weten dat we hebben gehandeld in het belang van een ieder en wij aansturen op een beter wereld waar ongelijkheid verleden tijd is en zelfverantwoordelijkheid onze werkelijke natuur is. Geven zoals wij zouden willen ontvangen, dan is er niemand zonder brood/geld. Het is allemaal niet zo moeilijk zodra we onze bubbelmentaliteit kunnen loslaten en snappen dat wij met z’n allen in hetzelfde schuitje zitten, we kunnen het schuitje laten zinken of we varen af op een betere toekomst voor ons allemaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van huivering en ongeloof te hebben bij het lezen van dit citaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden dat mensen een God aanbidden in totale onwetendheid en hem goedheid en puurheid toeschrijven terwijl de fysieke realiteit laat zien wat God’s scheppende handelen teweeg brengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook ik in de goedheid van God wil geloven, maar het niet kan door de ellende die de wereld mij voorschotelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven in goedheid en een sprookjesachtige realiteit, maar mij te realiseren/begrijpen/zien dat zulke woorden horen bij een mindrealiteit en niet bij onze fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het lekker gemakkelijk is om te geloven dat sommige mensen het nu eenmaal minder hebben dan anderen, zodat er geen aanleiding meer is om op te staan en te werken naar gelijkheid en eenheid in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord God als een positief geladen woord te beschouwen door opvoeding en socialisatie en tegelijkertijd frictie te voelen tussen geloof en werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het idee van een goede God waardevoller is dan het recht op leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij het normaal vinden dat wij zo nu en dan worden geconfronteerd met de minder bedeelden maar hier geen conclusies uit trekken anders dan ons te vergelijken met hen en God op onze blote knieën te danken dat wij het niet zijn die in een benarde situatie leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij in een God geloven die het voor ons beter gaat maken en bij het uitblijven hierover teleurgesteld zijn dat ons gebed niet verhoort is als een kind dat zijn snoep wordt ontzegt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij beter af zijn dan anderen en daardoor ons niet willen afvragen waarom de anderen minder af moeten zijn uit angst voor het wisselen van de rollen wetende dat God een God is van wraak en onvoorspelbare wreedheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand in de goedheid van God te geloven maar vraagtekens te zetten bij de wereld die hij schiep om zo te kunnen zien waar ongelijkheid heerst en waar wij nog niet handelen in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te informeren over de ware aard van dat wat wij God noemen voor diegenen die eraan toe zijn om te luisteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en te laten zien dat dit onze manier is om een God te kunnen zijn van mededogen die een fatsoenlijk leven voor iedereen voor ogen heeft.

Dag 65 van 2555; ik begrijp het eindelijk

Dag 64 van 2555; ik begrijp het eindelijk I finally understand, een song geschreven door Fidelis Spies, zang Matti Freeman en Esteni de Wet

What keeps food on the table?
Money or God
What keeps me from starving?
Money or God
What keeps war from blowing over?
Money or God
What beats us all down into the ground?
Money or God, God, Money or God

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

Money, God
Haven’t got the money need the money to survive
It is the reason why I’m still alive
No need waiting for Jesus to arrive

Money holds the key to life
No need hoping to be saved
With money I can save myself

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

No need hoping for god to save me
Praying for god to take me
Away from here this world will still be the same

With money I can save me
With money I can make me
A life without pain where everything is obtained

The question needs to be asked
Forbidden question
What is more important in life, money or god?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet als het belangrijkste in mijn leven te willen zien, eenvoudigweg omdat ik geld had en ik er mij zodoende niet echt mee bezig hoefde te houden en ik mij met dat geld kon vermaken en afleiden van het feit dat geld bepaald wie je bent in deze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld het laatste oordeel te laten vellen over leven en dood en mij daar niet over te bekommeren zolang ik het niet zelf ben en degenen die het niet halen omwille van geen geld mensen zijn die ik niet en en nooit gezien heb en mij zodoende niet emotioneel raken, terwijl ik wel een angst voel en God op mijn blote knieën dank dat ik het niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te verwijten van nul empathie en medeleven toen het mij niet voor de wind ging en ik met mijn gezin moest leven van de giften van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet te zien als de olie die de machine die we maatschappij noemen te laten draaien totdat ik zelf geen olie/geld meer had en angstig moest toezien hoe alles wat ik voor normaal had aangenomen mij langzaam werd afgenomen omdat ik geen olie/geld had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder het te ervaren niet te willen inzien/geloven dat geldzorgen door armoede van een mens neemt en ik nu heb gezien/meegemaakt hoe een armoedig leven mijn lichaam deed aftakelen en het heel wat tijd neemt om weer gezond te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door opvoeding God als mijn redder te zien, maar in momenten van angst en geen geld was er geen God die afdaalde en alles in orde maakte. De God die ik voor echt hield gaf niet thuis en geeft niet thuis aan al die miljoenen mensen die op de rand van de dood staan na een leven met geen of bijna geen geld, niemand wordt gered door God, we moeten elkaar helpen en in elkaars schoenen kunnen staan om te zeggen WE PIKKEN HET ZO NIET LANGER, leven op aarde moet op de schop en dan zal echte zelf gewilde naastenliefde ons brengen naar een humane wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen inzien dat geld het is dat mijn fysieke leven leidt/stuurt en niet mijn geloof in God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geloof in God te hebben gebruikt om mijzelf af te leiden en te verdoven om zo niet te hoeven zien dat de wereld al zo lang niet okay is, waar de sterkste overleeft op basis van geld, geld, geld, geld…

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te vechten voor geld in tijden van overvloed en tijden van schaarste, om zodoende mij in een egoïstisch wezen te vormen/modeleren die altijd berekenend is uit overlevingsdrang om geld te hebben of te krijgen, wat mijn leven in een strijd maakt en totaal aan mij voorbij gaat wanneer ik in angst zit om geldtekorten of in een fantasiewereld leef wanneer er genoeg geld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien maar op de harde manier heb moeten ervaren dat geld mijn God/master is en dat daar geen ontkomen aan is, er is geen vrije wil, er is alleen maar het slaaf zijn aan geld als mijn God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om het niet hebben van geld en niet te eten te zullen hebben, niet altijd warm water te hebben, te slapen in vrieskou in de winter, weg te stoppen om te kunnen overleven, terwijl de pijn van binnen bestaat in de vorm van emoties en gevoelens. Ik begrijp nu hoeveel impact het op mij heeft gehad en ben blij dat ik weer in het land van de levende ben met geld, maar ik zie dat ik ook aan deze kant geen vrije wil heb en ik nog altijd wordt geleidt door geld als mijn God.

De vraag is natuurlijk waarom mag ik nu wel geld hebben en zovelen anderen niet, waarom houden we een systeem op zijn plaats dat geld laat beslissen over leven en dood. Het ergste is nog wel dat wij allen het systeem zijn zolang we het accepteren en toestaan verder te bestaan. Wij hebben allemaal bloed aan onze handen, terwijl we weten diep van binnen dat het echt wel anders kan, maar onze angst voor verandering en eventuele vermindering van onze rijkdom maakt het mogelijk om de dood van miljoenen op onze naam te hebben. Kunnen we daar mee leven? Wat doet die schuld met ons? Hoe vreet het schuldgevoel aan ons als diegenen die aan de goede kant van de streep staan? Kijk eens naar onze ouderen en zie hoe leeg hun ogen zijn en hoe zij hun leven niet meer kunnen/willen herinneren, want stuk voor stuk weten we dat wij niet goed bezig zijn en dat schuld ons uitvreet en doet sterven, wat wij sterven van ouderdom noemen is sterven omdat er niets meer over is aan waardigheid. Zijn wij het leven wel waardig in de hoedanigheid waarin wij leven? Vul dat zelf maar in, we weten allemaal hoe onwaardig we ons van tijd tot tijd voelen en dat dan snel wegstoppen om die pijn niet te willen voelen. Sta op en laat van je horen en BEGRIJP EINDELIJK dat geld onze God is, maar dat we kunnen veranderen… Zie de voorstellen voor een Gelijkheids Geld Systeem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen waarom geld mijn God is en waarom ik in de problemen kom al ser niet genoeg geld is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties die nog steeds van binnen zitten te verwerken middels zelfvergeving om zo te leren van mijn verleden en niet in cirkeltjes hoef rond te draaien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedereen die het wil horen bewust te maken van het principe Geld is God.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet normaal te vinden dat Geld oordeelt overleven en dood en zal er alles aan doen om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en anderen doen beseffen dat we een optie hebben zodra we Geld als onze God los laten en leven in het belang van een ieder.

Dag 55 van 2555; het “zwijgzame” personage

Dit is een personage dat niet lijkt te passen als een jasje, het brengt altijd gevoelens/emoties van ongemakkelijkheid met zich mee. De stilte die ik naar buiten toe uitdraag wordt in balans gehouden met het innerlijke gebabbel van binnen. Wanneer ik dit personage aanneem ben ik bijna altijd ook aan het worstelen om mij er tegelijkertijd van te bevrijden. Toch is het “zwijgzame” personage een soort van “comfort zone” en zal dat altijd zwaarder wegen dan het mij daadwerkelijk bevrijden van dit personage in zelfoprechtheid en zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat wanneer ik in gezelschap ben ik daadwerkelijk iets te melden moet hebben dat de toehoorder amuseert of tot nadenken zet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel druk op mezelf te zetten zodat ik in gezelschap een waardevolle aanvulling kan zijn, waardoor ik dichtklap en niet meer weet wat ik moet zeggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat wanneer ik niets te melden heb ik beter mijn mond kan houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te zwijgen in conversaties en mijzelf terug te trekken in mijn mind, en mij niet te realiseren dat ik mij terugtrek van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om achteraf wanneer ik conversaties afspeel in mijn mind alleen maar juiste dingen weet te melden en de conversatie waar ik niet aan deelnam omkeer in 1 waar ik de hoofdrol heb en waardevolle momenten creëer voor de andere gesprekspartners.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een soort “God” weg te zetten in mijn mind en daardoor mij als de “master” van conversaties af te schilderen, om zo mijn tekortkomingen als gesprekspartner op te heffen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een goede gesprekspartner te willen zien, maar in de werkelijkheid het “zwijgzame” personage aan te nemen wat mij de mogelijkheid verleent om als waarnemer het gesprek te volgen en alleen actief mee te doen inmijn mind door innerlijk gebabbel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als opgesloten in de mind te voelen wanneer ik “zwijgzaam” ben, terwijl ik zelf elke keer de keuze maak om mij terug te trekken in mijn mind om zo beter uit de bus te komen dan wanneer ik daadwerkelijk participeer in gesprekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het conflict in mijzelf van het mij niet willen ontdoen van het “zwijgzame” personage als een conflict in mijZelf te ervaren, terwijl het zich allemaal afspeelt in mijn mind door het uitspelen van gevoelens/emoties en dit niets te maken heeft met de regie over mijn leven in eigen handen nemen en te zien dat “God” spelen in mijn mind niets met de realiteit van doen heeft en dit conflict in mijn mind alleen dient voor het generen van energieën die mij helpen om verder van mijzelf af te gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het “zwijgzame” personage aan te nemen mijzelf uit de realiteit te plaatsen en zo op non-actief te zetten en mij een vals gevoel van geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit “zwijgzame” personage 1 grote egotrip is om mijzelf te overtuigen hoe goed ik wel niet ben op het gebied van conversatie, terwijl in werkelijkheid ik vrees voor deelname aan gesprekken wanneer ik in dit personage zit en enigszins benauwd wordt hoe langer het duurt voordat ik iets kan zeggen of zal zeggen, wat mij het idee geeft dat ik gevangen zit in mijzelf en er niet meer uit kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo “laag” en “negatief” over mijzelf te denken op het gebied van conversatie dat ik dit “Goddelijke zwijgzame” personage in het leven moest roepen om mij “beter”  en “positiever” te voelen, terwijl dit allemaal om te beginnen al een illusie was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf personages aan te meten om te overleven in mijn zelf gecreëerde wereld en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijn wereld had geschapen in het voordeel van een ieder ik geen personages nodig had gehad, maar simpel had geweten wie ik werkelijk was en wie ik kon zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin zwijgen als een deugd wordt gezien als we kijken naar gezegden zoals “spreken is zilver, zwijgen is goud” en ons niet realiseren dat spreken als 1 en gelijk aan alles nog zilver nog goud is, maar ons de verbintenis toont die wij met alles hier op aarde hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin spreken wordt gezien als het veroveren van je plekje in de maatschappij om zo hoger op de sociale ladder te komen en beter te kunnen overleven dan diegenen die je hebt vertrapt op weg naar boven op de ladder van succes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin conversatie/discussie/debat vanuit ego, wordt gezien als waardevol en de kwaliteiten van iemand weergeeft, terwijl het ons alleen maar de oneerlijkheid in de mensen toont die aan het woord zijn en waar wij ons leven in handen van zulke mensen leggen door op ze te stemmen in de politieke arena. En ons niet te realiseren dat wanneer wij zwijgen en niet op staan, wij de sponsors zijn van deze nep “Goden” en medeplichtig zijn aan het helpen van de samenleving/wereld naar zijn verdoemenis.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van dit “zwijgzame” personage door te vertrouwen op de adem als mijzelf en die woorden te spreken die in het belang van iedereen zijn, om zo geen conflicten in mijn mind aan te gaan en zo mijzelf te verliezen in polariteiten tussen positieve en negatieve ladingen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als “God” neer te zetten in mijn mind en mijzelf zo te zien als de winnaar van de conversatie door achteraf een beter scenario uit te denken dan het in werkelijkheid inhield.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als startpunt te nemen dat ik niets zinnigs te melden heb, maar daadwerkelijk te participeren in een conversatie en zodoende altijd te kunnen spreken vanuit eenheid en gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zwijgen niet te laden met negatieve nog positive gedachten/opinies/gevoelens/emoties en zwijgen te laten bestaan als een moment van bezinning gelijk aan de adem en niet als een personage.